How Faith Functions

by Charles R. Swindoll, with Lee Hough

Sa unang labing-isang mga kabanata ng Romans, nilalatag ni Apostol Pablo ang mga haliging katotohanan ng ebanghelyo—kasalanan, pagpapaging-matuwid (justification), pagpapaging-banal (sanctification), pagpapaging-maluwalhati (glorification), at ang dakilang kapangyarihan ng Dios. Sa mga huling kabanata ng sulat na ito, itinutuon naman ni Pablo ang kanyang paningin sa paglilingkod. Binibigyan niya tayo ng mga batayan mula sa Dios sa pagsasabuhay ng ating Kristianong pananampalataya. Kung nais natin ang Dios na gamitin tayo sa ating buong potensyal, dapat ay bigyan natin ng tamang atensyon kung ano ang itinuturo ng mga talatang ito (Romans 12:1-8). Kaya isuot na natin ang ating mga panglakad na mga sapatos at maghanda sa isang paglalakbay. Matututunan na natin kung ano ang nais ng Dios kung paano tayo makikipag-ugnay sa iba sa pag-ibig.

 

PAGTINGIN SA KALOOBAN (Romans 12:1-3)

Sa pakikipag-usap niya sa mga Kristiano, nagsabi si Pablo ng tatlong bahagi ng dedikasyon sa Dios. Ang bawat isa ay kinakailangan para magkaroon ng isang buhay-Kristiano na puno ng buhay.

Pagtatalaga, o consecration (v1). Binubuksan ni Pablo ang ikalabindalawang kabanata nang may isang panawagan, na siyang nagsisilbing pangatlo sa mga konklusyon sa aklat (tingnan ang Romans 5:1 at 8:1). Pansinin ang kanyang tagubilin: “I beseech you therefore, brethren, by the mercies of God, that ye present your bodies a living sacrifice, holy, acceptable unto God, which is your reasonable service.” Tinatawagan rito ang mga mananampalataya na italaga ang kanilang sarili sa Dios. Nararapat na naisin ng mga Kristiano na ilaan ang kabuuan ng kanilang mga buhay para sa mga mabubuting layunin ng Panginoon. Gayunpaman, dahil ang mga mananampalataya ay buhay at hindi mga patay na  mga handog, mayroon silang inklinasyon na gumapang palayo sa altar. Kaya nga ang kusang pagdidisisyon na ilagay ang sarili sa kamay ng Dios ay dapat gawin nang paulit-ulit, hindi lang isang beses.

Pagbabago, o transformation (v2). Sa talatang ito ay nagbibigay si Pablo ng dalawang utos. Ang una ay, “And be not conformed to this world.” Ang salitang conformed ay nangangahulugan na “maglagay ng isang panlabas na ekspresyon na hindi nanggagaling mula sa loob.” Kapag ating itinutulad ang ating mga sarili sa hulma ng sanlibutang itong hindi maka-Dios, nagpapakita tayo sa labas ng mga katangian na nabibigong ipakita ang ating bagong buhay kay Kristo. Sa ibang mga salita, nagsisimula tayong ibagay sa atin ang mga hindi maka-Kristianong ugali at alalahanin imbes na mga maka-Kristiano. Samakatwid, nananawagan sa atin si Pablo na tumigil na gayahin ang sistema ng mundo at magsimula nang ma-“transformed by the renewing of your mind.” Ang salitang transformed ay nangangahulugan na “maglagay ng isang panlabas na ekspresyon na nagpapakita kung ano ang nasa loob.” Sinasabihan tayo na patuloy na payagan ang ating panlabas na pamumuhay na ipakita ang isang panloob, at ligtas, na kondisyon. Ang susi sa prosesong ito ay ang ating pag-iisip, sapagkat ang ating buhay-pag-iisip ang nagkokontrol sa ating mga ugali, damdamin, at mga aksyon. Sa ibang mga salita, ating hahayaan ang ating mga buhay na maiba mula sa loob palabas. Ang Banal na Ispiritu ang gumagawa ng proseso ng pagbabagong ito sa pamamagitan ng muling paghuhulma ng ating pag-iisip. Ang huling resulta ng Kanyang gawain at ating pagpapasakop rito ay ang ating pagsunod sa sakdal na kalooban ng Panginoon—sa ibang salita, ang pagbabago ng bawat isa sa atin patungo sa wangis ng Anak ng Dios (Romans 8:29, 12:2; 2 Corinthians 3:18; Colossians 3:10-11).

Paghusga, o evaluation (v3). Ang tungkulin na ating gagampanan sa proseso ng pagbabago ay may kasamang paghusga sa sarili nang tama. Pinapayuhan tayo ni Pablo sa kung paano tayo makakapag-isip nang tama patungkol sa ating mga sarili. Ang kanyang unang piraso ng instruksyon ay negatibo: “For I say, through the grace given unto me, to every man that is among you, not to think of himself more highly than he ought to think.” Hindi tayo dapat na maging mayabang o mapagmataas sa ating pagtingin sa sarili. Sa positibo, gayunpaman, ay sinasabi sa atin ni Pablo na, “to think soberly, according as God hath dealt to every man the measure of faith.” Kailangan nating magkaroon ng isang tama, at totoong pagtingin sa ating mga sarili. Ang prosesong ito ay sinasakop ang pagdating sa isang makatotohanang konklusyon tungkol sa ating mga kalakasan at kahinaan, mga binigay na talento ng Dios at mga kakulungan bilang tao. Sa maikling salita, hindi natin titingnan ang ating mga sarili bilang napakahalaga o kaya naman ay napakawalang-kwenta. Imbes, tayo ay tinatagubilinan na magkaroon ng isang tamang pagtasa ng ating sarili at maging kuntento sa ating lugar sa programa ng Dios.

