Church “Weight”

Ang Aral ng Mga Unang Iglesiya Para sa Iglesiya ng Kasalukuyan

Nakakaramdam ako ng hiya tuwing binabalikan ko ang kasaysayan ng Baptist churches at ng Kristiyanismo sa kabuuan. Ang mga nangyari sa kanila at ginawa nila na nakasulat sa Aklat ng Mga Gawa sa Biblia at sa mga tala ng kasaysayan tulad ng The Trail of Blood ni J.M. Carroll, sa aking palagay, ay nararapat na isulat sa kasaysayan, bagaman ang secular historians, ay ginagawa ang lahat upang magmukhang mga masasama ang mga Kristiano noon. Ngunit, ngayon ay iniisip ko, ang kasaysayan kaya ngayon ng mga Baptist churches ay karapat-dapat bang maisulat? You should answer that for yourself. Bukod sa mga kakaunting halimbawa ng paninindigan, ang mga modernong iglesiya ngayon, ay hindi karapat-dapat—baka pigilan ko pa nga ang sinumang magtatangka—na maisulat ang kasaysayan.

For one reason—ang mga iglesiya ngayon ay hindi na tulad ng dati, na binubuo ng mga indibidwal nitong miyembro. Alam ko ang mga indibidwal na Kristiano na gumagawa ng marka sa ating kasaysayan ngayon, ngunit, bilang iglesiya, ay kadalasan nang hindi makagawa ng “headlines”—kung makakagawa man, ay mga nakakahiyang headlines. At, ironic man kung tingnan, dahil din ito sa mga indibidwal na miyembro ng iglesiya. Sa mga iglesiya ngayon ay iilan lamang ang mga taong tatayo at maninindigan sa doktrina, susunod nang buong puso’t kaluluwa. Samantalang ang mga unang iglesiya ay hindi mo masasabing pastor lang ang gumagawa—lahat. Hindi lamang mga pastor ang inuusig—lahat. Bakit? Dahil lahat, hindi lamang ang pastor, ang naninindigan, sumusunod, tumatayo para sa Katotohanan at sa Diyos ng Katotohanang iyon. Mayroon sigurong mga indibidwal na talagang magiging prominente (tulad nina Pedro at Pablo), ngunit hindi dahil sila lang ang gumagawa ng dapat, kundi dahil gumawa pa sila nang higit sa dapat, at may partikular na utos sa kanila ang Diyos. Ang mga miyembro, bagaman hindi maisulat ang pangalan, ay ginagawa ang nararapat nilang gawin bilang iglesiya—nangangaral, nagtitiis ng pag-uusig, at nagdadala ng kaluluwa sa Panginoon. Sa ngayon kasi, kadalasan ang pastor lang ang gumagawa ng dapat, at ang mga miyembro ay hindi lahat ginagawa ang dapat. Kung hindi gayon eh di sana ay nagliliwanag na tayong mga bituin sa ating mga lugar. Wala, pagbalik natin sa ating tahanan ay parang hindi natin kilala ang kapit-bahay natin.

May gustong ituro sa atin ang mga unang iglesiya, at iyon ang gusto kong ibahagi sa inyo ngayon. Sa pamamagitan nito, makikita natin ang bigat ng pagiging isang miyembro ng iglesiya, o Church “Weight.”

Aral # 1: Ang Church Covenant nila ay nasa kanilang mga puso. Guess what, wala silang formal to-the-letter na kasunduan! Ang tanging mayroon sila ay ang Lumang Tipan—wala pang Bagong Tipan! And yet, paanong nagawa nilang manalangin nang matindi tulad ng nakasaad sa mga nababasa natin ngayon? (Acts 1:14) Paano nilang naisip na dapat silang laging nagtitipon? (Acts 2:1) Paano nilang nalaman na dapat silang mangaral sa mga tao at kung ano’ng mga sasabihin nila? (Acts 2:14-40) Paano nila naisip na dapat nilang pakinggan ang mga sinasabi ng mga apostol, na dapat silang makipag-fellowship, sumamba, mag-offering, mag-soul winning, na dapat silang maging mabuting testimony sa mga tao sa labas? (Acts 2:41-47) Dahil ang kasunduan nila ay nasa puso nila. Kasi pag nasa papel lamang, madali iyon mabura, madali iyong masira. Kung nasa isip lamang, madaling makalimot, madaling kalimutan, ang anumang ipinangako, isinumpa. Ngunit kung nasa puso, kailangan mo munang kunin ang puso nila bago mawala sa kanila ang kasunduan—pagbabayaran muna ng kanilang buhay bago nila mabali ang covenant nila sa Diyos at sa isa’t isa. We ought to be like that. Nasa puso nila ang sinabi ni Jesus na uusigin sila ng sanlibutan kapag sumunod sila, kaya buong tapang nila itong tinanggap—kapalit man nito ay ang mawalay sa mahal nilang pamilya, mawalan ng pag-aari, o mawalan pati, ng sarili nilang buhay. Ngunit ngayon, sino’ng hindi natitinag sa mga banta ng magulang? Sino’ng hindi iniintindi na baka mawalan siya ng trabaho? Sino’ng hindi iniisip ang sariling kapakanan? Sino’ng hindi natatakot sa sasabihin o gagawin ng tao sa kanila? I hate to say this, ngunit, mukhang labis tayong naaapektuhan ng mga bagay na ito. Why, wala kasi talaga sa puso natin ang kasunduan. Kaya nga ang pinakadakilang utos ng Diyos ay ang umibig, (Matthew 22:36-40) dahil ito ay nagmumula sa puso.

