The Harvest of Giving

Harvest. Sino’ng higit na maligaya kaysa sa magsasaka kapag tag-ani? Natapos na ang  yugto ng “hindi naman nakatayo, hindi naman nakayuko,” at kaunting tiis na lang, dala-dala na sa tahanan ang ani at handa nang pakinabangan. Babalikan niya ang lahat ng pagpapagal, hirap, lakas, talino, at kahit na salapi na ginugol niya—at masasabi na at least, ay maaani na niya kahit papaano kung ano ang tinanim niya.

Ang pagbibigay ay tulad ng pagtatanim—sigurado ang pag-ani. Tulad ng pagtatanim na maaaring, isang araw, isang buwan, isang taon, o dalawampung taon pa minsan bago mo matikman ang ani—ang pagbibigay ay nagbibigay ng ani, maaaring ito’y dumating na ngayon, sa isang araw, sa isang buwan, sa isang taon, o pagkatapos pa ng dalawampung taon—ngunit sigurado ang ani. Sigurado. At kapag sinabi mong ani, maganda, at hindi pangit, ang makukuha mo.

“But this I say, He which soweth sparingly shall reap also sparingly: but he which soweth bountifully shall reap also bountifully” (1 Corinthians 9:6). Matagal ko na itong memorized, at malamang kahit na ikaw ay kabisado mo na rin siguro ito. Ngunit nakukuha kaya natin ang ibig-sabihin nito? Kung kaunti ang ating hinasik, kaunti ang ating naaani; kung marami, tiyak na marami rin ang ating aanihin. Isang prinsipyo tungkol sa pagbibigay: Depende sa ibinigay natin ang ibibigay sa atin. “Give, and it shall be given unto you,” (Luke 6:38) sabi nga ni Jesus. Iniisip ko kung bakit pwede namang “Give, and ye shall ye receive” tulad ng paghingi (Matthew 21:22; John 16:24); bakit pinahaba pa ni Jesus? Sa isang hindi nagbubulay, ang pagtanggap (“receive”) ay tulad lang ng pagbabalik sa iyo (“given unto you”); ngunit kung iisiping mabuti, ang dalawang ito ay may pagkakaiba. Ang una ay hindi mo alam kung ano o gaano kalaki ang makukuha mo; ang pangalawa ay tiyak kung ano at gaano kalaki (“it shall be”). Dinagdag pa ni Jesus: “good measure, pressed down, and shaken together, shall men give into your bosom”—higit pa madalas, sabi Niya.

When will we get this? Sa tingin ko ay naintindihan na natin, ngunit hindi lang natin pinaniniwalaan pa nang buo; may reserbasyon pa tayo. Ngunit kahit si Charles F. Stanley, isang Baptist pastor nang mahigit sa limampung taon na at founder ng In Touch Ministries ay sinabi na, bilang isa sa mga “Life Principles” ng Biblia, “You reap what you sow, more than you sow, later than you sow.”1

Nang gumawa ng article si Charles R. Swindoll, isang Baptist pastor sa loob ng halos 40 taon at founder ng Insight for Living, base sa Luke 6:37-38, ay ikinwento niya ang tungkol sa isang lolo na nakatira sa bundok kasama ang kanyang apo. Kapag sumigaw siya doon, ay aalingawngaw ang kanyang boses. Minsan nung sumigaw siya ng “I love you,” ay umalingawngaw din ng “I love you… I love you… love you…” Nung sumigaw siya ng “I hate you!” Binalikan din siya ng alingawngaw na “I hate you! … I hate you… hate you…” Ang ginagawa ay bumabalik sa ating parang alingawngaw.2 Paano kaya kapag “sumigaw” tayo ng pagbibigay? “Aalingawngaw” din sa’yo ang binigay mo; madalas mas marami pa kaysa sa binigay mo.

Sa devotional article pa ni Harold J. Sala, kilala sa Pilipinas bilang founder ng Guidelines International Ministries simula pa noong 1963, ay sinabi na kabilang sa tatlong dahilan kung bakit dapat tayong magbigay ay dahil iyon ang paraan ng Dios para tayo’y pagpalain.3 Lagi naman nating naririnig ito mula kay Pastor Abanto at marami pang biblikal na pastor at misyonero. Sinabi pa ni Sala, base sa Biblia, na makakapagpala lang ang Dios kung tayo’y nagbibigay.

Sinabi na rin ng Dios sa atin sa pinakakilalang talata na Malachi 3:10, “Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the LORD of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.” Sa mga hindi ito ginagawa, hindi siguro dahil hindi nila alam ang sinasabi ng Dios, ngunit dahil ayaw nilang maniwala dito. Ngunit napatunayan ko na totoo ang Salita ng Dios. Marami akong nakitang halimbawa kung saan ang nagbibigay pa sa Gawain ang siyang inuutangan ng mga ibang hindi naman nagbibigay.

Saktong-sakto ang mga salitang binitawan ni William Stafford, isang Baptist pastor at evangelist nang mahigit sa 50 taon na rin, sa kanyang aklat na Spirit-Filled Giving. Ito ang kanyang sinabi: “Narito ang susi na nagpapalaya ng ani sa ating mga buhay. Nagiging bahagi tayo ng plano na ekonomiya ng Dios, ngunit kailangan muna nating simulan ang proseso sa pamamagitan ng pagbibigay. Higit pa rito, tayo ay nagbibigay dahil may layunin, hindi lang para matupad natin ang ating mga obligasyon sa Dios. Ang pag-iikapu ay isang utang na dapat nating bayaran, ngunit ang pagbibigay ay isang binhi na inihahasik.”4 Magkakaroon lamang ng ani kung naghahasik tayo. Gagana lamang ang ekonomiya ng Dios kung sisimulan  ng pagbibigay natin.

