Being a Church

We tend to be very secretive. Kapag may problema tayo, lalo na kung mabigat, ay iniisip natin “pampamilya” lamang ito at hindi na kailangan pang malaman ng ka-miyembro sa church. Iniisip natin kung ano ang iisipin ng mga ka-miyembro natin kapag nalaman nila ang ating problema o kasalanan. Baka taasan tayo ng kilay, pag-isipan ng masama, talikuran, ipahiya, at lahat ng negatibong naiisip natin—at minsan ay totoo naman ngang ganito.

Ngunit nakakalimutan natin kung ano ang iglesya—ito ay pamilya. Kung sinasabi nating “pampamilya” ang ating mga problema, dapat ay maisip natin na ang iglesya ay pamilya; at kung pamilya, at nagtitiwala ka sa pamilya mo, hindi ka matatakot na sabihin ang problema mo. Minsan sa isang tao lang; ngunit mas dapat mo itong ilapit sa pinuno.

Mahalaga ang komunikasyon sa isang pamilya. At kung hindi alam ng mga miyembro ng pamilya ang lakas at kahinaan nung isa, mga tagumpay at kabiguan nung isa, ay hindi titibay ang relasyon. At isa yun sa mga problema ng maraming iglesya—tuwing dadalo ng pananambahan ay nakapaglagay muna ng maskara ang bawat isa upang matakpan ang mga emosyong “hindi dapat” makita. Malalaman mo na lamang na may problema kapag hindi um-attend.

Ang iglesya ay isang katawan. At sa isang katawan, damay-damay ang lahat ng bahagi. Magkasakit ka sa puso, damay ang kilos ng katawan. Ang pagiging maginhawa ng isang bahagi ay nangangahulugan na maginhawa ang buong katawan. Kapag maginhawa, lahat ng parte na nakikinabang, “nakikisaya.” Kapag may isang bahagi na may sakit, ang ibang mga parte ay tutulong upang matalo ang sakit na iyon, dahil alam nilang kapag hindi sila nagtulung-tulong, mamamatay silang lahat. Ngunit, para matulungan ang parte na iyon, kailangan munang malaman ng lahat ng parte.

Ang iglesya ay ganoon. Damay-damay tayo rito. Kapag masaya ang isa, nakikisaya ang lahat. Ngunit kapag may nagka-problema, naapektuhan ang kabuuan ng iglesya, alam man natin ito o hindi. Lahat ay nakikinabang kapag nagtatagumpay ang isa. Ngunit pag may nabibigo, nararapat lamang na tulungan natin ito sa lahat ng ating makakaya, dahil alam nating kapag hindi, masisira tayong lahat. Ngunit, para matulungan ang may problema, kailangan munang ipaalam sa lahat ng parte.

Ganito ang pagiging iglesya. Pamilya. Katawan. At kapag hindi natin nagawa ito, huwag na nating asahan pa na magiging matibay tayo laban sa dagok ng buhay.

 

Advertisements

Rejoice with Them That Rejoice (How True Friendships Develop)

As unusual for a man it may be, noong kabataan ako ay mahilig ako sa drama sa telebisyon. Kasama ang aking ina, sinusubaybayan namin ang mga ito palagi at kadalasan ko pang naikukwento sa iba. Alam natin na kadalasan ang mga dramang ito ay puro mga love stories, o mga kwento daw ng pag-iibigan ng isang lalaki at isang babae at mga taong humahadlang o sumasang-ayon rito. Ang punto ko rito ay, sa inyong obserbasyon, paano sumisibol sa mga bida ang sinasabi nga nilang “pag-ibig”? Simple lamang ang sagot: kasi nung masaya yung isa ay nakisaya rin ang isa; at nung malungkot tong si isa ay dumamay yung isa. Hindi ba, tama?

Sino ang mga naging kaibigan ni Jang-geum sa Jewel in the Palace? Si Yeon-Sang, si Jang-Deok, si Shin-Bi, … si Kapitan Min. Iniisip ko kung ano ang dahilan? Si Yeon-Sang dahil, nung malungkot at masaya siya, nandyan si Jang-geum sa tabi niya. Si Jang-Deok, dahil naiintindihan niya ang galit ni Jang-geum sa mga umapi sa kanya. Si Shin-Bi, dahil naniniwala siya kay Jang-geum kahit na ang paligid niya ay suspisyoso sa motibo ng ginagawa nito. At si Kapitan, dahil kapag malungkot o masaya si Jang-geum, ay ganun din siya … sa ibang salita, nakikiramay siya. Ang ganitong senaryo ay hindi na kakaiba kahit sa ibang mga drama, Tagalog o English o Korean o Japanese o Mexican man yan. At hindi na rin ito kakaiba sa totoong buhay.

Kaya nagtataka ako kung bakit kaya sa ngayon ay hindi ganito ang ginagawang prinsipyo sa mga magkakaibigan. May alam akong mag-asawa kung saan ang lalaki ay wala nang ginawa sa kanyang asawa kundi gawing katatawanan sa harap ng ibang tao, habang ito’y kitang-kitang naiirita at nagagalit. May alam akong magkaibigan na kapag lumapit yung isa at sinabi na mayroon siyang problemang mabigat, ay sasabihin nung kaibigan, “Ano ba yan, huwag mo nang intindihin yan!” at sasamahan pa ng biro na hindi ikinatutuwa nung may problema. O kaya naman ay aasarin sa harap ng ibang tao. O kaya naman ay kapag masaya yung kaibigan dahil mataas yung exam niya ay lolokohin at sasabihan ng, “Eh, nangopya ka lang kasi!” kaya sira na agad ang ispiritu niya. Iniisip ko kung saan sa Bible nila nakuha ang ugaling iyon.

Ang nakakatawa pa rito (tinatawanan ko na lang dahil hindi ko naiintindihan kung bakit ganito) ay ang dahilan kung bakit na-in-love yung babae dun sa kanyang asawa ay dahil ipinagtanggol nito siya nung may nang-away sa kanya; kaya naging magkaibigan yung dalawa ay dinamayan yung isa noong malungkot ito. Kaya naging kaibigan ng isa ang kanyang kaibigan dahil noon ito lamang ang taong hindi nang-aasar sa kanya. At dahil na rin kapag masaya yun isa, tanging yung taong ito ang nakisaya sa kanya. Nakalimutan na kaya nila ang nakaraan?

Isa sa mga unang talatang nalaman ko mula sa Biblia ay ang Romans 12:15: “Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.” I know that deep within me (at alam ko sa loob-loob niyo rin) that this command is right, pero iniisip ko kung bakit ito iniutos ni Jesus sa atin. Kung babasahin mo ang kasulatan, almost always kabaligtaran ng natural na reaksyon ang utos ng Panginoon. Tingnan mo na lamang yung naunang talata, verse 14: “Bless them which persecute you: bless, and curse not.” Kapag inuusig ka, dapat ay pagpalain mo sila. Sa verse 12, “patient in tribulation”—maging pasensyoso sa gitna ng pighati. “Love your enemies.” Basahin niyo ang buong chapter 5 ng Matthew at makikita niyo ang mga “bali-baligtad” na prinsipyo ng Salita ng Diyos. Ngunit pagdating sa talatang binasa natin kanina, ay iba ang utos—kung ano ang nararamdaman nung isa, yun din dapat ang nararamdaman natin: makisaya sa mga masaya, at makiiyak sa mga umiiyak. Siguro ay nasanay na tayo sa “bali-baligtad” ng Kasulatan at nakakaligtaan na natin ang mga “pare-pareho” nito. Mas madaling mainis o magalit kapag may masaya, at mas madaling mang-asar at magpatawa kapag may malungkot. Ngunit ang kasulatang ito ang nagsasabing, “Mali ang reaksyon mo! Nakita mong masaya, maging masaya ka rin! Nakita mong malungkot, bakit hindi ka rin maging malungkot para sa kanya?” Kakaunti lamang ang tao (maaari ko pa ngang sabihing Kristiano) ang sumusunod sa prinsipyong ito. Para sa inyo na ginagawa ito, saludo ako sa inyo, at alam kong saludo din sa inyo ang Diyos!

Sa kabila ng ating pagkukulang (o pagtupad), mahalaga pa ring maunawaan at sundin natin ang sinasabi ng talatang ito:

 

Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.

