Kailan Ka Magsisimula?

telescoping

Ang Mga Halimbawa ng Biblia ay Hindi Na Nagpabukas

by Teacher Elijah E. Abanto

 

Ano’ng mga ginagawa mo sa ngayon bilang bata? Naglalaro? Gumagawa ng assignment? Nagpa-practice?

Iyan ang pangkaraniwang ginagawa ng isang bata sa ngayon. Saanman ka tumingin, mga batang nagdo-drowing, nagte-text, nagpo-pog, nagko-computer games, gumagawa ng assignment, nagpa-practice para sa presentation sa school, nanonood ng TV, nakikipag-away sa kapwa-bata sa kapit-bahay o sa school, ang makikita mo. Kabilang ka ba sa kanila? Hindi naman sa minamaliit kita, bata, pero ang babaw ng pinupuntahan mong landas. Kung puro ganito ang iyong buhay, at walang para sa Diyos, mali na agad ang punto ng iyong buhay. Mali. Alam mo ba yun?

Kaya kung hindi ka pa ligtas, magsisi ka na sa iyong mga kasalanan at tanggapin mo si Jesus bilang iyong Tagapagligtas. Ngayon na! Tama na ang puro laro na lang! Puro aral na lang! Puro nood! Puro kwento! Di ka ba nagsasawa? May mas mahalaga kang dapat na ginagawa ngayon, at iyun ay ang maglingkod sa Diyos.

Ikaw na nagchu-church, kailan ka magsisimulang maglingkod nang totoo? Alam ko kumakanta ka na sa church nang masigla tuwing service, nakikinig sa Sunday School, nag-i-special number kung minsan; ngunit ang ibig kong sabihin yung soul winning, pagtuturo, pagsali sa iba’t ibang activities ng church. Kung ligtas ka na, mas madali mo na itong magagawa. Ngunit kailan? “Pag kasintanda na ako ni Kuya, ni Ate”? Hihintayin mo pa ba iyon? Tingnan mo na lang ang mga halimbawa ng Bible ng mga bata na sumunod na agad sa Panginoon.

Si David

Kilala niyo na siguro ang taong pumatay ng isang higante sa Biblia gamit ang kanyang tirador—oo, si David nga. Galing niya ano—pero alam mo bang ginagamit na siya ng Diyos bago ito mang yari (20 taong gulang na siya nang gawin niya ito)? Noong siya’y isa pa lamang musmos (malamang ay 12 taong gulang), ay isa lamang siyang tagapag-alaga ng tupa. Ngunit dahil sa kanyang puso na may pag-ibig para sa Diyos, pinili siya na pumalit kay Saul bilang hari. Hindi pinili ang pito niyang kuya, na mga malalakas, at malalaki ang katawan—pinili siya, siya na mahina ngunit may tiwala sa Diyos na lumikha sa kanya.

Si Samuel

Hindi manganak si Hannah noong panahong ito, at dahil doon ay hiniling niya sa Diyos na bigyan siya ng anak; at kapag ginawa ito ng Diyos sa kanya, iaalay niya ito sa Diyos upang maglingkod habang-buhay. Dininig siya ng Diyos, at ipinanganak ang lalaking nagngangalang Samuel. Noong ito ay tatlo hanggang limang taong gulang na, dinala na niya ito kay Eli, ang mataas na saserdote noong panahong iyon.

3-5 years old? Maglilingkod sa Diyos? Oo, tumutulong siya sa mga ginagawa ni Eli, tulad ng pag-aayos ng mga kagamitan sa tabernakulo, at marami pang iba. Sa maagang panahon ay nagging propeta na rin siya ng Diyos.

Si Josiah

Hindi mo siya masisisi kung maging masama siya. Ang kanyang amang hari, si Amon, ay naging masama, sumamba sa mga diyos-diyosan. Maaga itong namatay bilang parusa ng Diyos—at siya ang pumalit na hari sa edad na 8. At hulaan niyo kung ano’ng ginawa niya—sinunod niya ang lahat ng nalalaman niyang utos ng Diyos—inalis niya ang diyos-diyosan, ibinalik ang mga kapistahan, binasa sa Israel ang Aklat ng Batas—sa batang edad. Hindi na siya naghintay. Sinimulan na niya ngayon.

