Straight from the Pastor’s Heart: Perseverance

Hebrews 12:1-2

Ang buhay-Kristiano ay parang isang Tour de France. Ang Tour de France  ay isang taun-taong karera na may habang 3,500 kilometro sa bansang France at mga kalapit na bansa. Ang karera ay tumatagal ng tatlong linggo at umaakit ng mga bisiklista mula sa iba’t ibang panig ng mundo. Ang karera ay nahahati sa labindalawang mga bahagi, na tinatawag na stages. Sa ganitong klase ng karera ay kailangan, hindi lamang ng lakas at bilis, kundi determinasyon na matapos ang karera. Paano kang makakatagal sa ganoong kahabang karerang umaabot ng halos isang buwan? Kailangan ng perseverance. Siguradong sa karerang iyon ay maraming hadlang sa daan, kabilang na ang sobrang habang distansya nito. Ganundin sa buhay-Kristiano. Bilang mga Kristiano, tayo ay nasa karera. At para matapos natin ang karera nang matagumpay ay dapat tayong magkaroon ng perseverance, o katiyagaan.

Paano ba tayo magkakaroon ng katiyagaan?

 

Alisin ang mga hadlang.

 

Ang kasalanan na siyang kumukubkob at gumugulo sa atin, at mga kabigatan, ay iba-iba para sa bawat isa sa atin. Anuman iyon, dapat nating alisin ang mga iyon.

Ang mga hadlang ay makakapigil, at nililihis tayo sa tamang landas. Naaalala niyo ang Israel, dahil sa kanilang kasalanan, ay hindi nila lubusang mawasak ang kanilang mga kaaway.

Limiin ang talinhaga ng binhi sa Lukas 8:4-8, 11-15. Makikita natin na sa apat na tagapakinig, tanging yung isang naligtas ang nagtiyaga at nagbunga. Ang mga tunay na mananampalataya ay magtitiyaga. Upang tayo’y makapagtiyaga, kailangan nating alisin ang mga hadlang—ang mga bagay na pumipigil sa atin mula sa pagtitiyaga, ang mga tinik sa ating buhay, mga alalahanin sa ating buhay, mga kayamanan at kalayawan.

Huwag kayong maging tulad ni Esau na hinayaan ang ibang mga bagay na lamangan ang kanyang relasyon sa Diyos. (Hebrews 12:16) Hindi naman kasalanan ang pagkain. Ngunit mas binigyan niya ng atensyon ang kanyang tiyan kaysa pamana ng Diyos. (1 Corinthians 6)

Kapag nilagagay natin ang Diyos sa likuran ng ating trabaho, mga gawain, mga pampalipas-oras, mga senswal na kalayawan, o telebisyon, ay pinipigilan natin ang ating kakayahan na magtiyaga, maaaring hindi man ngayon, ay paglaon naman sa ating buhay, dahil ang ating pinili ngayon ay makakaapekto sa ating pipiliin paglaon. Tulad ni Esau—oo masaya nga siyang kumain ng pagkain noong oras na iyon, ngunit noong tatanggapin na niya ang kanyang mana, ay hindi na niya nakuha, sa kabila ng kanyang mga luha at pagsisisi.

 

Tanggapin ang Palakas-Loob ng Diyos.

 

  1. Mula sa mga tao ng pananampalataya (v.1)—ang mga dakilang lalaki at babae ng Hebrews 11 (11:24-26, 32-12:1)

 

Wala tayong maraming mga Kristiano na nabuhay bago tayo, na nagtayo para sa atin ng isang halimbawa ng katiyagaan at isang halimbawa ng pagdaan sa buhay, na dapat tayong magtiyaga.

Kung tayo ay magtitiyaga sa buhay nang matagumpay, nararapat tayong maging bahagi ng isang iglesiya, isang iglesiya kung saan ang mga tao ay nagmamalasakit sa bawat isa at nagpapalakas ng loob ng bawat isa, at nagmamahalan ang isa’t isa.

 

  1. Mula sa Tagaganap ng Pananampalataya—si Jesu-Kristo (vv. 2-3)

 

Kapag ating tinutuon ang ating mga mata kay Jesus at nalalaman kung ano ang ginawa Niya para sa atin, ang mga loob natin ay dapat na mapalakas sa ating sariling mga paghihirap.

Si Pablo, dahil sa kanyang pagtingin kay Jesus, ay masasabing:

 

For I am now ready to be offered, and the time of my departure is at hand.

I have fought a good fight, I have finished my course, I have kept the faith:

Henceforth there is laid up for me a crown of righteousness, which the Lord,

the righteous judge, shall give me at that day: and not to me only,

but unto all them also that love his appearing. (2 Tim 4:6-8, KJV)

 

Nagpapatotoo si Santiago:

 

Blessed is the man that endureth temptation: for when he is tried, he shall receive the crown of life, which the Lord hath promised to them that love him. (James 1:12, KJV)

 

  1. Mula sa Salita ng Pananampalataya—ang Biblia (v. 5a)

 

Ang Salita ng Diyos ay magpapalakas sa atin na magtiyaga dahil ito ang ating pagkain, ating karunungan—kung ano ang nangyayari sa pagtingin ng Diyos—ang katotohanan.

Yun ang dahilan kung bakit tayo may pang-araw-araw na pagbabasa ng Kasulatan sa Luma at Bagong Tipan. Yun ang dahilan kung bakit tayo may mga kinakabisadong mga talata. Yun ang dahilan kung bakit tayo may Sunday school. Yun ang dahilan kung bakit tayo nagtatagal sa iglesiya at mahabang pangangaral.

 

Tanggapin ang disiplina ng Diyos.

 

Upang magtiyaga papunta sa tagumpay, upang makakita ng pag-ani ng katuwiran, namunga sa pamamagitan natin, kailangan nating tanggapin ang disiplina ng Diyos.

Tayo ay may pagpili kapag dumadaan sa mahirap na pagkakataon: gulo sa pamil ya, problemang pinansyal, sakit at karamdaman, kaguluhan sa lipunan, problema sa trabaho, problema sa iglesiya—maaari tayong mapalakas sa pamamagitan ng pagtingin sa Panginoon. O tayo ba ay nagrerebelde laban dito at tumatalikod mula sa Panginoon?

Ang disiplina ng Diyos ay para sa ating kabutihan, tulad ng sinasabi sa Psalm 119:67, 71:

 

Before I was afflicted I went astray: but now have I kept thy word. …

It is good for me that I have been afflicted; that I might learn thy statutes.

 

Dapat nating tingnan ang mga panahon ng disiplina bilang ang Diyos na tinatrato tayo bilang mga anak na lalaki at babae na minamahal Niya at na nais Niya ang pinakamainam para sa atin.

Ang mga kahirapan o hardships ay mga bagay na nangyayari na hindi naman dahil sa ating sariling pagkakamali, ngunit kailangan nating tiisin ang mga ito bilang pagdidisiplina sa atin na mas umasa sa Panginoon kaysa sa sanlibutan.

Alam niyo ba yung tulang Footprints in the Sand? Sa unang parte ng tula ay makikita na nung masaya ang sumulat, ay may dalawang pares ng marka ng talampakan na makikita sa buhangin, ibig-sabihin magkasama silang dalawa ng Panginoon. Ngunit nung nasa panahon na ng kahirapan at kalungkutan, ay isang pares na lamang, kaya nagtanong siya sa Panginoon, “Bakit isang pares na lang? Nandyan lang po ba kayo kapag masaya ako?” kung saan sumagot si Jesus, “Hindi. Dahil sa mga panahon na nahihirapan ka, ay pasan kita sa aking likuran.”

Ikaw ba ay nagtitiyaga?

 

And not only so, but we glory in tribulations also:

knowing that tribulation worketh patience; And patience, experience;

and experience, hope: And hope maketh not ashamed;

because the love of God is shed abroad in our hearts

by the Holy Ghost which is given unto us. (Romans 5:3-5, KJV)

 

Kung ikaw ay nahihirapang magtiyaga, nais kong bigyan ka ng dalawang bagay na gagawin upang makabalik ka sa takbuhan:

1) Tumalon ka sa ating SRP: Scripture Reading Plan.

2) Maging AIC: Active in Church.