 

“Rejoice with them that do rejoice.”

 

Hindi ko na kailangang sabihin ito (alam na alam niyo na ang sitwasyong sasabihin ko), ngunit para sa kapakanan ng nais kong ipunto, ay babanggitin ko na rin. Naranasan mo na bang “tablahin,” “soplahin,” kapag masaya ka? Pagdating mo sa eskwelahan ay kitang-kita sa mukha mo ang sigla, ang aliwalas sa iyong mukha—halatang masaya ka. … Hanggang sa may magsalitang kaklase mo at magsasalita ng, “Wala na bang bukas? Bakit ngiting-ngiti ka diyan?” At kahit na hindi naman seryoso ang pagkakasabi nito, ay hindi ito nakakatuwang pakinggan. Kaya naman ang sayang nararamdaman natin ay mapapalitan ng walang kapantay na inis kung saan sisigaw ka nang malakas, “Bakit! Ano’ng pakielam mo?!” Kung saan tutugon ang nang-asar at doon na magsisimula ang walang mintis na awayan.

It’s because ang isang mahalagang prinsipyo ng Biblia ay hindi nasunod: kung masaya ang isang tao, dapat tayong makisaya. Mahirap ba yon? Sasabihin natin, “Hindi.” Aminin na natin, sa totoo lamang ay mahirap. Yun ang natural na maging reaksyon ng makasalanan nating laman na nagnanais na idamay ang ibang tao sa kamiserablehan natin. Dagdag pa ang simple at maliit na inggit sa ating puso.

Resulta din ito ng pamilyaridad. Alam na alam nating ganitong bagay ang nagpapasaya sa kanya, at dahil sa makasalanan nating laman na nagtutulak sa ating sirain ang magandang sitwasyon, ay ibubulalas na natin ang walang kapantay na matatatalas at nakakainis na salita. Ito kasi ang nasa isip natin: Kaya lang naman siya masaya kasi ganito, at pag ginanito ko na yan, wala na. Kaya tinetesting natin, at nagtatagumpay tayo!

Kaya siguro maraming gustung-gustong lumapit kay Jesus: dahil kaya Niyang makisimpatya. Nung inutusan Niya ang pitungpu na humayo at mangaral (Luke 10:1), at nung bumalik ito nang may kasiyahang nagsasabing, “Panginoon, sa inyong pangalan ay nakapagpapalayas kami ng dyablo at nakapagpapagaling kami nang may sakit!” (v.17) Kung tayo malamang si Jesus, isasagot natin, “Ows, baka kunwari lang yun!” (Ilan sa inyo ay natatawa na, dahil totoo. Kahit ako, natatawa rin!) Ngunit, hindi. Ano ang sinagot ni Jesus? “I beheld Satan as lightning fall from heaven.” (v.18) Pinalakas Niya ang loob ng mga ito! Tingnan pa natin ang idinagdag Niya: “Behold, I give unto you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you.” (v.19) Aba, ang taas-taas na siguro ng mga ispiritu ng Kanyang mga alagad! Ngunit may idinagdag Siya: “Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits are subject unto you; but rather rejoice, because your names are written in heaven.” (v.20) Alam niya kung saan dapat Niyang ilagay ang isang paalala, o kung kailan Niya ipupunto ang ‘maliit’ na mali sa kasiyahan ng mga ito. Pagkatapos makikita mo rito ang personal na pagtulad ni Jesus sa damdamin ng Kanyang alagad: “In that hour Jesus rejoiced in spirit, and said, I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight” (v.21, sa akin ang emphasis). Naging masaya rin Siya, at nagpasalamat pa ang ating Panginoon sa Ama para sa mga alagad Niyang ito. Kung ganito lamang tayo!

 

“Weep with them that weep.”

 

Kung mahirap na siguro ang pakikisaya sa isang taong masaya, higit pa ang makilungkot. … Teka … hindi lang pala makilungkot. Ano’ng sabi? Weep. Alam niyo ba ang ibig sabihin ng weep? Lumuha. Hindi, higit pa roon, umiyak. Hindi, higit pa roon, tumangis. Tumangis. Hindi lamang ito pagiging malungkot ng hitsura, hindi lamang pagluha, hindi lamang pag-iyak, … kundi pagtangis. Ang ibig-sabihin, ay gawin mong damdamin mo rin ang lungkot na nasa puso noong tao.

Oo, alam ko, punung-puno na nga ng kalungkutan ang mundong ito, sasali pa ako? May sarili na nga akong mga problemang iniiyakan ko, kukunin ko pa ang kabigatan ng iba? Alam ng bawat isa iyon. Ngunit, alam niyo bang dito pumapasok ang tinatawag na pagse-share ng burden? Kapag sinabi niya ang kanyang problema, what should you do? I-share mo rin ang kabigatan mo! Nagre-resulta ito sa isang myutwal na damdamin—nadarama mo na rin (sa wakas!) ang kalungkutan ko. Maiisip ko, May nakakaunawa pala sa akin. May nagmamahal pala sa akin. Hindi pala ako nag-iisa. At kaya, ang mga relasyon ay tumitibay, ang pagiging totoo sa iba at sa sarili ay umiigting, ang mga ispiritu ay gumagaling.

Isa sa mga kapansin-pansing talata sa Bagong Tipan ay ang pinakamaikli nito: “Jesus wept.” (John 11:35) At alam niyo ba kung ano ang naging epekto nito sa paligid Niya? We could just imagine: hindi sila makapagsalita! Hindi nakapagsalita ang mga apostol, hindi nakapagsalita ang mga kapatid nung namatay na si Lazarus (sina Mary at Martha). Guess what, sino ang nakapagsalita? Ang mga Judio! “Then said the Jews, Behold how he loved him!” (v.36) Sigurado ako na bawat isa na nakakita sa eksenang ito ay hindi mapigilang matuwa (o ma-touch) sa ginawa ni Jesus. Pwede naman Niyang sabihin, “Para namang kayong ano! Hindi niyo ba alam na kaya Ko Siyang buhayin!” Kahit ipinaliwanag Niya rin ang Kanyang kayang gawin, hindi naman ito sa tonong ibinababa ang kalungkutan noong namatayan, kundi sinabi ito nang mapanalangin, at nakikiramay, nagbibigay-pag-asa. Bagay na nagtulak sa Kanyang maramdaman ang bigat ng loob ng Kanyang paligid at tumangis para kay Lazarus at sa mga taong kinapapagitnaan Niya. Dahil sa pangyayaring ito, nakita natin ang Jesus na kayang makisimpatya sa kalungkutan nating mga tao. Maiisip nating kung iiyak si Jesus para lang sa isang tao, hindi kaya posible rin na mamatay Siya para sa akin?

 

“Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.” Ito ang nag-iisang sikreto sa paglinang ng pagkakaibigan. Mahirap ba? Nothing is hard if brought to the hands of our God. Bibigyan Niya tayo (kung hihingi lamang tayo) ng lakas sa Kanyang maging masaya pag may masaya, at malungkot pag may malungkot. At pangako, ang pagkakaibigan ng bawat isa ay titibay, lalago, sisigla.

Visitor Consciousness

by David W. Cloud

Karamihan sa mga miyembro ng iglesiya ay hindi napapansin ang mga bisita. Likas na sa atin ang makipag-usap sa ating mga kaibigan at kakilala at maging abala sa mga inatas na gagawin sa church at kalimutan na maglingkod sa mga bisita. Napapansin ko rin sa mga iglesiya na kapag oras na para magkamayan tuwing service, marami sa mga miyembro ang nakikipagkamay lamang sa isa’t isa at hindi nakikipagkilala o nakikipagkaibigan sa mga bisita.

Ilang beses din naming dinala ang unsaved na stepfather ng aking asawa sa iglesiya noong taglamig, at ang mga miyembro ay hindi gumawa ng kahit anong pagsubok na kaibiganin siya bukod sa kaunting nakasanayan nang pagkamay at “salamat sa pagdating.” Sa isang iglesiya, nagtanong pa kami kung mayroong mga lalaki na gustong isama siya sa pangingisda (buong taglamig ay namalagi siya sa amin) at kaibiganin siya at siguro ay magkaroon ng oportunidad na makipag-usap sa kanya tungkol kay Kristo, ngunit kahit tinanong na namin ang pastor at ilan sa mga lalaki tungkol dito at kahit dumadalo na siya rito nang paminsan-minsan sa loob ng apat na buwan, walang kahit isa na sinubukan siyang kaibiganin. Ito ay kahit hiniling na namin sa iglesiya na ipanalangin siya kada Miyerkules ng gabi at alam ng mga miyembro ang kanyang pagdalo at kanyang sitwasyon.