Si Daniel

Isipin mo na lang na kapag hindi mo kinain ang ipinagbabawal ng Diyos, eh parusahan ka ng matindi, o may madamay na ibang tao—naranasan ito ni Daniel. Noong masakop ang Israel ng kalabang kaharian, dinala silang mga prinsipe at tinuruan ng iba’t ibang bagay—kabilang ang pagkain ng mga inialay sa diyos-diyosan. Kapag hindi niya ito kinain ay paparusahan ng kamatayan ang nag-aalaga sa kanila. Ngunit imbes na matakot ay nanindigan siya; tinanggihan niya iyon kasama ang kanyang mga kaibigan, at hiniling na mga gulay na lamang ang ipakain. Buti na lamang at naging mas mataba pa sila sa mga kumain ng karne sa biyaya ng Diyos!

Si Timothy

Alam niyo bang si Timoteo ang siyang pinakabatang pastor? Nakikipaglaban na siya sa mga bulaang tagapagturo sa Efeso, na mas matanda pa sa kanya. Ngunit tinanggap niya ang hamon—at siya’y naging isa sa mga tagapagpatibay ng iglesiya sa Bagong Tipan.

 

Marami pang iba—mga batang hindi na naghintay na tumanda sila para maglingkod at sumunod sa kanilang Diyos. Hindi sila nag laro, nanood ng TV, nag-pogs, o kung ano pa man—buong tapang  lamang silang sumunod sa Kataas-taasang Diyos—ang Siyang karapat-dapat lamang na paglingkuran.

Ikaw, bata kailan ka magsisimula? Bukas, pagtanda mo na, o ngayon na, habang bata ka pa? Tena, hindi mo alam kung ano ang naghihintay na gawin sa’yo ng Diyos.

Advertisements

Masyadong Bata

child

Nakaka-apekto Ba ang Ating Edad sa Pagiging Kagamit-gamit Natin sa Diyos?

by Linda Canup

Isinalin mula sa article na “Too Young,” In Touch® magazine,

March 2006, pp.28-31 ni Bro. Elijah Abanto.

 

Lagi mo na itong naririnig—isang concert pianist sa edad na 8, isang bihasa sa computer at 10, isang master ng chess sa edad na 12—mga taong sobrang gifted sa mga di-pangkaraniwang mga batang edad na sila ay nakakaakit ng atensyong pang-internasyonal at isang kaabalahan sa kanilang field.

Ilan sa ating mga paboritong mananampalataya ay maaari ding matawag na mga “gifted” sa ispiritwal na paraan. Sina David, Jeremiah, at Timothy ay kaunti lamang sa mga tinawag at masusing nilinang upang kumuha ng mga dakilang misyon sa mga batang edad.

At kahit na mayroon silang suporta ng Diyos, hindi sila madaling nagkaroon nito. Ang pagiging bata ay may mga sariling hamon. Madalas na nakikipagbaka ang mga batang lalaking ito sa inseguridad at mga kakulangang dulot ng kanilang kakulangan sa karanasan. Dahil na rin sa kung paano tumingin sa kanila ang lipunan, sila’y hindi pinapansin, minamaliit, at inuusig dahil sa kanilang pagiging kabataan.

Gayunpaman, ang mga kakaunting piniling ito ay nanatiling matapat sa kanilang mga unang taon at naging matagumpay bilang isang hari, isang propeta, at isang tagapagtayo ng iglesiya ng Bagong Tipan.

DAVID

Nang dumating sa bahay ni Jesse si Samuel para pahiran ang susunod na hari ng Israel, walang nag-isip na tawagin si David mula sa pagpapastol ng mga tupa. Habang binabantayan ng kabataang ito ang mga kawan, ang kanyang mga mas matatandang kapatid ay ipinrisenta sa bumibisitang propeta. “Siguradong ang pinili ng Diyos ay nasa harapan Niya ngayon,” naisip ni Samuel habang ang kanyang mga mata ay nakamasid sa pinakamatanda. (1 Samuel 16:6) Ngunit isa-isa, mula sa pinakamatanda hanggang sa pinakabata, ang lahat ng pitong magkakapatid na lalaki ay tinanggihan.