 

May malaking bahagi si Scott Kirchen sa pagkakasulat ng artikulong ito.

Advertisements

You Should Realize This

Ang kaalaman sa pagkakasala o guilt ay isang positibong bagay kapag dinadala tayo nito sa posisyon ng pagsisisi at paghingi ng tawad sa Diyos. Ang pagkakaalam sa kasalanan ang nagdala sa atin sa pagsisisi at pagtanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas at Panginoon natin. At sa totoo lang, kapag tayo’y Kristiano na, tulad ng sinabi ni Pablo, “Ako’y namamatay araw-araw,” mayroon tayong mga kasalanang nanggaling sa ating makasalanang kalikasan na dapat nating pagsisihan at palitan ng isang bagong katangian sa bunga ng Ispiritu.

Ngunit kung ang iyong guilt ay hindi nagbubunga ng pagsisisi, at bagkus ay dinadala ka pa nang mas malalim sa hukay na iyong kinasasadlakan, ay hindi ito magandang senyales. Nakakasama ito sa ating pisikal na kalagayan, dahil sinisira nito ang nervous system, ang sistema ng katawan kung saan tayo ay nakakapag-isip. Higit pa rito, ang iyong relasyon sa Diyos ay hindi nagiging maayos, tinanggap mo man si Jesus bilang Tagapagligtas. Ang guilt na ito ay maaari ring makasama sa iyong relasyon sa iba.

Mayroon akong nakilalang isang lalaking Kristiano na hindi pa rin makapagtagumpay sa pagtingin at panonood ng mga sekswal na lalaki sa Internet. Alam niyang dapat niyang itigil ito, at alam niyang kasalanan ito. Ngunit imbes na makatulong ang pagkakaalam na ito upang makalaya siya sa kasalanang ito, lalo pa siyang nalulubog rito, at naikwento niyang hindi siya masyadong makapag-pray, makapagbasa ng Bible, o makapaglingkod sa Panginoon dahil dito. Dagdag pa rito, ang kanyang pakikitungo sa kapwa kalalakihan ay hindi rin nagiging maayos. Mas gusto na lamang niyang umiwas, o kung kausapin man niya, ay madali siyang mapikon o magalit.

Ang guilt ay kadalasan ding dala, hindi lang pagkaalam ng kasalanan, kundi pag-iisip na dahil dito ay may mangyayaring masama.

Kung nasa ganitong sitwasyon ka, kapatid, ikaw na isang Kristiano, ay mayroon kang apat na bagay na dapat mapagtanto upang makalaya ka sa kasalanang mayroon ka at ang kakabit nitong pagkabagabag.

 

1) You’re saved. (Romans 10:13) Nung ikaw ay tumawag sa pangalan ng Panginoon, nanampalataya sa Kanya, at tinanggap Siya bilang Tagapagligtas ng iyong kaluluwa, ay ligtas ka na. Anumang oras na dumating sa iyo ang kamatayan, ay sa langit ka pupunta, sa piling ng Ama. Minsan ay dapat itong ipaalala sa atin upang maisip natin na ang ating mga nagawa, ginagawa, at magagawa pang mga kasalanan ay hindi matutumbasan ang katubusang nilaan para sa atin ni Jesus sa krus nang dumanak ang Kanyang dugo roon. Kapag atin ding pinagnilay-nilayan ang katotohanang ito ay maiisip nating isa tayong makasalanan na kinaawaan lamang ng Diyos at iniligtas Niya mula sa kapahamakan. Hindi tayo naging banal dahil sa mga nagawa natin, kundi dahil sa nagawa ni Jesus. Naging anak tayo ng Diyos hindi dahil sa pagsisikap natin, ngunit dahil sa pagpupunyagi ni Jesus dito sa lupa hanggang sa Kanyang kamatayan. Hindi nawala ang ating makasalanang kalikasan, bagkus, nadagdagan lamang tayo ng isa pang kalikasan—ang dibino o banal na kalikasan. Kaya magkakasala pa rin tayo, ngunit nandyan ang banal na kalikasan upang kumastigo sa atin. Ang kaalamang ito ang dapat na tumulong sa atin upang tuluyan nang magsisi at magdesisyon na sumunod sa Kanya.

2) You’re accepted. (Ephesians 1:6) Kadalasang naiisip natin kapag tayo’y nagkakasala (maaaring ito ay isang bagay na nagawa o bagay na hindi natin nagawa), ay iniisip natin, “Hindi na nila ako tanggap.” Ang malimit na pumipigil sa ating i-confess ang ating kasalanan ay ang pag-iisip natin na baka tanggihan na tayo ng kapwa natin Kristiano—minsan ay iniisip natin ito kahit sa Diyos. Ngunit, alalahanin mo, tinanggap ka na ng Diyos—hindi Niya tinanggap ang nakaraan mo, ang buhay mo ngayon, o ang buhay na iyong hinaharap—tinanggap Niya ang iyong kabuuan. Alam Niyang madadapa ka nang ilang beses, ngunit hindi iyon magre-resulta sa pagtanggi Niya sa iyo. Kahit kailan. At ako, bilang isang Kristiano, ay hindi rin dapat na ikaw ay aking iwasan, tanggihan, pag nalaman ko ang iyong kasalanan, dahil tulad mo, naligtas din lang ako, tinanggap, at nagkakasala pa rin.

3) You’re forgiven. (Colossians 2:13) Pinatawad ka na kapatid! Alam kong dala na tayo na hindi napapatawad ang ating mga kasalanan ng mga tao. Nakikita natin ito sa media, kung saan ang mga drama ay ipinapakita na kapag may nagawa ang isang tao, ay madalas sabihin ng nasaktan, “Hindi kita mapapatawad.” Naranasan natin ito sa isang kaibigan, na noong may nagawa tayong pagkakamali, ay bigla na lamang umiwas at hindi na nakipagkasundo. O tayo mismo, nung tayo’y magawan ng pagkakamali, ay hindi natin mapatawad sa una ang taong iyon. Kaya naman naiisip natin na baka hindi tayo mapatawad kapag nalaman ng iba ang nagawa natin. Well, we should know better—we are forgiven already! Ang nakalipas, ang kasalukuyan, at hinaharap natin ay napatawad na ng Diyos. Walang kasalanan na napakalaki na hindi mapapatawad at hindi pinatawad ng Diyos. Alam kasi ng diyablo na ang susi para patawarin tayo ay ang aminin ito (1 John 1:9), kaya naman lahat na ng maling kaisipan ay nilalagay niya sa atin. Ngunit, kapatid, napatawad ka na!

4) You’re loved. (1 John 4:10-11, 19) Ito naman lagi ang ating hinihintay, na pagkatapos tayong magkasala, at ipagtapat ito, ay mahalin pa rin tayo. Yun lang naman eh! If we just realized that we are still loved, still cherished, hindi tayo matatakot na ipagtapat ang ating nagawa at makalaya sa guilt na nasa pag-iisip natin. And it’s true, God still loves us! Hindi ba ang Diyos ang nagsabing, “I have loved thee with an everlasting love” (Jeremiah 31:3, emphasis added)?

 

Friend, you should realize this. You’re saved, you’re accepted, you’re forgiven, you’re loved—still, anuman ang nagawa mo o hindi mo nagawa sa kapwa o sa Diyos. It may seem too amazing, but, alam mo, noon pa kahanga-hanga ang Diyos sa mga bagay na ito. Yes, alam ko, alam ko, sa pagsusulat ng article na ito ay parang binibigyan ko pa ng lisensya ang isang Kristiano na gumawa pa nang gumawa ng kasalanan dahil ligtas pa rin naman siya, tanggap pa rin, pinatawad na, at mahal pa rin. Ngunit ito ang katotohanan. Maging ang Diyos ay kumuha ng risk na ihayag sa ating papatawarin Niya tayo sa kasalanan dahil maaari nga nating abusuhin ito, ngunit ginawa Niya pa rin.