But this is the good news: hindi talaga tayo nawawalan kapag nagbibigay. Tulad ng sinabi ni Pastor Felizardo Abanto, ito ay investment. “Cast thy bread upon the waters: for thou shalt find it after many days” (Ecclesiastes 11:1). Hindi lang fair ang Dios; more than fair pa ang Dios. Hindi Niya lang ibabalik ang binigay mo; higit pa rito. Hindi ko ipinapanalangin na maunawaan niyo ito; alam kong nauunawaan niyo ito. Ang panalangin ko ay paniwalaan  niyo ito.

Pinagpala ka ng Dios kung ikaw ay malayang nagbibigay sa Panginoon, at sa Kanyang gawain. Expect that it will be given back to you. At huwag mong isipin na kapag nag-e-expect ka ng blessing mula sa binigay mo ay makasalanan iyon. No. Ganoon talaga ang sistema ng Dios. Tandaan natin ang sinabi ng Dios, “For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the LORD” (Isaiah 55:8).

I want to end this article with a story. Mula sa Mark 12:41-44:

Umupo si Jesus sa tapat ng kaban ng yaman. Nakita niya kung papaano naghuhulog ng salapi sa kaban ng yaman ang napakaraming tao. Maraming mayayaman ang naghulog ng maraming salapi sa kaban ng yaman. Lumapit ang isang dukhang babaeng balo at naghulog ng dalawang sentimos na maliit lang ang halaga.  Tinanong ni Jesus ang kaniyang mga alagad at sinabi sa kanila: Katotohanang sinasabi ko sa inyo, ang dukhang babaeng balong ito ang naghulog ng higit na malaking halaga kaysa sa kanilang lahat na naghulog ng salapi sa kaban ng yaman. Ito ay sapagkat silang lahat ay naghulog ng mga labis nila. Ngunit siya, sa kabila ng kaniyang karukhaan, ay inihulog ang lahat ng kaniyang kabuhayan.

Ano kaya ang nangyari sa babaeng balo? You judge.

 

1 Stanley, Life Principles Notes. In Touch.org.

2 Swindoll, Growing Strong in the Seasons of Life, p. 155.

3 Sala, Today Can Be the Best Day of Your Life, August

4 Stafford, Spirit-Filled Giving, pp. 98-99.

Advertisements

10 Questions for Growth, Part 1

1Binabasa ba natin ang Biblia para sa impormasyon o para sa transpormasyon? (James 1:22-25)

2Hinahayaan ko ba ang tao o pangyayari na nanakawin ang ligaya na binibigay ni Jesus? (John 10:10)

3Mayroon bang bagay sa aking buhay na patuloy na pinapansin ng Panginoon na sinusubukan kong balewalain o di pansinin? (Ezekiel 14:1-5)

4Sino ang mga tao na nilagay ni Kristo sa aking paligid kung kanino ko dapat ibahagi ang Ebanghelyo?

5 Mayroon bang tao na dapat kong hingan ng tawad?

Serve Until He Returns

Matthew 24:45-51—Who then is a faithful and wise servant, whom his lord hath made ruler over his household, to give them meat in due season? Blessed is that servant, whom his lord when he cometh shall find so doing. Verily I say unto you, That he shall make him ruler over all his goods. But and if that evil servant shall say in his heart, My lord delayeth his coming; And shall begin to smite his fellowservants, and to eat and drink with the drunken; The lord of that servant shall come in a day when he looketh not for him, and in an hour that he is not aware of, And shall cut him asunder, and appoint him his portion with the hypocrites: there shall be weeping and gnashing of teeth.

 

Ang mga talata 45-47 ay napapatungkol sa pagpapalang nakareserba para sa lingkod na natagpuang matapat sa gawain kapag ang kanyang amo ay bumalik na. Ang mga talata 48-51 ay inilalarawan naman ang kasiraan na mapupunta sa lingkod na hindi tinutupad ang kanyang papel nang maayos kapag bumalik na ang kanyang amo.

Ang masamang lingkod ay napapansin ang pagpapaliban: matagal na panahon na nakalipas at hindi pa rin bumabalik ang amo. Ang kanyang napansin ay totoo, ngunit ang kanyang kongklusyon ay mali: Tutal napagpaliban ang pagbabalik ng aking amo, kaya kikilos ako para sa aking kapakinabangan laban sa aking mga katrabaho. Sa mga talatang ito, hindi lamang hinahanda ni Jesus ang mga alagad para sa isang hindi inaasahang pagbabalik. Hinahanda Niya sila sa isang pagpapaliban. Dapat na maging handa ang mga alagad sa pagpapaliban, upang matuto sila mula sa halimbawa ng lingkod na hindi matapat, at magpatuloy nang may katapatan upang magtayo ng mga buhay na kanilang maihahandog kay Kristo sa Kanyang pagbabalik.

Sinabi ni Jesus sa ibang lugar sa kasulatan na ang sa kanya, ang iglesya, ay nasa mundo ngunit hindi pag-aari nito. Sila ay tinawag na mabuhay sa paraan na hindi sila mapapahiya sa Kanyang hindi inaasahan, at biglaang pagbabalik. Tinawag din sila na mabuhay sa paraan na kapag ipinagpaliban ni Jesus ang Kanyang pagbabalik sa loob ng mahabang panahon, ay magpapatuloy pa rin tayong maglilingkod sa Kanya.

Ang pagiging hindi handa ay nagdadala ng mga malatrahedyang bunga. Ang paglalarawan dito ni Jesus ay matindi at nakakapagpabba—At siya’y babaakin, at isasama ang kaniyang bahagi sa mga mapagpaimbabaw: doon na nga ang pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin. May nakikita ang talatang ito bilang babala sa mga hindi mananampalataya, mayroon naman nagsasabi na para ito sa mga hindi matatapat na mananampalataya [bilang pagkapahiya sa harap ng Panginoon]. Anuman sa dalawa, ito ay pangyayari na dapat nating iwasan nang may pag-iingat at pagpupursige.

Ang mga punungkahoy na tinatawag na oak ay matagal lumaki kaysa mga mushroom, ngunit nagbibigay ito nang pangmatagalang silong at matigas na kahoy. Kapag naharap tayo sa katotohanan ng pagpapaliban ng pagbabalik ni Kristo, tayo ay dapat na maging mas maging masigasig na magtayo para sa gawain ng Panginoon.

