INVESTMENT TIPS for GROWING Family Relationships

by Pastor Felizardo Abanto

1 Peter 3:7

Isa si Warren Buffet sa mga pinakamayamang tao sa Amerika. Noong 1997, sa pitungpu na nagkakahalaga ng 1 bilyong dolyares o higit pa, si Buffet lamang ang nakuha ang kanyang kayamanan sa pamamagitan ng pag-i-invest. (Para maubos mo ang $1 bilyon sa isang taon ay gagastos ka ng $2.73 milyon araw-araw. Ang pinakamababang katumbas ng $1 bilyon sa pesos ay P45 bilyon, at kung gagastusin mo ito nang P2.73 milyon kada araw ay 45 taon muna bago mo ito maubos.) Maraming mga investor ang tumitingin sa kanya para sa payo patungkol sa pag-i-invest.

Kung kayo ay makakaupo kasama si Warren Buffet pansumandali at kukuha ng kaunting mga tips sa pag-i-invest gagawin niyo kaya?

Isipin mo nang isang sandali na ang iyong pamilya ang iyong pinakamalaking kapital. Kung ikaw ay makakakuha kaya ng investment tips sa kung paano mo ito mapapalago sa kalidad magiging interesado ka kaya?

Ang Biblia na nasa ating mga kamay ay puno ng makapamilyang mga prinsipyo at kasabihan na maaari nating matutunan at maisagawa upang gawing mayaman ang ating relasyong pampamilya.

 

  1. INTINDIHIN ang Bawat Isa. 1 Peter 3:7

Kapag pag-aari mo ang isang bagay tulad ng VCR, ano ang gagawin mo para magamit mo ito? Kailangan mong unawain kung paano. Bilang mag-asawa, pag-aari niyo na ang isa’t isa. Paano magiging maayos ang inyong relasyon? Dapat ay unawain ninyo ang isa’t isa.

Tayong mga lalaki ay direktang inutusan na intindihin ang ating mga asawa. May ilang nagsasabi na mas madaling intindihin ang Quantum Physics kaysa kanilang asawa. Maaari sa ating mga Baptists ay ganito rin ang ating iniisip.

Ano ba ang ibig-sabihin ng pag-intindi? Ang ibig nitong sabihin ay ang “gawin ang kung ano’ng mahalaga sa ibang tao bilang mahalaga din sa iyo tulad na siya ay mahalaga sa iyo.” Paano? Gumawa ng panahon upang makilala ninyo ang isa’t isa. Gumawa ng oras para talagang makinig.

Sabi nga sa James 1:19, “Wherefore, my beloved brethren, let every man be swift to hear, slow to speak, slow to wrath.”

 

  1. TUMUPAD sa mga ITINALAGA [o IPINANGAKO].

Dapat tayong maging “MAPAGBIGAY sa papuri, ngunit MAINGAT sa mga pagpapangako.”

Bakit ba na ang pagtupad ng ating mga itinalaga at pagbibigay-rangal sa ating mga pangako ay mahalaga? DAHIL tayong lahat ay may tendency na itayo ang ating mga pag-asa sa mga pangako.

Kapag ang isang lalaki ay nangangako na mamahalin ang isang babae hanggang sa maghiwalay sila sa kamatayan, binibigyan niyon ang babae ng seguridad upang maging lahat na dapat maging siya sa isang relasyong pang-mag-asawa.

Sabi nga sa Ecclesiastes 5:4-5: “When thou vowest a vow unto God, defer not to pay it; for he hath no pleasure in fools: pay that which thou hast vowed. Better is it that thou shouldest not vow, than that thou shouldest vow and not pay.” Totoo din ang talatang ito sa ating mga itinalaga sa iba. Sa ibang mga salita, dapat tayong maging tapat o LOYAL.

Prov 3:3-4: “Let not mercy and truth forsake thee: bind them about thy neck; write them upon the table of thine heart: So shalt thou find favour and good understanding in the sight of God and man.” Kapag ating tinutupad ang ating mga itinalaga ito ay bumubuo ng TIWALA. Walang malusog na relasyon kung wala nito. Tiwala ang siyang matibay na pundasyon kung saan ang isang pamilya ay nakatayo.

Ngunit ang pagtupad sa mga ipinangako ay maaaring malaki ang kapalit. Mayroon ka bang mga commitment na dapat tuparin?

 

  1. MAGBIGAY NG RESPETO.

Respeto—magbigay-pansin; magbigay-pansin nang may espesyal na atensyon; karapat-dapat sa espesyal na pagtingin, kung gayon, ay magbigay malasakit; pag-iingat; TAKOT. (Proverbs 14:26) Isa pang salita para sa respeto ay PAGGALANG. Romans 12:10, “Be kindly affectioned one to another with brotherly love; in honour preferring one another.”

Paano natin ito ipapakita sa ating pamilya?

  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa pag-aari ng isa’t isa
  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa pagiging pribado ng isa’t isa
  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa oras ng bawat isa

Mahirap ito para sa mga taong mataas ang pagtingin sa sarili. Phil. 2:3, “Let nothing be done through strife or vainglory; but in lowliness of mind let each esteem other better than themselves.”

 

  1. MAG-ALAY NG PAMPALAKAS NG LOOB.

May isang aktres na nagsabi, “Nabubuhay kami sa mga salitang nagpapalakas ng loob, mamamatay kami kapag wala niyon nang dahan-dahan, may kalungkutan, at may galit.”

1 Thessalonians 5:11, “Wherefore comfort yourselves together, and edify one another, even as also ye do.”

Kamusta ang ating mga tahanan? Paano tayo makapagbibigay ng lakas ng  loob?

  • sa pamamagitan ng pagngiti. Naitataas ng isang ngiti ang iyong pagpapahalaga sa sarili.
  • Sa pamamagitan ng mga salita. Ang mga salita ay maaaring gumawa ng malaking pasakit o kahanga-hangang kabutihan.
  • Sa pamamagitan ng pagpansin sa positibo.

Tinanong si Andrew Carnegie, isang businessman na nakapag-hire ng 45 na milyonaryo, kung paano niya ito nagawa. ’Hindi naman sila mga milyonaryo noong sila ay i-hire ko.”

Paano niya nalinang ang mga taong iyon para maging mga milyonaryo? “Ang mga tao ay nililinang. Tulad na ang ginto ay minimina, may ilang tonelada muna ng dumi na dapat maalis para makakuha ng isang onsa ng ginto; ngunit hindi ka nagmimina para makahanap ng dumi—nagmimina ka para makahanap ka ng ginto!”

Magsimula ka na ngayon sa paghahanap ng ginto sa iyong anak, iyong asawa, at sa iyong mga magulang. Tulad ng ginawa ni Jesus sa mga disipulong pinili Niya.

  • Sa pamamagitan ng pagbibigay ng regalo. Ginawa ito ni Barnabas sa Acts 4:36-37; ang ibig-sabihin ng kanyang pangalan ay, “son of encouragement,” o “anak ng pampalakas ng loob.”
  1. HUMINGI AT MAGBIGAY NG PAGPAPATAWAD.

Isa nang katotohanan na darating at darating ang panahon na mabibigo at masasaktan tayo ng tao. Mahalaga na kalimutan ang maraming mga maliliit na bagay at patawarin ang isa’t isa. Colossians 3:13, “Forbearing one another, and forgiving one another, if any man have a quarrel against any: even as Christ forgave you, so also do ye.” Tandaan na ang pagpapatawad ay hindi isang likas na gawi. Mas madaling magbilang ng kamalian. Ngunit tulad na tayo ay nakatanggap ng pagpapatawad mula sa Diyos, tayo ay dapat na magpatawad ng iba.