Ngunit ito nga ba ang dapat nating maging reaksyon dito. Sabi sa Romans 3:31, “Do we then make void the law through faith? God forbid: yea, we establish the law.” Hindi dapat mabalewala ang batas ng Diyos dahil dito; dapat ito pa nga ang maging dahilan upang mas lalo natin Siyang sundin. Sabi pa sa Romans 6:15, “What then? shall we sin, because we are not under the law, but under grace? God forbid.” At sa Romans 6:1-2, “What shall we say then? Shall we continue in sin, that grace may abound? God forbid. How shall we, that are dead to sin, live any longer therein?” Ang ating kaligtasan, pagiging tanggap, kapatawaran ng kasalanan, at pagmamahal ng Diyos ay dapat na magdala sa atin sa pagsisisi at pagdedesisyong sumunod sa Kanya. Sa pamamagitan nito, ang guilt na bumabalot sa atin ay mawawala at tunay tayong magiging malaya. Malayang-malaya.

Guilt and Grace

Habang binabasa ko ang aklat ng Kristianong journalist na si Philip Yancey, ang What’s So Amazing About Grace?, ay napagtanto ko ang katapat ng guilt o pagkaalam ng kasalanan: grace o biyaya. Ang grace ay isang bagay na ibinibigay sa isang tao bagaman hindi ito karapat-dapat para doon. Ang pinakamalaking Halimbawa ng pagbibigay ng biyaya ay ang Diyos—nang tayo ay mga makasalanan pang hindi karapat-dapat sa pagiging mga anak Niya, ay binigyan Niya tayo ng biyaya sa pamamagitan ng pagliligtas sa atin. “There is no free ride in this world,” sabi nga nila, at kung akala natin ay walang presyo ang biyayang binibigay at binibigay ng Diyos sa atin, think again. Someone must pay—one way or the other. At sa kasong ito ang Diyos ang nagbayad—imbes na tayo.

Ngunit alam niyo bang nasa kamay nating mga tao kung ano ang magtatagumpay: guilt o grace? Ginamit ni Philip Yancey ang mga salita ni C.S. Lewis tungkol sa responsibilidad ng tao, “ ‘Sinabi ni St. Augustine na “Nagbibigay ang Diyos kung saan nakakakita Siya ng kamay na walang laman.” Ang tao na may kamay na puno ng mga bagay-bagay ay hindi makakatanggap ng kaloob’” (p. 180, translated). Dagdag pa niya, “Ang biyaya, sa ibang mga salita, ay dapat na tanggapin. … Ipinapaliwanag ni Lewis na … ’Ang kapatawaran ay kailangan na tanggapin tulad na ito ay inaalay kung ito ay magiging kumpleto: at ang isang tao na hindi umaamin sa kanyang kasalanan ay hindi makakatanggap ng kapatawaran.’” Parang sa kaligtasan—alam nating lahat na ang kaligtasan ay isang biyaya, walang bayad, walang kapalit, ngunit—kung hindi ito tatanggapin, ay hindi ito matatanggap.

Nung bago ka maligtas ay inamin mo ang iyong pagiging makasalanan at tinanggap mo si Jesus sa iyong puso bilang Tagapagligtas at Panginoon. Bago mo Siya matanggap ay mayroon ka munang tinalikuran.

Ito ang pagkakaiba ng mga Fariseo at ng babaeng nahuli sa pangangalunya (John 8:1-11). Ang mga Fariseo ay mga makasalanang hindi matanggap ang pagkakamali; ang babae ay isang makasalanang inaamin ang pagkakamali. Sino ang napatawad? Sino ang nabigyan ng biyaya? Yung babae. Sa atin din, kung may nagawa tayong kasalanan, handang magpatawad ang Diyos, ngunit, kung hindi natin ito aaminin, ay hindi natin matatanggap ang kapatawaran. Tayo ang may problema, hindi ang Diyos. —Bro. Elijah E. Abanto

 

Who’s Blazing Your Trail?

by Steve Farrar

Psalm 16:8-11 8I have set the LORD always before me: because he is at my right hand, I shall not be moved. 9Therefore my heart is glad, and my glory rejoiceth: my flesh also shall rest in hope. 10For thou wilt not leave my soul in hell; neither wilt thou suffer thine Holy One to see corruption. 11Thou wilt shew me the path of life: in thy presence is fulness of joy; at thy right hand there are pleasures for evermore.

Psalm 119:105

Thy word is a lamp unto my feet, and a light unto my path.

Luke 9:23 And he said to them all, If any man will come after me, let him deny himself, and take up his cross daily, and follow me.

Kung iyong paliliitin nang paliliitin, ito ang makukuha mo: Maaari kang mabuhay ng isang nasayang na buhay o maaari kang mabuhay ng isang marunong na buhay. Depende lamang iyan sa kung anong landas ang iyong tatahakin.

Sa kasaysayan, mayroong mga kilalang landas. Ang Appalachian Trail, ang Oregon Trail, ang Natchez Trail, at ang Chisholm Trail ay ilan lamang sa mga mga kilalang landas noong unang mga araw ng Amerika. Ang mga ito ang unang interstate system ng bansa.

Ngunit anumang landasin ang iyong naiisip, ipinapakita na naman ng kasaysayan nang paulit-ulit kung gaano karunong na manatili sa tamang landas. Kung ikaw ay papunta sa Oregon, talaga namang dapat na dumaan ka sa Oregon Trail, imbes na subukan ang daang gustuhin natin. Hindi na kailangan ng malalim na pag-iisip para malaman kung bakit.

Kailangan munang gumawa ng pagkarami-raming paglalakbay sa mga dead-end na landas bago nabuo ang tamang landasin. Ngunit sila na nauna ay nakatagpo din ng isang landas na mayroon lahat ng kinakailangan. At maaari mong masabi na ang mga nauna sa ating dumaan roon ay minarkahan ang daanang iyon para sa mga susunod sa kanila na daraan din doon.

Ang landas, kung gayon, ay ang daan ng karunungan. Kapag dumikit ka rito, makakaasa ka na makakahanap ka ng tubig, damuhan para sa iyong hayop, sisilungan, at pahingahan habang nasa daan.

Siguro ay hindi mo masyadong napag-isipan, ngunit, ikaw ay nasa isang landas din. Ngayon mismo, sa oras na ito. At tulad din ng mga nauna, umaasa ka na mahahanap mo ang lahat ng iyong kailangan doon.

Maaaring ikaw ay nasa tamang landas o nasa maling landas. Ngunit kung nasaan ka man, ikaw ay nasa gitna ng daang iyon. Kung ikaw ay nasa maling landas, mayroon pa ring oras upang baguhin mo ang iyong direksyon. Kung ikaw ay nasa tamang landas ngayon, maaari mo pa ring mapili ang maling landas bukas. Araw-araw kapag bumangon ka mula sa iyong higaan, pipiliin mo na naman kung ano ang landas na iyong dadaanan.

Ang buhay Kristiano ay isang landas. Ang landas na iyon ay nagsisimula noong ikaw ay maligtas at natatapos sa kamatayan. At ngayon, sa iyong pagtatapos sa eskwela, ay gagawa ka na naman ng isang desisyon. Isang napakahalagang desisyon. Anong daan ang iyong susundin—at sino ang pinagkakatiwalaan mo upang magliwanag ng landas para sa iyo?

PAGSUNOD:

Ang landas ng aking buhay ay markado ng mga yapak ni Jesus.

PAGHAHANAP:

Panginoon, mayroon bang mga tao diyan na natutukso akong tingnan bilang mga liwanag sa landas imbes na Ikaw? Kung ganon, ipakita Niyo po sila sa akin at tulungan Niyo po akong alisin ang aking mata sa kanila at ituon sa Inyo.

PAGTUGON:

  • Kukunin ko ang sandaling ito upang isulat ang isang halimbawa kung saan pinili ko ang maling landas sa buhay.
  • Ano’ng sakit ang idinulot nito sa akin? Ano ang natutunan ko mula roon?
  • Ano ang aking gagawin upang maiwasan ko ang pagsunod sa landas na iyon muli?

Panginoon, napakaraming tao diyan sa labas na nag-aalok na dalhin ako sa lahat ng klase ng landas na may lahat ng uri ng mga pangako. Tulungan Niyo po ako na makita ang tunay na landas ng pagiging matapat. At panatilihin niyo po ako doon—ano man ang mangyari.

Ang article na ito ay Tagalog version ng isang devotional article ng Our Journey, January 14, 2007, pp. 28-29.