 

Mula sa Fusion (March, April, May 2009), pp. 110-111. Inilathala ng Random House.

Tips to Wise Web-Surfing

Kapag pumapasok ako sa mga Internet café, ordinaryo nang makita sa mga computers na ang mga nakabukas ay Facebook, Messenger, Twitter, Instagram, o kaya naman ay puro naka-online games, as if ito lang ang pwedeng ma-access at pwedeng makuha sa Internet. Ang nakakatawa pa, they spend hours in front of those computers doing just those things. I am thinking to myself, Wala na ba silang alam na website? To think na hindi pa nakakatulong ang kanilang Ini-internet; nagsasayang lamang ng oras.

Ngayon, bilang mga Kristiano, how should we browse the Internet?

Kapag umupo ka na sa harap ng computer, siguraduhin mo na alam mo na talaga ang iyong gagawin. Kung ano ang gagawin mo, yun lang ang pagtuunan mo ng pansin, para hindi makaubos ng oras at pera mo sa bulsa.

Spend small time on unnecessary things. Ang mga tsikas at laro sa Facebook, Y8, Friendster, at Yahoo! Messenger ang tinutukoy ko at marami pang iba (alam mo na yun). Kapag sinunod mo ang prinsipyong ito, this is to your advantage—malalaman mo na marami pang mas kapaki-pakinabang na website sa Internet.

Siguraduhin mo na ang ginagawa mo sa Internet ay hindi makakasakit sa pagiging Kristiano mo. If you will just accept it, marami sa brino-browse mong sites sa Internet ay hindi nakakatulong sa ispiritwal mong paglago. Maaari pa itong makasira sa Christian life mo, o kung hindi man ay walang magawa sa iyo.

Ngayong alam mo na ang mga prinsipyong ito, let me suggest some websites na makakatulong sa iyo nang totoo:

http://www.insight.org

http://www.intouch.org

http://www.biblegateway.com

http://www.wayoflife.org

http://www.merriam-webster.com

http://www.desiringGod.org

http://www.thegospelcoalition.org

http://www.thebibleproject.com

For Love of the Lord

Sino ang Ilan sa mga Cristiano na Nagpakita ng Paninindigan para sa Panginoon?

by Elijah Abanto

Tuwing nasa oras ako na nag-iisa at walang kasama, aside from assessing myself at ang relasyon ko sa Diyos, ay naiisip ko ang mga taong nanindigan para sa Panginoon at iniisip ko kung maaari akong maging tulad nila. Mapagpakumbaba akong humahanga sa mga taong ito na binigyan ng kakayahan ng Diyos upang ilagay ang kanilang tiwala sa Kanya at mula sa kanilang pag-ibig para sa Panginoon, ay manindigan para sa Kanya. Maraming hamon, maraming banta, ngunit nariyan sila, hanggang sa kamatayan ay tatayo para sa Panginoon. Hayaan niyong ipakilala ko sila sa inyo.

Hindi ko maaaring i-enumerate ang ibang Kristiano sa kanilang paninindigan hangga’t hindi ko binabanggit ang pangalan ng aking ama at pastor, si Pastor Felizardo Abanto. Hindi man siya nakasulat sa Biblia at di kilala ng Baptist world tulad ng ibang Filipino pastors, ay kinikilala ko siya bilang isang Kristianong naninindigan para sa katotohanan. He knows what he believes, and he stands up for it. Hindi siya nanahimik sa gitna ng tahasang paggawa ng mali ng mga pastor na nasa paligid niya, kahit na ang kapalit nito ay kawalan ng financial support at pagputol ng pagkakaibigan. Marami sa atin ang nakakaalam ng kanyang pag-walk out kasama ang Capitol BBC bilang protesta sa pagbalewala ng standard pagdating sa musika. It almost endangered his fellowship with the pastors, ngunit hindi siya natakot. Sa kanyang pagiging director ng isang Family Camp, ay hindi maitatanggi ang kanyang commitment sa pagtuturo at pagpapatupad ng katotohanan ayon sa Biblia. Alam niyang hindi ito ganun kasimple, dahil kailangan niyang harapin nang mukhaan ang mga pastor at ituro ang kanilang pagkakamali kapag kailangan. Kaunting mga pastor ang maihahambing sa kanya pagdating sa bagay na ito.

 

BIBLICAL EXAMPLES

 

Maraming mga halimbawa ang Biblia, ngunit ang mga babanggitin ko rito ay yung mga taong consistent sa kanilang paninindigan para sa tama, tulad nina, Joseph, Jeremiah, Daniel, at Stephen.

Joseph. (Genesis 37, 39-41) Ang lalaking ito ay lumaking matapang sa gitna ng kanyang mga kapatid, at hindi siya na natatakot na sumunod sa kanyang amang si Jacob ukol sa pagsasabi ng mga kalokohan ng kanyang mga kapatid, kahit na ito pa ang naging dahilan upang ibenta siya ng mga ito sa pagkaalipin ng Ehipto. Patuloy siyang naging matapat, tumaas ang katungkulan, ngunit dumating ang tukso sa kanya ng asawa ng kanyang amo na sipingan ito. Ang pagmamahal niya sa Panginoon at sa kanyang amo ang nagtulak sa kanyang tumakbo mula rito kahit na ang kapalit ay ang pagkakakulong sa maling akusasyon ng babaeng iyon. Sa mga pangyayaring masaklap sa kanyang buhay ay iisipin mo siguro na maaari na sana niyang sisihin ang Panginoon at sirain na ang kanyang buhay, ngunit hindi niya ito ginawa. Patuloy niyang ginawa ang nararapat bagaman hindi niya alam kung ano ang kahihinatnan ng lahat.

