Magpakabanal Ka! (A Story: Part 2)

Sa Elementary High School College, umaga…

Martin: Colette!

Colette: Oh! Martin! Musta?

Martin: Kaya naman pala. (iiling)

Colette: Ha?

Martin: May tsismis na kumakalat na nabuntis ka na raw ni Jefferson.

Colette: (nawalan ng kulay) Ano kamo? Buntis?

Martin: Siyempre, hindi muna ako naniwala. Pero hindi nga ako magtataka kung sakali.

Colette: (pinalo si Martin sa likod) Yabang! Bakit naman?

Martin: (tiningnan si Colette mula ulo hanggang paa) Tingnan mo naman yang itsura mo!

Colette (iikot-ikot): Bakit? Ano’ng problema dito?

Martin: Naka-pantalon ka, kaya kitang-kita yang hugis mo. Kaya nga kita napansin eh. Tapos para kang naka-sando, nilagyan lang ng kulay. Okay lang ba yan sa Mommy mo?

Colette: Pangit naman kasi pag nakapalda! Tsaka uso! At tsaka, oo, okay lang kina Mommy at Daddy. … At tsaka gusto nga ni Jeffer na ganito hitsura ko. Mas maganda raw ako.

Martin: Si Jeffer talaga! Huwag ka nang magsuot ng ganyan, ah! Parang wala namang alam ito sa modesty oh!

 1 Timothy 2:9: “In like manner also, that women adorn themselves in modest apparel, with shamefacedness and sobriety; not with broided hair, or gold, or pearls, or costly array.” Ang problema sa karamihan, gusto talagang maglahad ng hugis! Isipin mo na lang kung ang suot mo ang suot ni Maria noon, papaniwalaan ba si Jesus?  Samantala, si Colette at Jefferson ay may date—matutuloy kaya? 1 Timothy 5:1-2: “Entreat… the younger as sisters, with all purity.”

Jefferson: (may kausap sa phone na patapos na) Yes, yes… opo, naintindihan ko po. Opo. Pasensya na po. Opo… Pagkakamali ko ho talaga yon. Oho. Sige po. Salamat po. Tatandaan ko ho iyan. Bye…. (sa isip) Buti na lang nabanggit sa akin ni Pastor. (naghanap ng bench at umupo) Dahil sa makalaman kong mga pagnanasa halos magalaw ko na si Colette. Wala namang nangyari sa amin, pero yon ang inisip ng mga tao! Buntis pa ang konklusyon! Lumabas pa na si Colette ang nangunguna. Hindi naman magdadamit si Colette nang ganon kung hindi ko sinabi. Masyado lang siyang obsessed sa akin kaya ginagawa niya ang gusto ko. Pero dapat tumigil na ’to.

Colette: (payakap na lumapit kay Jefferson) Jeffer, I’m here! Look at my out—

Jefferson: (pinigilan si Colette na yakapin siya) Colette, mayroon tayong problema. Colette: Problema? (tumingin sa mata) Ah… Oo, nabuntis mo raw ako.

Jefferson: Kasalanan ko ito Colette. We should have watched ourselves. (Pause) Mayroon ka bang pamalit?

Colette: Pamalit? (hindi makapaniwala) Gimme a break! Para yun lang?

Jefferson: Mali naman talaga ang magsuot ng ganyan eh. At tsaka hindi na tayo pupunta sa bahay ko.

Colette: We are not doing anything.

Jefferson: Yes, we are. Hindi masyadong malala, pero masama na tayong dalawa lang sa bahay. Kahit halik at holding hands lang tayo (at pati nga ang mga ito mali eh), hindi ganon ang iisipin ng tao. At sa tsismis, hindi lang tayo ang naaapektuhan, kundi pati ang mga magulang natin, Colette. I love you, but, I realized na against sa Diyos ang ginagawa natin. Do you get my point?

Colette: (pumameywang) Wala akong dala.

Jefferson: Kung ganon, ihahatid na muna kita.

Colette: Hindi na tuloy ang date natin? Ayoko!

Jefferson: I never said that! Sabi ko magpalit ka muna. Let’s go!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s