Fear Vs. Love

“Hindi ako matatakot, mahihiya, anuman ang sabihin nila, dahil mahal kita!” kanta na sintunado ng isang naka-spaghetti na babae sa may videokehan. Hindi ko alam kung naiintindihan talaga nung babae yung kinakanta niya o basta na lang niyang kinanta ang sikat na awitin na iyon. Mali ang musika nito, siyempre, maging ang mensahe ng awitin ay mali din, siyempre, ngunit ang isang bahaging ito ng awitin ay nagpaalala sa akin ng isang bahagi ng kasulatan:

 

There is no fear in love; but perfect love casteth out fear: because fear hath torment. He that feareth is not made perfect in love.

(1 John 4:18)

 

“Walang takot sa pag-ibig; subalit ang ganap na pag-ibig ay itinataboy ang takot: sapagka’t ang takot ay may pahirap. Siya na natatakot pa ay hindi pa napaganap sa pag-ibig.”

Bihirang magsalubong ang takot at pag-ibig. Lagi itong magkasalungat. Bukod sa pagkakaroon ng takot sa Diyos, wala nang ibang klase ng takot na tutugma o sasang-ayon sa konsepto ng pag-ibig. Kung may pag-ibig ka, wala kang takot. Kung ikaw ay takot, wala ka pang pag-ibig. Ganoon lamang kasimple. If there’s no fear, there’s love. If there’s fear, there’s no love. Sabi nga ng isang kilalang awtor na si Frank Sant’Agata, “Hindi maaaring magsama ang pag-ibig at takot. Kung nasaan ang isa, hindi pwedeng naroon din ang isa. Mabilis na aalis ang isa, kapag pumapasok ang isa sa presensya nito” (Fear and Love, © 1996).

Noon pa man ay nandyan na ang sakit ng kaluluwa na tinatawag na takot. Pakinggan mo pa lang ang salita ay nakakapanlamig na ang pakiramdam. Marami nang nasirang buhay dahil sa takot. Marami nang pangarap na hindi naabot dahil sa takot. Maraming problema ang nanatili dahil sa takot na harapin ito. Maraming pumunta at pumupunta ngayon sa impyerno dahil sa takot. Maraming mga mahahalagang gawain ang hindi natatapos dahil sa takot. Alam mo ba na ang takot ay scientifically proven na nakaka-apekto sa ating respiratory system? Nahihirapan kang huminga, mabilis kang hingalin, at naninikip ang iyong dibdib kapag ikaw ay natatakot. At ang nakalulungkot ay nagiging dahilan din ito para tayo ay hindi makapag lingkod sa Panginoon: takot bumagsak ang grado sa school, takot na mawalan ng trabaho, takot na baka iwanan ka ng mga malalapit sa’yo. Ang mas nakakapangalumbaba ay kapag dumating ang panahon na takot na tayong magtiwala sa Diyos.

Ito ay isang katotohanan: ang takot ay galing sa diyablo, hindi sa Diyos.

For God hath not given us the spirit of fear … (2 Timothy 1:7a)

Kung hindi ang Diyos ang nagbibigay ng ispiritu ng takot sa ating mga kalooban, sino kaya ang tunay na nagbibigay? Si Satanas at kanyang mga kampon. Nais ng Diyos na ikaw ay maging matapang, ngunit bibigyan ka ng diyablo ng mga pag-iisip upang hindi mapayapa ang iyong ispiritu.

Ngunit alam natin na hindi tamang payagan ang diyablo na paghariin sa atin ang takot. Lagi nga nating mababasa sa Biblia na tuwing magpapakita ang Diyos o isang anghel sa visible na paraan sa isang tao, ay laging paunang sinasabi ang, “Fear not,” o “Huwag kang matakot.” God sees fear as an undesirable quality, at nais Niyang makalaya tayo mula sa kadena nito.

Ngunit ano ba ang solusyon? Tulad ng ibang mga problema, sa Diyos lamang makukuha ang solusyon sa problema ng takot, at iyon ay mula sa Kanyang Salita. Tulad ng talatang nabasa natin kanina:

For God hath not given us the spirit of fear, but of power, and of love, and of a sound mind. (2 Timothy 1:7)

Kung ikaw ay isang Kristiano na, nasa atin na ang solusyon! Ibinigay na sa atin ng Diyos! Kapangyarihan, pag-ibig, at isang matinong pag-iisip. Ang mga ito pala ay kalaban ng takot! Kailangan lang nating manampalataya sa Kanya na ito ay nasa atin. Kung ang takot ay mawawala, mahalaga na nasa ating mga sarili ang tatlong ito. Ngunit higit sa lahat ay ang pag-ibig.

Nito ko lang napagtanto habang pinag-aaralan ang 1 John 4:18, na ang kabaligtaran ng takot ay hindi tapang o courage, at na ang kabaligtaran ng pag-ibig ay hindi poot o hate. Ang kabaligtaran ng fear ay love; ang kabaligtaran ng love ay fear. Ang tapang at poot ay mga ekspresyon lamang ng ating takot o pag-ibig. Balikan natin ang talata:

There is no fear in love; but perfect love casteth out fear…

(1 John 4:18a)

Ang solusyon sa ating takot ay pag-ibig! Hindi ko na kaya itong ipaliwanag pa sa mga komplikadong mga termino, ngunit, hayaan ninyo akong magbahagi ng mga bagay na aking nasaksihan.

Una ay tuwing ako’y nagha-house-to-house. Si David Wood na rin, awtor ng kilalang aklat na The Jerusalem Factor, ang nagsabi na ang pangunahing hadlang sa pagso-soul winning ay takot. Ito ay personal kong naranasan. Kasama ko ang aking bunga sa pananampalataya, at, hindi siguro niya napapansin ngunit, ilang bahay na ang aming nalalagpasan—dahil naghahari sa puso ko ang takot—baka sigawan nila ako, baka hindi naman sila tumanggap, lahat na ng “baka” ay pumasok na sa isip ko. Pagtapat namin sa isa pang bahay ay tumigil ako. Hindi maari ito, sabi ng isip ko. Ang mga taong ito ay papunta ng impyerno, at ayaw iyon ng Diyos. Mahal sila ng Diyos, kaya dapat mahalin ko rin sila! “Dito tayo!” sabi ko sa kasama ko, at ang takot ay naglahong bigla at ang pag-ibig ng Diyos ang namukadkad. Kapag nasa anumang lugar ako, ang dahilan kung bakit ako nakakapagbigay ng tracts ay dahil sa pag-ibig. Kung hindi man sa akin nanggagaling ang pag-ibig na iyon, ay sa Diyos iyon. Ang ekspresyong, Ayokong pumunta sila sa impyerno! ay isang ekspresyon ng pag-ibig.

Kukuha din ako ng halimbawa sa isang popular na palabas sa telebisyon noong 2006: ang Jewel in the Palace. (Sa lahat ng drama na naipalabas, ito ang tanging masasabi kong dapat panoorin ng isang Kristiano.) Kilala si Jang-geum sa paggawa ng mga bagay na halos-magdala sa kanya sa kamatayan. Tulad noong maaresto ang kanyang amain na si Duk-Gu, ay naghari ang pag-ibig niya rito upang maging matapang na subukan ang lason na nakaapekto sa prinsipe, para lamang ito ay mailigtas niya. Pag-ibig sa bayan ang dahilan kung bakit hinamon niya ang inang-reyna sa isang bugtung-bugtong. Pag-ibig sa reyna ang nagdala sa kanya upang hamunin ang diagnosis ng isang nurse rito. Kung nanguna lamang ang takot niya, ay iisipin niyang baguhan lamang siyang nars at hindi na dapat pang makialam sa reyna. Kung hindi dahil sa pag-ibig para kay Lady Han at kanyang ina, hindi niya tatangkaing kunin ang mga rekord na medikal ng hari para patunayang sila ay mga inosente. Kung hindi dahil sa pagmamahal niya upang mapagaling ang hari, ay hindi niya imumungkahi ang pag-oopera nito sa bituka, na noong panahon na iyon ay isang lapastangan at pwedeng hatulan ng kamatayan.