Kailangan nating alalahanin na sa kabuuan ay isang napakahirap na bagay para sa isang tao na dumalo sa isang iglesiya na walang siyang kilala kahit isa. Hangga’t hindi umaabot ang mga miyembro sa mga bisita at gumagawa talaga ng pagsisikap na makipagkilala sa kanila at manalangin para sa kanila at gumawa nang higit pang pakikipag-ugnayan sa kanila sa loob ng linggo, madalas ay hindi na sila bumabalik pa.

Ang 1 Corinthians 14:23-26 ay naglalarawan ng isang church service kung saan ang bawat miyembro ay naghahayag. Ang resulta ay ang kaligtasan ng mga makasalanan. Hindi ito nangangahulugan na ang lahat ng mga miyembro ay tumatayo at nangangaral. Ang ibig-sabihin nito ay na ang bawat miyembro ay naroroon upang maglingkod sa iba gamit ang kanyang sariling kaloob. Ang musika ay maaaring maging paraan ng paghahayag kung ito ay ginagawa nang tama (1 Chronicles 25:1-3). Kahit na ang buong-pusong pagsali sa pag-awit ng kongregasyon ay halimbawa ng paghahayag.

Ngunit ang mga pagtitipong pang-iglesiya ngayon, kahit na sa mga iglesiyang naniniwala sa Biblia, ay higit na mukhang nakakaaliw na mga programa kaysa sa kung paano ito inilarawan ng apostol sa 1 Corinthians. Nagmumukha tuloy na ang isang miyembro ay dumadalo sa iglesiya hindi para makapaglingkod, kundi para maaliw at mapaglingkuran. Ang musika ay maaaring maganda ngunit bihira itong mamunga ng kombiksyon at kabanalan. Ang lahat ay ginagawa nang ayon sa ritwal, ayon sa iskedyul, ngunit kaunti lamang ang kapangyarihang ispritwal. Hindi ito dapat maging kaso, at ang parte ng problema ay pumupunta ang mga tao sa iglesiya sa maling kadahilanan. Sinasabi ng Hebreo 10:25 na tayo ay magsasama-sama sa isang pagtitipon upang “tagubilinan ang bawat isa,” hindi basta matagubilinan lang.

Ang kaso ni Philip Mauro, isang Kristiano na naging mahalaga sa kasaysayan ng Kristiyanismo, ay nagpapaalala sa atin ng kahalagahan ng pag-abot sa mga bisita. Dating abogado si Mauro at nakapaglaban na ng maraming kaso sa Korte Suprema ng Amerika. Pinalaki siyang Episcopalian, ngunit sa edad na 45 ay isa siyang skeptiko. Sa tagsibol ng taong 1903 ay dumalo siya sa iglesiya nang hindi sinasadya, at ito ang nagbago ng kanyang buhay. Ang mga sumusunod ay ang kwento sa salita mismo ni Mauro:

“Noong mga panahong iyon ay hindi ako kuntento, walang kasiyahan, at mas nagiging madaling biktima ng malulungkot na isipin at malalabo, hindi maipaliwanag na mga pangamba. … Ang buhay ay walang kahulugan, patutunguhan, layunin, o katwiran; at ang mga kapangyarihan ng hambog na talino ay mukhang hindi pantay sa solusyon ng mga pinakapayak na mga misteryo. Ang aking hinaharap ay napakadilim at hindi kaaya-aya.

“Sa pangkaraniwan ko nang pag-iisip na hindi masaya ay namasyal ako, naghahanap ng mapagkakaabalahan sa teatro. Ang layuning ito ang nagdala sa akin sa lobby ng isang teatro sa Broadway at nagpadpad sa akin sa linya ng mga mamimili ng ticket. Ngunit may isang hindi nakikitang kamay na humila sa akin mula roon, at ang sunod kong naalala ay isang mahinang tunog ng pag-awit na dumating sa aking mga tainga sa gitna ng mga ingay sa Eighth Avenue, malapit sa 44th Street, may isang milya ang layo mula sa teatro.

“Wala akong masabing paliwanag sa pagkaakit ko, o pagsunod, sa tunog na iyon. Gayunpaman, pumunta ako sa gusaling iyon (isang napakapayak at hindi nakakaakit na lugar, na may karatulang ‘Gospel Tabernacle’) [pinagpastor-an ni A.B. Simpson, pangulo ng Christian and Missionary Alliance], kung saan nanggaling yung tunog na iyon, at natagpuan ko ang aking sarili sa isang prayer-meeting. Umupo ako sa isang bangko roon at nanatili sa buong pagtitipon.

“Hindi naman ako masyadong namangha sa kanilang ginagawa, at sa totoo lang ay wala ang aking simpatya sa kung ano ang nangyayari. Ang tumatak sa akin, gayunpaman, ay yung pagkakataon na, habang naglalakad na ako papuntang pintuan pagkatapos ng pagtitipon, ay may mga taong binati ako kasama ang magandang salita at pagkamay, at may nagtanong tungkol sa ispiritwal kong kalagayan” (“The Story of Philip Mauro” by Gordon P. Gardiner).

Dahil sa pagiging palakaibigan ng mga tao roon, nagpabalik-balik si Mauro nang ilang beses at siya’y naligtas sa pamamagitan ng pagsisisi tungo sa Diyos at pananampalataya sa Panginoong Jesu-Kristo. Pagkatapos ng kanyang pagbabagong-loob si Mauro ay naging matapang na Kristiano at nagsulat ng maraming mga aklat tungkol sa Biblia. Isa sa mga ito ay ang “Which Version?” kung saan kanyang pinaglaban ang King James Bible laban sa tekstwal na teorya nina Wescott at Hort. Siya rin ang nagsulat ng isang maikling pambatas na sulatin na ginamit ni William Jennings Bryan upang ipaglaban ang batas ng Tennessee na nagbabawal ng pagtuturo ng evolution sa mga pampublikong eskwelahan sa Amerika. Ito yung kilalang “Scopes Trial.” Nanalo si Bryan sa kaso laban sa abogadong si Clarence Darrow. Nagkaroon din ng pagkakataon si Philip Mauro na magpatotoo sa mga kilalang indibidwal, kabilang si Thomas Edison.

Ang mga sumusunod ay ilang suwestiyon sa pakikitungo sa mga bisita.

1) Magkusa na maging isa sa mga bumabati at kumakaibigan sa mga bisita. Tulungan sila sa pagpunta sa tamang Sunday School class, paghahanap ng CR, atbp. Sikapin na sila’y mapalagay. Mas maganda kung kapwa babae o kapwa lalaki ang iyong babatiin o tutulungan. Gawin ito nang totoo sa iyong sarili.

2) Laging alalahanin ang kahalagahan ng bagay na ito. Mag-isip ng mga paraan kasama ang kapwa mo miyembro para mas lalong maramdaman ng mga bisita na sila’y welcome.

3) Kung kakamayan mo sila o babatiin, gawin ito nang buong puso o hindi lang dahil sa dapat, dahil pangkaraniwan ay nakikita ito ng mga bisita, at maaari pa itong maging dahilan para hindi na sila bumalik pa. Dagdag pa rito, huwag mong hayaan na matapos ang inyong ugnayan sa oras ng church. Sikapin na mag-hanap ng oras na pwede mo siyang makaibigan.

4) Huwag mong hayaan na basta na lamang silang pumasok o umalis. Natural na para sa ilang bisita na pumunta sa church at pagkatapos ng service ay mabilis na aalis. Kamustahin sila bago sila umalis ng church building. bdj

 

Ang artikulong ito ay isinalin mula at ibinase sa sinulat ni David Cloud, “Visitor Consciousness,” O Timothy, published by Way of Life Literature, September 2009, pp. 9-11. Si David Cloud ay isang Baptist evangelist na kilala sa pagsusulat ng libro at articles na pumupuna sa mga maling doktrina o gawa sa Kristiyanismo.

