Rejoice with Them That Rejoice (How True Friendships Develop)

As unusual for a man it may be, noong kabataan ako ay mahilig ako sa drama sa telebisyon. Kasama ang aking ina, sinusubaybayan namin ang mga ito palagi at kadalasan ko pang naikukwento sa iba. Alam natin na kadalasan ang mga dramang ito ay puro mga love stories, o mga kwento daw ng pag-iibigan ng isang lalaki at isang babae at mga taong humahadlang o sumasang-ayon rito. Ang punto ko rito ay, sa inyong obserbasyon, paano sumisibol sa mga bida ang sinasabi nga nilang “pag-ibig”? Simple lamang ang sagot: kasi nung masaya yung isa ay nakisaya rin ang isa; at nung malungkot tong si isa ay dumamay yung isa. Hindi ba, tama?

Sino ang mga naging kaibigan ni Jang-geum sa Jewel in the Palace? Si Yeon-Sang, si Jang-Deok, si Shin-Bi, … si Kapitan Min. Iniisip ko kung ano ang dahilan? Si Yeon-Sang dahil, nung malungkot at masaya siya, nandyan si Jang-geum sa tabi niya. Si Jang-Deok, dahil naiintindihan niya ang galit ni Jang-geum sa mga umapi sa kanya. Si Shin-Bi, dahil naniniwala siya kay Jang-geum kahit na ang paligid niya ay suspisyoso sa motibo ng ginagawa nito. At si Kapitan, dahil kapag malungkot o masaya si Jang-geum, ay ganun din siya … sa ibang salita, nakikiramay siya. Ang ganitong senaryo ay hindi na kakaiba kahit sa ibang mga drama, Tagalog o English o Korean o Japanese o Mexican man yan. At hindi na rin ito kakaiba sa totoong buhay.

Kaya nagtataka ako kung bakit kaya sa ngayon ay hindi ganito ang ginagawang prinsipyo sa mga magkakaibigan. May alam akong mag-asawa kung saan ang lalaki ay wala nang ginawa sa kanyang asawa kundi gawing katatawanan sa harap ng ibang tao, habang ito’y kitang-kitang naiirita at nagagalit. May alam akong magkaibigan na kapag lumapit yung isa at sinabi na mayroon siyang problemang mabigat, ay sasabihin nung kaibigan, “Ano ba yan, huwag mo nang intindihin yan!” at sasamahan pa ng biro na hindi ikinatutuwa nung may problema. O kaya naman ay aasarin sa harap ng ibang tao. O kaya naman ay kapag masaya yung kaibigan dahil mataas yung exam niya ay lolokohin at sasabihan ng, “Eh, nangopya ka lang kasi!” kaya sira na agad ang ispiritu niya. Iniisip ko kung saan sa Bible nila nakuha ang ugaling iyon.

Ang nakakatawa pa rito (tinatawanan ko na lang dahil hindi ko naiintindihan kung bakit ganito) ay ang dahilan kung bakit na-in-love yung babae dun sa kanyang asawa ay dahil ipinagtanggol nito siya nung may nang-away sa kanya; kaya naging magkaibigan yung dalawa ay dinamayan yung isa noong malungkot ito. Kaya naging kaibigan ng isa ang kanyang kaibigan dahil noon ito lamang ang taong hindi nang-aasar sa kanya. At dahil na rin kapag masaya yun isa, tanging yung taong ito ang nakisaya sa kanya. Nakalimutan na kaya nila ang nakaraan?