Hindi pag-ibig ang pagpaparaya na lamang sa isang tao, tulad ng ipinapakita ng maraming telenovela at drama. Ito ay pagkakaroon ng tapang upang ipakita at ipahayag ang tunay na nararamdaman. Pag-ibig ang nagtulak sa aking ama upang maging matapang na mag-walk out sa maling ginawa ng isang pastor sa camp service—pag-ibig dahil, ayaw niyang magkaroon kami ng pagkalito sa kung ano ang tama at mali. Hindi kailanman pag-ibig ang pagto-tolerate o pagbabalewala sa mali. Pag-ibig ang nagtutulak sa magulang upang pagalitan at disiplinahin ang anak. Hindi pag-ibig ang pagbibigay ng layaw sa anak—sa pagpayag ng lahat ng gusto niya.

Ano ang solusyon sa takot? Pag-ibig. At ang pinakamalaking halimbawa ng pag-ibig ay ang Diyos. Pag-ibig ang nagdala sa Kanya upang tayo ay likhain. Pag-ibig ang nagdala sa Kanya upang ipadala Niya si Jesus sa lupa para mamuhay kasama ang mga nakakatakot na makasalanan at mamatay sa krus. Kung takot lamang, ay marami nang tukso ang dumalaw kay Jesus para magkaganun. Ngunit pinaghari Niya ang pag-ibig para sa walang-pag-asa at kawawang makasalanang tulad ko. Tulad mo. Kung Siya ay takot, ay hindi Siya maglalakas-loob na ituro sa publiko ang mga ka-ipokritohan ng mga Fariseo at mga religious leaders noong panahon Niya, dahil maaari Niyang isipin na makapangyarihan ang mga ito at maaari Siyang ipapatay. Kung Siya ay takot, ay hindi Niya magagawang palayasin ang mga nagbebenta sa templo. Kung Siya ay takot, hindi Siya papayag na traydorin ng isang kinilalang kaibigan at mahagupit at mamatay sa Krus ng isang kahiya-hiyang kaparaanan.

Nagulat ka ba sa solusyon ng Biblia sa takot?

… He that feareth is not made perfect in love. (1 John 4:18c)

Kung natatakot ka pang bumagsak ang grado sa school kaya hindi ka papasok, hindi pa ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot kang mawalan ng trabaho kaya ka hindi dadalo sa iglesiya, hindi pa ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot ka na baka talikuran ka ng asawa o mga anak mo pag sumunod ka sa Panginoon, hindi pa nagiging ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot ka na baka ka tanggihan ng tao pag sinubukan mo silang i-win sa Panginoon kaya hindi mo na lang gagawin, hindi pa ganap ang iyong pag-ibig. Kung natatakot ka na baka layasan ka ng anak mo pag dinisiplina mo siya, hindi pag-ibig ang ipinapakita mo. Kung takot ka, hindi ka pa talagang umiibig.

Nagawa lahat ng Diyos ang mga nagawa Niya para sa atin dahil sa pag-ibig—dahil Siya ay pag-ibig. “God is love,” sabi nga ng 1 John.

Sabi nila, panahon ngayon ng pag-ibig, ngunit malaking porsiyento ng sanlibutan ay hindi pa talaga umiibig. Kung puno pa ng takot ang iyong puso, maaaring hindi mo pa nakikilalang tunay si Jesus. Magsisi ka sa iyong mga kasalanan at tanggapin Siya sa puso mo bilang Tagapagligtas at puso.

Nakalulungkot dahil tayo, na anak na ng pag-ibig, (ang aking tinutukoy ay tayong mga ligtas na,) ay pinaghahari pa rin ang takot sa ating mga buhay. Bakit hindi natin kunin ang kapangyarihan ng Diyos, at paghariin ang pag-ibig sa ating mga puso? Ito ang solusyon ng Biblia sa ating mga takot.

Straight from the Pastor’s Heart

by Pastor Felizardo Abanto (Written 2010)

Nitong nakaraang taon, sa huling gabi ng ating Family Camp sa Iba, Zambales, nagkaisa ang mga pastor na iboto ako bilang susunod na camp director. Dahil sa kontrobersyal na pangyayari noong unang gabi, naisip ko na ang Proverbs 22:28 ang nararapat na tema ng ating camp, na nagsasabing, “Remove not the ancient landmark which thy fathers have set.” Aking naisip na hindi natin dapat alisin ang mga paniniwala at kasanayang ating natutunan mula sa ating mga Baptist na tagapagturo. Ang mga doktrinang pam-Baptist na atin nang niyakap at iningatan sa loob ng 30 taon ay nasa ilalim na ng pag-atake.

Ang mga gusaling itinayo ng mga ama ay winawasak na ng mga anak, na iniisip na ang dakilang gusaling ito ay nawawalan na ng gamit at nawawalan na ng kaugnayan. Hindi na posible na hindi magbago, sinasabi nila, dahil nagkaroon na ng “paradigm shift” pagdating sa “missiology,” o isang pagbabago sa kung paano natin maaakay ang sanlibutan para kay Kristo. AKO AY LABIS NA TUMUTUTOL. Ang bagay na nakikita kong kulang sa ating paglilingkod ay hindi ang paraan ng sanlibutan. Hindi solusyon ang i-adapt ang ‘Pentecostal’ na paraan ng pagsamba o idagdag ang musika ng mundo sa ating mga pagtitipon. O ang ipaubaya na ang ating minamahal na King James Bible sa mga hindi ligtas, pagano, at sariling-pakilala lamang na mga “Bible scholars.” Ang tunay na solusyon sa ganitong mga panahon ng pag-kompromiso, kasama ang mga taong nakikisimpatya at humahanga rito, ay ang mapasa-ating-buhay ang KAPANGYARIHAN NG DIYOS! (Acts 1:8) Wala ang mga apostol nang marami sa ating mga modernong mga kagamitan at pamamaraan, ngunit kanilang nadalhan ng ebanghelyo ang buong kilalang mundo noon dahil nasa pagmamay-ari nila ang kapangyarihan ng Diyos! Kaya naisip ko na ang dapat na topic sa camp ay ang ating mga markado nang paniniwala at kasanayan:

1) Ang KJV 1611

2) Ang local NT Baptist Church

3) Biblical Separation

4) Godly Music

5) Biblical Standards

Nitong taon, noong kami ay dumalo sa Bible Conference sa Berean BBC, Molino, Bacoor, na pinagpapastoran ni Medel Barrera, sina Dr. David Cloud at Pastor James Barker ang mga panauhing tagapagsalita. Marami sa mga mensahe ni Dr. Cloud ay tungkol sa kung bakit natin pinanghahawakan ang King James Bible. At ako’y nagulat nang makita ko ang mga DVD ni Dr. Cloud na ibinebenta. Alam niyo ba kung ano ang mga topic ng kanyang mga DVD?

  • Why We Hold to the King James Bible 1 & 2
  • Biblical Separation
  • Dressing for the Lord
  • Music: Distinguishing Between the Sacred and Contemporary Styles
  • Sound Christian Music vs. Contemporary Christian Music
  • Dangers of Contemporary Christian Music

 

Sa mga DVD na ito ay ipinangaral ni Dr. Cloud ang halos-lahat ng mga paksa na aking naisip sa camp bukod sa isa, yung tungkol sa Local Church. Paano’ng ang isang mangangaral sa Pilipinas at isang mangangaral mula sa Amerika ay mag-iisip tungkol sa parehong mga paksa na dapat mabigyan ng diin ngayon? Hindi lang iyon, naniniwala rin si Dr. Cloud sa pagfa-fasting ngayon, tulad ko.

Naniniwala akong ang Diyos ay nandirito sa bagay na ito. Nais ng Diyos na tayo ay makipaglaban para sa pananampalatayang ipinagkatiwala sa mga santo. Nais ng Diyos na ang lahat ng mga independent Baptist sa buong mundo ay gumawa ng isang pagtindig laban sa mga modernong patibong ng diyablo.

Mga kapatid, at mga miyembro ng Capitol Bible Baptist Church, nawa tayo ay makilala bilang mga “Tagapagtanggol ng Pananampalataya at ng King James Bible.”

A Positive Fear?

Alam nating lahat na maraming negatibong epekto ang takot. But then nitong mga nakaraang araw ay na-realize kong may mga ilang sitwasyon kung saan nakatulong sa akin ang takot upang gawin ang nararapat.