 

I’m Going to Church If…

Isa nang karaniwang tanong para sa atin ang, “Bakit hindi ka naka-attend nung Sunday?” At siyempre karaniwan na rin ang litanya ng mga paliwanag na “Ganito kasi” o “Kasi ganito” kung saan ang tao ay walang magawa kundi sa bandang huli ay itango na lamang ang kanyang ulo. Thankfully, I’m the one who asks and not the one who’s being asked. Salamat sa aking upbringing, wala akong matandaan na naka-miss ako kahit isang service. Ngunit kakabit nito ay ang pag-aalala sa mga taong dahilan nang dahilan kapag hindi naka-attend.

May kondisyon ka ba muna bago ka um-attend ng church? Hindi man natin aminin, ang mga paliwanag na ibinibigay natin ay isang maingat na paglalatag ng ating kondisyon sa Diyos para tayo’y maka-attend. “May pasok kasi ako eh,” para mo na ring sinabi na aattend ka lamang pag walang pasok sa trabaho o school. “Walang sasakyan eh,” para mo na rin sinabi na aattend ka lamang pag may nanundo. “Nagbakasyon kasi ako,” parang sinabi mo na rin na makaka-attend ka lamang kapag hindi bakasyon. “May problema kasi ako sa pamilya ko,” sinabi mo rin na kapag walang problema, doon ka lamang dadalo sa church.

That’s not good. Humingi ba ng kondisyon sa’yo ang Panginoon nang iligtas ka Niya? Sinabi ba Niyang ililigtas ka lamang Niya kung ganito, kung ganyan ka? Alam mong hindi. Sa sinumang tatanggap sa Kanya, ay ibinibigay Niya nang walang-bayad ang kaligtasan sa pamamagitan ng Kanyang Anak na si Jesus. Kaya naman hindi ko maiwasang mamangha sa aking puso sa mga tao kapag may lakas pa ng loob magdahilan kung bakit hindi naka-attend. Never did I once hear, “Walang karapat-dapat na dahilan sa hindi ko pag-attend; pinili kong huwag um-attend.” No one.

—Bro. Elijah Abanto

Straight from the Pastor’s Heart: The Purpose of Going to Church

by Pastor Felizardo Abanto

John 20:19-23, 26

Ang ating binasa (mula sa John) ay nagpapakita kung ano ang nami-miss natin kapag hindi tayo uma-attend ng kahit isang service. Nung um-absent si Thomas noong Linggo ng gabi ay doon unang dumating si Jesus. Dahil sa hindi niya pagdalo ay na-miss niya ang blessing na sana ay dapat na natanggap. Nagdalawang-isip pa siya kung maniniwala siyang nabuhay nga si Jesus mula sa mga patay, isang bagay na hindi na dapat nangyari kung nandoon lamang siya noong gabing iyon.

Bakit ba mayroong church? Maraming isasagot ang tao, ngunit ang mga sumusunod na dahilan ay masasabi kong hindi mga pangunahing dahilan kung bakit sinimulan ang church:

Ang church ay hindi sinimulan para maging lugar ng pagsamba. Kaya mong sambahin ang Diyos nang mas maayos kapag ikaw ay nag-iisa. Mas maganda ang pananalangin sa Diyos nang mag-isa. Kapag tayo’y nagsasama-sama para sa dahilang sasamba o mananalangin lamang, ay natutukso pa tayong magpakitang-gilas sa isa’t isa.

 

I hate, I despise your feast days, and I will not smell in your solemn assemblies. Though ye offer me burnt offerings and your meat offerings, I will not accept them: neither will I regard the peace offerings of your fat beasts. Take thou away from me the noise of thy songs; for I will not hear the melody of thy viols.

Amos 5:21-23

 

Pangalawa, hindi rin itinatag ni Jesus ang iglesiya bilang isang lugar ng ebanghelismo. Mayroong mga iglesiya na ginagawa ang morning service na panahon upang ipangaral ang ebanghelyo para may maligtas. Tinatawag ang ganitong iglesiya na “evangelistic church,” ngunit, ang ganitong konsepto ay wala sa Biblia. Ang nasa Biblia ay ang tinatawag na “soul winning church.”

Hindi tayo laban sa mga tao na naliligtas sa iglesiya, o sa paminsan-minsang pangangaral tungkol sa kaligtasan. Ngunit, iyon ay hindi ang pangunahing layunin ng iglesiya, ni ang dahilan kung bakit nasimulan ang iglesiya. Ang iglesiya ng Bagong Tipan ay isang institusyong nag-aakay ng kaluluwa kung saan ang lahat ng mga miyembro ay nag-aakay ng mga kaluluwa kay Jesus. (Acts 5:42; 8:1, 4; Mark 16:15)

Napupwersa ang mga ebanghelista na baguhin ang kanilang mga ministeryo, mula sa paraan ng Ephesians 4:11, 12:

And he gave some, apostles; and some, prophets; and some, evangelists; and some, pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.                        —Ephesians 4:11-13

Ginagawa na lamang “evangelistic” ang kanilang mga mensahe dahil hindi ginagawa ng mga miyembro ng church ang kanilang trabaho.

 

Narito ang mga tunay na dahilan kung bakit itinatag ang iglesiya:

 

Una, ang iglesiya ay itinatag para sa kaaliwan.

 

Then the same day at evening, being the first day of the week, when the doors were shut where the disciples were assembled for fear of the Jews, came Jesus and stood in the midst, and saith unto them, Peace be unto you. And when he had so said, he shewed unto them his hands and his side. Then were the disciples glad, when they saw the Lord.

—John 20:19-20 (KJV)

 

Nung panahong nasa libingan pa si Jesus, ang mga alagad Niya ay nabalot ng takot na baka hulihin sila at patayin ng mga Judio. Kaya sila’y nagsimulang magtipun-tipon sa “upper room,” ang lugar kung saan napapalis ang takot ng mga tao.

 

Pangalawa, ang iglesiya ay lugar para sa pagpapalakas. Kadalasan ang mga tao ay hindi na dumadalo sa church dahil sa problema o dahil sila’y napanghihinaan ng loob. MALI. Mas nararapat pa nga na dumalo ng iglesiya kapag nanghihina, dahil dito, tayo ay lumalakas at tumitibay. Kitang-kita naman sa mga Kristiano—kung sino ang dumadalo, siya ang malakas; kung sino ang hindi dumadalo, siya ang mahina.

 

Not forsaking the assembling of ourselves together, as the manner of some is; but exhorting one another: and so much the more, as ye see the day approaching.

—Hebrews 10:25 (KJV)

 

Napapalakas din ang loob ng mga Kristiano dahil dito, lahat ay pantay-pantay: mahirap o mayaman, bata o matanda, anak ng miyembro o anak ng pastor, mga lider at mga hindi lider.

 

For if there come unto your assembly a man with a gold ring, in goodly apparel, and there come in also a poor man in vile raiment; And ye have respect to him that weareth the gay clothing, and say unto him, Sit thou here in a good place; and say to the poor, Stand thou there, or sit here under my footstool: Are ye not then partial in yourselves, and are become judges of evil thoughts?

James 2:2-4 (KJV)

 

Pangatlo, ang iglesiya ay lugar upang ibigay ang ikapu at mga handog sa Diyos.

 

Now concerning the collection for the saints, as I have given order to the churches of Galatia, even so do ye. Upon the first day of the week let every one of you lay by him in store, as God hath prospered him, that there be no gatherings when I come.

1 Corinthians 16:1-2 (KJV)

 

Pang-apat, ang iglesiya ay lugar para sa paglago. Pagkatapos banggitin ang mga kaloob ng Diyos sa iglesiya at ang layunin ng mga ito, ay mababasa natin sa Ephesians 4:13-15:

 

Till we all come in the unity of the faith, and of the knowledge of the Son of God, unto a perfect man, unto the measure of the stature of the fulness of Christ: That we henceforth be no more children, tossed to and fro, and carried about with every wind of doctrine, by the sleight of men, and cunning craftiness, whereby they lie in wait to deceive; But speaking the truth in love, may grow up into him in all things, which is the head, even Christ:

 

Kaya may church ay para hindi tayo manatiling mga sanggol sa ispiritwal na aspeto; ni manatiling mga karnal, umaakto na parang hindi ligtas; lalo na ang manatiling mahina laban sa mga bulaang doktrina, kundi maging matibay. Narito tayo para lumago. Ang pinakamadaling paraan para malinlang ay ang maging hindi matapat sa iglesiya.