 

PAGLILINGKOD SA IBA (Romans 12:4-8)

Pagtatalaga, pagbabago at paghusga ang tatlong unang kailangan sa paglilingkod-Kristiano. Ngunit sa oras na matingnan na atin ang ating mga kalooban at nakita na nang tama kung nasaan na tayo, tayo ay handa nang tingnan ang labas ng ating sarili at hanapin kung saan tayo nais gamitin ng Dios. Habang ito’y nasa pag-iisip natin, inilalagay naman ni Pablo ang tuon sa iglesya at inihahayag kung paano tayo makakapaglingkod sa loob nito.

Ang Katawan ni Kristo (vv4-5). Sa mga talatang ito ay ikinukumpara ni Pablo ang iglesya sa katawan ng tao: “For as we have many members in one body, and all members have not the same office: So we, being many, are one body in Christ, and every one members one of another.” Sa mga salitang ito ay may dalawang mahahalagang katotohanang ipinapakita tungkol sa Iglesya. Una, ang Iglesya ay binubuo ng maraming mga miyembro. Tulad na ang isang katawan ng tao ay may iba’t ibang bahagi ngunit may iba’t iba at mahahalagang gawain, kaya ang mga maraming indibidwal na bumubuo sa Katawan ni Kristo ay may walang katulad at kinakailangang mga tungkulin. Pangalawa, ang miyembro ng Iglesya ay magkakaugnay. Ang mga bahagi ng katawan ng tao ay dumidepende sa bawat isa para sa maayos na paggawa ng katawan sa kabuuan. Sa parehong paraan, ang tanging daan para ang Katawan ni Kristo ay makaranas ng sigla, kalusugan, at balanse ay sa pamamagitan ng mga miyembro nito na gumagawa para sa kapakinabangan ng lahat. Sa gayon, ang Iglesya ay dapat na maging isang ekspresyon ng iba’t ibang tao na gumagawa nang may pagkakaisa.

Ang Mga Mananampalataya sa Katawan (vv6-8). Ang lokal na iglesya ay nakakaranas ng paglago na pinapaunlad ng pagkakaisa kapag ang mga mananampalataya ay ginagamit ang kanilang mga ispiritwal na kaloob nang maayos. Gumawa si Pablo ng tatlong punto na mahalaga para sa tamang pag-unawa ng katotohanang ito. Ang una ay na lahat tayo ay may mga kaloob. Walang sinuman ang nagiging mananampalataya nang hindi rin nakakatanggap ng isa o higit pa na mga talentong mula sa Dios. Higit pa rito, ang mga kaloob na mayroon tayo ay iba-iba. Hindi tayo lahat binibigyan ng Panginoon ng magkakaparehong abilidad. Kung ganon ang ginawa Niya, ang Katawan ni Kristo ay hindi makakagawa sa isang malakas, at balanseng paraan. At panghuli, dapat natin gamitin ang ating mga kaloob para sa kapakinabangan ng Katawan. Inilalarawan ni Pablo ang puntong ito sa pamamagitan ng pagtukoy sa pitong kapuri-puring mga kaloob: “whether prophecy, let us prophesy according to the proportion of faith; Or ministry, let us wait on our ministering: or he that teacheth, on teaching; Or he that exhorteth, on exhortation: he that giveth, let him do it with simplicity; he that ruleth, with diligence; he that sheweth mercy, with cheerfulness” (vv6b-8). Minsang matuklasan natin kung anong mga kaloob ang ibinigay sa atin ng Dios, malalaman din natin kung sa anong mga lugar tayo inaasahan ng Dios na gumawa ng malalaking kontribusyon. Siyempre, hindi tayo maglilingkod para sa layunin na maitaas ang sarili, kundi tayo ay umabot para sa layunin ng pagpapatibay sa iba sa pananampalataya (ikumpara sa 1 Corinthians 12:4-7, 25; Ephesians 4:11-16; 1 Peter 4:10-11).

 

PAGSASABUHAY NG MENSAHE

Ang payo sa mga talatang ito ay nakaka-apekto sa atin sa pansarili at pangkabuuan na paraan. Totoo, pinakamainam nating makikita ang aplikasyon ng instruksyong ito sa pamamagitan ng (1) pagtuon sa ating mga sarili at (2) pagtuon din sa ating mga relasyon sa ibang mga mananampalataya.

Sa Relasyon Natin sa Ating Mga Sarili. Dalawang mga prinsipyo ang lumalabas habang ating pinagninilay-nilayan ang ating relasyon sa Dios at kung paano ito nakaka-apekto sa ating mga relasyon sa mga Kristiano.

Ang pagtanggap sa ating sarili ay nauuna sa pagbibigay ng ating mga sarili. Ang mga pakiramdam ng pagiging walang halaga at pagiging walang gamit ay pinaparalisa lamang tayo. Hindi tayo makakapaglingkod sa iba hanggang makakuha tayo ng tamang larawan ng ating halaga kay Kristo.

Ang pagbibigay ng ating sarili ay nangangahulugang pagtanggap sa iba kung sino sila. Gaanuman kalaki ang kapasidad na ibinigay sa atin ng Dios para sa paglilingkod, ito ay dinisenyo upang magamit sa pagpapatibay ng iba, hindi para ibaba sila.

Sa Relasyon Natin sa Iba. Mula sa bahaging ito ng Romans, ating matutuklasan ang tatlong mga katangian ng isang malusog na lokal na iglesya.

Totoong Ispiritwalidad. Ang isang matagumpay na iglesya ay nagpapakita ng daloy ng mapananaligan at puspos ng Ispiritu na Kristiyanismo mula sa mga miyembrong ito.

Positibong Pagkukusa. Ang kalusugan ng isang lokal na iglesya ay maaaring masukat sa pamamagitan ng pagtingin kung gaano ka-willing ang mga miyembro nito na maging involved sa ministeryo nang hindi na nangangailangan pa ng patuloy na pag-udyok ng mga pinuno nito, o ng pastor.