Alam niyo kung gaano karami ang mga taong nag-aasam ng pagpapatawad? May kwentong Español ng isang ama at ng isang anak na iniwan ang tahanan. Pagkatapos na maghanap ng ilang buwan nang walang tagumpay ang ama ay pumunta sa isang diyaryo para humingi ng tulong. Sinabi lamang ng kanyang ad, “Mahal na Paco, magkita tayo sa harap ng opisinang ito ng diyaryo sa Sabado ng hapon. Pinatawad ko na ang lahat. Mahal kita.—Iyong ama.”

Noong hapon na iyon ng Sabado, may 800 mga kalalakihan na may pangalang Paco ang dumating, naghahanap ng kapatawaran at pag-ibig mula sa kanilang mga ama. May ilan sa inyo na nangangailangan ng ganoong klase ng pagpapatawad mula sa Diyos. Maaari mo iyong matanggap. Nagpadala ang Diyos ng isang Sulat ng pagpapatawad—ang Pangalan Niya ay si Jesus. Lumapit ka sa Kanya. Ngayon na.

 

Nagpapasalamat si Bishop Abanto kay Pastor Merle Mees para sa article na ito.

 

Advertisements

I Have Lost None

Noong time na iyon ay binabasa ko ang John chapter 18, na siyang scripture reading noong araw na iyon. Ang pangyayari sa binasa kong iyon ay ang pag-aresto kay Jesus sa hardin ng Gethsemane. Sinabi ng mga sundalo na hinahanap nila si Jesus, at sinabi ni Jesus na Siya nga ang kanilang hinahanap. Karugtong niyon ay isang hiling sa mga ito: na hayaan na lamang ng mga ito ang mga disipulo. Mula roon ay natupad ang sinabi ni Jesus, “Of them which thou gavest me have I lost none.” Ang pangungusap na iyon ay nagkaroon ng epekto sa akin sa isang hindi ko makakalimutang paraan.

Most of the students like me are coming to the end of their school year. They will either graduate, aalis na sa ganitong grade, o papasok sa panibagong yugto ng kanilang buhay. Mine was a definitely different year from the rest ngayong school year na ito. I experienced hardships because of what our pastor and us, the church stood for in the camp. Sa buong taon ko ay hindi nawala sa mga bibig ng mga Eberts ang kaunting hint ng kanilang hinanakit sa ginawa natin noong nakaraang camp. My every belief was put to the test, specially sa aking thesis tungkol sa mga bata. Marami akong pagpipigil na ginawa; I had the urge to speak hard words against them. I learned in a different way that I cannot make things go my way the way I wanted them to. I saw my faults. My fears. My lacks. Ngayong taon ay nagkaroon ako ng inventory ng sarili. How is my relationship with God? With people? With myself?

I thought about the many things God entrusted me. He gave me. Kaya noong mabasa ko yung sentence na iyon, naitanong ko sa sarili ko, “Wala nga ba akong naiwala?” As for Jesus, he “lost none.” Because He cherished His disciples, the eleven, wala Siyang naiwala. He kept what was given to Him. As I look to myself, I think I’ve lost some. At kahit na “some” lang iyon, ay malaki ang naging epekto sa akin. Negatively. I haven’t depended on the grace of God for those things, and I haven’t enough faith in Him to keep those things which He gave me.

How about you? Lahat ba ng binigay sa iyo ng Panginoon ay hindi nawala ngayong taon? O may nawala na? o may nagbabantang mawala? Pag-isipan mong mabuti. You don’t have to go through those things tulad ko. Like Jesus, pwede mo ring masabi, “Of them which thou gavest me have I lost none.”

At kung magkatulad tayong may nawala, there’s still a second chance. Now I am trying to buy those things back. And by God’s grace I will have them again. Kailangan lang ng faith sa Kanya para magawa ko iyon. Oh, Lord, give me faith.

 

The Fiery Tongue

by Marla Lewis

BAKIT KO BA SINABI IYON? ay isang tanong na karamihan sa atin ay naitatanong sa sarili sa napakaraming okasyon. Ngunit, patuloy tayo sa pagsasalita at pagsasalita, nagsasalita bago tayo mag-isip, ibinoboses ang ating mga galit na opinyon, at pinupuna ang lahat ng bagay at bawat taong nakikita natin. Inilalarawan ni Santiago ang dila bilang isang pwersa ng pagwawasak, na sinasabi, “Kahit na ang dila ay isa lamang na maliit na bahagi, ngunit ito’y nagyayabang ng mga dakilang bagay. Masdan kung gaano kalaking bagay ang nagagawa ng isang maliit na apoy!” (Santiago 3:5)

Bakit kaya napakahirap na kontrolin ang ating mga O.A. na mga bibig? Tayo ba ay desperado para sa pagkilala at pagtanggap, o talaga lang nasisiyahan tayong ilabas ang ating mga aalalahanin? Maging anuman ang kaso, ang ating laman ay mukha talagang hindi kayang pigilin ang sasabihin. Ang Salita ng Diyos, sa kabilang dako, ay ipinapakita ang kahalagahan ng pagbabantay sa ating pananalita.

Itinuturo ng 2 Timoteo ng 2:16, “Ngunit umiwas sa mga makamundo at walang kabuluhang mga usapan, sapagka’t magdadala lamang ito sa lalong hindi pagiging makadiyos.” Kung kailangan natin ng higit na malakas na suporta para sa pagbabantay sa ating mga salita, makikita ito sa 1 Pedro 3:10: “Sapagka’t siya na nais mahalin ang buhay, at makakita ng mga mabubuting araw, hayaan siyang ilayo ang kanyang bibig mula sa masama, at ang kanyang mga labi na hindi magsalita ng pandaraya.”

Gaano man kahirap nating subukan, ang bawat isa sa atin ay nakikipagbaka sa pagko-kontrol sa ating pananalita bawat oras. Subalit, kapag may tamang pagpupunyagi at gabay mula sa Banal na Ispiritu, magagawa nating mapagtagumpayan ang ilan sa mga pangkaraniwan nang “sakit” ng dila na nakatala rito. Habang iyong binabasa ang listahan, mapanalangin mong itanong sa iyong sarili, Mayroon ba akong problema sa:

 

Pagrereklamo?

Kung gayon, basahin at kabisaduhin, “Gawin lahat ng mga bagay nang walang pagbubulungan at pakikipagtalo: nang kayo ay maging walang-kapintasan at hindi mapanakit, mga anak ng Diyos, …, sa gitna ng balukot at taliwas na bayan, kung saan sa kalagitnaan nito kayo ay nagniningning bilang mga liwanag sa sanlibutan” (Filipos 2:14-15). Sa mas simpleng mga salita, ang talatang ito ay tinuturuan tayong gawin ang mga trabaho ng araw nang walang pagrereklamo.

Ano ang dapat nating maging motibasyon para magawa ito? Malinaw na sinasabi ng Kasulatan na tayo ay nabubuhay sa bulok na mundo, ngunit may oportunidad upang “magningning bilang mga liwanag” sa gitna ng lumulukob na kadiliman. Kapag ang ating mga pagrereklamo ay naalis sa ating pananalita, hindi tayo matatagpuang nagkasala ng pagdagdag sa pagiging negatibo ng ating paligid. Sa susunod na pagkakataong natutukso kang mag-reklamo, kumuha ng sandali upang pagbulay-bulayan ang kabutihan ng Diyos. Pag-isipan ang tungkol sa kung anong binigay Niya sa iyo at kung ano na ang nagawa Niya para sa iyo.

 

Pagsisinungaling?

Ang mga wala bang katotohanan ay nakakarating sa ating mga pakikipag-usap? Alalahanin na ang “nagsisinungaling na mga labi ay isang karumal-dumal na bagay sa PANGINOON, ngunit sila na nakikipagkapwa nang matapat ay Kanyang kasiyahan” (Kawikaan 12:22). Walang paraan para ibahin ang ibig-sabihin ng talatang ito. Napopoot ang Diyos sa pagsisinungaling dahil Siya’y tumatayo para sa katotohanan—Siya ay Katotohanan.