 

Aral # 2: Marunong silang tumanggap ng pagkakamali. Ang pinakadahilan kung bakit hindi nagfo-forward ang mga tao sa altar pag nag-i-invitation kahit may dapat namang ilapit sa Panginoon ay dahil hindi sila marunong tumanggap ng pagkakamali. Ikinakaila nilang may kasalanan sila, o binabalewala nila ito. That’s a saddening fact of today’s churches: ang katigasan ng leeg at puso. But consider the early church’s people—tinatanggap ba nila ang kanilang pagkakamali? Yes, they do. Consider Peter (Mark 14:66-72 cf. John 21; Acts 10); ang buong iglesiya ng Jerusalem (Acts 15); si Paul (Acts 15:36-41 cf. 2 Timothy 4:11); ang iglesiya ng mga taga-Korinto (1 Corinthians cf. 2 Corinthians 7:9-11). May ilan sa kanilang mali ang paniniwala, at nagpatama sila. May mga gumawa sa kanila ng mali; tinanggap nilang mali iyon. Hindi ba dapat maging gaya nila tayo? But most of us fail miserably. Ginagaya natin sina Adan at Eba na nagtuturuan; ginagaya natin si Cain na sumasagot pa sa Diyos; ginagaya pa natin si David na parang walang alam sa ginawa; at ginagaya natin ang marami pang halimbawa sa Biblia at mga hindi ligtas na ipinagpapatuloy pa ang maling ginagawa kahit alam nilang yun nga ay mali! And so, nothing’s changed. Kung hindi tayo magiging tulad ni Pablo, who “dies daily” (1 Corinthians 15:31), ay walang buhay na mababago. Kasi ang susi sa pagbabago ay pag-amin at pagsisisi. Hindi ba yun ang central message ni Jesus at ni John the Baptist at ng mga apostol: “Repent!”? (Matthew 4:17; 3:2; Acts 2:38)

 

Aral # 3: Alam nila kung sino sila. Yes, alam nila kung sino sila at hindi nila iyon nakakalimutan. Kaya alam nilang uusigin sila, kaya alam nilang dapat silang mangaral ng Salita ng Diyos, alam nilang dapat silang magtipon, na dapat silang magbigay, at magpatawad—dahil alam nila kung sino sila—mga mamamayan ng langit, mga anak ng Diyos—mga Kristiano. I hope we don’t forget who we are, why we are here, where we are going, and how to live.

 

Aral # 4: Buhay na nila ito; hindi parte lang ng kanilang buhay. Consider what they did: ibinenta nilang lahat ang kanilang pagmamay-ari, kung saan ang kanilang mga napagbentahan ay dinala sa paanan ng mga apostol, na sila namang naghati ng mga ito sa mga kapatiran. (Acts 2:42-47) Because they think it was their life then. Marami kang sasabihin: “Inaasikaso ko pa kasi ito eh,” “Hindi lang naman iyan ang inaalala ko,” so, ano na ang matitira para sa iglesiya? Tira-tira, minsan, wala pa. Not so with them. Bahala nang walang sariling bahay. Bahala nang walang pera. Bahala nang usigin. Kasi, “They had all things common.”

 

Do you see how “weighty” is the church for them? Yes. Handa silang ibigay ang lahat para sa iglesiya—anyway, hindi ba tayo ang iglesiya? They realized it, kaya naman ginawa nilang lahat para sa kanilang sarili—sila na iglesiya din. Do you think you’re separate from the church? Think of it carefully. Ano yung naligtas ka at nabautismuhan ka? Para lang makasali ka sa Baptist and have a good time?

No. Nang sumapi ka sa church, naging parte ka ng church. At tulad na dapat mong alagaan ang iyong katawan, dapat mo ring alagaan ang katawan ni Kristo kung saan ka parte—ang iglesiya. And with that came a heavy responsibility you should fulfill.

 

Heavy? Well that is the Church “Weight.” At tinuturo sa atin ng mga unang iglesiya, ng Bibliya, kung ano ang wala natin na mayroon sila na dapat mayroon tayo.

Are we hopeless? No. God still gives us a chance. We’re never too late. Why don’t we adapt those lessons into our life at magsimula tayo ng panibagong buhay-Kristiano? Hindi ka pa ba nagsasawa sa kung sino ka ngayon?

You should be.

Advertisements

Kailan Ka Magsisimula?

telescoping

Ang Mga Halimbawa ng Biblia ay Hindi Na Nagpabukas

by Teacher Elijah E. Abanto

 

Ano’ng mga ginagawa mo sa ngayon bilang bata? Naglalaro? Gumagawa ng assignment? Nagpa-practice?

Iyan ang pangkaraniwang ginagawa ng isang bata sa ngayon. Saanman ka tumingin, mga batang nagdo-drowing, nagte-text, nagpo-pog, nagko-computer games, gumagawa ng assignment, nagpa-practice para sa presentation sa school, nanonood ng TV, nakikipag-away sa kapwa-bata sa kapit-bahay o sa school, ang makikita mo. Kabilang ka ba sa kanila? Hindi naman sa minamaliit kita, bata, pero ang babaw ng pinupuntahan mong landas. Kung puro ganito ang iyong buhay, at walang para sa Diyos, mali na agad ang punto ng iyong buhay. Mali. Alam mo ba yun?

Kaya kung hindi ka pa ligtas, magsisi ka na sa iyong mga kasalanan at tanggapin mo si Jesus bilang iyong Tagapagligtas. Ngayon na! Tama na ang puro laro na lang! Puro aral na lang! Puro nood! Puro kwento! Di ka ba nagsasawa? May mas mahalaga kang dapat na ginagawa ngayon, at iyun ay ang maglingkod sa Diyos.

Ikaw na nagchu-church, kailan ka magsisimulang maglingkod nang totoo? Alam ko kumakanta ka na sa church nang masigla tuwing service, nakikinig sa Sunday School, nag-i-special number kung minsan; ngunit ang ibig kong sabihin yung soul winning, pagtuturo, pagsali sa iba’t ibang activities ng church. Kung ligtas ka na, mas madali mo na itong magagawa. Ngunit kailan? “Pag kasintanda na ako ni Kuya, ni Ate”? Hihintayin mo pa ba iyon? Tingnan mo na lang ang mga halimbawa ng Bible ng mga bata na sumunod na agad sa Panginoon.