Kailangan na nagkakaisa tayo at matapat sa ating iglesiya. Halimbawa, may mga pagkakataong iimbitahan o yayayain tayo sa isang iglesiya. Ang isang miyembrong matapat sa kanyang iglesiya ay magsasabi sa nagyaya, “May Gawain din po kami.” Sinasabi nga sa verse 13, “unity of the faith.”

 

Panglima, ang iglesiya ay lugar para magkaroon ng inspirasyong humayo at mag-akay ng kaluluwa. Sa buong iglesiya inutos ni Jesus ang pagso-soul winning:

 

Then the eleven disciples went away into Galilee, into a mountain where Jesus had appointed them. And when they saw him, they worshipped him: but some doubted. And Jesus came and spake unto them, saying, All power is given unto me in heaven and in earth. Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost: Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you alway, even unto the end of the world. Amen.

Matthew 28:16-20 (KJV)

 

Hindi na kailangan na dumalo pa sila sa church para maligtas; pupunta tayo kung nasaan sila para doon sila maligtas. Tsaka natin sila dadalhin sa iglesiya pag ligtas na sila.

Ang First Baptist Church of Hammond, Indiana sa Amerika (pangunguna ni Dr. Jack Schaap sa ngayon) ay mayroong 4,000 na miyembrong lumalabas para mag-akay ng kaluluwa. Nung buhay pa ang mas nauna nitong pastor, si Dr. Jack Hyles, ay sinabi niya hindi pa siya kontento. Nais niya na ang bawat isang miyembrong dumadalo ay lalabas upang mag-soul winning. Kung tayong lahat lamang ay mag-aakay ng kaluluwa, hindi na kailangan ng “evangelistic sermon” tuwing Sunday morning service.

 

Pang-anim at huli, ang iglesiya ay lugar para makipag-fellowship, isagawa ang Lord’s Supper, matuto ng Biblia, at matuto para manalangin.

 

Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. And they continued stedfastly in the apostles’ doctrine and fellowship, and in breaking of bread, and in prayers.

Acts 2:42 (KJV)

 

Ang fellowship ay nangangahulugang communion o pakikiisa. Sa iglesiya, tayo nakikiisa kay Kristo kasama ang bawat isa.

 

Huwag tayong lumayo mula sa tunay na layunin ng iglesiya. Tuparin natin ito—ang ating misyon, ang ating pangitain. Maging matapat tayo!

I Attend Church Because…

Alam mo ba ang konsepto ng consumerism? Ang consumerism ay isang terminong pang-ekonomiko na nangangahulugang pagtugon sa kagustuhan ng mamimili. Halimbawa, kaya may mga maliliit na computer ay dahil lumalaki na ang kagustuhan ng tao na madala ang kanilang computer kahit saan. Sa maikling salita, masasabi ang konseptong ito sa isang simpleng pangungusap: “Ibibigay ko kung ano’ng gusto mo.”

Ang ganitong konsepto ay nadadala na rin sa saklaw ng mga iglesiya. Ang iglesiya ni Rick Warren ay nag-survey sa kanilang lugar na may tanong na, “Ano’ng gusto mo sa isang church?” At nang makita nila ang resulta, ay nagdesisyon silang sundin ito.

It may not be that obvious in our churches, ngunit, makikita mo ito sa simpleng pagtatanong sa mga dumadalo: “Bakit ka uma-attend sa church na iyon?” Ang karaniwang mga sagot ay, “Nakaka-encourage kasi yung preaching nung pastor,” “Gusto ng mga anak ko doon,” “Mas malapit kasi eh,” “May program para sa matatanda,” “Hindi ka obligadong mag-abuloy.” In short, may pakinabang kasi.

Paano kung ang mga dahilan at pakinabang na ito ay nawala? I know that the church should do well, ngunit, hindi ito basehan ng isang Kristiano para manatili o hindi manatili sa iglesiyang kinabibilangan niya. Paano kung hindi na nakaka-encourage ang message nung pastor? Paano kung ayaw na ng mga anak mo? Paano kung lumayo? Paano kung ganito, ganyan? Those kind of reasons are not deep enough. Whatever happens, we should be loyal enough to the church we’ve been put to by God.

—Bro. Elijah Abanto

Church “Weight”

Ang Aral ng Mga Unang Iglesiya Para sa Iglesiya ng Kasalukuyan

Nakakaramdam ako ng hiya tuwing binabalikan ko ang kasaysayan ng Baptist churches at ng Kristiyanismo sa kabuuan. Ang mga nangyari sa kanila at ginawa nila na nakasulat sa Aklat ng Mga Gawa sa Biblia at sa mga tala ng kasaysayan tulad ng The Trail of Blood ni J.M. Carroll, sa aking palagay, ay nararapat na isulat sa kasaysayan, bagaman ang secular historians, ay ginagawa ang lahat upang magmukhang mga masasama ang mga Kristiano noon. Ngunit, ngayon ay iniisip ko, ang kasaysayan kaya ngayon ng mga Baptist churches ay karapat-dapat bang maisulat? You should answer that for yourself. Bukod sa mga kakaunting halimbawa ng paninindigan, ang mga modernong iglesiya ngayon, ay hindi karapat-dapat—baka pigilan ko pa nga ang sinumang magtatangka—na maisulat ang kasaysayan.

For one reason—ang mga iglesiya ngayon ay hindi na tulad ng dati, na binubuo ng mga indibidwal nitong miyembro. Alam ko ang mga indibidwal na Kristiano na gumagawa ng marka sa ating kasaysayan ngayon, ngunit, bilang iglesiya, ay kadalasan nang hindi makagawa ng “headlines”—kung makakagawa man, ay mga nakakahiyang headlines. At, ironic man kung tingnan, dahil din ito sa mga indibidwal na miyembro ng iglesiya. Sa mga iglesiya ngayon ay iilan lamang ang mga taong tatayo at maninindigan sa doktrina, susunod nang buong puso’t kaluluwa. Samantalang ang mga unang iglesiya ay hindi mo masasabing pastor lang ang gumagawa—lahat. Hindi lamang mga pastor ang inuusig—lahat. Bakit? Dahil lahat, hindi lamang ang pastor, ang naninindigan, sumusunod, tumatayo para sa Katotohanan at sa Diyos ng Katotohanang iyon. Mayroon sigurong mga indibidwal na talagang magiging prominente (tulad nina Pedro at Pablo), ngunit hindi dahil sila lang ang gumagawa ng dapat, kundi dahil gumawa pa sila nang higit sa dapat, at may partikular na utos sa kanila ang Diyos. Ang mga miyembro, bagaman hindi maisulat ang pangalan, ay ginagawa ang nararapat nilang gawin bilang iglesiya—nangangaral, nagtitiis ng pag-uusig, at nagdadala ng kaluluwa sa Panginoon. Sa ngayon kasi, kadalasan ang pastor lang ang gumagawa ng dapat, at ang mga miyembro ay hindi lahat ginagawa ang dapat. Kung hindi gayon eh di sana ay nagliliwanag na tayong mga bituin sa ating mga lugar. Wala, pagbalik natin sa ating tahanan ay parang hindi natin kilala ang kapit-bahay natin.

May gustong ituro sa atin ang mga unang iglesiya, at iyon ang gusto kong ibahagi sa inyo ngayon. Sa pamamagitan nito, makikita natin ang bigat ng pagiging isang miyembro ng iglesiya, o Church “Weight.”