Sakripisyong Nagbibigay-Buhay. Ang masiglang komunidad ng mga mananampalataya  ay nagpapakita ng hindi mahahadlangang pagbibigay ng kanilang mga sarili at kanilang mga kaloob nang hindi tinitingnan ang mga pansarili nitong kapalit.

 

Ito ay isang Tinagalog at in-edit na bersyon ng Ingles na sulatin na pinamagatang “How Faith Functions,” mula sa Relating to Others In Love: A Study of Romans 12-16 ni Charles R. Swindoll, kasama si Lee Hough, pp. 1-4. © 1977, 1985 Charles R. Swindoll. Inilathala ng Insight for Living. All rights reserved.

 

Advertisements

For Love of the Lord

Sino ang Ilan sa mga Cristiano na Nagpakita ng Paninindigan para sa Panginoon?

by Elijah Abanto

Tuwing nasa oras ako na nag-iisa at walang kasama, aside from assessing myself at ang relasyon ko sa Diyos, ay naiisip ko ang mga taong nanindigan para sa Panginoon at iniisip ko kung maaari akong maging tulad nila. Mapagpakumbaba akong humahanga sa mga taong ito na binigyan ng kakayahan ng Diyos upang ilagay ang kanilang tiwala sa Kanya at mula sa kanilang pag-ibig para sa Panginoon, ay manindigan para sa Kanya. Maraming hamon, maraming banta, ngunit nariyan sila, hanggang sa kamatayan ay tatayo para sa Panginoon. Hayaan niyong ipakilala ko sila sa inyo.

Hindi ko maaaring i-enumerate ang ibang Kristiano sa kanilang paninindigan hangga’t hindi ko binabanggit ang pangalan ng aking ama at pastor, si Pastor Felizardo Abanto. Hindi man siya nakasulat sa Biblia at di kilala ng Baptist world tulad ng ibang Filipino pastors, ay kinikilala ko siya bilang isang Kristianong naninindigan para sa katotohanan. He knows what he believes, and he stands up for it. Hindi siya nanahimik sa gitna ng tahasang paggawa ng mali ng mga pastor na nasa paligid niya, kahit na ang kapalit nito ay kawalan ng financial support at pagputol ng pagkakaibigan. Marami sa atin ang nakakaalam ng kanyang pag-walk out kasama ang Capitol BBC bilang protesta sa pagbalewala ng standard pagdating sa musika. It almost endangered his fellowship with the pastors, ngunit hindi siya natakot. Sa kanyang pagiging director ng isang Family Camp, ay hindi maitatanggi ang kanyang commitment sa pagtuturo at pagpapatupad ng katotohanan ayon sa Biblia. Alam niyang hindi ito ganun kasimple, dahil kailangan niyang harapin nang mukhaan ang mga pastor at ituro ang kanilang pagkakamali kapag kailangan. Kaunting mga pastor ang maihahambing sa kanya pagdating sa bagay na ito.

 

BIBLICAL EXAMPLES

 

Maraming mga halimbawa ang Biblia, ngunit ang mga babanggitin ko rito ay yung mga taong consistent sa kanilang paninindigan para sa tama, tulad nina, Joseph, Jeremiah, Daniel, at Stephen.

Joseph. (Genesis 37, 39-41) Ang lalaking ito ay lumaking matapang sa gitna ng kanyang mga kapatid, at hindi siya na natatakot na sumunod sa kanyang amang si Jacob ukol sa pagsasabi ng mga kalokohan ng kanyang mga kapatid, kahit na ito pa ang naging dahilan upang ibenta siya ng mga ito sa pagkaalipin ng Ehipto. Patuloy siyang naging matapat, tumaas ang katungkulan, ngunit dumating ang tukso sa kanya ng asawa ng kanyang amo na sipingan ito. Ang pagmamahal niya sa Panginoon at sa kanyang amo ang nagtulak sa kanyang tumakbo mula rito kahit na ang kapalit ay ang pagkakakulong sa maling akusasyon ng babaeng iyon. Sa mga pangyayaring masaklap sa kanyang buhay ay iisipin mo siguro na maaari na sana niyang sisihin ang Panginoon at sirain na ang kanyang buhay, ngunit hindi niya ito ginawa. Patuloy niyang ginawa ang nararapat bagaman hindi niya alam kung ano ang kahihinatnan ng lahat.

Jeremiah. (Book of Jeremiah) Tinawag siya ng Panginoon sa isang batang edad upang maging propeta sa panahon na nasa tahasang pagrerebelde sa Panginoon ang kaharian ng Judah. Nakakatakot maging propeta ng Diyos sa panahon na iyon, dahil kapag hindi nagustuhan ang mga sinasabi mo ay maaari kang pahirapan o patayin ng mga mamamayan doon. Ngunit, hindi siya natinag, at kasama ang Panginoon, buong tapang niyang ipinangaral ang kasamaang ginagawa ng mga Judio at pagsamba nila sa diyus-diyosan imbes na sa tunay na Diyos, at hinulaan ang nakatakda nitong pagkagapi sa kamay ng mga taga-Babylon, na nakapagpantig ng mga tainga ng mamamayan. Paulit-ulit siyang ikinulong, itinapon sa balong puno ng putik, at hindi pinakain. Sinabi sa kanyang maaari siyang makalaya kung ititigil na niya ang “kahibangan” na ito ngunit, hindi siya papayag. He loved God more than his own life.