Si David

Kilala niyo na siguro ang taong pumatay ng isang higante sa Biblia gamit ang kanyang tirador—oo, si David nga. Galing niya ano—pero alam mo bang ginagamit na siya ng Diyos bago ito mang yari (20 taong gulang na siya nang gawin niya ito)? Noong siya’y isa pa lamang musmos (malamang ay 12 taong gulang), ay isa lamang siyang tagapag-alaga ng tupa. Ngunit dahil sa kanyang puso na may pag-ibig para sa Diyos, pinili siya na pumalit kay Saul bilang hari. Hindi pinili ang pito niyang kuya, na mga malalakas, at malalaki ang katawan—pinili siya, siya na mahina ngunit may tiwala sa Diyos na lumikha sa kanya.

Si Samuel

Hindi manganak si Hannah noong panahong ito, at dahil doon ay hiniling niya sa Diyos na bigyan siya ng anak; at kapag ginawa ito ng Diyos sa kanya, iaalay niya ito sa Diyos upang maglingkod habang-buhay. Dininig siya ng Diyos, at ipinanganak ang lalaking nagngangalang Samuel. Noong ito ay tatlo hanggang limang taong gulang na, dinala na niya ito kay Eli, ang mataas na saserdote noong panahong iyon.

3-5 years old? Maglilingkod sa Diyos? Oo, tumutulong siya sa mga ginagawa ni Eli, tulad ng pag-aayos ng mga kagamitan sa tabernakulo, at marami pang iba. Sa maagang panahon ay nagging propeta na rin siya ng Diyos.

Si Josiah

Hindi mo siya masisisi kung maging masama siya. Ang kanyang amang hari, si Amon, ay naging masama, sumamba sa mga diyos-diyosan. Maaga itong namatay bilang parusa ng Diyos—at siya ang pumalit na hari sa edad na 8. At hulaan niyo kung ano’ng ginawa niya—sinunod niya ang lahat ng nalalaman niyang utos ng Diyos—inalis niya ang diyos-diyosan, ibinalik ang mga kapistahan, binasa sa Israel ang Aklat ng Batas—sa batang edad. Hindi na siya naghintay. Sinimulan na niya ngayon.

Si Daniel

Isipin mo na lang na kapag hindi mo kinain ang ipinagbabawal ng Diyos, eh parusahan ka ng matindi, o may madamay na ibang tao—naranasan ito ni Daniel. Noong masakop ang Israel ng kalabang kaharian, dinala silang mga prinsipe at tinuruan ng iba’t ibang bagay—kabilang ang pagkain ng mga inialay sa diyos-diyosan. Kapag hindi niya ito kinain ay paparusahan ng kamatayan ang nag-aalaga sa kanila. Ngunit imbes na matakot ay nanindigan siya; tinanggihan niya iyon kasama ang kanyang mga kaibigan, at hiniling na mga gulay na lamang ang ipakain. Buti na lamang at naging mas mataba pa sila sa mga kumain ng karne sa biyaya ng Diyos!

Si Timothy

Alam niyo bang si Timoteo ang siyang pinakabatang pastor? Nakikipaglaban na siya sa mga bulaang tagapagturo sa Efeso, na mas matanda pa sa kanya. Ngunit tinanggap niya ang hamon—at siya’y naging isa sa mga tagapagpatibay ng iglesiya sa Bagong Tipan.

 

Marami pang iba—mga batang hindi na naghintay na tumanda sila para maglingkod at sumunod sa kanilang Diyos. Hindi sila nag laro, nanood ng TV, nag-pogs, o kung ano pa man—buong tapang  lamang silang sumunod sa Kataas-taasang Diyos—ang Siyang karapat-dapat lamang na paglingkuran.

Ikaw, bata kailan ka magsisimula? Bukas, pagtanda mo na, o ngayon na, habang bata ka pa? Tena, hindi mo alam kung ano ang naghihintay na gawin sa’yo ng Diyos.

Masyadong Bata

child

Nakaka-apekto Ba ang Ating Edad sa Pagiging Kagamit-gamit Natin sa Diyos?

by Linda Canup

Isinalin mula sa article na “Too Young,” In Touch® magazine,

March 2006, pp.28-31 ni Bro. Elijah Abanto.

 

Lagi mo na itong naririnig—isang concert pianist sa edad na 8, isang bihasa sa computer at 10, isang master ng chess sa edad na 12—mga taong sobrang gifted sa mga di-pangkaraniwang mga batang edad na sila ay nakakaakit ng atensyong pang-internasyonal at isang kaabalahan sa kanilang field.

Ilan sa ating mga paboritong mananampalataya ay maaari ding matawag na mga “gifted” sa ispiritwal na paraan. Sina David, Jeremiah, at Timothy ay kaunti lamang sa mga tinawag at masusing nilinang upang kumuha ng mga dakilang misyon sa mga batang edad.

At kahit na mayroon silang suporta ng Diyos, hindi sila madaling nagkaroon nito. Ang pagiging bata ay may mga sariling hamon. Madalas na nakikipagbaka ang mga batang lalaking ito sa inseguridad at mga kakulangang dulot ng kanilang kakulangan sa karanasan. Dahil na rin sa kung paano tumingin sa kanila ang lipunan, sila’y hindi pinapansin, minamaliit, at inuusig dahil sa kanilang pagiging kabataan.

Gayunpaman, ang mga kakaunting piniling ito ay nanatiling matapat sa kanilang mga unang taon at naging matagumpay bilang isang hari, isang propeta, at isang tagapagtayo ng iglesiya ng Bagong Tipan.

DAVID

Nang dumating sa bahay ni Jesse si Samuel para pahiran ang susunod na hari ng Israel, walang nag-isip na tawagin si David mula sa pagpapastol ng mga tupa. Habang binabantayan ng kabataang ito ang mga kawan, ang kanyang mga mas matatandang kapatid ay ipinrisenta sa bumibisitang propeta. “Siguradong ang pinili ng Diyos ay nasa harapan Niya ngayon,” naisip ni Samuel habang ang kanyang mga mata ay nakamasid sa pinakamatanda. (1 Samuel 16:6) Ngunit isa-isa, mula sa pinakamatanda hanggang sa pinakabata, ang lahat ng pitong magkakapatid na lalaki ay tinanggihan.