Jeremiah. (Book of Jeremiah) Tinawag siya ng Panginoon sa isang batang edad upang maging propeta sa panahon na nasa tahasang pagrerebelde sa Panginoon ang kaharian ng Judah. Nakakatakot maging propeta ng Diyos sa panahon na iyon, dahil kapag hindi nagustuhan ang mga sinasabi mo ay maaari kang pahirapan o patayin ng mga mamamayan doon. Ngunit, hindi siya natinag, at kasama ang Panginoon, buong tapang niyang ipinangaral ang kasamaang ginagawa ng mga Judio at pagsamba nila sa diyus-diyosan imbes na sa tunay na Diyos, at hinulaan ang nakatakda nitong pagkagapi sa kamay ng mga taga-Babylon, na nakapagpantig ng mga tainga ng mamamayan. Paulit-ulit siyang ikinulong, itinapon sa balong puno ng putik, at hindi pinakain. Sinabi sa kanyang maaari siyang makalaya kung ititigil na niya ang “kahibangan” na ito ngunit, hindi siya papayag. He loved God more than his own life.

Daniel. (Daniel 1-2, 4-6) Nagsimula sa pagkabata ang kanyang pagtindig para sa Panginoon. Nasa panahon siya kung saan ang kanyang mahal na bayang Israel ay nasa ilalim ng rehimen ng Babylon, at maaari niyang idahilan na wala na siyang magagawa kundi sumang-ayon sa mga paganong kasanayan ng mga tao rito, kabilang na ang pagkain ng karneng inihain sa diyus-diyosan. Magalang siyang tumanggi kasama ang tatlo niyang kaibigan, at bagaman alam niyang malalagay sa panganib ang buhay ng eunuko na nag-aalaga sa kanila bukod pa sa kanya, ay hindi siya umurong sa kanyang paninindigan. Hindi rin siya natakot sa mga hari ng emperyo na dumaan sa kanyang panahon, upang sabihin ang mga naka-ambang parusa ng Diyos sa mga ito. Hindi siya natakot na maitapon sa kulungan ng mga leon, bilang parusa sa mga mananalangin sa ibang Diyos bukod sa hari. Mas mahal niya ang Diyos kaysa sa buhay at karangyaan na maibibigay ng emperyong kanyang kinaroroonan.

Stephen. (Acts 6-7) Siya ay isa sa mga diyakonong pinili ng iglesiya ng Jerusalem upang pakainin ang libu-libong mga Kristianong mahihirap dahil sa kapuspusan sa Ispiritu at kalaguan sa pananampalataya sa Panginoon. At hindi maitatanggi ng mga taong laban sa kanyang pananampalataya na siya ay puno ng Ispiritu at karunungan sa kanyang mga sinasabi. Dahil sa kanilang inggit at galit, ay inakusahan siya ng mga ito ng kung anu-ano, inaresto at dinala sa konseho sa harap ng mga pekeng testigo. Kung iisipin, sa ganitong pagkakataon, kung saan ikaw ay mag-isa lamang sa gitna ng mga nagugutom na leon, ay manginginig ka sa takot at susuko na lamang sa kanila. Ngunit hindi natinag si Stephen, buong tapang niyang itinuro ang kasalanan ng mga taong iyon, at bilang kapalit, ay hinatulan siya ng pagbabato hanggang kamatayan. Mas matamis para sa kanyang mamatay na lamang kaysa ikaila ang Kanyang Tagapagligtas.

 

THOSE BEFORE US

Bukod sa mga halimbawa ng Biblia, may mga Kristiano na nabuhay bago ang ating panahon na nanindigan at tumayo sa para katotohanan. Bawat isa ay hindi walang oposisyon, ngunit hindi ito naging dahilan para hindi ipaglaban ang Salita ng Diyos. Sila sina Francis Schaeffer, Charles Spurgeon, at C.S. Lewis. Kilalanin natin ang bawat isa.

Francis Schaeffer. Tinagurian siya na “Rebel for Truth,” dahil na rin sa kanyang katapangan na ituro ang moral na paglihis at doktrinal na kompromiso na unti-unting pumapasok sa mga iglesiya upang wasakin ang pinakapundasyon ng Kristiyanismo—ang Salita ng Diyos sa mga isinulat Niyang aklat. Sinabi niya na ang “iglesiya ay nasa matinding panganib.” Ayon sa kanya, ang mga pakikiayon ng mga iglesiya sa sanlibutan ay binabalewala ang mga ipinaglaban ng mga Kristiano noon at “pinagmumukha lamang itong away lamang ng mga bata.” Sumulat si Schaeffer ng 24 na aklat na tumatalakay sa lahat ng problema ng mundo mula sa abortion at euthanasia hanggang sa pagpatay ng mga sanggol at pagbagsak ng modernong iglesiya. Madalas siyang punahin, hindi lamang ng mga sekular na madla, kundi mismo rin ng mga Kristiano na hindi maintindihan ang hindi niya nababaling tindig para sa kawalang-pagkakamali ng Biblia. Sinabi niya na ginagawa niya ito “para sa ating mga sarili at para sa ating ispiritwal at bayolohikal na mga anak. Kung wala tayong matibay na pagtingin sa Salita ng Diyos bilang pundasyon, ay hindi tayo magiging handa para sa mahihirap na araw na parating…” Iniisip niya ang mangyayari sa susunod na henerasyon kung hindi tayo maninindigan para sa Banal na Kasulatan, kaya madalas niyang inilalagay ang kanyang reputasyon para ipaglaban ang Biblia.