Daniel. (Daniel 1-2, 4-6) Nagsimula sa pagkabata ang kanyang pagtindig para sa Panginoon. Nasa panahon siya kung saan ang kanyang mahal na bayang Israel ay nasa ilalim ng rehimen ng Babylon, at maaari niyang idahilan na wala na siyang magagawa kundi sumang-ayon sa mga paganong kasanayan ng mga tao rito, kabilang na ang pagkain ng karneng inihain sa diyus-diyosan. Magalang siyang tumanggi kasama ang tatlo niyang kaibigan, at bagaman alam niyang malalagay sa panganib ang buhay ng eunuko na nag-aalaga sa kanila bukod pa sa kanya, ay hindi siya umurong sa kanyang paninindigan. Hindi rin siya natakot sa mga hari ng emperyo na dumaan sa kanyang panahon, upang sabihin ang mga naka-ambang parusa ng Diyos sa mga ito. Hindi siya natakot na maitapon sa kulungan ng mga leon, bilang parusa sa mga mananalangin sa ibang Diyos bukod sa hari. Mas mahal niya ang Diyos kaysa sa buhay at karangyaan na maibibigay ng emperyong kanyang kinaroroonan.

Stephen. (Acts 6-7) Siya ay isa sa mga diyakonong pinili ng iglesiya ng Jerusalem upang pakainin ang libu-libong mga Kristianong mahihirap dahil sa kapuspusan sa Ispiritu at kalaguan sa pananampalataya sa Panginoon. At hindi maitatanggi ng mga taong laban sa kanyang pananampalataya na siya ay puno ng Ispiritu at karunungan sa kanyang mga sinasabi. Dahil sa kanilang inggit at galit, ay inakusahan siya ng mga ito ng kung anu-ano, inaresto at dinala sa konseho sa harap ng mga pekeng testigo. Kung iisipin, sa ganitong pagkakataon, kung saan ikaw ay mag-isa lamang sa gitna ng mga nagugutom na leon, ay manginginig ka sa takot at susuko na lamang sa kanila. Ngunit hindi natinag si Stephen, buong tapang niyang itinuro ang kasalanan ng mga taong iyon, at bilang kapalit, ay hinatulan siya ng pagbabato hanggang kamatayan. Mas matamis para sa kanyang mamatay na lamang kaysa ikaila ang Kanyang Tagapagligtas.

 

THOSE BEFORE US

Bukod sa mga halimbawa ng Biblia, may mga Kristiano na nabuhay bago ang ating panahon na nanindigan at tumayo sa para katotohanan. Bawat isa ay hindi walang oposisyon, ngunit hindi ito naging dahilan para hindi ipaglaban ang Salita ng Diyos. Sila sina Francis Schaeffer, Charles Spurgeon, at C.S. Lewis. Kilalanin natin ang bawat isa.

Francis Schaeffer. Tinagurian siya na “Rebel for Truth,” dahil na rin sa kanyang katapangan na ituro ang moral na paglihis at doktrinal na kompromiso na unti-unting pumapasok sa mga iglesiya upang wasakin ang pinakapundasyon ng Kristiyanismo—ang Salita ng Diyos sa mga isinulat Niyang aklat. Sinabi niya na ang “iglesiya ay nasa matinding panganib.” Ayon sa kanya, ang mga pakikiayon ng mga iglesiya sa sanlibutan ay binabalewala ang mga ipinaglaban ng mga Kristiano noon at “pinagmumukha lamang itong away lamang ng mga bata.” Sumulat si Schaeffer ng 24 na aklat na tumatalakay sa lahat ng problema ng mundo mula sa abortion at euthanasia hanggang sa pagpatay ng mga sanggol at pagbagsak ng modernong iglesiya. Madalas siyang punahin, hindi lamang ng mga sekular na madla, kundi mismo rin ng mga Kristiano na hindi maintindihan ang hindi niya nababaling tindig para sa kawalang-pagkakamali ng Biblia. Sinabi niya na ginagawa niya ito “para sa ating mga sarili at para sa ating ispiritwal at bayolohikal na mga anak. Kung wala tayong matibay na pagtingin sa Salita ng Diyos bilang pundasyon, ay hindi tayo magiging handa para sa mahihirap na araw na parating…” Iniisip niya ang mangyayari sa susunod na henerasyon kung hindi tayo maninindigan para sa Banal na Kasulatan, kaya madalas niyang inilalagay ang kanyang reputasyon para ipaglaban ang Biblia.

Charles H. Spurgeon. Sa kilalang lungsod ng London, noong 1854, ay tinawag ang Baptist na ito upang mag-pastor sa isang iglesiya roon. Ngunit mula noong kunin niya ang posisyong iyon, ay lumaganap sa bansa ang epidemya ng cholera, na kumitil ng buhay ng maraming mamamayan noong panahon na iyon. Imbes na mawalan ng loob, ay buo ang kanyang katauhan sa pagtulong sa mga may sakit, at araw-araw siyang tumatayo upang mangaral sa mga burol ng mga namatay. Bukod pa roon, dahil sa kanyang mga biblikal na mga sermon, ay maraming mga nangaligtas na mga kaluluwa at naidagdag sa iglesiya. Libu-libo ang nakikinig sa kanyang pangangaral. Bukod pa roon, noong panahon niya, ang Baptist fellowship na kanyang kinabibilangan ay unti-unting sumunod sa kompromiso ng pagtanggi sa awtoridad ng Kasulatan, dahilan upang punahin niya ito sa kanyang mga sulatin at sa bandang huli ay humiwalay sa fellowship na ito. Maraming sumisira sa kanyang repustasyon resulta nito, ngunit nanatili siyang matatag at di natitinag.