Aral # 1: Ang Church Covenant nila ay nasa kanilang mga puso. Guess what, wala silang formal to-the-letter na kasunduan! Ang tanging mayroon sila ay ang Lumang Tipan—wala pang Bagong Tipan! And yet, paanong nagawa nilang manalangin nang matindi tulad ng nakasaad sa mga nababasa natin ngayon? (Acts 1:14) Paano nilang naisip na dapat silang laging nagtitipon? (Acts 2:1) Paano nilang nalaman na dapat silang mangaral sa mga tao at kung ano’ng mga sasabihin nila? (Acts 2:14-40) Paano nila naisip na dapat nilang pakinggan ang mga sinasabi ng mga apostol, na dapat silang makipag-fellowship, sumamba, mag-offering, mag-soul winning, na dapat silang maging mabuting testimony sa mga tao sa labas? (Acts 2:41-47) Dahil ang kasunduan nila ay nasa puso nila. Kasi pag nasa papel lamang, madali iyon mabura, madali iyong masira. Kung nasa isip lamang, madaling makalimot, madaling kalimutan, ang anumang ipinangako, isinumpa. Ngunit kung nasa puso, kailangan mo munang kunin ang puso nila bago mawala sa kanila ang kasunduan—pagbabayaran muna ng kanilang buhay bago nila mabali ang covenant nila sa Diyos at sa isa’t isa. We ought to be like that. Nasa puso nila ang sinabi ni Jesus na uusigin sila ng sanlibutan kapag sumunod sila, kaya buong tapang nila itong tinanggap—kapalit man nito ay ang mawalay sa mahal nilang pamilya, mawalan ng pag-aari, o mawalan pati, ng sarili nilang buhay. Ngunit ngayon, sino’ng hindi natitinag sa mga banta ng magulang? Sino’ng hindi iniintindi na baka mawalan siya ng trabaho? Sino’ng hindi iniisip ang sariling kapakanan? Sino’ng hindi natatakot sa sasabihin o gagawin ng tao sa kanila? I hate to say this, ngunit, mukhang labis tayong naaapektuhan ng mga bagay na ito. Why, wala kasi talaga sa puso natin ang kasunduan. Kaya nga ang pinakadakilang utos ng Diyos ay ang umibig, (Matthew 22:36-40) dahil ito ay nagmumula sa puso.

 

Aral # 2: Marunong silang tumanggap ng pagkakamali. Ang pinakadahilan kung bakit hindi nagfo-forward ang mga tao sa altar pag nag-i-invitation kahit may dapat namang ilapit sa Panginoon ay dahil hindi sila marunong tumanggap ng pagkakamali. Ikinakaila nilang may kasalanan sila, o binabalewala nila ito. That’s a saddening fact of today’s churches: ang katigasan ng leeg at puso. But consider the early church’s people—tinatanggap ba nila ang kanilang pagkakamali? Yes, they do. Consider Peter (Mark 14:66-72 cf. John 21; Acts 10); ang buong iglesiya ng Jerusalem (Acts 15); si Paul (Acts 15:36-41 cf. 2 Timothy 4:11); ang iglesiya ng mga taga-Korinto (1 Corinthians cf. 2 Corinthians 7:9-11). May ilan sa kanilang mali ang paniniwala, at nagpatama sila. May mga gumawa sa kanila ng mali; tinanggap nilang mali iyon. Hindi ba dapat maging gaya nila tayo? But most of us fail miserably. Ginagaya natin sina Adan at Eba na nagtuturuan; ginagaya natin si Cain na sumasagot pa sa Diyos; ginagaya pa natin si David na parang walang alam sa ginawa; at ginagaya natin ang marami pang halimbawa sa Biblia at mga hindi ligtas na ipinagpapatuloy pa ang maling ginagawa kahit alam nilang yun nga ay mali! And so, nothing’s changed. Kung hindi tayo magiging tulad ni Pablo, who “dies daily” (1 Corinthians 15:31), ay walang buhay na mababago. Kasi ang susi sa pagbabago ay pag-amin at pagsisisi. Hindi ba yun ang central message ni Jesus at ni John the Baptist at ng mga apostol: “Repent!”? (Matthew 4:17; 3:2; Acts 2:38)

 

Aral # 3: Alam nila kung sino sila. Yes, alam nila kung sino sila at hindi nila iyon nakakalimutan. Kaya alam nilang uusigin sila, kaya alam nilang dapat silang mangaral ng Salita ng Diyos, alam nilang dapat silang magtipon, na dapat silang magbigay, at magpatawad—dahil alam nila kung sino sila—mga mamamayan ng langit, mga anak ng Diyos—mga Kristiano. I hope we don’t forget who we are, why we are here, where we are going, and how to live.

 

Aral # 4: Buhay na nila ito; hindi parte lang ng kanilang buhay. Consider what they did: ibinenta nilang lahat ang kanilang pagmamay-ari, kung saan ang kanilang mga napagbentahan ay dinala sa paanan ng mga apostol, na sila namang naghati ng mga ito sa mga kapatiran. (Acts 2:42-47) Because they think it was their life then. Marami kang sasabihin: “Inaasikaso ko pa kasi ito eh,” “Hindi lang naman iyan ang inaalala ko,” so, ano na ang matitira para sa iglesiya? Tira-tira, minsan, wala pa. Not so with them. Bahala nang walang sariling bahay. Bahala nang walang pera. Bahala nang usigin. Kasi, “They had all things common.”

 

Do you see how “weighty” is the church for them? Yes. Handa silang ibigay ang lahat para sa iglesiya—anyway, hindi ba tayo ang iglesiya? They realized it, kaya naman ginawa nilang lahat para sa kanilang sarili—sila na iglesiya din. Do you think you’re separate from the church? Think of it carefully. Ano yung naligtas ka at nabautismuhan ka? Para lang makasali ka sa Baptist and have a good time?

No. Nang sumapi ka sa church, naging parte ka ng church. At tulad na dapat mong alagaan ang iyong katawan, dapat mo ring alagaan ang katawan ni Kristo kung saan ka parte—ang iglesiya. And with that came a heavy responsibility you should fulfill.

 

Heavy? Well that is the Church “Weight.” At tinuturo sa atin ng mga unang iglesiya, ng Bibliya, kung ano ang wala natin na mayroon sila na dapat mayroon tayo.

Are we hopeless? No. God still gives us a chance. We’re never too late. Why don’t we adapt those lessons into our life at magsimula tayo ng panibagong buhay-Kristiano? Hindi ka pa ba nagsasawa sa kung sino ka ngayon?

You should be.

The Making of a Covenant (Nehemiah 10)

by Pastor Felizardo Abanto

Introduction from the Editor:

Ang covenant, ayon sa Merriam-Webster’s Online Dictionary, ay may ilang ibig-sabihin. Ang una ay, “a usually formal, solemn, and binding agreement,” o isang pormal, seryoso, at umiiral na kasunduan. Bilang isang iglesiya, kahit walang nakasulat sa papel, ay mayroon tayong nakatakdang kasunduan sa isa’t isa. Ang pangalawa ay, “a written agreement or promise usually under seal between two or more parties especially for the performance of some action.” Ang covenant  ay isang nakasulat na kasunduan o pangako na ipinagtibay sa pagitan dalawa o higit pang partido partikular sa pagtupad ng isang aksyon. Doon nagmula ang ideya ng pormal na pagkasulat ng Church Covenant. Sa pamamagitan nito ay mas makikita natin ang ating mga responsibilidad bilang isang indibidwal sa isang iglesiya bagaman hindi tayo dapat malimitahan dito. Ang pangatlo ay ito: “the common-law action to recover damages for breach of such a contract,” o ang nakatalagang batas na gagawin upang makabawi sa mga pinsalang dulot ng paglabag sa naturang kontrata o kasunduan. Bilang isang iglesiya ay nararapat na mayroon tayong “plan B” kung sakaling ang isang Kristiano ay hindi tumupad sa kasunduang mayroon tayo.

Ang mga sumusunod ay isinulat ng ating pastor upang ipakita natin ang mga bagay na dapat nating bigyang-pansin tungkol sa isang kasunduan, at ginamit ng ating pastor ang halimbawa ng kasunduang ginawa ng nanumbalik na Israel mula sa Nehemiah 10.

  1. Ang Kalinawan ng Kasunduan. (vv. 1-27)

Ang isang covenant ay hindi lamang isang simpleng, “O ito gagawin ko ito, peksman!” Hindi ito basta salita na sasabihing gagawin ngunit dahil walang pruweba, ay may lisensya na upang hindi gawin. Basahin ang mga sumusunod: *

 

1Now those that sealed were, Nehemiah, the Tirshatha, the son of Hachaliah, and Zidkijah, 2Seraiah, Azariah, Jeremiah, 3Pashur, Amariah, Malchijah, 4Hattush, Shebaniah, Malluch, 5Harim, Meremoth, Obadiah, 6Daniel, Ginnethon, Baruch, 7Meshullam, Abijah, Mijamin, 8Maaziah, Bilgai, Shemaiah: these were the priests.