Charles H. Spurgeon. Sa kilalang lungsod ng London, noong 1854, ay tinawag ang Baptist na ito upang mag-pastor sa isang iglesiya roon. Ngunit mula noong kunin niya ang posisyong iyon, ay lumaganap sa bansa ang epidemya ng cholera, na kumitil ng buhay ng maraming mamamayan noong panahon na iyon. Imbes na mawalan ng loob, ay buo ang kanyang katauhan sa pagtulong sa mga may sakit, at araw-araw siyang tumatayo upang mangaral sa mga burol ng mga namatay. Bukod pa roon, dahil sa kanyang mga biblikal na mga sermon, ay maraming mga nangaligtas na mga kaluluwa at naidagdag sa iglesiya. Libu-libo ang nakikinig sa kanyang pangangaral. Bukod pa roon, noong panahon niya, ang Baptist fellowship na kanyang kinabibilangan ay unti-unting sumunod sa kompromiso ng pagtanggi sa awtoridad ng Kasulatan, dahilan upang punahin niya ito sa kanyang mga sulatin at sa bandang huli ay humiwalay sa fellowship na ito. Maraming sumisira sa kanyang repustasyon resulta nito, ngunit nanatili siyang matatag at di natitinag.

C.S. Lewis. Kilala si Clive Staples Lewis sa mga isinulat niyang mga aklat, kabilang ang The Chronicles of Narnia at The Screwtape Letters. Ang mga ito ay mga alegorya na pinapakita ang mga malalalim na katotohanan ng Kristiyanismo, at maraming kumi-criticize sa kanyang mga gawa dahil sa paggamit niya ng satiro at mga ideya na abstrak upang ipahatid ang mga katotohanang ito. Sinabihan pa siya ng isang kilalang awtor na “wala kang karapatan na sumulat ng ganyang mga aklat dahil hindi ka naman na-ordinahan at hindi ka naman estudyante ng Biblia.” Ngunit hindi siya natinag sa mga salitang ito dahil, “hangga’t hindi nangangaral ang estudyante ng Biblia at mga taong naordinahan sa wikang maiintindihan ng mga ordinaryong tao, ay hindi ako titigil na magsulat ng ganitong mga aklat.” Sumulat din siya ng isang matinding aklat bilang depensa laban sa mga hindi naniniwala sa Kristiyanismo, ang Mere Christianity, na naging best-seller.

 

Ang oras at espasyo ay limitado para akin pang ilahad ang iba’t ibang mga halimbawa ng Biblia (tulad nina Abraham, Moses, Joshua, Samuel, David, Paul, Peter, John, etc.) at ng ating nakalipas at kasalukuyang kapanahunan (mga AnaBaptists, David Cloud,  etc.) ng mga tao na nanindigan para sa katotohanan ng Bibliya at dahil sa kanilang pananampalataya at pag-ibig sa Diyos.

Ngunit umaasa ang inyong lingkod na gamitin Niya ang mga halimbawang nabanggit upang ikaw din ay buong tapang at buong lakas at tiwala na tumindig para sa Diyos at Kanyang Salita. May isang dahilan na nagtulak sa kanilang gawin ang mga ito: for love of the Lord—ang pag-ibig para sa Panginoon. bdj

 

Ang mga impormasyong nakasulat sa section ng “Those Before Us” ng artikulong ito ay kinuha sa artikulong Ingles na isinulat ni Creston Mapes, ang “Aflame for His Glory” ng In Touch® magazine, January 2003, pp. 10-13.

 

A Costly Move

Bawat galaw natin ay may presyo. Ang isang simpleng hakbang ng iyong paa ay kumukunsumo ng karampatang enerhiya mula sa iyong katawan. Kahit ang pagpikit-bukas ng iyong mata ay gumagastos ng lakas kahit paunti-unti. Alam natin na ang kasalanan ay may presyo: kamatayan. (Romans 3:23) At kung gaano kasigurado na mababawasan ka ng lakas sa pagtatrabaho ay ganun din kasigurado na mamamatay tayo dahil sa kasalanan. At ngayong Kristiano na ang karamihan sa nakakabasa ng mga salitang ito, ang pagsunod natin sa Diyos ay may halaga—may kabayaran, may presyo. Kaya kaibigan, kung ang pagsunod mo sa Panginoon ay halos wala, kaunti, o walang kapalit na halaga, ay wala ka pa talaga sa tunay na pagsunod sa Kanya—nasa “comfort zone” ka pa. Baka sumusunod ka pa sa Panginoon sa mga panahon at sitwasyon na hindi ka masyadong nababawasan.

Nitong mga nakaraang linggo, ay naranasan kong magbayad ng malaki para sumunod sa Panginoon. Una ay nung hamunin ako ng kaklase ko tungkol sa aking paniniwala tungkol sa kaligtasan. (Ito yung nakwento nung nakaraang linggo.) Hindi niyo alam kung gaano kalaking oras at lakas at karunungan ang iginugol ko para lamang masagot ang kanyang mga katanungan. Ngunit gagawin ko ito dahil inutos ng Diyos (1 Peter 3:15; Jude 3). Ang pagtuturo sa mga bata ng Salita ng Diyos, maliit na bagay man sa iba, ay ibinibigay ko ang buong araw ng Sabado, na kailangang gumamit ng lakas, talino, at sigasig (minsan ay pera pa). Ginagawa ko ito dahil pagsunod ito sa Diyos (Matthew 19:14). Ang pag-aayuno ay may presyo—isang mag-hapon na walang pagkain ang tiyan. Ngunit ito’y para sa Diyos, kaya gagawin ko. Nitong nakaraang limang araw, mula umaga hanggang hapon, ay nagbahay-bahay kaming mga kabataan upang mag-akay ng kaluluwa, at bukod sa lakas, oras, at kaalaman, ay kailangan naming tiisin at harapin, ang pagtanggi, pagbalewala, at mga matitigas na mukha ng tao sa paligid. Ngunit ito ang tamang gawin (Proverbs 11:30), at pagsunod ito sa Panginoon (Matthew 28:19). At para matapos ang mga papel na ito ay kailangan ko ring gumugol ng lakas at talino. Ngunit pagsunod ito sa Panginoon, kaya ginagawa ko ito (1 Corinthians 14:26; Acts 13:49).