Ganunpaman, patuloy na nagiging sumpa ang pagsisinungaling sa sangkatauhan. Ayon kay Dr. Michael Lewis, karamihan sa mga tao ay nagsisinungaling nang hindi bababa sa 25 beses sa isang araw (abcNEWS.com, July 25, 2002). Ang hindi pagiging matapat ay nahahati sa tatlong malalawak na kategorya: upang gawing maganda ang pakiramdam ng ibang tao,  upang gawing maganda ang pakiramdam natin, at para protektahan ang ating mga sarili. Bagaman maraming mga tao ang itinatama ang pagsisinungaling bilang “isa lamang na eksarehasyon” ng katotohanan, nananatili ang katotohanan na ito ay hindi kalinya ng mga pamantayan ng Diyos para sa ating ugali.

May isang pag-aaral na naghayag na ang mga pagsisinungaling ay karaniwang nag-uugat sa takot. Kung ikaw ay nakikipagbaka sa pagsasabi ng buong katotohanan sa takot na ikaw ay tanggihan, dalhin ang isyung ito sa harap ng Panginoon ngayon. Ang Kasulatan ay naninigurado sa atin na ang perpektong pag-ibig ng Diyos ay nagtataboy ng takot. (1 Juan 4:18) Hilingin sa iyong makalangit na Ama na ipakita sa iyo na, dahil ang Kanyang katotohanan ay nananahan sa iyong puso, hindi mo kailangang magsinungaling.

 

Galit o Pagpuna?

Nangunguna ba ang galit at pagpuna sa iyong pakikipag-usap sa iba? Kung ganon, dibdibin ang katotohanan ng Kawikaan 15:1: “Ang isang magalang na pagsagot ay nag-aalis ng poot, ngunit ang matitinding salita ay nagsisimula ng galit.” Kaya kadalasan, tayo ay natutulak na magalit at maging mapalakas ang ating loob na pumuna ng mga nakapaligid sa atin sa trabaho at sa tahanan.

Alam natin na ang mga kaugalian na ito ay laban sa bunga ng Banal na Ispirito ng Diyos, ngunit nagpapatuloy pa rin tayong magbigay ng mga palusot. “Magagalitin lamang akong tao,” sinasabi natin. “Masyado lamang akong perfectionist. Wala naman kasing gumagawa ng mga bagay sa paraan na dapat silang gawin.” Bagaman ang mga pangungusap na ito ay nagiging normal na sa ating mundo, bilang mga Kristiano, tayo ay tinatawag sa mas mataas na pamantayan. Ang magagalitin at mapagpunang mga pag-iisip ay nararapat na madala sa ilalim ng awtoridad ni Jesu-Kristo bago sila masabi.

 

Pagmumura o Paggamit ng Pangalan ng Diyos sa Walang Kabuluhan?

Kung ang mga pangyayari sa buhay ay nagiging dahilan para tayo’y magbulalas ng mga mura at gamitin ang pangalan ng Panginoon sa walang kabuluhan, makinig sa mga utos ng Diyos. “Ngunit sinasabi ko sa inyo na ang bawat salitang sinabi ng tao nang walang ingat, sila ay magbibigay-sulit para rito sa araw ng pag hatol” (Mateo 12:36) at “Hindi kayo susumpa nang walang katotohanan sa Aking pangalan, na sumasalansang sa ngalan ng iyong Diyos; ako ang PANGINOON” (Leviticus 19:12).

Sa kasamaang-palad, maraming mga Kristiano ang maluwag na binabalewala ang mga mahahalagang utos na ito mula sa Diyos. Kanilang sinasabi na si Jesus ay Panginoon ng kanilang mga buhay, at pagkatapos ay biglang gagamitin ang mahalaga Niyang Pangalan kakabit ng mga malolokong salita.

Nagbigay ang isang marunong na lola sa kanyang apo ng isang reality check, na may kaugaliang isigaw ang pangalan ni Jesus kapag ito’y galit. Sinabi niya rito, “Anak, kapag tinatawag mo si Jesus, sumasagot Siya. Mabuti pang maghanda kang sabihin sa Kanya kung bakit ka nagagalit.”

 

Kung kailangan mo ng karagdagang motibasyon para makontrol mo ang iyong dila, makikita ito sa Santiago 1:26. “Kung may nag-iisip na siya ay relihiyoso, at hindi naman kinokontrol ang kanyang dila ngunit nililinlang ang kanyang puso, ang relihiyon ng taong ito ay walang kabuluhan.” Malinaw na, ang isyung ito ay mahalaga sa Panginoon. Iyo bang isasama ang Kanyang tulong habang ginagawa mong prayoridad sa iyong buhay ang pagkokontrol sa iyong dila? bdj

 

Ang artikulong ito ay isang salin ni Bro. Elijah Abanto ng Ingles na artikulong “The Fiery Tongue: How Controlling Your Speech Can Change Your Life,” mula sa In Touch®, January 2003, pp. 16-17.

Fear Vs. Love

“Hindi ako matatakot, mahihiya, anuman ang sabihin nila, dahil mahal kita!” kanta na sintunado ng isang naka-spaghetti na babae sa may videokehan. Hindi ko alam kung naiintindihan talaga nung babae yung kinakanta niya o basta na lang niyang kinanta ang sikat na awitin na iyon. Mali ang musika nito, siyempre, maging ang mensahe ng awitin ay mali din, siyempre, ngunit ang isang bahaging ito ng awitin ay nagpaalala sa akin ng isang bahagi ng kasulatan:

 

There is no fear in love; but perfect love casteth out fear: because fear hath torment. He that feareth is not made perfect in love.

(1 John 4:18)

 

“Walang takot sa pag-ibig; subalit ang ganap na pag-ibig ay itinataboy ang takot: sapagka’t ang takot ay may pahirap. Siya na natatakot pa ay hindi pa napaganap sa pag-ibig.”

Bihirang magsalubong ang takot at pag-ibig. Lagi itong magkasalungat. Bukod sa pagkakaroon ng takot sa Diyos, wala nang ibang klase ng takot na tutugma o sasang-ayon sa konsepto ng pag-ibig. Kung may pag-ibig ka, wala kang takot. Kung ikaw ay takot, wala ka pang pag-ibig. Ganoon lamang kasimple. If there’s no fear, there’s love. If there’s fear, there’s no love. Sabi nga ng isang kilalang awtor na si Frank Sant’Agata, “Hindi maaaring magsama ang pag-ibig at takot. Kung nasaan ang isa, hindi pwedeng naroon din ang isa. Mabilis na aalis ang isa, kapag pumapasok ang isa sa presensya nito” (Fear and Love, © 1996).

Noon pa man ay nandyan na ang sakit ng kaluluwa na tinatawag na takot. Pakinggan mo pa lang ang salita ay nakakapanlamig na ang pakiramdam. Marami nang nasirang buhay dahil sa takot. Marami nang pangarap na hindi naabot dahil sa takot. Maraming problema ang nanatili dahil sa takot na harapin ito. Maraming pumunta at pumupunta ngayon sa impyerno dahil sa takot. Maraming mga mahahalagang gawain ang hindi natatapos dahil sa takot. Alam mo ba na ang takot ay scientifically proven na nakaka-apekto sa ating respiratory system? Nahihirapan kang huminga, mabilis kang hingalin, at naninikip ang iyong dibdib kapag ikaw ay natatakot. At ang nakalulungkot ay nagiging dahilan din ito para tayo ay hindi makapag lingkod sa Panginoon: takot bumagsak ang grado sa school, takot na mawalan ng trabaho, takot na baka iwanan ka ng mga malalapit sa’yo. Ang mas nakakapangalumbaba ay kapag dumating ang panahon na takot na tayong magtiwala sa Diyos.

Ito ay isang katotohanan: ang takot ay galing sa diyablo, hindi sa Diyos.