C.S. Lewis. Kilala si Clive Staples Lewis sa mga isinulat niyang mga aklat, kabilang ang The Chronicles of Narnia at The Screwtape Letters. Ang mga ito ay mga alegorya na pinapakita ang mga malalalim na katotohanan ng Kristiyanismo, at maraming kumi-criticize sa kanyang mga gawa dahil sa paggamit niya ng satiro at mga ideya na abstrak upang ipahatid ang mga katotohanang ito. Sinabihan pa siya ng isang kilalang awtor na “wala kang karapatan na sumulat ng ganyang mga aklat dahil hindi ka naman na-ordinahan at hindi ka naman estudyante ng Biblia.” Ngunit hindi siya natinag sa mga salitang ito dahil, “hangga’t hindi nangangaral ang estudyante ng Biblia at mga taong naordinahan sa wikang maiintindihan ng mga ordinaryong tao, ay hindi ako titigil na magsulat ng ganitong mga aklat.” Sumulat din siya ng isang matinding aklat bilang depensa laban sa mga hindi naniniwala sa Kristiyanismo, ang Mere Christianity, na naging best-seller.

 

Ang oras at espasyo ay limitado para akin pang ilahad ang iba’t ibang mga halimbawa ng Biblia (tulad nina Abraham, Moses, Joshua, Samuel, David, Paul, Peter, John, etc.) at ng ating nakalipas at kasalukuyang kapanahunan (mga AnaBaptists, David Cloud,  etc.) ng mga tao na nanindigan para sa katotohanan ng Bibliya at dahil sa kanilang pananampalataya at pag-ibig sa Diyos.

Ngunit umaasa ang inyong lingkod na gamitin Niya ang mga halimbawang nabanggit upang ikaw din ay buong tapang at buong lakas at tiwala na tumindig para sa Diyos at Kanyang Salita. May isang dahilan na nagtulak sa kanilang gawin ang mga ito: for love of the Lord—ang pag-ibig para sa Panginoon. bdj

 

Ang mga impormasyong nakasulat sa section ng “Those Before Us” ng artikulong ito ay kinuha sa artikulong Ingles na isinulat ni Creston Mapes, ang “Aflame for His Glory” ng In Touch® magazine, January 2003, pp. 10-13.

 

A Costly Move

Bawat galaw natin ay may presyo. Ang isang simpleng hakbang ng iyong paa ay kumukunsumo ng karampatang enerhiya mula sa iyong katawan. Kahit ang pagpikit-bukas ng iyong mata ay gumagastos ng lakas kahit paunti-unti. Alam natin na ang kasalanan ay may presyo: kamatayan. (Romans 3:23) At kung gaano kasigurado na mababawasan ka ng lakas sa pagtatrabaho ay ganun din kasigurado na mamamatay tayo dahil sa kasalanan. At ngayong Kristiano na ang karamihan sa nakakabasa ng mga salitang ito, ang pagsunod natin sa Diyos ay may halaga—may kabayaran, may presyo. Kaya kaibigan, kung ang pagsunod mo sa Panginoon ay halos wala, kaunti, o walang kapalit na halaga, ay wala ka pa talaga sa tunay na pagsunod sa Kanya—nasa “comfort zone” ka pa. Baka sumusunod ka pa sa Panginoon sa mga panahon at sitwasyon na hindi ka masyadong nababawasan.

Nitong mga nakaraang linggo, ay naranasan kong magbayad ng malaki para sumunod sa Panginoon. Una ay nung hamunin ako ng kaklase ko tungkol sa aking paniniwala tungkol sa kaligtasan. (Ito yung nakwento nung nakaraang linggo.) Hindi niyo alam kung gaano kalaking oras at lakas at karunungan ang iginugol ko para lamang masagot ang kanyang mga katanungan. Ngunit gagawin ko ito dahil inutos ng Diyos (1 Peter 3:15; Jude 3). Ang pagtuturo sa mga bata ng Salita ng Diyos, maliit na bagay man sa iba, ay ibinibigay ko ang buong araw ng Sabado, na kailangang gumamit ng lakas, talino, at sigasig (minsan ay pera pa). Ginagawa ko ito dahil pagsunod ito sa Diyos (Matthew 19:14). Ang pag-aayuno ay may presyo—isang mag-hapon na walang pagkain ang tiyan. Ngunit ito’y para sa Diyos, kaya gagawin ko. Nitong nakaraang limang araw, mula umaga hanggang hapon, ay nagbahay-bahay kaming mga kabataan upang mag-akay ng kaluluwa, at bukod sa lakas, oras, at kaalaman, ay kailangan naming tiisin at harapin, ang pagtanggi, pagbalewala, at mga matitigas na mukha ng tao sa paligid. Ngunit ito ang tamang gawin (Proverbs 11:30), at pagsunod ito sa Panginoon (Matthew 28:19). At para matapos ang mga papel na ito ay kailangan ko ring gumugol ng lakas at talino. Ngunit pagsunod ito sa Panginoon, kaya ginagawa ko ito (1 Corinthians 14:26; Acts 13:49).

May presyo ba ang pagsunod mo sa Panginoon? Kung sumusunod ka sa Panginoon sa mga bagay na maliliit lamang na halaga, ay hindi pa ganap ang pagsunod mo sa Panginoon. Kapag may negosyo o trabaho, at dahil doon ay hindi ka na dadalo sa pagtitipon, ay hindi ka pa sumusunod nang may presyo para sa Panginoon. Kung iniisip mo na kailangan pang maglakad papuntang church at dahil ito ang presyo na kailangan para sumunod sa Panginoon, ay hindi ka na a-attend. Pag ang soul winning ay hinahadlangan ng mga dahilan na dahil nakakapagod, may negosyo ako, o natatakot ako sa tao, ibig-sabihin niyon ay hindi pa ako handang magbayad ng malaking halaga para sa pagsunod sa Diyos.