Sa mga oras na ito ay kakatapos ko lang na gawin ang chapter 5 ng aking thesis, and you know why? Natatakot ako na baka sermonan ako ng aking professor. Natakot ako na baka pagalitan ako ng teacher ko sa missions pag hindi nadagdagan ng laman yung PowerPoint presentation kaya yun. Natatakot ako na walang matutunan ang aking mga estudyante sa Good News kaya naman gumawa ako. Halos-lahat ng aking mga nagawa nitong nakaraan ay dahil natakot ako.

That’s a common thing. Maraming natatakot na bumagsak kaya gumagawa ng project at assignment sa school. Maraming natatakot na parusahan ng magulang kaya susunod na lang sa kung ano’ng sasabihin.

I just wonder kung bakit kaya hindi mangyari na matakot ang karamihan sa mga Kristiano sa Diyos para sa Kanya’y sumunod. Kaya silang takutin ng makasalanang tao ngunit hindi ng makapangyarihan at banal na Diyos. I just wonder.

Kung mayroon man tayong dapat katakutan iyon ay ang Diyos. Takot, hindi dahil paparusahan Niya tayo kapag hindi tayo sumunod, kundi, dahil banal Siya at hindi natin hahayaan na mapahiya Siya dahil sa walang kabuluhan nating mga aksyon at inaksyon.

“The fear of the Lord is the beginning of wisdom,” sinasabi ng Proverbs. Very true. Fear of the Lord is the only positive fear a man can have. Ang takot sa Diyos ang magdadala sa atin sa lugar kung saan hindi na tayo natatakot sa kung ano’ng gagawin sa atin ng tao dahil alam natin kung ano’ng maaaring gawin ng Panginoon.

Nawa kung matatakot man tayo, sa Diyos na. It will teach us to obey Him no matter the cost.

Living Beyond Discontentment

An Introduction from the Editor

Ayon sa Wiktionary, ang salitang “greed” ay nangangahulugang “A selfish or excessive desire for more than is needed or deserved, especially of money, wealth, food, or other possessions”1 o isang makasarili o sobra-sobrang paghahangad nang mas marami pa sa kinakailangan o karapat-dapat, lalo na ng pera, kayamanan, pagkain, o iba pang mga pag-aari.

Madalas kong iniisip, bakit ba ang tao ay nagiging “greedy” o sakim? Bakit ba ang isang tao ay gusto na sa kanya lang ang isang bagay, at bakit pag mayroon na siya ng ganito ay gusto niya pa ng mas marami? Sabi nga sa Ecclesiastes 5:10, “He that loveth silver shall not be satisfied with silver; nor he that loveth abundance with increase: this is also vanity.” Pero bakit nga ganoon?

Discontentment. Hindi pagiging kontento. Kaya bago mo resolbahin ang greed, dapat ay bigyang-pansin muna ang discontentment.

 

********************************

 

THE GRIND OF DISCONTENTMENT by Charles R. Swindoll

Maraming mga tao ang nilalamon ang kanilang mga puso, naghihirap mula sa sakit na “If Only.” Ang mga germs nito ay sinasabi ang bawat aspeto ng ating buhay.

Kung mayroon lang akong mas maraming pera

Kung kaya ko lang makakuha ng mas magandang grado

Kung mayroon lang kaming mas magandang bahay

Kung hindi lang kami gumawa ng ganung uri ng investment

Kung hindi lang ako nanggaling sa masamang background

Kung nanatili lang siya na asawa ko

Kung mas matibay lang ang aming pastor

Kung kaya lang lumakad ng anak ko

Kung mayroon lang kaming anak

Kung hindi lang kami nagkaroon ng anak

Kung nagtagumpay lang yung negosyo

Kung hindi lang namatay ang asawa ko nang bata

Kung humindi lang ako sa droga

Kung binigyan lang nila ako ng pahinga

Kung hindi lang ako na-aksidente

Kung sinabi lang niya sa akin

Kung tatanggapin lang nila ako sa kung sino ako

Walang katapusan ang listahan. Nakahabi sa lahat ng mga salitang iyon ay isang buntung-hininga na nagmumula sa pagiging hindi kontento o discontentment. Pag nadala pa ito nang mas malayo, dumarating tayo sa punto ng pagkaawa sa sarili—isa sa mga pinaka-hindi-katanggap-tanggap at hindi mapapasubalian sa lahat ng mga ugali. Ang discontentment ay isa sa mga pahirap sa atin na pinipwersa ang iba na makinig sa listahan ng ating mga aba. Ngunit hindi sila magtatagal! Ang mga kaluluwang hindi kontento ay mabilis na nagiging mga kaluluwa na naiiwang mag-isa.

Natutuwa na ako na hindi iniwasan ni Solomon ang isyu ng discontentment. Sa tatlong magkakahiwalay na okasyon ay nagsulat siya ng mga kasabihan para basahin nating lahat. Ang bawat isa ay isang kasabihan na may paghahambing kung saan iyung mas nauunang bahagi ay ipinapakita na “mas mainam” kaysa nahuling bahagi. Halimbawa:

 

Better is a dinner of herbs where love is, than a stalled ox and hatred therewith. (Proverbs 15:17)

 

Sino’ng nangangailangan na kumain ng mamahaling steak? Ano’ng malaking bagay kung kumakain nga kayo ng steak eh wala namang pagmamahalan sa pagitan ng dalawang kumakain nito? Napangiti ako nang may mabasa ako tungkol sa isang babae na sa isang party na pinipiliit pasayahin ang hitsura ilang taon na ang nakalilipas. Napansin ng isang kaibigan yung malaking nangigislap na bato sa kanyang daliri at napabulalas, “My gulay! Napakagandang diyamante!”

“Oo,” pag-amin niya, “yan ay isang Callahan na diyamante. Kasama nito ay isang Callhan na sumpa.”

“Callahan na sumpa?” tanong ng kanyang kaibigan. “Ano yun?”

“Yung asawa ko—si Mr. Callahan,” sinabi niya nang nakakunot.

Itinatanong ni Solomon, “Ano’ng buti na magkaroon ng maraming-marami ng isang bagay kung may kasama namang poot?”

Isa na namang pagkastigo:

 

Better is a dry morsel, and quietness therewith, than an house full of sacrifices with strife. (Proverbs 17:1)

 

Nakakita na tayo nang ganyan. Maraming mga tao at pagpa-party, walang tigil na pagdating at paglabas ng mga tao, walang katapusang gawain at tone-tonelada ng pagkain … ngunit may awayan. Huwag na lang. O gaano kadaling madaya ng lahat ng ingay at usok ng pagkain! Ang isang simpleng mangkok ng lugaw sa isang payapang lugar ay mas mabuti pa.

 

Better is a little with righteousness than great revenues without right. (Proverbs 16:8)

 

Hindi mo rin kayang hindi makuha ang punto noon. Kahit ano—kahit ano—na nangangailangan ng kawalan ng hustisya para makamit ay hindi magdadala ng kasiyahan. Kahit na ang Taj Mahal, kung may kawalang-hustisya roon, ay walang binatbat sa “kaunti” na may katuwiran. Ano ang kwenta kung ang isang tao ay puno nga ng pera sa bangko at ang kanyang na-invest ay kahanga-hanga kung kailangan naman pala niyang mabuhay nang nakokonsensya? Para lang iyong pagtulog na nakasabit sa hanger. Bawat galaw na iyong ginagawa ay isa laging paalala na may mali.

Dapat itong marinig, hindi lang ng mga mayayaman, kundi pati ng mga mahihirap. Pareho lang na kailangan ng ganitong payo ang tao na gusto ng (at mayroon namang) napakarami at ang tao na pakiramdam nila ay kailangan pa nila ng mas marami. Bihira na magkaroon ng kaugnayan ang hindi pagiging kontento sa kalagayan mong pinansyal. Ang kasakiman ay siyang kanser ng pag-uugali, hindi dahil sa kakulangan sa pondo kundi dahil sa maling mga motibo. Mayroon hindi na kailanman makokontento, gaanuman karami mayroon sila. Ang discontentment ay parang isang magnanakaw na patuloy na iniistorbo ang ating katahimikan at ninanakaw ang ating kasiyahan. Hindi ito tumitigil sa pagbulong ng, “mas marami pa … mas marami pa … mas marami pa … mas marami pa …”

Basahin mo ang 1 Timothy 6:6-10, 17-19 nang maingat, na parang binabasa mo pa lang ito sa kauna-unahang pagkakataon.