May presyo ba ang pagsunod mo sa Panginoon? Kung sumusunod ka sa Panginoon sa mga bagay na maliliit lamang na halaga, ay hindi pa ganap ang pagsunod mo sa Panginoon. Kapag may negosyo o trabaho, at dahil doon ay hindi ka na dadalo sa pagtitipon, ay hindi ka pa sumusunod nang may presyo para sa Panginoon. Kung iniisip mo na kailangan pang maglakad papuntang church at dahil ito ang presyo na kailangan para sumunod sa Panginoon, ay hindi ka na a-attend. Pag ang soul winning ay hinahadlangan ng mga dahilan na dahil nakakapagod, may negosyo ako, o natatakot ako sa tao, ibig-sabihin niyon ay hindi pa ako handang magbayad ng malaking halaga para sa pagsunod sa Diyos.

Ang mga nauna sa atin ay nagbayad ng malaking halaga para masunod lamang ang Panginoon: si John the Baptist, ang ating Panginoong Jesus, ang mga apostol, ang mga unang iglesiya, ang mga iglesiya sa Dark Ages, at mga iglesiya natin ngayon na nasa mga Komunista, at muslim—buhay. Ang pagsunod nila sa Panginoon ay hanggang kamatayan. Nahihiya ako sa mga ninuno nating ito dahil hindi pa ako dumarating sa ganoong sitwasyon. Ang malaking naranasan ko ay kahihiyan sa harap ng mga tao nang gawin ko ang ginawa ko noon sa harap ng bahay na iyon na binabastos ang ating pananambahan sa Diyos. But that was just a little thing compared to what my Savior has done for me. Ngunit naranasan mo na rin ba ito—kahihiyan sa ngalan ni Jesus? Mas mamatamisin ko pa ito kaysa naman sa pagharap ko sa Diyos ay sasabihin niya, “You haven’t given much.” – Bro. Elijah Abanto

The Right Anger

If I will consider myself, I would say na ako ay isang 50-50 person pagdating sa galit. You would see me very patient with other people—at hindi ako plastik noon, ganoon ang tunay kong reaksyon—what I mean is, yung mga hindi ko kapamilya. But kapag tungkol na sa aking mga magulang at kapatid ko sa laman—madalas kong natatagpuan ang aking sarili na madaling mairita at magalit. And I really don’t understand myself why. Minsan nga ay nagagalit na rin ako sa sarili ko kung bakit ganito ang disposition ko pagdating sa galit. I really need the grace of God para maggawa ko rin ito pagdating sa aking pamilya.

Anyway, sinabi nga ng ating pastor na hindi lahat ng galit ay masama. May tamang galit. May maling galit. Ngunit ano na nga ba ang tama? Pag nalaman natin kung ano ang tamang galit, malalaman din natin agad kung ano ang mali.

Kung dahil sa ginawa sa atin kung bakit tayo nagagalit, I think that’s the wrong kind of anger. Never did Jesus became angry because of what everybody did to Him; yun ay kung ano ang ginawa nila sa Diyos at sa ibang tao. Nagalit Siya sa mga negosyante sa temple dahil sa pagsira nila sa dapat na ispiritu ng temple bilang bahay ng panalangin ng Diyos. Nagalit Siya sa mga Fariseo dahil sa pagsira nila sa utos ng Diyos at pagpapahirap sa kapwa sa pamamagitan ng kanilang mga tradisyon. Nagalit Siya sa mga apostol dahil sa pagmamataas nila sa isa’t isa.

Ngunit may gawin sa Kanyang masama, hindi Siya nagalit. Hindi Siya nagalit sa mga tao nang Siya’y palayasin mula sa kanilang lugar. Hindi Siya nagalit nang hindi sila tanggapin ng mga Samaritano sa kanilang nayon. Hindi Siya nagalit nung Siya’y ipagkanulo ni Judas at ikinaila ni Pedro at tinakbuhan ng mga disipulo. Hindi Siya nagalit sa mga Fariseo nang magkaisa silang ipako Siya sa krus, ganundin sa mga sundalong nagsagawa nito. Hindi Siya nagalit dahil sa ginawa sa Kanya; nagalit Siya dahil sa ginawa sa Diyos at sa ibang mga tao.

Kapag nagalit na siguro tayo sa ating anak, na hindi dahil sa pagsuway at kawalang-paggalang nila sa atin, ngunit higit pa doon, ay dahil sa pagsuway niya at paglapastangan sa utos ng Diyos, yun ang tamang galit. Kung nagalit tayo sa kapatid dahil sa paninira nito sa iba at hindi sa atin, yun ang tamang galit. Ang tamang galit ay nangyayari kapag iniisip natin, hindi ang ating mga sarili, kung ang iba at ang Diyos.

I pray na maging ganun din ako. Tulad ni Jesus.

No Energy, No Desire

(written 2010)

by Elijah Abanto

I sat in front of the computer. Tuesday. Wednesday. Yung mga papers sa church, yung lesson mo sa Sunday School, yung lesson mo sa Good News, yung ituturo mo sa elementary school, yung projects mo sa Bible school—malapit mo nang ipasa yun, birthday pa ni ano sa… “Ahh!! Bakit ganito!” naibulalas ko at tumayo. Si Micah ay nasa kabilang computer, at nagtanong din siya sa akin kung bakit. “Wala akong gana!” nasabi ko na lang. Gusto ko nang umiyak sa nangyayari sa akin—ngawa ako nang ngawa, kailangan ko itong gawin, pero bakit ayaw gumalaw ng daliri ko? I was almost thinking what this implied: hindi ako makakapagturo sa elementary, hindi ako makakapagturo sa Good News, hindi ako maka-kapagturo sa Sunday School, hindi maipa-publish ang mga papers—as in nothing!