Ang mga nauna sa atin ay nagbayad ng malaking halaga para masunod lamang ang Panginoon: si John the Baptist, ang ating Panginoong Jesus, ang mga apostol, ang mga unang iglesiya, ang mga iglesiya sa Dark Ages, at mga iglesiya natin ngayon na nasa mga Komunista, at muslim—buhay. Ang pagsunod nila sa Panginoon ay hanggang kamatayan. Nahihiya ako sa mga ninuno nating ito dahil hindi pa ako dumarating sa ganoong sitwasyon. Ang malaking naranasan ko ay kahihiyan sa harap ng mga tao nang gawin ko ang ginawa ko noon sa harap ng bahay na iyon na binabastos ang ating pananambahan sa Diyos. But that was just a little thing compared to what my Savior has done for me. Ngunit naranasan mo na rin ba ito—kahihiyan sa ngalan ni Jesus? Mas mamatamisin ko pa ito kaysa naman sa pagharap ko sa Diyos ay sasabihin niya, “You haven’t given much.” – Bro. Elijah Abanto

Straight from the Pastor’s Heart

by Pastor Felizardo Abanto (Written 2010)

Nitong nakaraang taon, sa huling gabi ng ating Family Camp sa Iba, Zambales, nagkaisa ang mga pastor na iboto ako bilang susunod na camp director. Dahil sa kontrobersyal na pangyayari noong unang gabi, naisip ko na ang Proverbs 22:28 ang nararapat na tema ng ating camp, na nagsasabing, “Remove not the ancient landmark which thy fathers have set.” Aking naisip na hindi natin dapat alisin ang mga paniniwala at kasanayang ating natutunan mula sa ating mga Baptist na tagapagturo. Ang mga doktrinang pam-Baptist na atin nang niyakap at iningatan sa loob ng 30 taon ay nasa ilalim na ng pag-atake.

Ang mga gusaling itinayo ng mga ama ay winawasak na ng mga anak, na iniisip na ang dakilang gusaling ito ay nawawalan na ng gamit at nawawalan na ng kaugnayan. Hindi na posible na hindi magbago, sinasabi nila, dahil nagkaroon na ng “paradigm shift” pagdating sa “missiology,” o isang pagbabago sa kung paano natin maaakay ang sanlibutan para kay Kristo. AKO AY LABIS NA TUMUTUTOL. Ang bagay na nakikita kong kulang sa ating paglilingkod ay hindi ang paraan ng sanlibutan. Hindi solusyon ang i-adapt ang ‘Pentecostal’ na paraan ng pagsamba o idagdag ang musika ng mundo sa ating mga pagtitipon. O ang ipaubaya na ang ating minamahal na King James Bible sa mga hindi ligtas, pagano, at sariling-pakilala lamang na mga “Bible scholars.” Ang tunay na solusyon sa ganitong mga panahon ng pag-kompromiso, kasama ang mga taong nakikisimpatya at humahanga rito, ay ang mapasa-ating-buhay ang KAPANGYARIHAN NG DIYOS! (Acts 1:8) Wala ang mga apostol nang marami sa ating mga modernong mga kagamitan at pamamaraan, ngunit kanilang nadalhan ng ebanghelyo ang buong kilalang mundo noon dahil nasa pagmamay-ari nila ang kapangyarihan ng Diyos! Kaya naisip ko na ang dapat na topic sa camp ay ang ating mga markado nang paniniwala at kasanayan:

1) Ang KJV 1611

2) Ang local NT Baptist Church

3) Biblical Separation

4) Godly Music

5) Biblical Standards

Nitong taon, noong kami ay dumalo sa Bible Conference sa Berean BBC, Molino, Bacoor, na pinagpapastoran ni Medel Barrera, sina Dr. David Cloud at Pastor James Barker ang mga panauhing tagapagsalita. Marami sa mga mensahe ni Dr. Cloud ay tungkol sa kung bakit natin pinanghahawakan ang King James Bible. At ako’y nagulat nang makita ko ang mga DVD ni Dr. Cloud na ibinebenta. Alam niyo ba kung ano ang mga topic ng kanyang mga DVD?

  • Why We Hold to the King James Bible 1 & 2
  • Biblical Separation
  • Dressing for the Lord
  • Music: Distinguishing Between the Sacred and Contemporary Styles
  • Sound Christian Music vs. Contemporary Christian Music
  • Dangers of Contemporary Christian Music

 

Sa mga DVD na ito ay ipinangaral ni Dr. Cloud ang halos-lahat ng mga paksa na aking naisip sa camp bukod sa isa, yung tungkol sa Local Church. Paano’ng ang isang mangangaral sa Pilipinas at isang mangangaral mula sa Amerika ay mag-iisip tungkol sa parehong mga paksa na dapat mabigyan ng diin ngayon? Hindi lang iyon, naniniwala rin si Dr. Cloud sa pagfa-fasting ngayon, tulad ko.

Naniniwala akong ang Diyos ay nandirito sa bagay na ito. Nais ng Diyos na tayo ay makipaglaban para sa pananampalatayang ipinagkatiwala sa mga santo. Nais ng Diyos na ang lahat ng mga independent Baptist sa buong mundo ay gumawa ng isang pagtindig laban sa mga modernong patibong ng diyablo.

Mga kapatid, at mga miyembro ng Capitol Bible Baptist Church, nawa tayo ay makilala bilang mga “Tagapagtanggol ng Pananampalataya at ng King James Bible.”

Pakikipaglaban Para sa Pananampalataya

by Bro. Elijah E. Abanto

Inspired by and based on Dr. Charles F. Stanley’s article, “Contending for the Faith,”  In Touch® March 2003, pp. 6-9.

 

Noong nangaral ako noong Chapel Hour sa Bible School (September 23), ipinaglaban ko na ang musika ay hindi neutral ayon sa Biblia at mga facts. Sinabi ko, “Siguro maliit na bagay lang sa inyo ang music, ngunit nagkakamali kayo.” Marami silang natanggap na mga patunay upang manatili sa makalumang musikang ating kinamulatan, ngunit hindi ko ito magagawa kung hindi ako nag-aaral ng ating doktrina. Ng Salita ng Diyos. Noon ding mismong week na iyon ay maraming mga itinanong sa akin ang mga estudyante at miyembro tungkol sa mga bagay-bagay tulad ng pagkain ng dugo, pananamit, pagsasayaw, at divorce and remarriage; sa biyaya ng Diyos ay wala naman akong natatandaang hindi ko nasagot nang tama. Ngunit paano kung hindi ko iyon inaral noon pa? Paano kung tinanong ako?