Sabi nga ng pilosopong Tsino na si Lao Tzu:

 

Walang hihigit na unos kaysa sa sobrang pag-aasam sa mga bagay. Walang hihigit na pagkakasakdal kaysa hindi pagiging kontento. At wala nang hihigit na kasiraan kaysa sa kasakiman.

 

****************************************

PAGNINILAY-NILAY TUNGKOL SA

DISCONTENTMENT

 

  1. Nung binasa mo yung listahan ng mga “if only,” ay maaaring wala doon ang partikular mong “if only.” Kung ganon, sabihin mo na ito rito.
  2. Basahin mong muli ang mga salita ni Lao Tzu. Ngayon ay isipin mo, mayroon ba talaga dapat na hindi ikakuntento?
  3. Si Jesus, sa kanyang walang kamatayang Sermon on the Mount, ay sinabi na “You cannot serve God and mammon” (Matthew 6:24). Ano ang pagkakaiba ng “pag-iipon” at “paglilingkod” sa pera? Isa pang kaisipan: Kung si Jesus ay mabubuhay kaya ngayon, makakaramdam kaya Siya ng kahit na kaunting discontentment? Bakit? O bakit hindi?

——————————————————————

 

Mula sa Living Beyond the Daily Grind, pp. 221-225. Inilathala ng Word Publishing. Isinalin sa Tagalog ni Elijah E. Abanto.

Win Over Lust!

by Elijah Abanto

Moral purity. Lust. Dalawang salita na silangan at kanluran ang layo sa isa’t isa. Magkasalungat. Laban sa isa’t isa. Hindi lang mga hindi ligtas ang nasa gitna ng mga bagay na ito; maging mga Kristiano ay hindi exempted. Mula pa noong mga simula ng iglesiya sa panahon ng mga apostol hanggang sa panahon ngayon, ang problema ng kadalisayang-moral at pita ng laman ay patuloy na hinaharap ng mga tao. At nakalulungkot, maraming mga kabataan at mga matatanda—maging mga Kristiano—ay nabibigong panatilihin ang kanilang kadalisayan at sumusuko sa kapangyarihan ng pita ng laman. Sa mga kabataan, ay paggawa ng hindi dapat habang hindi pa ikinakasal; sa mga matatanda, ay ang pagiging hindi matapat sa asawa, gayundin ang pagli-live-in. At lalo na sa panahon natin ngayon, kung saan nadagdag na ang telebisyon, radyo, kompyuter, at babasahin bilang impluwensiya, ay lalong naging matindi ang pressure sa bawat tao na magpatalo sa mga suwestiyon ng sanlibutan at ni Satanas.

Ngunit huwag kang mawalan ng pag-asa. Kung kilala mo na si Jesus bilang iyong Tagapagligtas at Panginoon, may lakas ka upang magtagumpay laban dito. Tulad nga ng sinasabi ng Philippians 4:13: “Kaya kong gawin ang lahat ng mga bagay sa pamamagitan ni Kristo na nagpapalakas sa akin.” Tulad ng kwento ng isang Kristiano na ang pangalan ay si Charles R. Swindoll, isang long-time pastor at preacher at founder ng kilalang programa sa radyo, ang Insight for Living. Kung iniisip niyo na kayo lamang ang dumadaan sa ganitong struggle, think again. Maging ako. Kahit si Charles Swindoll ay dumaan rin dito. Ngunit siya’y nagtagumpay. Maaari ka ring magtagumpay. Ito ang kanyang kwento.1

Si Charles at kanyang asawa ay ikinasal noong Hunyo ng 1955. Bata pa sila noon, at halos-kakatapos lamang niyang mag-aral sa kolehiyo. Hinarap ni Swindoll ang pangangailangan na tuparin ang kanyang obligasyon sa militar. Noong panahon niya ang pagmi-militar ay hindi isang pagpipilian kundi isang requirement na kailangang tuparin. Dahil ang kanilang takdang oras ay mas pabor sa kanyang sitwasyon, ay pinili niya ang Marine Corps … isang katungkulan na hindi kilala sa pagiging dalisay sa moral na aspeto.

Ipinangako sa kanya ng nag-recruit sa kanya na kung dito niya tutuparin ang kanyang military obligation, ay hindi na niya kailangan pang lumabas ng bansa. At dahil siya’y kasal nga, ang ganoong pangako ay pabor sa kanya, dahil talagang maligaya siya sa kanyang buhay-may-asawa, ang huling bagay na ninanais nilang dalawa ay ang sapilitang mahiwalay sa isa’t isa. Nais niya talagang makasama ang kanyang asawa. Ngunit, dahil sa mga bagay na mahaba kung ipapaliwanag pa, ay natapos siyang walong libong milya ang layo mula sa tahanan. Inistasyon siya sa may Japan nang lagpas isang taon, at sinalubong siya ng sekswal na tukso sa hindi niya pa nasaksihang paraan.

Bago siya bumaba sa isla ng Okinawa ay hinarap siya ng isang matinding pagde-desisyon. Sa panahong iyon ay maninirahan siya sa lugar na kilalang walang Diyos ang istilo ng pamumuhay. Ang mga sakit na may kaugnayan sa pakikipag-sex ay talamak sa islang iyon. Ang pakikipaglampungan sa isang babae mula sa lugar na iyon ay hindi na kataka-taka. At hindi na rin nakapagtataka kung ang mismong chaplain na dapat ay nagtuturo sa mga sundalo ng tungkol sa kadalisayan ay magbiro na lamang at sabihin pa sa iyo kung saan bibili ng isang shot ng penicillin. Ito ang tunay na mundo, ika nga.

Ngunit alam niya ang utos ng Diyos (1 Thessalonians 4:3-6). At para magtagumpay siya, una muna niyang binigyang pahalaga at rangal ang utos ng Diyos,2 isang prinsipiyo na makikita sa Matthew 5:17. At dahil sa desisyon niyang sundin ang utos ang Diyos, ay nangibabaw ang pag-ibig (love) niya para sa kanyang asawa at pamilya imbes na ang pagiging makasarili (selfishness) at matupad ang pita ang laman.

Mula rito ay naisip niya na isa sa mga utos ni Jesus ay ang huwag magnasa (Matthew 5:28-30). At kung masusunod niya ito ay hindi niya dapat sundin ang gusto ng kanyang laman (self-indulgence), dapat siyang magkaroon ng kontrol sa sarili (self-control), kaya naman kailangan niyang maging matigas sa kanyang mga emosyon. In-apply niya ang prinsipyo ng Matthew 7:13-14, kung saan iniutos ni Jesus na piliin ang makipot na daan. Nagkaroon siya ng iisang isip na hinding-hindi siya lalapit o hahawak sa babae na hindi niya asawa (decisiveness). Kahit na pagbili lamang ng softdrink ay hindi niya gagawin kung available lamang ito sa mga club ng lugar na iyon. Alam niyang maraming magagandang babae roon sa pisikal, huwag nang banggitin ang lagpas limang libong lugar ng prostitusyon roon, na maaaring magpadalawang-isip sa kanya at tumalo sa kanya (double-mindedness). Dapat siyang mag-ingat mula sa lebadura (Matthew 16:6), at alam niya na “ang kaunting lebadura ay nagpapaalsa sa buong tumpok” (1 Corinthians 5:16), kaya naman hindi niya hinayaan na magkaroon ng pagkakataon na ang tukso ay lumusot sa kanya, na mag-re-resulta sa kanyang kahinaan (weakness).

At upang hindi magkaroon ng mga panahon na walang ginagawa, ay ginawa niyang abala ang sarili sa mga bagay na wholesome, may kabuluhan at magpapanatili sa kanya na aktibo at masaya. Pinagyaman niya ang kanyang mga musical abilities at dahil doon ay mas naging magaling siya sa mga instrumento. Dinisiplina niya rin ang sarili sa isang athletic program, at kadalasan siyang nakikipag-usap sa mga kalalakihang may kaparehong pag-iisip at paniniwala. Higit sa lahat ay dinisiplina niya ang sarili (Matthew 6:1-18) na manalangin at magbulay-bulay sa Salita ng Diyos, na nagbigay sa kanya ng pananampalataya (faith) at hindi kawalang-paniniwala (unbelief) sa mga pamantayan ng Diyos. Kailangan niya ring harap-harapan na tanggihan ang mga bulaang pilosopiya ng mga tao (Matthew 7:15-16) na gagawin talaga ang lahat sumuway lamang siya sa malinaw na utos ng Diyos; kaya naman, naiwasan niya ang pagiging hindi maingat (carelessness), at natuto siyang maging alerto (alertness).