Hindi naghirang ang Diyos ng isang anak na may mga maharlikang koneksyon, mataas na pagsasanay sa militar, o maging matinding lakas. Pinili niya si David, ang lalaking may puso para sa Kanya (1 Samuel 16:7)

Ang mga Psalmo na isinulat ng batang pastol ay malinaw na ipinapahayag ang kanyang dalisay, matapat na pag-ibig para sa Ama. Ang kanyang mga lirikong musikal, na maayos na inilalarawan ang kanyang kagustuhang maglingkod sa Panginoon, ay may-tiwalang ipinagmamalaki ang kakayahan ng Diyos na iligtas siya mula sa mga kaaway. Pinuri ni David ang pangalan ng Panginoon at pinahayag niya ang kanyang hindi nagmamaliw na debosyon at katapatan. Nang nailugmok ng kasalanan, may kababaan ang loob niyang hinanap ang kapatawaran at nakiusap para sa kanyang pagpapanumbalik at pagbabago. Binigyang-boses niya kahit na ang mga halos hindi na maipaliwanag na emosyon ng puso ng tao.

Bagaman ang tingin sa kanya ng iba ay isa lamang batang tagabukid, tumingin ang Diyos sa kanyang kaluluwa at nakita ang isang matapang na lalaking handang labanan ang mga kaaway ng Panginoon at itatag ang kaharian ng Israel sa lupa.

JEREMIAH

Sa panahon kung saan ang kaharian ng Juda ay nagpapailalim na sa kasalanan at tukso, gusto ng Panginoon ng isang mensahero na pinahahalagahan ang Kanyang Batas at sinusunod Siya nang walang pasubali. Kailangan ng taong ito ng masidhing pag-ibig para sa bayan ng Diyos para magawa niyang magtiis; gayunpaman, dapat niya ring naisin ang katuwiran ng Diyos para maunawaan niya ang pangangailangan ng paghatol. Isang magandang kandidato ang inosente sa pagtalikod ng Juda, ngunit hindi naman sobrang mapangkutya na kanya na kikwestiyunin ang plano ng Panginoon para sa pagpapanumbalik ng kaharian ni David.

Siyempre, alam na Niya noon pa na si Jeremias ang tamang tao para sa gawaing ito, ngunit ang nakatakdang propeta ay hindi kumbinsido. “Hindi ko alam kung paano magsalita, dahil bata pa lang ako,” iprinotesta nito nang ilabas ng Diyos ang Kanyang utos. (Jeremias 1:6) Masyado siyang nakatuon sa sarili at kanyang mga kakulangan kaysa sa plano ng Diyos at kanyang walang-hanggang kaalaman.

Nilagay ng Panginoon ang mga alalahaning iyon sa isang tabi ng pagpapaliwanag na lilinangin at poprotektahan Niya si Jeremias. (vv. 9, 18-19) Sinabi Niya na ito ay noon pa nahirang at hiniwalay, at na gagawin nitong lahat kung ano ang hilingin dito ng Diyos.

Hindi na kayang makipagtalo ng batang lalaking ito sa Diyos. Nagtiwala siya sa salita ng Panginoon, at alam na natin ang kasaysayan.

TIMOTHY

Ang lungsod ng Efeso ay dedikado sa pagsamba sa Griegong dyosang si Artemis at, dahil nga doon, ay lapitin ng mga hidwang paniniwala. Gayunpaman, dahil ito ay kapitolyo ng Romanong probinsya ng Asya, importante ito sa pagpapakalat ng pananampalatayang Kristiano. Nagkaroon ng magtagumpay na ministeryo doon si Pablo, ngunit noong sa oras na ipinagkatiwala niya ito kay Timoteo, may mga bulaang tagapagturo (Himenaeo, Alexander, at Fileto, at iba pa) na nagpapakalat ng mga maling paniniwala nang buong pwersa, at marami sa buong Asya ang naligaw sa pananampalataya. (2 Timoteo 1:15)

Ang suliranin ni Timoteo ay magiging mabigat para sa kaninumang Kristiano, lalo na sa isang batang lalaki na kinakailangang hamunin ang mga church elders na dalawang beses ang edad sa kanya. Subalit, alam ni Pablo (at pinakamahalaga, ng Diyos) na  karapat-dapat si Timoteo sa gawain na ito dahil sa dalawang dahilan: ang kanyang sinserong pananampalataya at ang paggawa ng Banal na Ispiritu sa kanyang buhay. (1 Timoteo 4:14; 2 Timoteo 1:5-6)

Ang ina ni Timoteo ay bahagi ng isang mahabang linya ng matatapat na mga babaeng Judio na mahal ang mga Kasulatan at ninais na lugurin ang Diyos. At mukhang naipasa niya ito kay Timoteo, dahil nang kunin ito ni Pablo, mabilis itong nagkaroon ng isang kahanga-hangang reputasyon bilang isang alagad. (Mga Gawa 16:2) Habang ang dalawa ay naglalakbay, nalaman ng apostol ang mga kalakasan, kahinaan, at mga limitasyong ispiritwal ni Timoteo. Sa gayon, nang dumating ang oras para pumili ng isang tagapagbantay para sa iglesiya sa Efeso, may-tiwalang itinagubilin ni Pablo ang siyudad kay Timoteo, kahit na wala pa itong paunang karanasan.