Ikaw, kapatid, pag dumating ang oras na ikaw ay tanungin kung bakit mo pinaniniwalaan ang isang bagay, ano’ng isasagot mo? Oo, kahit hindi mo masagot, alam mo pa ring tama, ngunit, hanggang doon na lamang ba? Maipaglalaban mo ba ang iyong pananampalataya—mula sa pinakamalalaking bagay hanggang sa kaliit-liitan?

Kung nabasa mo na siguro ang Bagong Tipan ay napunta ka na rin sa aklat ni Jude. Isa lamang itong maikling sulat, may iisa lamang na kabanata, ngunit isang mahalagang katotohanan ang nais nitong ibahagi—”masikap na makipaglaban para sa pananampalataya” (v. 3). Kaya mo bang tumayo para sa iyong pinaniniwalaan—kapag may mga taong pinagtatawanan ito, pinupuna ito, at hindi ito pinapaniwalaan? Tandaan na hindi lang mga hindi ligtas ang gagawa nito sa’yo—maging ang mga Kristiano na hindi naturuan ng Biblia nang tama ay maaari itong gawin sa’yo. Iyan ang naranasan ko nung mga nakaraang buwan sa Bible School. At dahil hindi ako masyadong handa, samu’t saring kwestiyon ang aking inabot—mga kwestiyon na nung una ay hindi ko masagot. Hindi ko nais na mangyari sa iyo ito—kaya nawa ay maging handa ka.

“Take for granted”—yan ang kadalasang ginagawa ng maraming Kristiano sa mga doktrina ng Biblia—dahil sinabi at tinuro sa preaching o sa discipleship o sa Sunday School, atin nang itinatatak sa isip ang “pamagat” nung paniniwalang iyon at kinakalimutan na ang maliliit na detalye niyon. Kaya naman pag dumating ang oras na tanungin ka, “Bakit ba kailangan akong maniwala sa resurrection?” eh tameme na ang kawawang Kristiano.

Hindi dapat ganito. Dapat tayong maging alerto. Sinasabi ng Diyos sa kasunod na talata sa Jude,

Dahil may mga ilang taong nakapasok sa inyo nang hindi napapansin, sila na noon pang una ay nilagyan na sila ng tanda ng Diyos upang patawan ng kaparusahan, mga hindi maka-Diyos, pinapalitan ang biyaya ng ating Diyos ng kahalayan at ikinakaila ang natatanging Panginoong Diyos, at ang ating Panginoong Jesu-Kristo. (v.4)

Mga taong kala natin ay through-and-through na Baptist ngunit sa katotohanan ay mga hindi makadiyos na may kaunting ibang pananampalataya na hindi natin napapansin. Marami nang mga santo ang nadaya ng mga taong ito, iniisip na dahil isa naman itong “Kristiano” ay tama lang ang sinasabi nito at dapat na tanggapin bilang tama. Sasabihin nila, “Music—sino’ng may sabi sa’yo na may pamantayan ang Diyos diyan?” “Hindi ka naman sumusuway sa Diyos kapag nagsuot ka ng fitted or shorts sa public.” “Symbolic naman ang Revelation at hindi literal.” “Pwede ka ring maligtas maliban kay Jesus.” Tandaan na ang mga tagapagturong ito ay may halong tama at mali, at kung hindi natin alam ang ating Biblia ay madadala tayo ng kanilang mapanlinlang na mga salita. Maaari nating isipin sa simula na maliit na bagay lang naman iyon, ngunit hindi natin namamalayan, unti-unti na itong sumisira sa iglesiya, sa iyong pamilya, sa iyong sarili.

Maaari ring makapasok ang mga bulaang mga tagapagturo sa pamamagitan ng media, tulad ng telebisyon, radyo, at internet. May mga paborito tayong personalidad (artista, news anchor, host) na maaaring magsalita tungkol sa isang bagay. At kapag kulang tayo sa kaalaman, baka ating paniwalaan maging mga mali nilang sinasabi—mga pilosopiya na kontra sa ating pinaniniwalaan.

Patuloy pang inilalarawan ni Jude ang mga false teachers sa verse 16,

Ang mga ito ay laging dumadaing, nagrereklamo, lumalakad ayon sa kanilang sariling mga pita; at ang kanilang mga bibig ay nagsasalita ng mga pagmamalaki, nagsasalita ng pakunwaring papuri sa mga tao upang sila ay makinabang.

Sila’y magagaling lang magsalita, at ang gusto lang nilang gawin ay makuha ang puso ng tao, at gagawin nila ang lahat ng pagpuna para lamang mapunta sa kanila ang simpatya ng mga walang kamalay-malay.

Kapatid, mahalagang alam mo ang Biblia mo. Pinapayo ko sa’yong kung nakikinig ka ng biblikal na mga pangangaral at katuruan, huwag mo lang itong pakinggan—mahalagang isulat mo ito sa isang notbuk at balikan. At hindi ka rin dapat dumidepende sa sasabihin ng iyong pastor at discipler at teacher, dapat ay pag-aralan mo ang iyong pinaniniwalaan—pag-aralan mo ang iyong Biblia. May mga pagkakataon na baka may mali silang itinuturo at dapat mo itong komprontahin. Magtanong kapag may hindi malinaw. Tandaan ang bawat detalye, maging ang talata, para pag dumating ang oras na may kumwestiyon, handa ka at walang alinlangang tatayo para sa iyong paniniwala. Maging mapagbantay sa lahat ng iyong naririnig, nababasa, at napapanood.