Alam niya na ang kasal ay isang marangal at banal na bagay, kaya naman, hindi siya gagawa ng bagay upang ito’y sirain (Matthew 19:4-6). Sa Okinawa, hindi maiwasan na mismong mga babae pa ang lalapit sa kanya, at bilang isang Kristiano, mahalagang igalang ang mga tao, gaano man sila makasalanan. Ngunit kung ganito ang sitwasyon, at gusto niyang umiwas sa kasalanan, ay kailangan niyang maging matigas sa salita sa mga ito—kundi ay masusukol siya. Dahil nilagay na niya ang sarili sa kaisipang ito, ay nagkaroon siya ng higit na katapatan (loyalty) hindi lamang sa kanyang asawa’t pamilya, kundi sa Diyos at sa bawat taong nakakasalamuha niya.

Sinabi nga niya, “Siguro kung hindi ko napagtagumpayan ang sekswal na pagnanasa noong mga panahon na iyon, ay wala ako sa ministry. Dahil sa tagumpay na ito kaya ako may lakas at tapang upang tumayo para rito.” Nais mo rin bang panatilihin ang iyong moral purity? Manalig ka lamang sa Diyos at isaisip ang mga prinsipyong isinabuhay ni Swindoll na base sa Biblia at matitiyak ko sa iyo na magtatagumpay ka. Mahirap, oo, ngunit rewarding. “Paano kung hindi ko napanatili? Nagkaroon na ako ng karanasan!” Hindi pa huli ang lahat. Once you confessed your sins to God, magiging dalisay ka muli sa Kanyang paningin, at mula doon ay maaari mo nang simulan ang buhay na dalisay. Besides, kung nagtagumpay si Swindoll, bakit hindi ikaw?

 

—————————————————————————————————————————————

1Ang kwento ay base sa kanyang personal na pagkikwento sa pp. 17-21 ng kanyang booklet, Moral Purity, inilathala ng Insight for Living at dinistribute ng Multnomah Press. ©1985, 1986 Charles R. Swindoll.

2Ang mga prinsipiyo (na nasa boldface) kasama ang mga katangiang bunga nito at kasalungat nito (na naka-italicize), gayundin ang mga ginamit na talata sa Biblia, at base sa booklet na Keep My Commands: If Ye Love Me.

 

Such An Honor!

by Elijah Abanto (written in 2010)

“Such an honor!” iyan ang sinasabi ng mga nagsasalita ng Ingles kapag nami-meet nila ang mga taong iginagalang at kinikilala nila. Sa Tagalog ay, “Ikinararangal ko.” Alam ko na everyone of us has his own “such an honor.”

Sino sa tingin niyo ang dapat nating ikarangal? Para sa akin, kung mayroong akong mga pinaka-ikararangal na makilala at makasama, isa rito ang aking pastor—si Bishop Felizardo Abanto. Ikinararangal ko siya hindi lang sa pagiging isang mabuting ama niya sa akin (na isang pisikal na aspeto), kundi sa pagiging isang pastor (na isang ispiritwal na aspeto). Siya ang pastor na tunay na gumagabay, nagtuturo, nagtatama, nagsasaway, at nagiging halimbawa.

Anyone who really knows him ay alam na isa siyang karangal-rangal na tao. A man already fifty-three years in the world, 33 years sa ministry, 27 years na kasama ang nag-iisang asawang si Sis. Olivia, gayundin ang ekperyensyadong pagmamagulang sa 7+ anak (kasama yung mga “ampon”). Anyone who doesn’t know him really will misunderstand him and misunderstands him. Throughout his Christian life, marami nang mga tao ang sumalungat, kumalaban, nanira sa kanya, all because they misunderstood him o kaya naman dahil sa kanilang mga personal na interes. Ngunit ang kahit sinong nakakakilala sa kanya nang totoo ay naiintindihan at naniniwala sa kanyang mga aksyon.

He is not without flaws, however. Isa din lang si Pastor sa mga makasalanang tinubos ng dugo ni Kristo. Siguro kaya siya naiba sa iba dahil may sarili siyang pag-iisip—sa ibang mga salita, hindi siya naaapektuhan, hindi siya nahahawa, at hindi siya nakokontrol, ng mga opinyon at tingin ng mga tao. Sabi nga ni Pastor Goden sa isang pangangaral niya, “Totoo siyang tao.” Kapag naisip niyang gawin ang isang bagay ay gagawin niya talaga lalo na kung may backing ng Salita ng Diyos—at lagi namang mayroon.

Paanong iba? Mga bagay na hindi dumating sa hinawa ng ibang mga lingkod ng Panginoon ay naisip niya: church fasting, pagsasama ng mga bata sa worship, strict standard sa music, clothing, at dancing. Marami pa siyang paniniwala na pagdating sa iba ay isa lamang maliit na bagay at hindi na dapat binibigyan ng masusing pansin.

Kahit ang mga nag-o-oppose sa kanya ay hindi maikaila na mayroon siyang “say.” Sa asawa pa lang, sino’ng sa kanya’y pipintas? Sa mga anak, sino’ng magsasabi na he is wrong in raising up his kids to serve God? Ang pitong anak niya, maging ang sinuman na napapatira sa bahay niya, ay hindi maiwasang magustuhan ang maglingkod sa Panginoon. Sa mga miyembro, sino’ng magsasabi na nagkukulang siya sa mga ito? Besides, halos-lahat ng mga na-win at na-train niya at nahiwalay sa kanya pagdating sa ibang mga iglesiya ay nagiging kagamit-gamit sa Panginoon. Examples? Si Bro. Jun Cruz at pamilya niya, mga kapatid ni Sis. Olive, ang pamilya ni Bro. Reyvie Manalo, ang pamilyang Ping, Gula family, pamilya ni Bro. Tony Ganzon, at marami pang iba. Kung sa ipagmamalaki lang ay maraming ipagmamalaki si pastor, kasama na ang malusog niyang katawan. 🙂

He doesn’t need to use other “famous” names to avail a reputation. Kung mayroon man siyang pangalang gagamitin na hindi kanya, ay pangalan iyon ng Diyos—sa pangangaral, sa pagtuturo, sa pakikipagkapwa atbp. Nabanggit niya nga minsan na nung magbanggit pa siya ng ibang pangalan (na hindi naman niya intensyong gamitin) ay nagkaroon pa siya ng aberya. All he needs to use is his name and God’s and there he is—a pastor with his own reputation.

Si Pastor ay isa lamang ding tao na nakakagawa ng mali, ngunit hindi natatapos doon ang pagtakbo ng kanyang buhay. Gagamitin niya itong hakbangan upang makapagpatuloy sa buhay. At hanggang mamatay siya ay hindi siya titigil na maglingkod. Para sa kanya, walang panahon magpasarap, bukod nga lang pag tulog, kumakain, nanonood ng TV, at nakikipaglaro sa mga anak at apo. Bawat araw ay may importanteng gagawin, may dapat tapusin.

Oh, such an honor to have a pastor like that! A pastor who cares for his flock, and counts himself accountable to the higher Shepherd, who is Jesus.

For all these things God is to be thanked. God is his strength, his refuge, his Father. Mapalad si Pastor dahil sa kanya ipinagkatiwala ang ganitong mga bagay. Dahil sa kung anong ginagawa ng Diyos sa buhay niya, naisip ko na hindi ko na kailangang yumaman pa sa salapi, basta ako, ang pamilya ko ay naglilingkod at naninindigan sa Panginoon.

I just pray na gamitin pa siyang patuloy ng Diyos at mas gamitin pa. And I hope that the “years grow by,” ay patuloy siyang tumayo para sa katotohanan—maliit man o malaki—kahit na ang kapalit ay negatibong opinyon ng tao.

Now that’s really such an honor!