Magpakabanal Ka! (A Story, Part 3)

Boys, una sa lahat kayo ang dapat na magkaroon ng determinasyon na sumunod sa Panginoon. Susunod na lamang ang ladies sa inyo. Tularan niyo si Jefferson; bagaman nagkamali noong una, ay hindi inisip na huli na ang lahat!

Samantala, ang babaeng kinahuhumalingan ni Martin, si Andrea, ay isa palang kakaligtas pa lang na Kristiano, at buo ang puso niya na maglingkod sa Panginoon. Ngunit ang problema, ang mas matagal na sa kanya ay siya pang nagpapahina ng kanyang loob—ang nagdala sa kanya sa church: si Nards. “Serve the Lord with gladness” (Psalm 100:2).

Andrea: Nards, ikaw ba talaga nagdala sa akin kay Lord?

Nards: Bakit? Oo, siyempre naman!

Andrea: Thank you. Lagi kasi akong napapaisip na iba yata nagdala sa akin sa church. Know why? Kasi hindi ba dapat ikaw ang nag-e-encourage sa akin na maglingkod sa Diyos? Bakit puro discouragement na lang ang naririnig ko mula sa iyo?

Nards: Hindi mo ako naiintindihan. Lahat ng iyan nasalihan ko na. Yang soul winning program, yang choir, yang art ministry, yang ushering, basta halos lahat. At walang kaibahan—ang sasama ng mga ugali ng kasama diyan, kaya umalis na lang ako. Ayoko rin namang ma-offend ka. Buti na nga lang tumagal ako sa church ng hanggang limang taon sa kabila ng mga iyon.

Andrea: Hindi ba sabi ng Bible, “Looking unto Jesus”? Di ba si Jesus naman sine-serve natin?

Nards: Oo, pero… basta! Ikaw bahala ka kung gusto mong sumali. Basta ako, huwag na lang. Okay na sa akin ang um-attend.

Andrea: Bahala ka.

(tunog ng organ)

Nards: Magsisimula na.

Andrea: Doon tayo sa harap.Ganito talaga ang maraming bagong Cristiano—mainit at gustung-gustong maglingkod sa Kanya na nagligtas. Kadalasan mas matalino pa sila sa mga mas matagal na—tulad ni Nards, na lumabo ang pagtingin sa Panginoon at tumingin na sa iba—at tulad ng inaasahan, umayaw siya. Kaya mga old Christians, huwag niyong sabihan ang mga bagong Cristiano na bago palang sila o balewalain ang kanilang sinasabi sa atin. Sabi nga ng 1 Corinthians 1:27, “But God hath chosen the foolish things of the world to confound the wise.”

(nagmamadaling naglalakad sina Colette at Jefferson)

Colette: What? Prayer meeting?!

Jefferson: Yes, doon tayo magde-date sa prayer meeting.

Colette: Ano ang gagawin natin? Mataimtim na magdadasal sa Puong MayKapal? Pwede ba?

Jefferson: Bakit? Ano ang masama doon?

Colette: (titigil sa paglalakad; mapapatigil din si Jefferson) Ang date, wala tayong kasama!

Jefferson: (tatakpan ang mukha ng dalawang kamay at aalisin ito) Whether you like it or not, doon tayo pupunta!

Colette: Ayoko!

Jefferson: Ligtas ka na ba?

Colette: Tinatanong mo pa ako! Oo naman!

Jefferson: Then show that you are! (magsisimula na uling maglakad; susunod si Colette)(titigil pareho sa harapan ng “pinto”; kakatok si Jefferson; lalabas si Martin)

Martin: (halatang nagulat) Oh, Brod! Colette! Bakit?

Jefferson: Hindi ka pa nakabihis?

Martin: Bihis? Hindi naman ako uma-attend ng prayer meeting! Sina Mama at Daddy, oo.

Jefferson: Bakit hindi ka um-attend? Di ba sabi sa Bible “not forsaking the assembling of ourselves together”?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s