For God hath not given us the spirit of fear … (2 Timothy 1:7a)

Kung hindi ang Diyos ang nagbibigay ng ispiritu ng takot sa ating mga kalooban, sino kaya ang tunay na nagbibigay? Si Satanas at kanyang mga kampon. Nais ng Diyos na ikaw ay maging matapang, ngunit bibigyan ka ng diyablo ng mga pag-iisip upang hindi mapayapa ang iyong ispiritu.

Ngunit alam natin na hindi tamang payagan ang diyablo na paghariin sa atin ang takot. Lagi nga nating mababasa sa Biblia na tuwing magpapakita ang Diyos o isang anghel sa visible na paraan sa isang tao, ay laging paunang sinasabi ang, “Fear not,” o “Huwag kang matakot.” God sees fear as an undesirable quality, at nais Niyang makalaya tayo mula sa kadena nito.

Ngunit ano ba ang solusyon? Tulad ng ibang mga problema, sa Diyos lamang makukuha ang solusyon sa problema ng takot, at iyon ay mula sa Kanyang Salita. Tulad ng talatang nabasa natin kanina:

For God hath not given us the spirit of fear, but of power, and of love, and of a sound mind. (2 Timothy 1:7)

Kung ikaw ay isang Kristiano na, nasa atin na ang solusyon! Ibinigay na sa atin ng Diyos! Kapangyarihan, pag-ibig, at isang matinong pag-iisip. Ang mga ito pala ay kalaban ng takot! Kailangan lang nating manampalataya sa Kanya na ito ay nasa atin. Kung ang takot ay mawawala, mahalaga na nasa ating mga sarili ang tatlong ito. Ngunit higit sa lahat ay ang pag-ibig.

Nito ko lang napagtanto habang pinag-aaralan ang 1 John 4:18, na ang kabaligtaran ng takot ay hindi tapang o courage, at na ang kabaligtaran ng pag-ibig ay hindi poot o hate. Ang kabaligtaran ng fear ay love; ang kabaligtaran ng love ay fear. Ang tapang at poot ay mga ekspresyon lamang ng ating takot o pag-ibig. Balikan natin ang talata:

There is no fear in love; but perfect love casteth out fear…

(1 John 4:18a)

Ang solusyon sa ating takot ay pag-ibig! Hindi ko na kaya itong ipaliwanag pa sa mga komplikadong mga termino, ngunit, hayaan ninyo akong magbahagi ng mga bagay na aking nasaksihan.

Una ay tuwing ako’y nagha-house-to-house. Si David Wood na rin, awtor ng kilalang aklat na The Jerusalem Factor, ang nagsabi na ang pangunahing hadlang sa pagso-soul winning ay takot. Ito ay personal kong naranasan. Kasama ko ang aking bunga sa pananampalataya, at, hindi siguro niya napapansin ngunit, ilang bahay na ang aming nalalagpasan—dahil naghahari sa puso ko ang takot—baka sigawan nila ako, baka hindi naman sila tumanggap, lahat na ng “baka” ay pumasok na sa isip ko. Pagtapat namin sa isa pang bahay ay tumigil ako. Hindi maari ito, sabi ng isip ko. Ang mga taong ito ay papunta ng impyerno, at ayaw iyon ng Diyos. Mahal sila ng Diyos, kaya dapat mahalin ko rin sila! “Dito tayo!” sabi ko sa kasama ko, at ang takot ay naglahong bigla at ang pag-ibig ng Diyos ang namukadkad. Kapag nasa anumang lugar ako, ang dahilan kung bakit ako nakakapagbigay ng tracts ay dahil sa pag-ibig. Kung hindi man sa akin nanggagaling ang pag-ibig na iyon, ay sa Diyos iyon. Ang ekspresyong, Ayokong pumunta sila sa impyerno! ay isang ekspresyon ng pag-ibig.

Kukuha din ako ng halimbawa sa isang popular na palabas sa telebisyon noong 2006: ang Jewel in the Palace. (Sa lahat ng drama na naipalabas, ito ang tanging masasabi kong dapat panoorin ng isang Kristiano.) Kilala si Jang-geum sa paggawa ng mga bagay na halos-magdala sa kanya sa kamatayan. Tulad noong maaresto ang kanyang amain na si Duk-Gu, ay naghari ang pag-ibig niya rito upang maging matapang na subukan ang lason na nakaapekto sa prinsipe, para lamang ito ay mailigtas niya. Pag-ibig sa bayan ang dahilan kung bakit hinamon niya ang inang-reyna sa isang bugtung-bugtong. Pag-ibig sa reyna ang nagdala sa kanya upang hamunin ang diagnosis ng isang nurse rito. Kung nanguna lamang ang takot niya, ay iisipin niyang baguhan lamang siyang nars at hindi na dapat pang makialam sa reyna. Kung hindi dahil sa pag-ibig para kay Lady Han at kanyang ina, hindi niya tatangkaing kunin ang mga rekord na medikal ng hari para patunayang sila ay mga inosente. Kung hindi dahil sa pagmamahal niya upang mapagaling ang hari, ay hindi niya imumungkahi ang pag-oopera nito sa bituka, na noong panahon na iyon ay isang lapastangan at pwedeng hatulan ng kamatayan.

Hindi pag-ibig ang pagpaparaya na lamang sa isang tao, tulad ng ipinapakita ng maraming telenovela at drama. Ito ay pagkakaroon ng tapang upang ipakita at ipahayag ang tunay na nararamdaman. Pag-ibig ang nagtulak sa aking ama upang maging matapang na mag-walk out sa maling ginawa ng isang pastor sa camp service—pag-ibig dahil, ayaw niyang magkaroon kami ng pagkalito sa kung ano ang tama at mali. Hindi kailanman pag-ibig ang pagto-tolerate o pagbabalewala sa mali. Pag-ibig ang nagtutulak sa magulang upang pagalitan at disiplinahin ang anak. Hindi pag-ibig ang pagbibigay ng layaw sa anak—sa pagpayag ng lahat ng gusto niya.

Ano ang solusyon sa takot? Pag-ibig. At ang pinakamalaking halimbawa ng pag-ibig ay ang Diyos. Pag-ibig ang nagdala sa Kanya upang tayo ay likhain. Pag-ibig ang nagdala sa Kanya upang ipadala Niya si Jesus sa lupa para mamuhay kasama ang mga nakakatakot na makasalanan at mamatay sa krus. Kung takot lamang, ay marami nang tukso ang dumalaw kay Jesus para magkaganun. Ngunit pinaghari Niya ang pag-ibig para sa walang-pag-asa at kawawang makasalanang tulad ko. Tulad mo. Kung Siya ay takot, ay hindi Siya maglalakas-loob na ituro sa publiko ang mga ka-ipokritohan ng mga Fariseo at mga religious leaders noong panahon Niya, dahil maaari Niyang isipin na makapangyarihan ang mga ito at maaari Siyang ipapatay. Kung Siya ay takot, ay hindi Niya magagawang palayasin ang mga nagbebenta sa templo. Kung Siya ay takot, hindi Siya papayag na traydorin ng isang kinilalang kaibigan at mahagupit at mamatay sa Krus ng isang kahiya-hiyang kaparaanan.

Nagulat ka ba sa solusyon ng Biblia sa takot?

… He that feareth is not made perfect in love. (1 John 4:18c)

Kung natatakot ka pang bumagsak ang grado sa school kaya hindi ka papasok, hindi pa ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot kang mawalan ng trabaho kaya ka hindi dadalo sa iglesiya, hindi pa ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot ka na baka talikuran ka ng asawa o mga anak mo pag sumunod ka sa Panginoon, hindi pa nagiging ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot ka na baka ka tanggihan ng tao pag sinubukan mo silang i-win sa Panginoon kaya hindi mo na lang gagawin, hindi pa ganap ang iyong pag-ibig. Kung natatakot ka na baka layasan ka ng anak mo pag dinisiplina mo siya, hindi pag-ibig ang ipinapakita mo. Kung takot ka, hindi ka pa talagang umiibig.