Tandaan din na kung ikaw ay isang Kristiano na (mga taong tinanggap na ang Panginoon Jesu-Kristo bilang Tagapagligtas, hindi sa mga gawa), mayroon ka nang Banal na Ispiritu na magsisilbing “alarm” kapag may naririnig kang hindi tama. Pakinggan mo ito. Kapag nag-alinlangan ka tungkol sa isang paniniwala, huwag agad paniniwalaan, at huwag din namang agad tatanggihan—may mga pagkakataong hindi lang malinaw kaya ganun.

Mahalaga na ipaglaban mo ang iyong pananampalataya—tandaan kung paano nakarating sa atin ang mahalagang mga katotohanang ito—nagbuhos ng dugo, lakas at talino ang ating mga ama upang maipasa lamang sa atin ang doktrinang pinanghahawakan mo ngayon. Mahalagang maituro mo rin ito sa susunod na henerasyon, upang maipagpatuloy nila ang pananampalataya, at para maipaglaban din nila laban sa mga bulaang tagapagturo.

Mga bata, tinedyer, propesyunal, mga magulang—nararapat lamang na ngayon ay maging handa ka nang ipaglaban ang iyong pananampalataya. Kailan mo ito sisimulan?

Isang Mapanganib na Pilosopiya: “Huwag Manghusga!”

by Pastor Felizardo Abanto

judge

Isa sa mga paboritong argumentong ginagamit ng mga tao na gustong magbago o nais maki-ayon ay “Huwag humatol.” Isa sa mga pinakakilalang halimbawa nito ay si Rick Warren ng sikat ding aklat na “Purpose Driven Life.” Sinasabi ni Warren, “Paulit-ulit tayong binabalaan ng Diyos na huwag pumuna, magkumpara, o hatulan ang bawat isa. … Tuwing ako’y humahatol ng isang mananampalataya, may apat na bagay na agad na nangyayari: nawawalan ako ng pakikisama sa Diyos, nilalantad ko ang sarili kong kayabangan, dinadala ko ang sarili ko na hatulan ng Diyos, at sinisira ko ang pakikisama ng iglesiya.”1 Yung mga sumasang-ayon sa kanya ay nagsasabi na hindi dapat sila hatulan batay sa sinusuot (tulad ng mga babaeng napa-pantalon), sa buhok (tulad ng mga lalaking nagpapahaba nito), sa uri ng musika na kanilang ginagamit, sa pakikipagtulungan nila sa mga ekumenista tulad ni Franklin Graham sa ebanghelismo, sa bersyon ng Biblia na kanilang ginagamit, atbp.

“Sa tipikal na pamamaraan ng isang New Evangelical ay hindi nagbibigay ng kaibahan si Warren sa pagitan ng mapagpa-imbabaw na paghatol (na ipinagbabawal sa Mateo 7) o paghatol batay sa pansariling mga kagustuhan sa mga bagay na hindi ipinag-uutos sa Kasulatan at paghatol batay sa Biblia.

Sa totoo lang, ang anak ng Diyos ay may obligasyon na hatulan ang bawat bagay sa pamamagitan ng Salita ng Diyos. Pinagsabihan ang mga mananampalataya sa Korinto dahil sila ay hindi maingat sa bagay na ito at mapagpahintulot sa mga bulaang tagapagturo (2 Korinto 11:1-4). Ang mga taga-Berea, sa kabilang dako, ay kinikilala dahil maingat nilang sinusubok ang bawat bagay sa pamamagitan ng mga Kasulatan (Mga Gawa 17:11). Sinasabi ng Biblia na “siya na ispiritwal ay hinahatulan ang lahat ng mga bagay” (1 Korinto 2:15) at itinuro ni Jesus na tayo ay dapat na “humatol nang tamang paghatol” (Juan 7:24). Dapat nating hatulan ang ipinapangaral (1 Kor. 14:29) at kasalanan sa mga iglesiya (1 Kor. 5). Dapat nating subukin ang mga ispiritu (1 Juan 4:1).

“Ang pagsubok sa mga mangangaral at kanilang mensahe nang maingat sa pamamagitan ng Salita ng Diyos ay hindi isang isyu ng yabang, kundi ng karunungan at pagsunod.”2

Mga miyembro at mga kapatid hindi tayo dapat matakot sa akusasyon na tayo’y mapanghusga (judgmental). Hangga’t tayo’y humahawak at nagpapatuloy sa “mga bagay na iyong natutunan at sa mga bagay na nakakatiyak ka, nalalaman kung kanino mo natutunan ang mga ito” (2 Timoteo 3:14), tayo ay ligtas at tama sa pananampalataya.

1Rick Warren, The Purpose-Driven Life, p.164. Translated from English. Same as Note 2.

2David Cloud, “Rick Warren’s Dangerous Judge Not Ecumenism,” O Timothy, Issue 8, 2004, p. 15.

Life Application

Nakatulong marahil sa’yo ang artikulong ito upang maliwanagan tungkol sa tunay na ibig-sabihin ng “paghatol,” at na ito’y isang responsibilidad ng bawat Kristiano. Maaari mong siyasatin ang iyong sarili sa pamamagitan ng mga sumusunod:

1) May mga pagkakataon ba na ikaw ay nasasabihang “judgmental” dahil sa iyong pinaniniwalaan? ____

2) Saan mo maigu-grupo ang klase ng iyong paghatol? Pumili sa tatlong binanggit sa artikulo. ___________________________  _________________________________

3) May sapat ka bang ebidensya o patunay ng Kasulatan para suportahan ang iyong paghatol? ___________________ _________________________________

4) Nahihirapan ka ba na sabihin ang iyong paghatol dahil baka kutsain ka lamang? Pagbulay-bulayan ang 2 Timothy 1:7 at humingi ng lakas sa Diyos para ito’y maisagawa.