ISPIRITWAL NA KADAKILAAN

Kadalasan ay masyado nating pinapalamutian ang mga buhay ng mga bayaning ito ng Biblia at itinataas sila sa halos-mala-alamat nang lebel. Naniniwala tayo na hindi tayo makakagawa ng kahit anong kagila-gilalas (ilan sa kanila ay sumulat ng mga Kasulatan!); kumikilos tayo para bagang ang Malagintong Panahon ng Kristiyanismo ay lumipas na at wala lang tayong magawa kundi mag-asam hanggang sa dumating ang Panginoon.

Wala itong katotohanan. Bagaman maaari ngang maging ibang-iba ang ginagawa natin sa pisikal na aspeto sa kanila, pare-pareho lamang tayong sumasagupa sa parehong ispiritwal na gawain.

Sa teorya, alam natin na ang Panginoon ay kayang gamitin ang sinumang Kanyang piliin para matupad ang Kanyang plano, ngunit sa gawa, madalas tayong nalilihis. Iniisip natin na ang sino lamang na may credentials ang may karapatan sa matataas na ispiritwal na gawain—tulad ng mga matatagal nang Kristiano o nasa mga posisyon ng pamumuno.

Ngunit kung matapat lamang nating titingnan ang paraan kung paano gumamit ng mga kabataan ang Panginoon [iba pang halimbawa: Samuel, Daniel, Josiah], malalaman natin ang isang mahalagang katotohanan: Kapag tinatawag Niya tayo sa anumang gawain, agad na Niya tayong naihahanda ng mga talento at kakayahan na kinakailangan. Naghahanap ang Diyos ng ispiritwal na kadakilaan sa lahat sa atin, anuman ang ating hugis, laki, … o edad—[bata, kabataan, o matanda].

 

Si Linda Canup ay ang Assistant Editor para sa In Touch magazine, isang publikasyon ng In Touch Ministries with Dr. Charles Stanley sa Atlanta, Georgia.

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah Abanto ang article na ito upang mapatunayang kayang gamitin ng Diyos ang kahit sino para sa Kanyang layunin—especially children.

Hindi Sila Genius, Pero…

genius

by Elijah Abanto

Nang ang aking ama ay nagsabi na kasama dapat ng mga bata ang mga magulang sa pananambahan sa pamamagitan ng paghahalimbawa ng isang bata sa aming iglesiya, ay isang lalaki ang sumagot at nagsabing, “Malamang eh genius ang batang yun. Hindi naman lahat ng bata ay genius katulad niya.” Hindi ko maiwasang mapangiti at malungkot sa parehong pagkakataon.

Napangiti ako dahil magandang paglalarawan iyon para sa isang bata. Matutuwa ang sino mang kilala ang batang iyon pag nasabihan ng “genius.” Ngunit sa loob-loob ko ay nalulungkot ako dahil ginamit ang deskripsyong iyon para bigyang-dahilan ang paghihiwalay ng mga bata sa worship service. At hindi ito magandang dahilan para bigyang-katwiran ang kasanayan ng paghihiwalay ng mga bata sa mga kabataan at matatanda. Masasabi ng isang nag-iisip na tao na hindi nag-iisip ang sinumang maysabi nito.

Hindi ko naman masisisi ang mga taong may ganitong pag-iisip. Ito ay dahil unang-una, ang unang henerasyon ng mga naligtas at naging miyembro ng iglesiya ay mga malalaki na—ibig-sabihin, maaaring matanda na o kabataan na sila nang maligtas. At dahil ganito nga, mas pamilyar sila sa kung paano tratuhin ang mga kapwa nila, dahil mas nauunawaan nila ang mga ito. Sa kabilang dako, kawalang-kaalaman ang naging bunga ito sa kung paano tatratuhin ang mga bata sa iglesiya. Hindi sila naging bata sa iglesiya; hindi nila alam kung ano’ng gagawin kung sakaling magkaganyan at magkaganon. Kaya ang naiisip nilang paraan para alisin ang gulo sa worship service ng mga bata ay ang gawin kung ano ang ginawa sa kanila noong hindi pa sila ligtas—in short, noong mga bata pa sila—ang ihiwalay sa mga matatanda. At sa simula, mukhang wala namang problema—dahil sa totoo lang, mawawalan nga naman ng gulo—makakapagsamba sila sa Diyos nang walang “istorbo.” Ngunit pagdating ng panahon ay magtataka tayo, “Bakit naging ganon sila?”