Nagawa lahat ng Diyos ang mga nagawa Niya para sa atin dahil sa pag-ibig—dahil Siya ay pag-ibig. “God is love,” sabi nga ng 1 John.

Sabi nila, panahon ngayon ng pag-ibig, ngunit malaking porsiyento ng sanlibutan ay hindi pa talaga umiibig. Kung puno pa ng takot ang iyong puso, maaaring hindi mo pa nakikilalang tunay si Jesus. Magsisi ka sa iyong mga kasalanan at tanggapin Siya sa puso mo bilang Tagapagligtas at puso.

Nakalulungkot dahil tayo, na anak na ng pag-ibig, (ang aking tinutukoy ay tayong mga ligtas na,) ay pinaghahari pa rin ang takot sa ating mga buhay. Bakit hindi natin kunin ang kapangyarihan ng Diyos, at paghariin ang pag-ibig sa ating mga puso? Ito ang solusyon ng Biblia sa ating mga takot.

The Right Anger

If I will consider myself, I would say na ako ay isang 50-50 person pagdating sa galit. You would see me very patient with other people—at hindi ako plastik noon, ganoon ang tunay kong reaksyon—what I mean is, yung mga hindi ko kapamilya. But kapag tungkol na sa aking mga magulang at kapatid ko sa laman—madalas kong natatagpuan ang aking sarili na madaling mairita at magalit. And I really don’t understand myself why. Minsan nga ay nagagalit na rin ako sa sarili ko kung bakit ganito ang disposition ko pagdating sa galit. I really need the grace of God para maggawa ko rin ito pagdating sa aking pamilya.

Anyway, sinabi nga ng ating pastor na hindi lahat ng galit ay masama. May tamang galit. May maling galit. Ngunit ano na nga ba ang tama? Pag nalaman natin kung ano ang tamang galit, malalaman din natin agad kung ano ang mali.

Kung dahil sa ginawa sa atin kung bakit tayo nagagalit, I think that’s the wrong kind of anger. Never did Jesus became angry because of what everybody did to Him; yun ay kung ano ang ginawa nila sa Diyos at sa ibang tao. Nagalit Siya sa mga negosyante sa temple dahil sa pagsira nila sa dapat na ispiritu ng temple bilang bahay ng panalangin ng Diyos. Nagalit Siya sa mga Fariseo dahil sa pagsira nila sa utos ng Diyos at pagpapahirap sa kapwa sa pamamagitan ng kanilang mga tradisyon. Nagalit Siya sa mga apostol dahil sa pagmamataas nila sa isa’t isa.

Ngunit may gawin sa Kanyang masama, hindi Siya nagalit. Hindi Siya nagalit sa mga tao nang Siya’y palayasin mula sa kanilang lugar. Hindi Siya nagalit nang hindi sila tanggapin ng mga Samaritano sa kanilang nayon. Hindi Siya nagalit nung Siya’y ipagkanulo ni Judas at ikinaila ni Pedro at tinakbuhan ng mga disipulo. Hindi Siya nagalit sa mga Fariseo nang magkaisa silang ipako Siya sa krus, ganundin sa mga sundalong nagsagawa nito. Hindi Siya nagalit dahil sa ginawa sa Kanya; nagalit Siya dahil sa ginawa sa Diyos at sa ibang mga tao.

Kapag nagalit na siguro tayo sa ating anak, na hindi dahil sa pagsuway at kawalang-paggalang nila sa atin, ngunit higit pa doon, ay dahil sa pagsuway niya at paglapastangan sa utos ng Diyos, yun ang tamang galit. Kung nagalit tayo sa kapatid dahil sa paninira nito sa iba at hindi sa atin, yun ang tamang galit. Ang tamang galit ay nangyayari kapag iniisip natin, hindi ang ating mga sarili, kung ang iba at ang Diyos.

I pray na maging ganun din ako. Tulad ni Jesus.

The Love Ruler

by Elijah Abanto

February ang tinatawag nilang “Love Month” o “Valentine’s Season.” But let me tell you something: love must not be seasonal; it must be all the time. Sabi nga ni Bro. Jeremiah Abanto nung maging EMCEE siya sa isang worship service, “Hindi lang naman ho pang Valentine’s ang pag-ibig; sa amin hong mga Kristiano ay laging Valentine’s.” Yes. It must be that. Ang mga tao kasi nagpapakabanal lamang pag Mahal na Araw; nagbibigay lamang kapag Pasko; at nagmamahal lamang kapag Araw ng Mga Puso. Ngunit hindi dapat maging ganoon sa atin. Bawat araw ay Mahal na Araw para sa atin; bawat sandali ay Pasko; at bawat panahon ay Araw ng Mga Puso.

I know of Someone whose love is just like that—He is God. Actually, sa kadakilaan ng katangian Niyang ito ay sinabi ni Apostle John na “God is love” (1 John 4:8, 16). Ang Diyos ay pag-ibig. Kung ganon, paano natin ito susukatin? Masusukat ba natin ang pag-ibig ng Diyos? Gamit ang Salita ng Diyos, let’s measure it—let’s use the Love Ruler.

 

Love Ruler 1: Bakit Ka Ba Niya Mahal? Basahin mo ang mga talatang ito:

 

“The Lord did not set his love upon you, nor choose you, because ye were more in number than any people; for ye were the fewest of all people: But because the Lord loved you, and because he would keep the oath which he had sworn unto your fathers, hath the Lord brought you out with a mighty hand, and redeemed you out of the house of bondmen, from the hand of Pharaoh king of Egypt”

(Deut 7:7-8, KJV).

 

Bagaman ang tinutukoy dito ay ang pag-ibig ng Diyos para sa Israel, ay makikita natin ang dahilan Niya kung bakit Niya ito minahal; at maihahambing ito sa kung bakit Niya tayo mahal. Hindi mahal ng Diyos ang Israel dahil marami sila; maraming tao kasi ang “nagmamahal” lamang dahil “marami siyang pera”; “mas mabait siya”; “mas maganda siya.” Pumipili ang tao ng relihiyon kadalasan base sa dami ng tagasunod nito. Ngunit ang Diyos, alam na niyang “ye were the fewest of all people” ngunit inibig Niya pa rin. Ako—ikaw? Minahal ka ba ng Diyos dahil may “marami” sa’yo? Hindi. Ano’ng sabi Niya? Minahal Niya ang Israel dahil mahal Niya ito. Minamahal tayo ng Diyos dahil mahal Niya tayo. Ganun lang kasimple!

Love Ruler 2: Paano Kung Ayaw sa Akin Lahat ng Tao? People do have a tendency na hindi mahalin ang tao na hindi minamahal ng karamihan. Kapag ayaw ng maraming tao sa kanya, kahit tayo ay nahahawa na para hindi siya mahalin. Ngunit, tingnan natin ang Dios:

 

Only the Lord had a delight in thy fathers to love them, and he chose their seed after them, even you above all people, as it is this day.

(Deut. 10:15, KJV)

 

Ang Diyos lamang noong panahong iyon ang may kasiyahan na mahalin sila! At alam niyo bang halos ganon din ngayon? Ang lahat ng katabing bansa ng Israel ay nais lipulin ito agad-agad, at kampi pa sa kanila ang mga bansa sa Europa. Amerika lamang ang kakampi nila. Hindi pinansin ng Diyos ang poot na mayroon ang karamihan sa kanila; basta mahal Niya ito, tapos. Tayong iglesiya, bagaman kinapopootan tayo ng karamihan, ay mahal Niya pa rin tayo.

 

Love Ruler 3: Mahal Ba Niya Kahit mga Hindi Kilala? Yes. Basahin mo ito:

 

He doth execute the judgment of the fatherless and widow, and loveth the stranger, in giving him food and raiment.