9And the Levites: both Jeshua the son of Azaniah, Binnui of the sons of Henadad, Kadmiel; 10And their brethren, Shebaniah, Hodijah, Kelita, Pelaiah, Hanan, 11Micha, Rehob, Hashabiah, 12Zaccur, Sherebiah, Shebaniah, 13Hodijah, Bani, Beninu.

14The chief of the people; Parosh, Pahathmoab, Elam, Zatthu, Bani, 15Bunni, Azgad, Bebai, 16Adonijah, Bigvai, Adin, 17Ater, Hizkijah, Azzur, 18Hodijah, Hashum, Bezai, 19Hariph, Anathoth, Nebai, 20Magpiash, Meshullam, Hezir, 21Meshezabeel, Zadok, Jaddua, 22Pelatiah, Hanan, Anaiah, 23Hoshea, Hananiah, Hashub, 24Hallohesh, Pileha, Shobek, 25Rehum, Hashabnah, Maaseiah, 26And Ahijah, Hanan, Anan, 27Malluch, Harim, Baanah.

 

Iisipin mo siguro, “Ano’ng kinalaman sa akin ng mga pangalang ito?” ngunit, dito nga makikita ang kalinawan ng kasunduan—dapat munang nakasulat ang mga pangalan ng mga pinuno at mga miyembro bago selyohan ang kasunduan. Nakikita niyo ba yung ating Church Covenant? Makikita niyo na matapos maisulat ang mismong kasunduan, ay nakasulat sa ilalim ang mga pangalan at pirma ng mga miyembrong kasali sa kasunduan. Ganoon kalinaw ang isang kasunduan o tipan.

 

  1. Ang Puso ng Kasunduan. (v. 28) Ang tunay na puso ng isang covenant ay separation, o pagiging hiwalay.

 

And the rest of the people, the priests, the Levites, the porters, the singers, the Nethinims, and all they that had separated themselves from the people of the lands unto the law of God, their wives, their sons, and their daughters, every one having knowledge, and having understanding;

 

Ang aspetong ito ng pagiging hiwalay o separation ay mayroong tatlong bahagi:

  1. Sa negatibong aspeto ito ay pagiging hiwalay “from the people of the lands,” o sa ibang mga salita, ay mga unsaved. Hindi ito pakikipaghiwalay tulad ng isang ermitanyo, kundi pagiging hiwalay sa kanilang mga ginagawa, hitsura, kultura, o pag-uugali. Bilang mga Kristiano, mayroon tayong kasunduan na maging iba pagdating sa ating ginagawa, itsura, paniniwala at pag-uugali. Kailanman ay hindi tayo dapat makisama sa kanila.
  2. Sa positibong aspeto naman ito ay pagiging hiwalay “to the law of God,” o tungo sa pagsunod sa batas ng Diyos. Ang pagiging hiwalay mula sa sanlibutan ay nangangahulugang susunod tayo sa anumang ipinag-uutos ng Diyos. Hindi tayo pwedeng humiwalay mula sa isang bagay na wala naman tayong pupuntahan o kakapitan na isa pang bagay.
  3. Sa sosyal na aspeto naman ito ay pagiging hiwalay kasama ang: “their wives, their sons, their daughters.” Tandaan natin na tayong mga pinuno ng tahanan ay may responsibilidad na isama ang ating asawa, at mga anak (lalaki man o babae) sa kasunduang ating gagawin sa Diyos at sa bawat isa.

 

Ngunit ating dapat tandaan na ang tunay na pagiging hiwalay ay nagsisimula mula sa ating puso bago makita sa ating mga panlabas na buhay. Mahirap humiwalay sa panlabas na aspeto kung hindi naman ito nanggagaling sa ating kalooban.

 

III. Ang Kaseryosohan ng Kasunduan. (v. 29)

Basahin ang sumusunod na talata:

 

They clave to their brethren, their nobles, and entered into a curse, and into an oath, to walk in God’s law, which was given by Moses the servant of God, and to observe and do all the commandments of the LORD our Lord, and his judgments and his statutes;

 

Makikita natin sa talata na ang Israel ay pumasok sa isang “sumpa,” o “curse” o “oath,” isang bagay na tumatawag ng pag-hatol ng langit kapag hindi natupad o naisagawa. Nakita mo ba kung gaano kaseryoso ang Church Covenant?

 

  1. Ang Mga Espesipiko ng Kasunduan. (vv. 30-39) Ang isang kasunduan ay hindi magtatagumpay sa mga malalabo o panlahatang pahayag o resolusyon. Dapat na magkaroon ng partikular, o mga espesipiko, na mga kasunduan, tulad ng mga sumusunod:

 

  1. Marriage, o Kasal. (v. 30)

 

And that we would not give our daughters unto the people of the land, not take their daughters for our sons:

 

Dapat tayong mga magulang ay maging responsable tungkol sa mapapangasawa ng ating mga anak. Kahit kailan ay hindi dapat sila mag-asawa ng hindi natin kapananampalataya.

 

  1. Sabbath. (v. 31)

Mayroon ding kasunduan pagdating sa mga araw ng ating pagtitipon, at pagtupad rito.

 

  1. Funds for Worship Maintenance, o Pondo para sa Pagpapanatili ng Pagsamba. (vv. 32-33)

Mayroon din silang kasunduan pagdating sa pagpapanatili sa kaayusan ng kanilang pagsamba. Pagdating sa atin, ito ay ang commitment sa mga expenses ng ating iglesiya, kuryente, pinagtitipunan, atbp. Basahin ang Exodus 30:11-16.

 

  1. Firewood, o Panggatong. (vv. 34)

Makikita natin na maging pagdadala ng mga kahoy na gagamitin sa paghahandog ay hindi mga lingkod ng Diyos ang magpo-provide kundi ang mga Israelita pa!

 

  1. Offering, o Paghahandog. (vv. 35-39)

 

* Ang mga salitang naka-italicize, bukod sa mga heading o punto, ay mula sa Editor. Idinagdag ito upang lalong maintindihan ng mambabasa ang isinasaad.

HOW TO DESTROY Your Family

by Pastor Felizardo Abanto

(Ephesians 3:20-21; Revelation 3:1-5)

 

Anumang makasisira sa isang pamilya ay siya ring makasisira sa isang iglesiya. Nais ng Diyos na Siya maluwalhati sa buhay ng bawat Kristiano, bawat Kristianong pamilya, at bawat tunay na iglesiyang Baptist. Nais Niya na ang lahat ay pinapalawig pa ang abot ng Ebanghelyo.

Kapag hindi naging matagumpay ang isang Kristiano, sa pagtingin ng Diyos, sa kanyang buhay, kanyang pamilya, at kanyang iglesiya, ibig-sabihin ay ang kabiguang lumago, ay maaari niyang isisi ito sa kung sinong mga tao, ngunit wala namang batayan. Ang ating tatalakayin sa mga susunod na pangungusap ay ang totoong mga rason. Kahit ang kawalan ng paggawa ay maaaring makasira o makapatay sa mismong pamilya. Paano ito mangyayari?