I looked at my brother and sighed, Buti na lang siya walang ganitong burden. Pumalit ang isa ko pang schoolmate na si Nicko, and he was busy chatting and doing Facebook. Buti pa siya, walang ganitong problema. May games dock sa aking Google Desktop kaya naglaro muna ako ng Tetris at ng Pacman. Lumipas lang ang sinayang kong oras. Lalong napalakas ang ngawa ko. Nag-isip pa ako ng ibang pwedeng gawin. Binuksan ko ang Ya-hoo! Messenger at Windows Live Messenger accounts ko at tiningnan kung mayroon akong makakausap. Naka-online si Tatay (si Pastor) at si Pastor Charlie. Una kong chinat si Tatay at sinabi ang aking nararamdaman. Ang sinabi niya, “Sige rest ka na lang muna.” When I read that, at first, ito na lang ba lagi? Sinabi na rin sa akin ito ni Ate Joy, 4th year kong schoolmate at kaibigan sa Bible school at Ate Jean, secretary ng BS. Nung nasa ba-hay ako laging sinasabi sa akin ni Tatay at ni Mommy, “Hindi ka kasi natutulog nang maa-ga eh; nagpupuyat ka kasi eh. Hindi ka pa maayos matulog!”

Then I thought, “Rest?!” at ang iniisip ko nung time na iyon ay wala akong ginagawa, and then, “Rest?!” But then, I realize, Siguro nga. So I replied, “Siguro nga po dapat lang akong magpahinga, hehe.”

Nung Huwebes tinry kong gawin yung publications to no avail. Wala akong gana nung araw na iyon. I shared my burden with my beloved boys and they prayed for me. Biyernes. “I need to do something!” Kaya pagkatapos kong maghugas at magluto para sa umaga, wala pa rin akong gana. I slept. Pagkagising ko ay medyo masakit ang ulo, but, I need to work. So I did. Habang tina-type ko ito, ay tapos na ang ibang publications at kaunti na lang ang gagawin ko sa BDJ. There are still more to do, but, at least, I’ve done something.

Have you come to this stage? You’re not alone. And don’t envy others—they have their own burdens. And, hey, God is with you. He will help you get through. 😉

What the Left Hand is Doing

by Ruth Bell Graham

“Ayaw niya na malaman ng kanyang kanang kamay na walang ginagawa ang kanyang kaliwang kamay,” sinabi sa akin ng isang kaibigan tungkol sa maramot niyang kamag-anak, kung saan ngiwi niyang binaligtad ang payo ni Jesus na huwag ipaalam sa kaliwang kamay kung ano ang ginagawa ng kanang kamay.

Yung mga taong naka-apekto nang malalim sa aking buhay para sa ikabubuti ay bihira, kung mayroon man, na alam ang katotohanan na iyon. Sa kabilang dako, yung mga nag-iisip na sila’y pagpapala sa akin ay hindi naman talaga.

Sinabi sa atin ni Jesus sa Mateo 25 na sa huling paghatol, ay Kanyang paghihiwalayin ang mga tao sa isa’t isa, tulad ng isang pastol na hinihiwalay ang mga tupa sa mga kambing, ang tupa sa kanan at sa kaliwa naman ang mga kambing.

“Halina, kayong mga pinagpala ng aking Ama, manahin ninyo ang kaharian,” sasabihin Niya sa mga tupa. “Sapagkat ako’y nagutom, at binigyan ninyo ako ng pagkain: Ako’y nauhaw, at binigyan niyo Ako ng inumin: Ako’y isang estranghero, at pinapasok niyo Ako: hubad, at dinamitan ninyo Ako: Ako’y nasa kulungan, at kayo’y lumapit sa Akin” (Mateo 25:34-36).

Ngunit sa mga kambing Kanyang sasabihin ang kabaligtaran, na nag-uutos, “Lumayo kayo sa Akin, kayong mga isinumpa, sa walang-hanggang apoy, hinanda para sa diyablo at sa kanyang mga anghel” (Mateo 25:41). Ang mga kambing ay babalewalain ang bawat Kanyang pangangailangan, na, Kanyang ipinaliwanag, ay mga pangangailangan ng mga pinakamaliliit sa Kanyang mga kapatid.

Sila na mga naglingkod sa Kanyang mga pangangailangan ay walang kamalay-malay sa kanilang kabutihan at kabaitan, katulad na ang mga walang pakielam ay walang kamalay-malay sa kanilang kawalang-pakielam.

Siguro ito ang dahilan kung bakit nagbababala si Jesus tungkol sa pagbibigay ng limos sa harap ng mga tao. At ang tungkol sa hindi pagpapaalam sa kanang kamay kung ano ang ginagawa ng kaliwa.

Mula sa Decision magazine, June 2005, sa “Especially for You” section ni Ruth Bell Graham.

Sincerely Yours, Job (Part 2)

by Bro. Elijah E. Abanto

Base sa sermon ni Charles R. Swindoll, What Job Teaches Us About Ourselves

Isa sa mga bagay na ayaw-na-ayaw (kung hindi man pinaka-ayaw) nating maranasan ay ang paghihirap. Mas gugustuhin nating mamatay na lamang kaysa dumaan pa sa serye ng mga pagkawala—ng pag-aari, pamil-ya, kalusugan, o kaibigan. Ngunit kung mayroon mang dapat makaranas nito, tayo iyon, mga Kristiano—at ito rin ang nangyari sa buhay ni Job na tatalakayin natin ngayon. May pitong prinsipiyo na nais ituro sa atin ni Job (ng kwento ni Job) patungkol sa ating mga sarili, at titingnan natin ngayon ang unang apat sa mga iyon.

Basahin natin ang Job 1:6-19:

Isang araw nga nang ang mga anak ng Dios ay magsiparoon na magsiharap sa Panginoon, na si Satanas ay naparoon din naman na kasama nila. 7 At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Saan ka nanggaling? Nang magkagayo’y sumagot si Satanas sa Panginoon, at nagsabi, Sa pagpaparoo’t parito sa lupa, at sa pagmamanhik manaog doon. 8 At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka’t walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios at humihiwalay sa kasamaan. 9 Nang magkagayo’y sumagot si Satanas sa Panginoon, at nagsabi, Natatakot ba ng walang kabuluhan si Job sa Dios? 10 Hindi mo ba kinulong siya, at ang kaniyang sangbahayan, at ang lahat niyang tinatangkilik, sa bawa’t dako? iyong pinagpala ang gawa ng kaniyang mga kamay, at ang kaniyang pag-aari ay dumami sa lupain. 11 Nguni’t pagbuhatan mo siya ng iyong kamay ngayon, at galawin mo ang lahat niyang tinatangkilik, at itatakuwil ka niya ng mukhaan, 12  At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Narito, lahat niyang tinatangkilik ay nangasa iyong kapangyarihan; siya lamang ang huwag mong pagbuhatan ng iyong kamay. Sa gayo’y lumabas si Satanas na mula sa harapan ng Panginoon.