(Deut. 10:18, KJV)

 

Mahirap para sa tao na mahalin ang isang taong hindi kilala. Mahirap din minsan na para sa atin na tulungan ang taong hindi naman natin alam ang pangalan, o yung wala man lang kahit kaunting koneksyon sa kanya. Ngunit ang Diyos ay mahal siya. In fact, kailan ba tayo minahal ng Diyos? Nung tayo’y ligtas na? Hindi. Minahal na Niya tayo nung tayo’y mga estranghero pa sa Kanya, hindi Niya kilala. Kaya nga dumating Siya sa lupa di ba? Mahal Niya tayong mga estranghero na namatay pa Siya sa Krus para ipakita iyon!

 

Love Ruler 4: Tuwing Kailan Niya Ako Mahal?

 

Yet the Lord will command his lovingkindness in the daytime, and in the night his song shall be with me, and my prayer unto the God of my life.

(Psalm 42:8, KJV)

 

Pag mabait ako? Pag sumusunod ako sa Kanya? Pag maayos ang relasyon ko sa Kanya? Not a bit. Ano’ng sabi sa Kanyang Salita? Mahal ka Niya tuwing umaga; mahal ka rin Niya sa gabi. Ang buhay mo ba sa ngayon ay nasa umaga? Mahal ka Niya. Ang buhay mo ba sa ngayon ay nasa gabi nito? Mahal ka pa rin Niya.

 

Love Ruler 5: Paano Kung Hindi Ako Maniwala? Madalas tayong mag-alinlangan sa pag-ibig ng tao; minsan ay kahit sa Diyos, tulad ng mga Israelita sa sumusunod na talata. Ngunit Siya?

 

The burden of the word of the Lord to Israel by Malachi. I have loved you, saith the Lord. Yet ye say, Wherein hast thou loved us? Was not Esau Jacob’s brother? saith the Lord: yet I loved Jacob.

(Mal 1:1-2, KJV)

 

“Yet I loved Jacob.” Kita mo yun! Mahal pa rin Niya ang Israel kahit nag-aalinlangan ang mga ito sa Kanya. What kind of love is that? Naiiyak ako kapag iniisip ko ito. Mahal Niya ako kahit nagdadalawang-isip ako sa pag-ibig Niya. Mahal ka pa rin Niya.

 

Love Ruler 6: Kaya Ba Niyang Ibigay ang Lahat pati Kanyang Buhay?

 

For God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whosoever believeth in him should not perish, but have everlasting life.

(John 3:16, KJV)

 

Yes, He can and He did. Nung nagkatawang-tao Siya, iniwan Niya ang lahat ng kaluwalhatian at dumating sa sanlibutang mahirap at walang yaman. Higit pa rito, ay nagpakasakit Siya sa pahirap na ibinigay sa Kanya hanggang sa ipako Siya sa Krus at dinanas ang pinakakahiya-hiyang kamatayan ng isang tao. Kaya ba ito ng pagmamahal mo?

 

Love Ruler 7: Hanggang Kailan Niya Ako Mamahalin?

 

The Lord hath appeared of old unto me, saying, Yea, I have loved thee with an everlasting love: therefore with lovingkindness have I drawn thee.

Jeremiah 31:3, KJV

 

Magpakailanman. Mula pa noong bago ka ipanganak mahal ka na Niya, at hindi matatapos iyon hanggang sa matapos ang walang hanggan. Ang pag-ibig natin ay may hangganan; ngunit ang Kanya’y walang katapusan. O kay dakilang pag-ibig. O kahanga-hangang pag-ibig.

 

Nasukat mo na ba ang Kanyang pag-ibig? Sa totoo nga lang, it’s very unworthy for us to measure His love. He loves us so much na hindi natin kayang ilarawan ito. Milyon man ang gamitin mong “Love Ruler” ay matatapos ka pa rin sa realisasyong walang kapantay, kasinglalim, kasingtaas, kasingganda, kasingtingkad, at kasingtindi ang pag-ibig ng Diyos—para sa lahat, para sa atin, para sa akin—para sa iyo.

Ang realisasyong ito ang tumutulak sa akin na gawin ko rin ang paraan Niya ng pag-ibig. “Oh, hindi mo maaabot iyon, brod!” Oo, but at least masasabi kong sinikap ko. Di ba si Jesus na rin ang may sabi na “Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect”? (Matt 5:48, KJV)

Let us be like Him. bdj

 

Straight from the Pastor’s Heart: Be Wise

by Pastor Felizardo Abanto

Sikaping kumuha ng karunungan. Sinasabi sa Proverbs 4:7:

 

Wisdom is the principal thing; therefore get wisdom:

and with all thy getting get understanding.

 

Piliin natin ang karunungan higit sa anupamang bagay tulad ng:

1) lakas/kapangyarihan. “Then said I, Wisdom is better than strength: nevertheless the poor man’s wisdom is despised, and his words are not heard” (Ecclesiastes 9:16, KJV).

2) Sandata ng digmaan. “Wisdom is better than weapons of war: but one sinner destroyeth much good” (Ecclesiastes 9:18, KJV).

3) Mga Ruby. “For wisdom is better than rubies; and all the things that may be desired are not to be compared to it“ (Proverbs 8:11, KJV).

4) Ginto. “How much better is it to get wisdom than gold! and to get understanding rather to be chosen than silver!” (Proverbs 16:16, KJV)

 

Nung tinanong ng Diyos si Solomon, ang pinakamarunong taong nabuhay sa lupa, kung ano ang gusto niyang ibigay sa Kanya ng Diyos, ano ang sinabi niya? Karunungan. (2 Chronicles 1:7-12)

Sino ang mga tao na ayaw ng karunungan?

1) Mga Mangmang/Baliw. “The fear of the Lord is the beginning of knowledge: but fools despise wisdom and instruction” (Proverbs 1:7, KJV).

2) Mga Parating Tamad. “The sluggard is wiser in his own conceit than seven men that can render a reason” (Proverbs 26:16, KJV).

 

Pagdating sa pera ay mas marunong pa ang mga hindi ligtas sa mga ligtas. “And the lord commended the unjust steward, because he had done wisely: for the children of this world are in their generation wiser than the children of light” (Luke 16:8, KJV).

BABALA: Kumuha ng TOTOONG karunungan mula sa TAMA, hindi sa:

1) Sa Diyablo. Dahil dito kaya nadaya si Eba (Genesis 3:6).

2) Sa Sarili. “Be not wise in thine own eyes: fear the LORD, and depart from evil” (Proverbs 3:7). Kapag dumipende ka sa iyong sariling runong, ikaw ay magiging marunong ayon sa salibutang ito (James 3:13-16).

Ang totoong karunungan ay nasa Proverbs 9:10. “The fear of the LORD is the beginning of wisdom: and the knowledge of the holy is understanding.”

 

Gawin nating marunong ang ating mga ANAK!

1) Ibigay sa kanila ang Salita. “The law of the LORD is perfect, converting the soul: the testimony of the LORD is sure, making wise the simple” (Psalm 19:7).

2) Disiplinahin sila. “The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame” (Proverbs 29:15).

 

Ang tunay na karunungan ay nanggagaling sa DIYOS. “But the wisdom that is from above is first pure, then peaceable, gentle, and easy to be intreated, full of mercy and good fruits, without partiality, and without hypocrisy” (James 3:17).

 

Paano Ka Magiging Marunong?

1) Maging mga tagatupad ng Salita hindi mga tagapakinig lamang. “But be ye doers of the word, and not hearers only, deceiving your own selves” (James 1:22, KJV).