 

  1. Sa Pamamagitan ng Pagpapabayang Umuwi sa Tahanan (sa iglesiya, ang hindi pagdalo sa pagtitipon) (Hebrews 10:25). Ang problema sa maraming mga Pilipinong pamilya, dahil sa ekonomiya ng bansa, ay nagde-desisyon, tulad ni Flor Contemplacion, na mangibang bansa. Kung ihahambing ito sa iglesiya:
  2. Pagiging Absent tulad ni Tomas. (John 20:24) May tatlong bagay siya na hindi niya nakuha dahil dito;
  3. Kapayapaan.
  4. Pribilehiyo
  5. Kapangyarihan. Makikita natin sa verse 22 na noong wala siya ay dumating si Jesus at hiningahan ang mga disipulo ng Banal na Ispiritu.
  6. Maraming Dumadalo Ngunit hindi Buong-Puso. Dapat tayong maging tulad ni David sa Psalm 122:1, “I was glad when they said unto me, Let us go into the house of the LORD” at 84:10, “For a day in thy courts is better than a thousand. I had rather be a doorkeeper in the house of my God, than to dwell in the tents of wickedness.”
  7. Ang mga mahilig magpalusot ang pumapatay sa iglesiya. Ang pasubali ay isang balat ng rason na may lamang kasinungalingan.
  8. Sinisipon si Danny. Buong pamilya ba?
  9. Pagod na ako. Napagod din si Jesus, ngunit tinungo pa rin Niya ang krus.
  10. Lahat ng dahilan ay maganda kung ayaw mong dumalo. Alam ng lahat na may Linggo ng umaga, Linggo ng gabi, at Prayer Meeting tayo.
  11. Ang halimbawa ni Jesus ay nagsasabing, “Pumunta ka.” Luke 4:16

 

  1. Sa Pamamagitan ng Hindi Pagsunod sa Mga Magulang (Ephesians 6:1, 2). Kung iuugnay ito sa iglesiya, ito ay ang kawalan ng interes o pakielam sa mga programa nito. Ang programa ng iglesiya ay ang mag-akay ng mga kaluluwa at magsimula ng isang misyon—ebanghelismo at pagmi-misyon. Ano ba ang ating fourfold purpose?
  2. Win people to Christ.
  3. Get them baptized.
  4. Teach and train them.
  5. Help save the world!

Ang kooperasyon ng bawat isa ay kailangan. Hindi niligtas ng Diyos ang bawat isa sa atin upang umupo lamang, o manood, anuman ang ating edad o bokasyon. Ang buhay-Kristiano ang siya lamang buhay na walang bakasyon dahil ang Kaaway ay hindi nagbabakasyon.

 

III. Sa Pamamagitan ng Pagiging Manhid sa Mga Pangangailangan Nito. Si Tatay, dedma kahit walang makain; si Nanay, dedma kahit naglalasing at nambababae ang asawa; si anak, dedma kahit bagsak lahat ng grado, kahit na pagsabihan. Patungkol sa iglesiya:

  1. Tanungin ang iyong sarili, “Ano’ng uri ng iglesiya magiging ang iglesiyang ito kung lahat ng miyembro ay katulad ko?”
  2. May mga Tao na Mukhang Iniisip na ang Gusto Lamang ng Diyos ay mga Tira-Tira (basura). Ngunit ang sabi sa 1 Corinthians 16:2, “Upon the first day of the week let every one of you lay by him in store, as God hath prospered him, that there be no gatherings when I come.” Ipinapakita ng talatang ito na ang pagbibigay ay:
  3. Personal.
  4. Regular/May Takdang Panahon.
  5. Nakaayon sa Kung Ano’ng Mayroon Ka (proportional).

 

  1. Sa Pamamagitan ng Pagiging Galit sa mga Miyembro nito.
  2. Ang ating pag-uugali sa bawat isa. (Ephesians 4:32)
  3. Maging mabait—walang nakakatalo dito.
  4. Maging mapagpatawad—para sa kapakanan ni Kristo. (Matthew 6:15; Mark 11:25-26; Matthew 18:21-22).

Ang ating layunin ay ang itayo at patibayin ang katawan ni Kristo.

 

  1. Sa Pamamagitan ng Hindi Pagkakakilanlan Rito.
  2. Huwag maging mga “church hoppers,” o taong palipat-lipat dinadaluhan.
  3. May tatlong mga bagay na dapat mangyari bago ang isang tao ay maging isang miyembro:
  4. Maligtas.
  5. Mabautismuhan ayon sa mga kasulatan.
  6. Maidagdag sa iglesiya.

Maging maingat tayo sa pagtanggap ng mga miyembro.

 

Sa simple lamang na hindi paggawa ng anuman at pag-asa sa iba upang gawin lahat ang trabaho, ay hinahayaan natin ang mga pag-uugali na hindi malinang, ang mga relasyon na unti-unting mamatay; sa hindi pagsuporta, ang pamilya at ang iglesiya ay tiyak na mamamatay.

Hindi natin ito hahayaang mangyari. Inaasahan tayo ni Jesus na gagawin natin ang bahagi sa Kanya. bdj

 

Growing Our Church Through Visitation and Soul Winning

by Pastor Felizardo Abanto

(Acts 5:42)

Dahil tayo ay nagfa-fasting at nananalangin, dahil ating pinapagtibay ang ating miyembro sa pananampalataya, dahil ating hinahamon ang ating mga miyembro na mag-akay ng kaluluwa—ang Diyablo ay abalang-abala rin upang ilihis ang ating atensyon sa mga problemang ating hinaharap: 1) kalagayang-pinansyal, at 2) mga miyembrong umaalis.

Mayroong isang kasabihan, “Ang bawat aksyon ay sinusundan ng isang reaksyon na may kapantay na pwersa o intensidad.”

Ang Ebanghelismo ang MALAKING Gawain ng Diyos para sa Kanyang iglesiya. Ang Ebanghelismo sa anumang kaparaanan ay isa sa mga gawaing kinatatakutan at kinapopootan ng Diyablo.

Yan ang dahilan kung bakit itinataas ng Diyablo ang lahat ng mga pwersa ng impyerno upang sirain ang ating mga pagpupunyagi at para wasakin ang ating pagiging epektibo. Sinusubukan niyang gawin tayong laban sa ating mga sarili. “Ang isang bahay na nahahati laban sa sarili nito ay hindi tatayo.”

Dapat tayong magtiis, maging totoong sinsero, maging talagang tunay, at maging nakatalaga nang buong-buo sa gawaing ito ng pag-aakay ng kaluluwa para sa paglago ng ating iglesiya. Sa pamamagitan ng pagbibisita ang Calvary Baptist Church of Michigan ay lumago mula 130 noong 1944 hanggang 250 noong 1948. Pagkatapos nang may 12 miyembro na sumama sa pastor noong 1949 sa pag-aakay ng kaluluwa at pagbibisita sila ay lumago hanggang 400 sa isang taon. Marami pang mga miyembro ang napabilang sa iglesiyang ito at nagpatuloy lumago hanggang 1,800.

Ating Dapat Sundin ang Pamamaraan sa Bagong Tipan ng Pagbibisitang Ebanghelismo na makikita sa Lukas 10.

1) Pumili Siya ng pitungpu (70). Pagkatapos ay hinati Niya sila nang pares-pares at isinugo sila nang dalawahan. Sa ibang mga salita, binigyan Niya sila ng mga lugar na pupuntahan kung saan sila dapat magbisita.

2) Isinugo sila ng Panginoong Jesus nang mapanalanginin. (Luke 10:2) Sinabi Niya sa kanila na hindi magiging madali ang gawain, “Humayo na kayo sa inyong mga daan; masdan Akin kayong isinusugo na parang mga tupa sa kalagitnaan ng mga lobo.” (v. 3)

3) Sinabi Niya na sila ay bibisita nang bahay-bahay (vv.5-6).

4) Sinabi Niya kung paano sila kikilos sa mga tahanan (vv. 6-8).

5) Sinabi rin sa kanila ng Tagapagligtas kung ano ang gagawin sakaling tanggihan ang mensahe at ibinigay din sa kanila ang kanilang mensahe. Sila’y magbibigkas ng paghatol laban sa mga tahanan kung saan ang mensaheng iyon ay tinanggihan.

6) Hindi nila ititigil ang kanilang gawaing pagbisita dahil dito. Sinabihan Niya sila na ipagpag ang kanilang mga sandalyas laban sa mga tahanang ito at pagkatapos ay humayo sa mga kalye at patuloy na ihayag ang Kanyang mensahe.

7) Ang pitungpu ay bumalik sa Kanyang paanan (verse 17). Dumating sila nang may kagalakan. Sumagot ang ating Panginoon sa pamamagitan ng pagsasabing, “Gayunpaman ay magalak kayo hindi dahil ang mga ispiritu ay nagpailalim sa inyo; ngunit magalak, dahil ang inyong mga pangalan ay nakasulat sa langit.”

 

Ipinapakita rin ng Ebanghelyo na si Jesu-Kristo mismo ay isinagawa ang pagbisitang ebanghelismo. Sa Lukas 8:1 ay makikita natin ito: “At pagkatapos nito ay nangyari nga na, Siya ay humayo sa bawat lungsod at nayon, ipinapangaral at ipinapakita ang masayang balita ng kaharian ng Diyos; at ang labindalawa ay kasama Niya.”