Isa sa mga unang talatang nalaman ko mula sa Biblia ay ang Romans 12:15: “Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.” I know that deep within me (at alam ko sa loob-loob niyo rin) that this command is right, pero iniisip ko kung bakit ito iniutos ni Jesus sa atin. Kung babasahin mo ang kasulatan, almost always kabaligtaran ng natural na reaksyon ang utos ng Panginoon. Tingnan mo na lamang yung naunang talata, verse 14: “Bless them which persecute you: bless, and curse not.” Kapag inuusig ka, dapat ay pagpalain mo sila. Sa verse 12, “patient in tribulation”—maging pasensyoso sa gitna ng pighati. “Love your enemies.” Basahin niyo ang buong chapter 5 ng Matthew at makikita niyo ang mga “bali-baligtad” na prinsipyo ng Salita ng Diyos. Ngunit pagdating sa talatang binasa natin kanina, ay iba ang utos—kung ano ang nararamdaman nung isa, yun din dapat ang nararamdaman natin: makisaya sa mga masaya, at makiiyak sa mga umiiyak. Siguro ay nasanay na tayo sa “bali-baligtad” ng Kasulatan at nakakaligtaan na natin ang mga “pare-pareho” nito. Mas madaling mainis o magalit kapag may masaya, at mas madaling mang-asar at magpatawa kapag may malungkot. Ngunit ang kasulatang ito ang nagsasabing, “Mali ang reaksyon mo! Nakita mong masaya, maging masaya ka rin! Nakita mong malungkot, bakit hindi ka rin maging malungkot para sa kanya?” Kakaunti lamang ang tao (maaari ko pa ngang sabihing Kristiano) ang sumusunod sa prinsipyong ito. Para sa inyo na ginagawa ito, saludo ako sa inyo, at alam kong saludo din sa inyo ang Diyos!

Sa kabila ng ating pagkukulang (o pagtupad), mahalaga pa ring maunawaan at sundin natin ang sinasabi ng talatang ito:

 

Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.

 

“Rejoice with them that do rejoice.”

 

Hindi ko na kailangang sabihin ito (alam na alam niyo na ang sitwasyong sasabihin ko), ngunit para sa kapakanan ng nais kong ipunto, ay babanggitin ko na rin. Naranasan mo na bang “tablahin,” “soplahin,” kapag masaya ka? Pagdating mo sa eskwelahan ay kitang-kita sa mukha mo ang sigla, ang aliwalas sa iyong mukha—halatang masaya ka. … Hanggang sa may magsalitang kaklase mo at magsasalita ng, “Wala na bang bukas? Bakit ngiting-ngiti ka diyan?” At kahit na hindi naman seryoso ang pagkakasabi nito, ay hindi ito nakakatuwang pakinggan. Kaya naman ang sayang nararamdaman natin ay mapapalitan ng walang kapantay na inis kung saan sisigaw ka nang malakas, “Bakit! Ano’ng pakielam mo?!” Kung saan tutugon ang nang-asar at doon na magsisimula ang walang mintis na awayan.

It’s because ang isang mahalagang prinsipyo ng Biblia ay hindi nasunod: kung masaya ang isang tao, dapat tayong makisaya. Mahirap ba yon? Sasabihin natin, “Hindi.” Aminin na natin, sa totoo lamang ay mahirap. Yun ang natural na maging reaksyon ng makasalanan nating laman na nagnanais na idamay ang ibang tao sa kamiserablehan natin. Dagdag pa ang simple at maliit na inggit sa ating puso.

Resulta din ito ng pamilyaridad. Alam na alam nating ganitong bagay ang nagpapasaya sa kanya, at dahil sa makasalanan nating laman na nagtutulak sa ating sirain ang magandang sitwasyon, ay ibubulalas na natin ang walang kapantay na matatatalas at nakakainis na salita. Ito kasi ang nasa isip natin: Kaya lang naman siya masaya kasi ganito, at pag ginanito ko na yan, wala na. Kaya tinetesting natin, at nagtatagumpay tayo!