Hindi naghirang ang Diyos ng isang anak na may mga maharlikang koneksyon, mataas na pagsasanay sa militar, o maging matinding lakas. Pinili niya si David, ang lalaking may puso para sa Kanya (1 Samuel 16:7)

Ang mga Psalmo na isinulat ng batang pastol ay malinaw na ipinapahayag ang kanyang dalisay, matapat na pag-ibig para sa Ama. Ang kanyang mga lirikong musikal, na maayos na inilalarawan ang kanyang kagustuhang maglingkod sa Panginoon, ay may-tiwalang ipinagmamalaki ang kakayahan ng Diyos na iligtas siya mula sa mga kaaway. Pinuri ni David ang pangalan ng Panginoon at pinahayag niya ang kanyang hindi nagmamaliw na debosyon at katapatan. Nang nailugmok ng kasalanan, may kababaan ang loob niyang hinanap ang kapatawaran at nakiusap para sa kanyang pagpapanumbalik at pagbabago. Binigyang-boses niya kahit na ang mga halos hindi na maipaliwanag na emosyon ng puso ng tao.

Bagaman ang tingin sa kanya ng iba ay isa lamang batang tagabukid, tumingin ang Diyos sa kanyang kaluluwa at nakita ang isang matapang na lalaking handang labanan ang mga kaaway ng Panginoon at itatag ang kaharian ng Israel sa lupa.

JEREMIAH

Sa panahon kung saan ang kaharian ng Juda ay nagpapailalim na sa kasalanan at tukso, gusto ng Panginoon ng isang mensahero na pinahahalagahan ang Kanyang Batas at sinusunod Siya nang walang pasubali. Kailangan ng taong ito ng masidhing pag-ibig para sa bayan ng Diyos para magawa niyang magtiis; gayunpaman, dapat niya ring naisin ang katuwiran ng Diyos para maunawaan niya ang pangangailangan ng paghatol. Isang magandang kandidato ang inosente sa pagtalikod ng Juda, ngunit hindi naman sobrang mapangkutya na kanya na kikwestiyunin ang plano ng Panginoon para sa pagpapanumbalik ng kaharian ni David.

Siyempre, alam na Niya noon pa na si Jeremias ang tamang tao para sa gawaing ito, ngunit ang nakatakdang propeta ay hindi kumbinsido. “Hindi ko alam kung paano magsalita, dahil bata pa lang ako,” iprinotesta nito nang ilabas ng Diyos ang Kanyang utos. (Jeremias 1:6) Masyado siyang nakatuon sa sarili at kanyang mga kakulangan kaysa sa plano ng Diyos at kanyang walang-hanggang kaalaman.

Nilagay ng Panginoon ang mga alalahaning iyon sa isang tabi ng pagpapaliwanag na lilinangin at poprotektahan Niya si Jeremias. (vv. 9, 18-19) Sinabi Niya na ito ay noon pa nahirang at hiniwalay, at na gagawin nitong lahat kung ano ang hilingin dito ng Diyos.

Hindi na kayang makipagtalo ng batang lalaking ito sa Diyos. Nagtiwala siya sa salita ng Panginoon, at alam na natin ang kasaysayan.

TIMOTHY

Ang lungsod ng Efeso ay dedikado sa pagsamba sa Griegong dyosang si Artemis at, dahil nga doon, ay lapitin ng mga hidwang paniniwala. Gayunpaman, dahil ito ay kapitolyo ng Romanong probinsya ng Asya, importante ito sa pagpapakalat ng pananampalatayang Kristiano. Nagkaroon ng magtagumpay na ministeryo doon si Pablo, ngunit noong sa oras na ipinagkatiwala niya ito kay Timoteo, may mga bulaang tagapagturo (Himenaeo, Alexander, at Fileto, at iba pa) na nagpapakalat ng mga maling paniniwala nang buong pwersa, at marami sa buong Asya ang naligaw sa pananampalataya. (2 Timoteo 1:15)

Ang suliranin ni Timoteo ay magiging mabigat para sa kaninumang Kristiano, lalo na sa isang batang lalaki na kinakailangang hamunin ang mga church elders na dalawang beses ang edad sa kanya. Subalit, alam ni Pablo (at pinakamahalaga, ng Diyos) na  karapat-dapat si Timoteo sa gawain na ito dahil sa dalawang dahilan: ang kanyang sinserong pananampalataya at ang paggawa ng Banal na Ispiritu sa kanyang buhay. (1 Timoteo 4:14; 2 Timoteo 1:5-6)

Ang ina ni Timoteo ay bahagi ng isang mahabang linya ng matatapat na mga babaeng Judio na mahal ang mga Kasulatan at ninais na lugurin ang Diyos. At mukhang naipasa niya ito kay Timoteo, dahil nang kunin ito ni Pablo, mabilis itong nagkaroon ng isang kahanga-hangang reputasyon bilang isang alagad. (Mga Gawa 16:2) Habang ang dalawa ay naglalakbay, nalaman ng apostol ang mga kalakasan, kahinaan, at mga limitasyong ispiritwal ni Timoteo. Sa gayon, nang dumating ang oras para pumili ng isang tagapagbantay para sa iglesiya sa Efeso, may-tiwalang itinagubilin ni Pablo ang siyudad kay Timoteo, kahit na wala pa itong paunang karanasan.

ISPIRITWAL NA KADAKILAAN

Kadalasan ay masyado nating pinapalamutian ang mga buhay ng mga bayaning ito ng Biblia at itinataas sila sa halos-mala-alamat nang lebel. Naniniwala tayo na hindi tayo makakagawa ng kahit anong kagila-gilalas (ilan sa kanila ay sumulat ng mga Kasulatan!); kumikilos tayo para bagang ang Malagintong Panahon ng Kristiyanismo ay lumipas na at wala lang tayong magawa kundi mag-asam hanggang sa dumating ang Panginoon.

Wala itong katotohanan. Bagaman maaari ngang maging ibang-iba ang ginagawa natin sa pisikal na aspeto sa kanila, pare-pareho lamang tayong sumasagupa sa parehong ispiritwal na gawain.

Sa teorya, alam natin na ang Panginoon ay kayang gamitin ang sinumang Kanyang piliin para matupad ang Kanyang plano, ngunit sa gawa, madalas tayong nalilihis. Iniisip natin na ang sino lamang na may credentials ang may karapatan sa matataas na ispiritwal na gawain—tulad ng mga matatagal nang Kristiano o nasa mga posisyon ng pamumuno.