13  At nangyari isang araw, nang ang kaniyang mga anak na lalake at babae ay nagsisikain at nagsisiinom ng alak sa bahay ng kanilang kapatid na panganay. 14  Na dumating ang isang sugo kay Job, at nagsabi, Ang mga baka ay nagsisipagararo, at ang mga asno ay nagsisisabsab sa siping nila: 15  At dinaluhong ng mga Sabeo, at pinagdadala; oo, kanilang pinatay ng talim ng tabak ang mga bataan; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 16  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang apoy ng Dios ay nalaglag mula sa langit, at sinunog ang mga tupa, at ang mga bataan, at pinagsupok; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 17  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang mga Caldeo ay nagtatlong pulutong, at dumaluhong sa mga kamelyo, at pinagdadala, oo, at pinatay ng talim ng tabak ang mga bataan; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 18  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang iyong mga anak na lalake at babae ay nagsisikain at nagsisiinom ng alak sa bahay ng kanilang kapatid na panganay: 19  At, narito, dumating ang malakas na hangin na mula sa ilang, at hinampas ang apat na sulok ng bahay, at lumagpak sa mga binata, at sila’y nangamatay; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo.

Mula sa mga magandang katayuan sa buhay ni Job, ay biglang lalapit si Satanas sa Diyos upang akusahan siya. Alam nating lahat na si Satanas ang ating taga-akusa, at kahit ang ating mga mabubuting intensyon ay lalagyan ng ibang kulay sa harap ng Diyos para tayo’y saktan lang. At mababasa natin na, yun, pinayagan ng Diyos na mangyari kay Job ang nangyari. Unang prinsipiyo: Hindi natin alam ang mga plano ng Diyos para sa atin. Hindi natin masisigurado na dahil naglilingkod tayo sa Kanya ay pagpapala ang darating sa atin, o hindi natin masasabi na parusa ang darating sa kanila na sumusuway. Mula na lamang sa kawalan ay binagyo ng samu’t saring delubyo ang buhay ni Job—sa isang iglap. Kaya isang aral: Laging maging handa sa kahit-anong bagay, pagpapala man o pagsubok, dahil hindi natin alam. Hindi natin alam.

Mula sa reaksyon ni Job ay malalaman natin ang ikalawang prinsipiyo:

20 Nang magkagayo’y bumangon si Job, at hinapak ang kaniyang balabal, at inahitan ang kaniyang ulo, at nagpatirapa sa lupa at sumamba; 21  At sinabi niya, Hubad akong lumabas sa bahay-bata ng aking ina, at hubad na babalik ako roon: ang Panginoon ang nagbigay, at ang Panginoon ang nag-alis; purihin ang pangalan ng Panginoon. 22  Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job, ni inari mang mangmang ang Dios.

Ang bertikal na perspektibo ay nakakapigil sa horizontal na pagkataranta. Sa lahat ng pwedeng maging reaksyon ni Job sa sunud-sunod na mga pangyayaring ito, ay pagsamba pa at pagpuri sa Diyos ang kanyang ginawa. Mauunawaan siguro ng Diyos kung magalit si Job sa Kanya, dahil alam naman Niya kung ano’ng klaseng mga bagay ang nangyari, ngunit, heto si Job, nagpupuri at sumasamba! Bakit? Dahil nakita niya ang perspektibo ng Diyos, na ang lahat ay pwede Niyang ipalaganap, masaya man o malungkot—dahil Siya ang Tagapaglikha ng lahat, at kabilang siya roon.

Pagpunta natin sa ikalawang kabanata ng Job ay makikita na naman natin si Satanas na lumapit sa Diyos at nagbigay na naman ng reklamo kay Job. Ang resulta: bibigyan ng sakit si Job, ngunit hindi papatayin. At yun nga. At para sa asawa niya, husto na. Hindi na niya makaya ang dinaranas ni Job, kaya:

Nang magkagayo’y sinabi ng kaniyang asawa sa kaniya, Namamalagi ka pa ba sa iyong pagtatapat? itakuwil mo ang Dios, at mamatay ka. (2:9)

Isang makatwirang payo mula sa isang mahal sa buhay, at lahat na ng dahilan ay mayroon si Job para “itakuwil ang Diyos”—besides, asawa na niya ang maysabi! Ngunit sa sumunod na talata:

Nguni’t sinabi niya sa kaniya, Ikaw ay nagsasalita na gaya ng pagsasalita ng hangal na babae. Ano? tatanggap ba tayo ng mabuti sa kamay ng Dios, at hindi tayo tatanggap ng masama? Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job ng kaniyang mga labi. (v. 10)

Kahit sinong nag-iisip nang tama ay alam na mali ang payong ito—pero pag naroon na sa ganoong sitwasyon, paano na? Ikatlong prinsipiyo: Matinding pag-intindi ang kailangan para matutop ang maling payo mula sa taong malapit sa’yo. Masakit siguro para kay Job na sabihin ito sa kanyang asawa, ngunit dahil nanatili siya sa tamang pag-iisip, nagawa niyang makita ang mali nito.

Pang-apat: Kapag ang mga pangit na bagay ay naging mas masahol pa, ang malalim na teolohiya ay gagawin kang marangal at matibay. Kung walang alam sa doktrina itong si Job, hindi niya magagawang maging matibay sa gitna ng pagsubok. Tayo, bilang mga Kristiano, ay dapat na maalam pagdating sa Biblia at doktrina, dahil maaari natin itong panghawakan pagdating ng tamang panahon, tulad ni Job.