Ngunit, nang may pagpapakumbaba, ay masasabi kong mas may alam ako (sa biyaya ng Diyos) kung paano tratuhin ang mga bata sa iglesiya—dahil lumaki ako sa iglesiya, sa pamilya ng pastor, at naligtas ako bilang bata, at naging miyembro ako bilang bata—at narito ako ngayon, sa biyaya ng Diyos, naglilingkod nang buong puso kay Jesus. At nalalaman ko na hindi dapat ihiwalay ang batang katulad ko sa mga worship service.

Kailangan ko bang maging isang genius para magawang mag-behave noon sa service, makinig, mag-take notes, at mag-amen? Hindi. Natututo ang bata sa kung ano ang tinuturo sa kanila. Natuto akong sumamba dahil pinalaki ako nang nasa sambahan. Natuto akong magbasa ng Biblia at manalangin dahil pinalaki akong nagbabasa nito, hindi lamang nakikinig ng Bible story sa Sunday School at nagpe-pray ng simpleng “Dear Lord Jesus.” Tinuruan ako. Hindi ako kailanman inihiwalay. Salamat, Tatay at Mommy. Minahal niyo kami nang ganito para hindi ihiwalay sa inyo. Lagi niyo kaming isinasama. Hindi ba ang ganda?

Hindi kailangan na maging genius ang bata para maisama sa service o maglingkod sa Panginoon. Para ma-encourage kayo, heto ang mga halimbawa mula sa aming iglesiya:

  • Si Joshua, noong siya’y sanggol pa lamang, ay napapatahimik mula sa pag-iyak sa service ng ating pastor. Si Jem-Jem, na halos dalawang-taong gulang pa lamang, ay nakakanta na ng buong “Jesus Loves Me” sa church bilang special number. (!)
  • Isang batang nagngangalang Daniel Joseph (barely two years old) ay laging nagsasabi ng “Amen” sa preaching ng pastor. Ang mga bata ring kasing-edad niya ay kaya nang pumikit pag nagpe-pray.
  • Si Justin (just turned 7) ay alam kantahin ang “When the Saints Go Marching In” nang tama at walang mali.
  • Sa aming iglesiya ay kasama na mula 3 years old sa visitation, at namimigay ng tracts. Examples: Jhona (4) at Joshua (3). Karamihan sa mga bata sa aming iglesiya 12 pababa ay alam na kung paano mag-witness, at may dalawa nang nakagawa nito nang aktwal: si John Mark (12) at Jisilyn (10).
  • Kasama sa Bible quiz ang mga bata, at nakaka-score sila!

Iyan at marami pang ibang halimbawa ang magpapatunay. Nagsisimula iyan sa kung paano tingnan ng bawat tao ang mga bata: mula sa pastor, mga magulang, at lahat ng miyembro. Turuan natin sila!

The Faith of a Child

Low church attendance. High backsliding rate. Low offering. Less soul winners. Mga problemang hinaharap ng kahit anong church—mula noon hanggang ngayon. Isa lang ang dahilan—walang tiwala o pananampalataya sa Diyos ang karamihan. Hayaan niyong ipahiya ko kayo sa isang bata—isang bata na may pananampalataya…

Nagpa-panic na ang mga apostol, maggagabi na at hindi pa rin pinapauwi ni Jesus ang mga taong Kanyang tinuturuan. “Pauwiin niyo na po sila, wala naman tayong ipapakain sa kanila,” sabi ng mga apostol. Kumalat ang problema sa lahat ng taong naroon—limang-libong lalaki, bukod ba ang mga kababaihan at mga bata. May ilan sigurong may baon pero ayaw i-share dahil baka sapat lang iyon para sa kanila. Pagkatapos, mula sa kawalan, ay may isang batang lalaki ang nagpakita ay inialok ang kanyang limang tinapay at dalawang isda. Siguro pinabaon iyon ng kanyang mga magulang kung sakaling abutin siya ng maghapon sa pakikinig kay Jesus. Pero siguro naisip niya na may kayang gawin ang Panginoon sa kakaunti niyang dala. Medyo nag-alinlangan siya nang maliitin ng mga apostol ang kanyang dala, pero nakita niya ang mukha ni Jesus na may tinatagong saya. Kaya direkta niyang ibinigay ito kay Jesus, at si Jesus, ay inutusan ang mga apostol na paupuin ang mga tao sa damuhan. At nangyari ang kanyang inaasahan. Ang kanyang limang tinapay at dalawang isda ay pinakain at pinabusog ang libu-libong taong naroon. (John 6:1-13)