Ngunit kung matapat lamang nating titingnan ang paraan kung paano gumamit ng mga kabataan ang Panginoon [iba pang halimbawa: Samuel, Daniel, Josiah], malalaman natin ang isang mahalagang katotohanan: Kapag tinatawag Niya tayo sa anumang gawain, agad na Niya tayong naihahanda ng mga talento at kakayahan na kinakailangan. Naghahanap ang Diyos ng ispiritwal na kadakilaan sa lahat sa atin, anuman ang ating hugis, laki, … o edad—[bata, kabataan, o matanda].

 

Si Linda Canup ay ang Assistant Editor para sa In Touch magazine, isang publikasyon ng In Touch Ministries with Dr. Charles Stanley sa Atlanta, Georgia.

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah Abanto ang article na ito upang mapatunayang kayang gamitin ng Diyos ang kahit sino para sa Kanyang layunin—especially children.

Ano Na ang Mangyayari sa Iglesya ng Hinaharap?

Halos (kung hindi man) lahat ng mga magulang na kilala ko ay nais na magkaroon ng magandang kinabukasan ang kanilang mga anak. Gusto nila ang mga ito na maging pinakamahusay, maabot ang pinakamataas na potensyal nila, at para sa ating mga Kristiano, nais natin silang maligtas din at mabuhay nang nakalulugod sa Diyos at sa Kanyang Salita—mapa-doktrina o mapa-isinasapamuhay.

Ngunit ako’y natatakot na baka ang ating mga pangarap sa ating mga anak ay hindi maging isang realidad. Iniisip natin na ginagawa naman natin ang pinakamainam para sila’y mapalaki nang tama, ngunit hindi natin alam—baka nagkakamali tayo. Iniisip natin na tama ang ating mga pamamaraan, at mukha namang maganda sa simula—pagkatapos pagdating ng panahon napapa-isip tayo, “Ano’ng nangyari sa anak ko?” At mula diyan nararapat nating pagbulay-bulayan ang isang tanong.

Ano nang mangyayari sa iglesiya ng hinaharap? Kung hindi tayo maingat, ang mga bata ngayon ay maaaring maging matatandang tumalikod sa hinaharap—ang tumalikod na iglesiya ng hinaharap. Dahan-dahan, ang pagbabago sa doktrina at pamumuhay ang sisira sa mga susunod na henerasyon.

Hindi mo na kailangan pang tumingin pa sa malayo para malaman mong ito’y nangyayari. Personal akong nakakaalam ng isang iglesiya na mayroong service para sa mga matatanda at isa pa para sa mga young people. Hindi na masama ang paghihiwalay church services sa pagitan ng grupo ng edad ay masama, ngunit hindi iyon ang kaso. Ang rason kung bakit sila pinaghihiwalay ay dahil gusto ng mga adults ang mga himno at gusto naman ng mga young people ng ‘masayang’ mga kanta! Ang nakakatakot ay karamihan sa mga young people na ito ay mga anak ng mga adults ng parehong church! Heto pa ang isang iglesiya, ang mga bata ay niloloko yung mga awitin  na kinakanta nila sa Sunday School, at, tulad ng sinasabi ng isang guro doon, ay namamato sila ng mga nilamukos na papel sa teacher habang nasa klase! Gayundin, sa isang matandang iglesiyang alam ko, lahat ng mga babaeng matatanda ay nagdadamit nang maayos sa church service, samantalang ang mga young people rin nito ay naka-mini skirt at spaghetti. At lumaki sila sa church!

Hindi ko naman sinasabi na iyon ay dahil sa atin lahat—ang halimbawang ipinapakita ng mga matatanda ay malakas nang impluwensya para maisip nila na gawin ang tama. Ngunit, ang tanong, hindi kaya posible na may mali din sa ating ginagawa? Nababahala ako na baka hinahayaan lamang natin (o pinepwersa) ang ating anak na gawin ang isang bagay, ngunit wala man lang silang maliit na ideya kung bakit dapat nila itong gawin, o kung bakit dapat nilang gawin ang isang bagay sa ganito at ganyang paraan. At kaya, pag lumaki na sila, hindi nila ito paniniwalaan, o gagawin, o kahit man lang gawin ito sa paraan na inaasahan nating gagawin nila.

Ang mas lalong nakaka-alarma ay hindi natin ito napapansin, mas lalo na na may gawin patungkol dito.

Ating alalahanin: ang iyong mga anak—ating mga anak, ang iglesiya ng hinaharap. Anuman ang ating itinuturo natin sa kanila o hindi tinuturo sa kanila ang makakapag-dikta kung anong uri ng iglesiya ang ating binubuo para sa kinabukasan.

 

Nagsisimula ito sa ating mga magulang. Basahin mo ang Deuteronomy 6. Ang kabanatang ito ang magpapaalala sa inyo ng kahalagahan na maturuan at masanay ang mga bata. Pansinin ang mga talata 1-2, at 7,

Ito nga ang utos, ang mga palatuntunan, at ang mga kahatulan, na iniutos ng Panginoon ninyong Dios na ituro sa inyo, upang inyong magawa sa lupaing inyong paroroonan upang ariin:

Na ikaw ay matakot sa Panginoon mong Dios, na iyong ingatan ang lahat niyang mga palatuntunan at ang kaniyang mga utos, na aking iniutos sa iyo, sa iyo, at sa iyong anak, at sa anak ng iyong anak sa lahat ng araw ng iyong buhay; at upang ang iyong mga araw ay lumawig….

At iyong ituturo ng buong sikap sa iyong mga anak, at iyong sasalitain tungkol sa kanila pagka ikaw ay nakaupo sa iyong bahay, at pagka ikaw ay lumakad sa daan, at pagka ikaw ay nahihiga at pagka ikaw ay bumabangon.

 

Ang prinsipyong ito ay nag-a-apply din sa paraan ng iglesiya sa pagtuturo nito sa bata, dahil doon napapatatag ang pamilya. Hindi dapat nagko-kontrahan ang iglesiya at pamilya, mapa-doktrina o mapa-isinasabuhay.