Kaya siguro maraming gustung-gustong lumapit kay Jesus: dahil kaya Niyang makisimpatya. Nung inutusan Niya ang pitungpu na humayo at mangaral (Luke 10:1), at nung bumalik ito nang may kasiyahang nagsasabing, “Panginoon, sa inyong pangalan ay nakapagpapalayas kami ng dyablo at nakapagpapagaling kami nang may sakit!” (v.17) Kung tayo malamang si Jesus, isasagot natin, “Ows, baka kunwari lang yun!” (Ilan sa inyo ay natatawa na, dahil totoo. Kahit ako, natatawa rin!) Ngunit, hindi. Ano ang sinagot ni Jesus? “I beheld Satan as lightning fall from heaven.” (v.18) Pinalakas Niya ang loob ng mga ito! Tingnan pa natin ang idinagdag Niya: “Behold, I give unto you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you.” (v.19) Aba, ang taas-taas na siguro ng mga ispiritu ng Kanyang mga alagad! Ngunit may idinagdag Siya: “Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits are subject unto you; but rather rejoice, because your names are written in heaven.” (v.20) Alam niya kung saan dapat Niyang ilagay ang isang paalala, o kung kailan Niya ipupunto ang ‘maliit’ na mali sa kasiyahan ng mga ito. Pagkatapos makikita mo rito ang personal na pagtulad ni Jesus sa damdamin ng Kanyang alagad: “In that hour Jesus rejoiced in spirit, and said, I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight” (v.21, sa akin ang emphasis). Naging masaya rin Siya, at nagpasalamat pa ang ating Panginoon sa Ama para sa mga alagad Niyang ito. Kung ganito lamang tayo!

 

“Weep with them that weep.”

 

Kung mahirap na siguro ang pakikisaya sa isang taong masaya, higit pa ang makilungkot. … Teka … hindi lang pala makilungkot. Ano’ng sabi? Weep. Alam niyo ba ang ibig sabihin ng weep? Lumuha. Hindi, higit pa roon, umiyak. Hindi, higit pa roon, tumangis. Tumangis. Hindi lamang ito pagiging malungkot ng hitsura, hindi lamang pagluha, hindi lamang pag-iyak, … kundi pagtangis. Ang ibig-sabihin, ay gawin mong damdamin mo rin ang lungkot na nasa puso noong tao.

Oo, alam ko, punung-puno na nga ng kalungkutan ang mundong ito, sasali pa ako? May sarili na nga akong mga problemang iniiyakan ko, kukunin ko pa ang kabigatan ng iba? Alam ng bawat isa iyon. Ngunit, alam niyo bang dito pumapasok ang tinatawag na pagse-share ng burden? Kapag sinabi niya ang kanyang problema, what should you do? I-share mo rin ang kabigatan mo! Nagre-resulta ito sa isang myutwal na damdamin—nadarama mo na rin (sa wakas!) ang kalungkutan ko. Maiisip ko, May nakakaunawa pala sa akin. May nagmamahal pala sa akin. Hindi pala ako nag-iisa. At kaya, ang mga relasyon ay tumitibay, ang pagiging totoo sa iba at sa sarili ay umiigting, ang mga ispiritu ay gumagaling.

Isa sa mga kapansin-pansing talata sa Bagong Tipan ay ang pinakamaikli nito: “Jesus wept.” (John 11:35) At alam niyo ba kung ano ang naging epekto nito sa paligid Niya? We could just imagine: hindi sila makapagsalita! Hindi nakapagsalita ang mga apostol, hindi nakapagsalita ang mga kapatid nung namatay na si Lazarus (sina Mary at Martha). Guess what, sino ang nakapagsalita? Ang mga Judio! “Then said the Jews, Behold how he loved him!” (v.36) Sigurado ako na bawat isa na nakakita sa eksenang ito ay hindi mapigilang matuwa (o ma-touch) sa ginawa ni Jesus. Pwede naman Niyang sabihin, “Para namang kayong ano! Hindi niyo ba alam na kaya Ko Siyang buhayin!” Kahit ipinaliwanag Niya rin ang Kanyang kayang gawin, hindi naman ito sa tonong ibinababa ang kalungkutan noong namatayan, kundi sinabi ito nang mapanalangin, at nakikiramay, nagbibigay-pag-asa. Bagay na nagtulak sa Kanyang maramdaman ang bigat ng loob ng Kanyang paligid at tumangis para kay Lazarus at sa mga taong kinapapagitnaan Niya. Dahil sa pangyayaring ito, nakita natin ang Jesus na kayang makisimpatya sa kalungkutan nating mga tao. Maiisip nating kung iiyak si Jesus para lang sa isang tao, hindi kaya posible rin na mamatay Siya para sa akin?