Sabi ng Biblia, hindi gagawa ng himala si Jesus kung walang kahit-isang nananampalatayang kaya Niyang gawin ito. Kanino kaya nanggaling ang pananampalataya? Sa apostol? Hindi, obvious naman eh. Sa mga libu-libong tao? Hindi rin malamang, dahil walang nagtiwala sa kanila kay Jesus na ibigay ang kung anong meron sila. Sino kaya? Siguro yung bata. Oo, siya nga. Hindi na kailangang purihin ni Jesus ang ganitong pananampalataya (kagaya ng Kanyang ginawa sa centurion at sa babaeng Gentil), dahil alam niyang natural na sa isang bata ang manampalataya ng ganito kalaki.

Kung mayroon lamang tayong pananampalataya kagaya ng batang ito, ang problemang nabanggit kanina ay mawawalang parang bula. Masasabi mo bang “Bata lang iyan”?

Kailan ka magkakaroon ng ganitong klaseng faith? The faith of a child?

The Cross-Bridge Stories: “Anak, Hindi Pwede!”

Masayang lumapit kay Amelita ang kanyang anak na si Melvin. Galing ito sa paglalaro sa labas. Medyo nawala nga lang ito sa kanyang paningin kanina dahil sinamahan nito ang mga kaibigan sa hindi malaman na lugar sa kanilang subdivision. Nakangiting may inabot ito sa kanyang papel. “Ano ’to, Mel?”

“Kasi po nag-Good News po kami sa bakanteng unit kasama si Teacher Jericho,” sagot nito. Nangingislap ang mga mata nito na sa tingin niya ay kasiyahan. Ngunit nagtataka pa rin siya. “Nagkaroon po kami ng activity at mataas po nakuha kong grade. Ayan oh, 97!”

Hindi niya alam kung ngingiti siya o sisimangot. Hindi pa rin kasi niya maintindihan. “Nagke-kwento po siya tungkol sa Bible at kaligtasan. Sabi po niya makasalanan daw po tayo at pupunta sa Impyerno.

“Pero dahil kay Jesus pwede po akong maligtas at dahil doon tinanggap ko Siya sa puso ko. Kaya pag namatay ako sa Langit ako pupunta. Ang saya di ba Mommy?”

“Ah …” hindi malaman ni Amelita kung ano’ng sasabihin. Malamang ay relihiyon ito ng ibang sekta, sabi ng kanyang isip.

“Mommy, iniimbitahan niya po kami sa church,” sabi ni Melvin. “Sama ako, ha?”

“Hindi, Mel, Hindi,” sagot niyang mariin sa anak. Ayaw niyang mag-iba ng relihiyon ang anak niya.

“Mommy, masaya doon at para kay Jesus naman iyon eh —”

“Hindi, Hinde,” sagot niyang tumitigas na ang tono.

“Bakit po?” naluluhang tanong ni Melvin.

“Katoliko na tayo habang buhay!” sigaw niya at umalis sa harap ng anak.

“Mommy, ligtas na po ba kayo?” mahinahong tanong ng bata na nagpatigil sa kanya. Humarap siya. Nagsalita itong muli. “Kapag namatay po ba ngayong oras na ito tiyak niyo pong sa langit kayo pupunta anumang oras?”

“Ano na naman iyang pinagsasabi mo?” tanong niyang pasigaw.

“Ngayon po bang Katoliko tayo ligtas na kayo? Sabi po kasi ni Kuya Jericho walang relihiyon ang makakapagligtas sa atin sa Impyerno. Kahit daw Saksi, Iglesiya, Dating Daan, wala—kahit nga daw relihiyon nila hindi makakapagdala sa atin sa Langit.

“Sabi po niya—may hawak po siyang Bible—binasa niya po doon—si Jesus lang ang makakapagligtas sa atin.”

“Sige, pinapayagan na kita,” sabi ni Amelita. “Pero sasamahan kita.” Nakita niya ang tuwa sa itsura nito. Kung ano man ang nakain ng batang ito, siguro dapat din niyang makain.