Ngayon ay magsimula tayo ng isang check-up.  Subukan mong tanungin o obserbahan ang isang bata (12 pababa, maaaring maging anak mo) tungkol sa ilang aspeto ng ating pananampalataya at pamumuhay. Iyon ang magsasabi sa iyo kung nagagawa mo ang iyong trabaho.

Doktrina. Tanungin mo siya tungkol sa mga pangunahing katuruan ng ating pananampalataya. Ilan ang Diyos? Paano ka maliligtas? Madadala ka ba sa langit ng bautismo? Ano ang Bible? Ang mga ito ay ilan sa mga pangunahing tanong na dapat mong pag-isipan sa pagkatao ng isang bata. Kung mali ang naisasagot ng bata sa mga tanong na ito, ibig-sabihin ay hindi talaga niya natutunan ang dapat niyang paniwalaan. Natutunan ni Timoteo ang mga pangunahing doktrina ng pananampalataya nang siya ay bata pa (2 Timoteo 3:15), at ito ang naging isa sa mga hindi maitatangging dahilan kung bakit siya naging isa sa mga pinakabatang pinuno ng iglesiya noong panahon niya.

Pagdalo (Attendance). Talaga bang gusto mong uma-attend ng church, o pinipilit ka lang? Kung dumadalo ka sa church service, sa tingin mo ba ay talagang kailangan itong gawin? Dapat ba ay lahat ng pagtitipon ay daluhan? Dapat ka bang mag-behave nang maayos sa service? Maraming mga magulang ang pinipiling iwanan na lamang ang kanilang mga anak sa bahay, dahil sa tingin nila ay baka manggulo lang ito sa service. Ngunit ito’y isang bagay lamang ng pagtuturo at pagsasanay.

Isa pang salita tungkol sa pagdalo: hindi nire-rekomenda ang paghihiwalay ng mga iglesiya, tulad ng children’s church, at youth church, at adult church, bagaman alam ko na ginagamit din ito ng Diyos para magdala ng kaligtasan at paglagong ispiritwal sa marami. Kung pag-aaralan mo ang mga kasulatan, hindi ka makakahanap ng kahit isang prinsipiyo tungkol sa paghihiwalay sa kanila; imbes, ang mga halimbawa ng kasulatan ay nagpapahiwatig ng isang pampamilyang pagdalo. (Tingnan ang Deuteronomy 16, lalo na sa talata 11; 31:12; gayundin ang Lukas 2, nang mag-dalawang-taong gulang na si Jesus.)

Paghahandog at Pagbibigay. Kung hindi sasanayin ang mga bata ngayon na magbigay, mas malamang na hindi sila magbibigay paglaon, o magiging madamot sila. Itanong, Tama ba para sa iyo na maglagay ng pera sa offering basket? Huwag mong isipin na matututunan nila ito paglaki. Nagsisimula ito NGAYON. Isang mahalagang halimbawa ng batang pagbibigay sa Biblia ay yung batang nagdala ng dalawang tinapay at limang isda kay Jesus. (Juan 6:8-10) Bagaman ang mas kapansin-pansin ay ang kamangha-manghang himala ni Jesus, ang maingat na pag-aaral ng kwentong ito ay ipapakita ang mapagbigay na puso ng batang iyon. Saan kaya nanggaling ang ganoong klaseng ispiritu?

Musika. Ano ang mga awiting gusto mo, mga action song o mga himno? Naaantok ka ba sa mga kinakanta sa service, at mas gusto mo yung mga action song? Bagaman hindi applicable sa lahat, ay reasonable naman na sabihin na kung ano ang kinakanta ng mga bata ngayon ay maaaring magdikta ng kakantahin nila bukas. Kung ang lahat ng kanilang inaawit ay mga mabababaw na awitin at wala man lang yung mas malalim, at may mayamang lingwahe, ang mga himno ay maaaring maging kakaiba sa kanila paglaon. At mas mahalaga, sabihin sa kanila kung bakit inaawit natin iyan, at bakit hindi natin inaawit ito—maaari itong makapagdagdag ng lakas sa paniniwala na nais mong mabuo sa kanila.

Upang magkaroon ka ng ideya sa kung paano tinrato ni Jesus at ng mga mananampalataya sa Bagong Tipan ang musika, tingnan ang mga sumusunod na mga talata: Matthew 26:30; Mark 14:26; Acts 2:46, 47; 16:25, 26; I Corinthians 14:15, 26; Ephesians 5:19; Colossians 3:16; James 5:13. Bagaman ang mga talatang ito ay hindi direkta na sa paggamit ng instrumento, ang hindi pagbanggit nito ay maaaring magbigay ng pahiwatig. Maaari mo ring pag-aralan ang mga instrumentong ginamit sa Lumang Tipan, at tingnan kung ang lahat ng mga ito ay ginagamit sa pagsamba sa templo.

Pagsamba at Paglilingkod. Isipin mo na ikaw ay nasa harap mismo ng Diyos, ano kaya ang gagawin mo? Nais mo bang sumali sa choir? Lumahok sa mga gawain sa church? Lumabas kasama ang isang matanda sa pagse-share ng Bible? O magturo? Ang paggalang at kagustuhan sumunod sa Panginoon ay hinuhubog at nililinang. Lumalaki ba sila na tumitindi ang kagustuhang paglingkuran ang buhay na Diyos?

 

Ang anumang mangyayari sa iglesiya ng hinaharap ay naka-depende sa atin. Siyasatin natin ang ating mga kasanayan. Maaaring tayo ay ignorante tungkol sa kung paano, ngunit ang Biblia ay hindi nagkukulang sa mga prinsipiyo at gabay para magawa mo iyon. Ang kailangan lamang nating gawin ay pag-aralan itong maigi.

Matuto tayo na hubugin sila. At sino’ng nakakaalam? Maaari silang gamitin ng Diyos upang baligtarin muli ang sanlibutan.