Mag-akay ng mga kaluluwa. “The fruit of the righteous is a tree of life; and he that winneth souls is wise” (Proverbs 11:30., KJV)

Amazed by His Love

by Elijah Abanto (written 2010)

Nito lang nakaraang Martes ay nakapanood kami sa Youtube ng preaching ng isang pastor na Mexicano tungkol sa kademonyohan ng Disney at ng mga palabas nito. Nalaman namin na ang “Little Mermaid” ay itinataas ang kasamaan ng child pornography. Hindi man napapansin ng mga manonood, ang mga musical backgrounds nito ay nagsasabing, “Children, put your clothes off.” Maging ang drawing nila ng kastilyo ng kaharian nila Mermaid ay may drawing ng male genitals. Ang sikat-na-sikat na “Lion King” ay may scene kung saan pinopromote ang sex at 666. Ang ibig-sabihin pala ng “Pokahontas” ay “ispiritu papunta sa walang kalaliman”—alam naman nating ang “walang kalaliman” ay pagkukulungan ni Satanas pagdating ng panahon (ang “bottomless pit”). Maging ang mga palabas na akala natin ay pambata ay may tinatago palang sumpa sa mga bata.

And I’m just thinking now, “Alam ito ng Diyos, di ba?” Bago pa namin malaman ang bagay na ito ay alam na ito ng Diyos—alam niya na ang palabas na kinagigiliwan natin ay puno pala ng kademonyohan. So what is He doing? Just sitting pretty there doing nothing about it?

Alam nating hindi ganun ang Diyos. Kitang-kita natin ang pagkilos ng Diyos sa maraming pagkakataon sa ating buhay—sa ating buhay na, kung iisipin ay isang piraso lang ng buhangin sa lahat ng dapat asikasuhin ng MayKapal. Mahal Niya kasi tayo—kaya gumagawa talaga Siya sa lahat ng bahagi ng ating buhay. Ngunit paano ang aking nabanggit? Bakit mukhang hindi kumikilos ang Diyos sa kasamaan na ginagawa ng mga taga-Disney at ng marami pang mga organisasyon at tao dito sa lupa? Dapat ay wasakin na Niya ang mga gumagawa nito na niloloko ang mga magulang at anak na mabuti ang kanilang ipinapalabas.

Ngunit may isang pumipigil sa Diyos: pag-ibig. He cannot do it and will not do it—at least not now. Gusto Niya pa kasing bigyan ng pagkakataon ang mga ito na magsisi at bumalik sa Kanya. Gusto Niyang ipakita na kahit gaano ka pa kasama ay maaari ka Niyang patawarin at iligtas—dahil sa pag-ibig.

Kaya naman namamangha ako. Mabilis kasi tayo, bilang tao na magalit, gumanti—ngunit ang Diyos na Ito ay hindi. He loves them—at isang paraan upang ipakita Niya ito ay sa pamamagitan ng pagbibigay ng tsansa. Tayo rin—iniisip ko, sa dami ng pagkakamaling nagawa ko, ay binibigyan Niya ako ng pagkakataon. “I have loved thee with an everlasting love,” sabi nga ng Diyos. Hanggang kailan kaya Niya tayo iibigin?

Magpakailanman.

The Horror Stories of Envy

Inggit. Envy.

Ang envy o inggit ay, sabi sa Merriam-Webster’s Dictionary, “a painful awareness of anothers possessions or advantages and a desire to have them too.” Ibig-sabihin, kapag ako ay naiingit, iniisip ko na ang isang partikular na tao ay mayroon ng isang bagay, ugali, kaibigan, minamahal, atbp., na wala ako, na mas maswerte siya dahil mayroon siya noon, at aba ako na wala noon, at iniisip ko na dapat na mayroon ako noon, at gusto ko na nasa akin iyon.

Inggit ang isa sa mga pangunahing tema ng mga drama sa telebisyon. Sa inggit ng kontrabida sa bida umiikot ang istorya. Inggit dahil “mahal siya ng mahal ko,” “ako ang dapat na may pera hindi siya,” at “makukuha ko ang posisyon na mayroon siya.” Doon nagre-resulta ang samu’t saring kasamaan na nangyayari sa bida at sa mga taong nasa paligid niya. Hindi ba tama?

Kapatid, may inggit ba sa puso mo? Ang masasabi ko lamang ay, hindi tama iyan. Mabuti pa ay mabilis mo nang talikuran ang kasalanang iyan bago pa mahuli ang lahat at ikaw ay magsisi sa bandang huli.

Minsan ay nagba-browse ang isa kong schoolmate sa Youtube at may ipinakita sa kanyang video si Micah ng isang Pantene commercial sa Indonesia. Tungkol ito sa isang pipe’t bingi na babae na nais matuto ng violin, ngunit may isang babae na galit sa kanyang ginagawa at sinisira ang kanyang ispiritu sa pagpupunyagi. Dahil rito ay naawa sa sarili ang babae at natanong niya sa isang matandang kaibigan sa paraang sign language, “Bakit ba ako iba sa kanila?” binabanggit ang tungkol sa kanyang kapansanan. Sagot ng kaibigan, “Bakit mo kailangang maging tulad nila?”

Ang isang dahilan ng pagkainggit ay dahil “hindi mo sila katulad.” Kaya naiinggit ang isang tao dahil wala siya nung mayroon ang iba. Atin dapat alalahanin na ito ay isang senyales na hindi tayo masaya sa kung ano’ng ibinigay sa atin ng Panginoon. “Bakit mo kailangan maging tulad nila?” You don’t have to be! Ikaw ay unique, walang katulad, at ikaw ang the best na maging ikaw. No one could be you but you only. Dapat ay maging masaya ka!

Marami sa malulungkot na istorya ng Biblia ay hindi na dapat nangyari kung hindi dahil sa inggit. Hindi man ito nakakatakot tulad ng Philippine Ghost Stories at ng mga horror movies, ay tatawagin ko pa rin ang mga ito na the horror stories of envy.

Horror Story #1: The Fall of Lucifer. Siya na ang pinakamagandang anghel sa lahat ng mga nilikha ng Diyos (Col. 1:16; Ezekiel 28:12-14), magaling sa musika, at nababalot ng mga mahahalagang bato sa katawan. But through that splendor, through that glory, ay nakita niya ang Diyos na higit na mas maganda, mas magaling, at mas maluwalhati sa kanya. Nainggit siya, at inisip na dapat sa kanya ang kagandahang iyon, ang galing na iyon, at luwalhati na iyon (Ezekiel 28:15, 16; Isaiah 14:13). Kaya naman nag-rebelde siya kasama ang ikatlong bahagi ng lahat ng mga anghel, iniisip marahil na kaya nilang talunin ang lumikha sa kanila. Dahil sa diyablo, patuloy tayong nakikipaglaban sa tukso, humaharap sa mga pag-uusig, gumagawa ng kasalanan.

Horror Story #2: The Fall of Man. Sa lahat ng nilikha ng Diyos sa mundo, ang tao ang binigyan Niya ng espesyal na atensyon. Nilikha Niya ito sa Kanyang wangis, hindi tulad ng mga hayop, halaman, at iba pang nilikha. Ngunit nang tuksuhin ni Satanas si Eba, nasabi ng tao, “Bakit Diyos lang ang dapat makaalam ng mabuti at masama?” Nais nilang maging tulad ng Diyos, at ang naging kapalit ay kamatayan.

Horror Story #3: Cain and Abel. (Genesis 4) Dumating ang panahon na sila ay maghahandog na sa Diyos—tinanggap ang kay Abel, tinanggihan ang kay Cain. Alam na alam ni Cain kung bakit tinanggihan siya ng Diyos, ngunit nangibabaw sa kanyang isip na nasapawan siya ng kanyang matuwid na mas-batang kapatid na si Abel, at hindi niya iyon matanggap. Dapat sa kanya ang tinanggap, sa tingin niya, kaya naman sa galit niya ay pinatay niya si Abel. At alam niyo na ang mga sumunod na nangyari.