 

“Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.” Ito ang nag-iisang sikreto sa paglinang ng pagkakaibigan. Mahirap ba? Nothing is hard if brought to the hands of our God. Bibigyan Niya tayo (kung hihingi lamang tayo) ng lakas sa Kanyang maging masaya pag may masaya, at malungkot pag may malungkot. At pangako, ang pagkakaibigan ng bawat isa ay titibay, lalago, sisigla.

Advertisements

The Way Out of Depression

way

Hope. Thought renewal. Help. Dependence upon God. These must be the things a depressed person needs to get back to life. But most people who are really depressed hardly go back to normal but end up in suicide or total destruction of living. With these in mind, what can we do to help a depressed person or even ourselves to go out of depression?

First, we must know what depression is. Depression is the state of mind that causes people to see everything around them in a negative way. They experience feelings of sadness, failure, rejection, and lose sight of reality. They are overwhelmed by a feeling that God has abandoned them. Knowing these things, follow these simple steps:

1) Show the person that he is not alone. Take him to Hebrews 13:5 and emphasize the fact that God is with him and that he must seek Him.

2) Encourage him to renew his mind (Romans 12:2). Changing his way of thinking will enable him to see the marvelous plans that God has for his life.

3) Invite him to cast his cares on to Jesus (Matthew 11:28). It is His desire that we give Him all our worries so that we can find our rest in Him.

4) Pray with him. It must be a confession of victory, a declaration of the excellent things God has for us and must emphasize how much God loves us and believes in us.

New believers, I encourage you not to let your problems oppress you. Trust in Jesus and bring all your feelings and problems to Him. With this in mind, and Romans 12:2 (“be ye transformed by the renewing of your mind”), there will sure be a way out of the most undesirable situation in every man’s life—depression.

What Sort of Friend Are You?

by Keith Piper

Proverbs 27:1-27

One of the greatest blessings that God offers us is the gift of His friendship, love and acceptance. “Henceforth I call you not servants…but I have called you friends…” John 15:5. If we are to be like Christ like, we should show this same friendship of Christ to others.

Question: Why are some people unsuccessful at winning people to Christ? Answer: One reason may be that they are not willing to be friends to those that they share Christ with. For any church to grow, quality friendships must be shown.

Consider these verses about friendship: Job 6:14; Psalm 41:9; Proverbs 17:17; 18:24; 19:6; 27:6, 10, 17; Matthew 11:19; 26:50; Proverbs 22:24; James 2:23; 4:4; 3 John 14.

What is a friend? A friend is a trusted confidante to whom I am mutually drawn as a companion and ally, whose love for me is not dependent on my performance, and whose influence draws me closer to God.

The three levels of friendship are: a) Casual friends or acquaintances. These are people that you know of. There is nothing wrong with being friends with the unsaved as long as you are on this level and nothing more. B) Close personal friends. C) Intimate best friends. Those few with whom we share our deepest feelings (maybe three or four people).

What are the eight characteristics of a good friend? A) Loyal (Proverbs 20:6). It means defending him (2 Timothy 4:16,17) and supporting him (Proverbs 17:17). B) Deep Sharing. It consists of listening (James 1:19) to: what is said, the message conveyed, its meaning, and the message behind the words; speaking (Proverbs 15:4; 25:11);  accepting (Eph. 1:6); and understanding (Prov. 2:6). C) Fun to be with. Do things together. D) Stimulating—meaning to encourage, help, ask, and propose new tasks (Hebrews 10:24,25). E) Encouraging. Share Scriptures, pray together and lift their loads—also keep them from sin. (Hebrews 3:13) F) Self-sacrificing (John 15:13; Philippians 2:4). G) Agape Love. Giving, expecting nothing in return. H) Spiritually Challenging. Friends drive us toward God, or away from God.

Note: TIME and EFFORT builds these qualities into a friendship.