Children: The Church of Tomorrow

by Bro. Elijah Abanto

Kilala ko siya na mapagmahal sa mga bata. Minsan nga ay mas gusto pa niyang kasama ang mga bata kaysa makipag-usap sa mga ka-edad niya. At alam niya na dapat turuan nang mabuti ang mga bata na sumunod at mahalin ang Panginoon, at siya’y nag-aalala sa pagpapabaya ng ilang pastor sa mga ito tuwing may pagsasama-sama ang mga iglesiya. Kaya naman sinabi niya sa mga ito na kailangan ay may gawin sa mga batang ito.

Nadagdagan siya ng pagkakataon na makapaglingkod—ngunit sa parte ng mga pastor na iyon ay hindi kalugud-lugod. Sinabi nila na siya na bahala sa mga bata, wala na silang paki-elamanan kung ano’ng gagawin noong tao. Iniwan nilang lahat sa kanya.

Hindi ako laban sa taong iyon, ngunit sigurado ako hindi ko ginawa, at hindi ko gagawin, na purihin ang ginawa ng mga pastor na iyon. Pinababayaan nila ang mga bata. At ang mga bata ay mga tao rin. At ayaw ng mga tao na mapabayaan, ngunit ang ginawa ng mga iyon ay pagpapabaya. Kung walang binanggit siguro ang taong iyon sa kanila, hindi nila iisipin ang mga bata.

 

Ano’ng mangyayari sa iglesiya ng kinabukasan? Kung ipagpapatuloy ng mga iglesiya (at tayo personally) ang mga ganitong kasanayan, hindi ako magtataka kung kinabukasan ang ating mga bata ay maging mga talikod sa pananampalataya. Ang iglesiya ng kinabukasan ay magiging iglesiya ng apostasy sa hinaharap.

Tingnan mo na lang ang mga nangyayari ngayon. Maraming malalaking iglesiya ang hinihiwalay ang mga bata tuwing worship service at nililipat sa tinatawag na children’s church. At imbes na matanggap nila ang parehong pagpapalang natatanggap ng mga kabataan at mga matatanda sa pangangaral ng Kanyang Salita ay kumakanta lamang sila o naglalaro o natutulog. Ang mga lesson na itinuturo sa Sunday School ay puro mga Bible story imbes na mga importanteng doktrina na itinuturo sa Sunday School ng mga kabataan at matanda. At may kilala ka bang nagdidisipulo ng bata? O nakapag-share ka ba ng Bible sa isang bata sa iyong soul winning?

Alalahanin po natin—ang mga bata ang iglesiya ng kinabukasan. At anuman ang tinuturo natin sa kanila o hindi tinuturo sa kanila ang magdidikta kung ano ang magiging kapalaran ng iglesiya ng kinabukasan—kung isang matatag na iglesiya ito o isang sira-sirang grupo ng mga tao.

Basahin po natin ang Deuteronomy 6. Dito ay muli kang mapapaalalahanan ng kahalagahan ng mga bata. Pansinin ang talata 6-7,

At ang mga salitang ito, na aking iniuutos sa iyo sa araw na ito, ay sasa iyong puso; At iyong ituturo ng buong sikap sa iyong mga anak, at iyong sasalitain tungkol sa kanila pagka ikaw ay nakaupo sa iyong bahay, at pagka ikaw ay lumakad sa daan, at pagka ikaw ay nahihiga at pagka ikaw ay bumabangon.

Isang paalala din sa atin ito, mga magulang. Tayo, higit sa lahat ang dapat na magturo at magsanay sa mga anak natin na malaman ang Salita ng Diyos at mabuhay nang tulad kay Kristo. Sa bahay dapat nagsisimula ang ating mga “Sunday School,” “prayer meeting”—mga kasanayan natin sa iglesiya—sa tahanan iyan nagsisimula. At kailangan natin silang turuan at sanayin.

Magkaroon tayo ng isang check-up. Obserbahan mo ang isang bata sa ating iglesiya (maaaring iyong anak) tungkol sa pananampalataya natin at mga kasanayan. Kabilang dito ang mga sumusunod:

Doktrina. Tanung-tanungin mo siya tungkol sa mga pangunahing doktrina ng ating pananampalataya. Pareho kaya sa iyong pinaniniwalaan ang iyong anak? Kung hindi siya matatag dito ngayon, magiging mahirap na matutunan niya ito paglaki.

Pagdalo sa Iglesiya. Gusto niya bang um-attend o napipilitan lang siya? O sinanay mo ba siyang um-attend lamang ng umaga ng Linggo o pati gabi at Huwebes? Kung hindi mo pinapakita ang kahalagahan ng pagdalo sa iglesiya ngayon, malamang ay hindi rin niya matutunang dumalo sa iglesiya pagdating panahon.

Pagbibigay. May alam tungkol sa tithes, offerings o commitment ang iyong mga anak? Ngayon ba ay tinuturuan na silang gawin ito? Kaya ako natutong ibawas agad ang aking offering sa aking pera ay dahil sinanay ako noong bata pa ako na ibabawas sa baon ko yung tithes at offering.

Music. Ano’ng mga awit kaya ang paboritong kantahin ng bata? Puro kaya mga action song? Wala namang masama doon pero kung puro action song na lang at wala nang mga psalmo o malalalim na himno ng ating pananampalataya, malamang pagdating ng panahon ang aawitin niyan ay mga mababaw na Contemporary Christian Songs.

Pagsamba at Paglilingkod. Lumalaki ba ang bata na nagkakaroon ng malalim na pagkilala sa Diyos? Kapag kaya nakita niya ang Diyos eh, ano ang gagawin niya—luluhod o itatataas ang baba? Lumalaki ba siyang may kagustuhang maglingkod sa Diyos—mag-soul winning, umawit sa choir, o magturo? Ngayon iyan sinisimulan. Kung tamad sila ngayon sa church, bukas ganon din sila.

 

Ano ang mangyayari sa church of tomorrow? Nakadepende iyon sa atin. Itigil na natin ang pagpapabaya sa kanila. Linangin na lang natin sila na maging mga Cristiano na may takot sa Diyos. At sinong nakakaalam? Baka ang iglesiya ng kinabukasan ang siya pang muling magbaligtad ng sanlibutan—tulad ng ginawa ng unang iglesiya noon.