Horror Story #4: Isaac. (Genesis 26:12-17) Si Isaac, anak ni Abraham, ay naka-tira sa lugar ng mga Filisteo, at nakikita ng mga ito ang pagpapala sa kanya ng Diyos, sa mga pag-aari niya at kayamanan. Kaya naman ang lahat ng balon na hinukay para sa kanya ng mga lingkod ng kanyang ama ay pinuno ng lupa ng mga Filisteo. Hindi pa ito sapat, dahil, imbes na humingi sa kanya ng tawad ang hari, si Abimelech, ay pinalayas pa siya sa kanyang tinitirhan.

Horror #6: Jacob and Esau. (Genesis 25:26-34) Bilang panganay sa dalawa, si Esau ang may karapatang matanggap ang pinakamalaking mana mula sa kanyang ama. Ngunit, sa isip ni Jacob, sa kanya dapat mapunta ang karapatan ng isang panganay, kaya pinilit niyang ibenta ni Esau ang kanyang pagkapanganay kapalit ng pagkaing niluto niya. Later on, ay nagawa pa niyang dayain si Isaac na siya ang panganay para siya ang bigyan ng pagpapala. Dahil rito ay nasira ang buhay ni Esau sa galit sa kanya. Siya rin ay dinaya ng kanyang biyenan na si Laban.

Horror Story #7: Joseph. (Genesis 37) Paboritong anak si Joseph sa labindalawang mga lalaki ni Jacob, at dahil doon ay galit na ang sampu sa kanya. Nanaginip pa siya na yumuyuko sa kanya ang kanyang mga magulang at mga kapatid, kaya naman tumindi ang inggit sa kanya. Nakakuha ang sampu ng pagkakataon nang pumunta si Joseph sa kanila nang mag-isa. Inihulog nila siya sa balon, at ibinenta sa mga Chaldeans. Nagsinungaling pa sila sa kanilang ama na pinatay ng mabangis na hayop si Joseph.

Horror Story # 8: Moses. (Psalm 106:16-18) Bilang masunurin, mababang loob at malapit sa Diyos na lider ng bansang Israel, ay kinainggitan siya ng mga ma-harlika, at maging ng kanyang mga kapatid. Kinwestiyon ang posisyon niya at kung bakit karapat-dapat siya sa liderato. Hinamon nila si Moses.

Horror Story #9: Jesus. (Matthew 27:18; Mark 15:10) Inggit ang nagtulak sa mga Fariseo, Saduceo, at mga iskriba, upang magkaisa na hulihin si Jesus at ipako sa krus. Inggit dahil simula nung dumating si Jesus sa eksena ay sa Kanya na sumunod ang karamihan, at dahil sa Kanya ay nakita ang kanilang kasamaan at ka-ipokritohan. Ito ang dahilan upang maging takda na ang tiyak na kapahamakan nila sa impyerno.

Horror Story #10: The Early Church. Hindi natapos ang pag-uusig nila kay Jesus, dahil, tulad ng ginawa ni Jesus, ang unang mga iglesiya ay nahihikayat din ang mga tao papunta rito, hindi sa kanilang mga Judyo. Ginawa nila ang kanilang makakaya upang masira ang mga ito sa tao, upang sila ay patayin.

Marami pang mga istorya ng inggit ang mababasa sa Biblia, ngunit, kuku-langin ang papel na ito upang ilathala ang lahat at, makikita natin, ang resulta ng bawat sitwasyon ng pagkainggit sa taong nagdadala nito ay negatibo—laging kasiraan ng kinaiinggitan ang ginagawa. Ang inggit ay hindi bumubuhay; ito ay pumapatay. Nahihirapan ang kinaiingitan—ngunit higit sa lahat, hindi nagiging payapa ang buhay nung naiinggit. Kapag kasi mukhang nakuha na niya ang gusto niya, hindi pa rin siya nasisiyahan, dahil lagi siyang balisa, hindi mapalagay, at puno ng galit.

Ngunit higit sa lahat, inggit din ang nagsasabing hindi ka talaga magtatagumpay. Sa sampung istorya ng inggit na natunghayan mo, sino sa mga nainggit ang nagtagumpay? Wala, sa totoo lang. Ang mga kinainggitan sa bandang huli, ang sila pa ring nagtagumpay. Dahil, tinanggap nila kung ano ang binigay sa kanila ng Diyos, inisip na sila ay iba sa lahat ng Kanyang nilalang, at kung ano sila ngayon, yun ang tunay na “the best.”

Kapatid, naiinggit ka pa rin ba? Sana ay maisip mo na mahal ka ng Diyos sa kung sino ka, kahit ano pang isipin ng tao. Oo, dapat tayong magsikap na maging tulad ni Jesus, ngunit, hindi ibig-sabihin noon ay ang maging tulad ng iba.

Nawa, sa biyaya ng Diyos, ay hindi ka na maging isa sa mga gumawa ng “horror story” dahil sa inggit.

No Energy, No Desire

(written 2010)

by Elijah Abanto

I sat in front of the computer. Tuesday. Wednesday. Yung mga papers sa church, yung lesson mo sa Sunday School, yung lesson mo sa Good News, yung ituturo mo sa elementary school, yung projects mo sa Bible school—malapit mo nang ipasa yun, birthday pa ni ano sa… “Ahh!! Bakit ganito!” naibulalas ko at tumayo. Si Micah ay nasa kabilang computer, at nagtanong din siya sa akin kung bakit. “Wala akong gana!” nasabi ko na lang. Gusto ko nang umiyak sa nangyayari sa akin—ngawa ako nang ngawa, kailangan ko itong gawin, pero bakit ayaw gumalaw ng daliri ko? I was almost thinking what this implied: hindi ako makakapagturo sa elementary, hindi ako makakapagturo sa Good News, hindi ako maka-kapagturo sa Sunday School, hindi maipa-publish ang mga papers—as in nothing!

I looked at my brother and sighed, Buti na lang siya walang ganitong burden. Pumalit ang isa ko pang schoolmate na si Nicko, and he was busy chatting and doing Facebook. Buti pa siya, walang ganitong problema. May games dock sa aking Google Desktop kaya naglaro muna ako ng Tetris at ng Pacman. Lumipas lang ang sinayang kong oras. Lalong napalakas ang ngawa ko. Nag-isip pa ako ng ibang pwedeng gawin. Binuksan ko ang Ya-hoo! Messenger at Windows Live Messenger accounts ko at tiningnan kung mayroon akong makakausap. Naka-online si Tatay (si Pastor) at si Pastor Charlie. Una kong chinat si Tatay at sinabi ang aking nararamdaman. Ang sinabi niya, “Sige rest ka na lang muna.” When I read that, at first, ito na lang ba lagi? Sinabi na rin sa akin ito ni Ate Joy, 4th year kong schoolmate at kaibigan sa Bible school at Ate Jean, secretary ng BS. Nung nasa ba-hay ako laging sinasabi sa akin ni Tatay at ni Mommy, “Hindi ka kasi natutulog nang maa-ga eh; nagpupuyat ka kasi eh. Hindi ka pa maayos matulog!”

Then I thought, “Rest?!” at ang iniisip ko nung time na iyon ay wala akong ginagawa, and then, “Rest?!” But then, I realize, Siguro nga. So I replied, “Siguro nga po dapat lang akong magpahinga, hehe.”

Nung Huwebes tinry kong gawin yung publications to no avail. Wala akong gana nung araw na iyon. I shared my burden with my beloved boys and they prayed for me. Biyernes. “I need to do something!” Kaya pagkatapos kong maghugas at magluto para sa umaga, wala pa rin akong gana. I slept. Pagkagising ko ay medyo masakit ang ulo, but, I need to work. So I did. Habang tina-type ko ito, ay tapos na ang ibang publications at kaunti na lang ang gagawin ko sa BDJ. There are still more to do, but, at least, I’ve done something.

Have you come to this stage? You’re not alone. And don’t envy others—they have their own burdens. And, hey, God is with you. He will help you get through. 😉