Tunay na Pag-ibig

by Elijah Abanto

Kakatapos ko lang magbasa ng isang article tungkol sa isang 12-year old girl, at hindi ko mapigilang mapaluha sa balitang ito.

Medyo may interes ako sa mga nangyayari sa Amerika ngayon dahil nakikita ko na ang struggle ng mga American Christians para patuloy na manindigan para sa Panginoon. Kung hindi niyo nalalalaman, ang Obama na mukhang nakakatuwa sa TV dahil siya ang kauna-unahang pangulong itim sa bansa ay siya ring presidente na salungat ng ating pinaninindigan, kasama na ang tungkol sa abortion (pagpapalaglag ng sanggol) at gay marriage (pagpapakasal ng parehong kasarian). Laban tayo dito, ngunit siya ay hindi. At maraming pag-uusig ang ginagawa sa mga Kristiano ngayon ng administrasyon ng Amerika para gawing ligal ang mga hindi legal at gawing iligal ang legal (pagpe-pray, pagbabasa ng Bible). Kaya naman naglalaan ako ng oras upang magbasa ng mga balita tungkol sa kalagayan ng Kristianismo sa Kanluran.

Ang labindalawang-taong gulang na batang babaeng ito ay si Lia, isang elementary student na planong gawing contestant sa isang speech competition o pananalumpati. Anak ng isang Kristiano, alam niya ang kalagayan ng kanyang bansa patungkol sa abortion, at nais niya na magtalumpati laban sa gawaing ito. Isa pa, siya mismo ay isang Kristiano at mahal niya ang Diyos at ang Kanyang Salita. Ang problema ay talagang dine-discourage siya ng mga gurong nakakabasa ng kanyang essay, bagaman hindi maitatanggi ang galing sa pagkakasulat ng talumpating ito ng kanyang adviser. Nagbanta pa ang mga husgado na i-de-disqualify siya sa contest kapag hindi niya binago ang kanyang topic. Pero nanatili siyang matatag, at kahit na hindi siya tanggapin bilang contestant ay pinili pa rin niyang italumpati ang essay at pinablish sa Youtube.* Dahil nagustuhan ng kanyang adviser ang kanyang gawa, ay hinayaan pa rin siyang magtalumpati.

Nang magtalumpati na siya, sinabi ng school principal at mga guro na obvious na siya ang winner ngunit dinisqualify siya ng mga judges dahil sa isyu na kanyang tinalakay. Ngunit noong sumunod na araw ay nalaman na umalis ang judge na nag-disqualify sa kanya at ang mga natira ay binago ang desisyon at siya nga ang nanalo. Naka-schedule siya na dalhin sa regional level. May 130,000 na ring nakapanood ng kanyang video.

Dapat itong humamon sa atin. Isang bata (kadalasan kasi namamaliit natin ang mga mas bata sa atin) ang nagpakita ng tunay na pag-ibig sa Diyos at tao na sa kabila ng lahat ng maaaring mangyari, ay nagdesisyon siyang magsalita! Dahil mahal niya ang Diyos at tao. May ganito ka na bang pagmamahal sa Kanya?

Ang I Corinthians 13 ay isang sikat-na-sikat na kabanata sa Biblia tungkol sa pag-ibig. Isa sa mga sinabing katangian nito ay na ang pag-ibig ay “binabata ang lahat ng bagay, pinapaniwalaan ang lahat ng bagay, inaasahan ang lahat ng bagay. Ang pag-ibig din ay “nagsasaya hindi sa kasalanan, kundi nagsasaya sa katotohanan.” Si Jesus ay tiniis, pinaniwalaan at inasahan ang lahat ng bagay para itanghal ang katotohanan at ibigay sa atin ang kaligtasan. Hindi Siya nanatiling tahimik nang makita Niya ang kamalian sa kanyang paligid, kundi nagsalita Siya.

Dumating na ba sa atin ang pagkakataon kung kailan ipinaglaban natin ang katotohanan kahit na may nagbabantang hindi maganda? O ang ginagawa natin ay hinahayaan na lamang ito at iniisip na, “Sila na ang bahala sa Diyos”? Nakakalungkot. Nakikipag-kompromiso tayo para huwag na tayong pagdiskitahan; ngunit hindi natin iniisip na nasasaktan ang Diyos doon.

Sa huling Linggo ng Building in the Power of Love, ine-encourage ko kayo na tumayo para sa Kanya dahil sa pag-ibig natin sa Kanya. Sana kung kailangan tayong hindi pumasok sa school o trabaho, o huwag munang gumawa, o masaktan ng magulang, o bumaba ang grades, o mapagtawanan, hayaan na natin–tulad ng babaeng ito–at least, alam ng Diyos na mahal natin Siya.

Is Winning Enough?

by Pastor Felizardo Abanto

(Written 2008)

Last Sunday we had sixteen visitors. When eleven of them came forward for salvation, eleven altar workers came up to get each one of them to lead them in accepting Jesus Christ as their Savior. Even if all sixteen came forward we will still have sixteen altar workers available.

This is true because of our Operation Go Training Program. Right now, on our fifth batch, we have twenty-two trainees plus nineteen trainers. Last December, a big church of 400 members celebrated their anniversary. Two hundred people came forward for salvation during the invitation but only twenty altar workers are available to deal with them. Why? Because they have no training program like ours. It’s very easy to have 100 to 200 altar workers if that church is conducting a regular no-nonsense training for soul winners like Operation Go.

Now we added Operation Grow: a leadership training program for those who graduated from the Operation Go Soul Winning Training Program. It is a program for them to understand discipleship by multiplication. Apostle told Timothy, “The things that thou hast heard of me among many witnesses, the same commit thou to faithful men, who shall be able to teach others also.” It is not enough to win a soul. You have to disciple and train your convert so he will be strong enough and able to win a soul by himself. Still, the work is not done. The soul won by your disciple must also be discipled and trained for soul winning, and on and on ad infinitum. Then you win a soul again to start the process anew. Nobody should stop. All converts must go soul winning and training converts until Jesus returns.

It’s not easy. Actually it is impossible, because only by God’s grace and power this is accomplished. So let us humble and submit ourselves to God’s empowerment for us to be used by Him.