Magpakabanal Ka! (A Story: Part 1)

Isang ordinaryong umaga…

(tunog ng alarm clock; ungol)

Medyo nagulantang si Martin sa ingay ng alarm clock. Kagabi kasi puyat na naman. Hindi naman puyat sa pagbabasa ng Bible o pananalangin kundi dahil katawagan niya ang crush niyang si Grace.

Martin: Alas singko y medya na pala! Kailangan ko nang maghanda. (makikita ang Bible sa ibabaw ng drawer) Bible, Bible… huwag na! Mamayang-gabi na lang. (tatayo at mukhang may maaalala) Ay! Magpe-pray pa pala! (uupo muli sa higaan) (pipikit at nagmamadaling nagsalita) Lord, salamat po sa araw na ito. Gabayan Niyo po ako. Sa ngalan ni Jesus, Amen! (tatayong muli at aalis sa kanyang kwarto)

 

Psalm 1:2, “But his delight is in the law of the Lord; and in his law doth he meditate day and night,” at sa 1 Thessalonians 5:17, “Pray without ceasing.”

Tapos ay naligo na siya. Habang naliligo…

 

(tunog ng shower)

Martin: (kumakanta) (any worldly song) (background: kumakanta pa rin si Martin) Ephesians 5:19, “Speaking to yourselves in psalms and hymns and spiritual songs, singing and making melody in your hearts.”Mommy Claudia: (nakatayo sa gitna) Anak, ano yang kinakanta mo?Martin: (boses lang) Eh—Nay, wala po! Mommy Claudia: Anong wala? Anong Boo-boo ba yon? Ano bang pinagsasabi-sabi mo? Aga-aga kanta ng diyablo yang kinakanta mo! Kumanta ka ng Amazing Grace! (aalis sa gitna) Buti nga! Samantala, nagbihis na siya pagkatapos maligo. Nakahanda na ang almusal nang dumating siya sa hapagkainan. Martin: Ano yan, Nay?Mommy Claudia: Pritong itlog at sinangag.Martin: Na naman?Mommy Claudia: Oy, wag ka nang mag-reklamo! Baka wala akong ipakain sa iyo! Sabi sa 1 Thessalonians, In everything give thanks.”Martin: Sige na po. Sorry. (susubo)Mommy Claudia: Oy! Mag-pray ka muna! Sabi nang ‘in everything give thanks’ eh!Martin (pipikit at didilat): O yan na. (susubo)Mommy Claudia: Gusto mo Milo?Martin: Sige, Nay.Mommy Claudia: (ilalapag sa mesa ang mug ng Milo) O yan.Martin: Thanks. Mommy Claudia: (ngingiti) Anak, may bago na namang tsismis sa church!Martin: Pang-isang milyon na ba yang tsismis na sasabihin niyo, Nay? Mommy Claudia: (ngingiwi) Ano ka ba naman anak? Siyempre para hindi mo na ito gawin? By the way, si Jefferson daw nabuntis si Colette!Martin: (napatayo) Nabuntis?Mommy Claudia: Oo. Sayang ano? Kasi naman ’tong si Colette ay masyadong mainit! Bumigay lang daw ’tong si Jeff. Martin: (umupong muli) Sayang talaga. Kumpirmado na ba?Mommy Claudia: Hinde, narinig ko lang.Martin: Ay, ano ba naman yan! Hindi pa pala!Mommy Claudia: Eh malay mo kung totoo.Martin: Si Nay naman oh. Pasabi-sabi pa kayo na nauna si Colette eh hindi pa pala kumpirmado. Kaibigan ko pa naman yung dalawa. Baka nasira na sila sa akin kung kumpirmado na yon.

Proverbs 16:28: “A froward man soweth strife: and a whisperer separateth chief friends.” Malaking isyu ang tsismisan sa church, at kahit gaano pa kaayos ang buhay mo, kung tsismoso/tsismosa ka, mali din ang katayuan mo sa harap ng Diyos.

Lobo sa Damit ng Tupa? Ang Tunay na Mukha ng Tsismis

wolf sheep

by Mark D. Roberts

Napansin mo ba kahit isang beses kung paanong may mga kasalanan na madaling makatawag-pansin ng lahat samantalang ang ibang kasalanan naman ay hindi pinapansin? Kadalasan, tinututok natin ang spotlight ng panghuhusga sa maliliit na kasalanan ng iba—habang ang atin namang mga kasalanang kasinlaki ng troso ay pinapalabo ang ating mga paninging moral.

Tsismis ang isa sa mga kasalanan na napakadaling lumipad palayo sa ating radar. Kaya nating magkwento sa ating kaibigan ng malalaki at masasamang kasalanan ng iba na hindi man lang naiisip na, sa paggawa nito, tayo mismo ay gumagawa din ng sarili nating malaki at masamang kasalanan. Madali nating napapaliit ang ating pagsuway, kadalasan sa pamamagitan ng pakunwaring pag-aalala para sa ibang iyon. Sa tingin naman kasi natin, higit sa lahat, ay mahalaga ang maging tapat. Pero, ang pagtsitsismis ay maaaring kainin ang ating mga puso at maging ang buhay ng ibang tao.

Sa madaling salita: Ang tsismis ay pag-uusap tungkol sa ibang tao sa likod nila. Karaniwang nitong laman ay mga negatibo at pribadong detalye that nilalagay ang isang indibidwal sa masamang posisyon. Bagaman maaari na hindi naman ganoon kaskandaloso ang nilalaman ng diskusyon, ang ating mga walang ingat na mga pananalita ay maaari pa ring makasakit.

Ano Ba’ng Masama Sa Tsismis?

Tinatawag lang naman ng Biblia ang walang-kwentang usapang ito na kasalanan, tuldok. Kung ikaw ay napapaisip na ang tsismis ay isa lamang maliit na pagkakamali, pansinin mo na lang kung paano ito ilarawan ng Romans 1:29-30: ito ay “hindi matuwid,” kasama sa kategorya ng “kasakiman, masamang hangarin, inggit, pagpatay, paglalaban-laban, panlilinlang, hangaring manakit,” paninirang-puri, at kayabangan. Anumang may kaugnayan sa pagpatay at masamang hangarin ay mas malamang na may mapanirang kapangyarihan!

Matinding makasira ng mga relasyon ang tsismis: ito ay “… nakapaghihiwalay ng pinakamatalik na magkaibigan” (Kawikaan 16:28), nagbubunga ng paghihiwalay, galit, at kapaitan. Magpakita ka sa akin ng isang church na puno ng tsismisan, at magpapakita ako sa iyo ng tahanang hati, napaghiwalay ng sakit at kawalan ng tiwala. Ngunit gaya ng sinasabi ng isang kawikaan, “Kung saan walang kahoy, doon ay nawawala ang apoy: kaya kung saan walang tagatsismis, doon nawawala ang sigalutan” (26:20).

Mukhang Okay, Pero Pasama Pala

Ang pakikipag-usap tungkol sa iba ay maaaring makalikha ng bulaang pakiramdam ng pagiging matuwid ng sarili. Kung nakakalaklak ka ng nakakalasong alak ng tsismis, alam mo na sa likod ng panlabas na pag-aalala, sa totoo lang ito ay “tungkol lahat sa akin.” Sa katotohanan, kadalasan nating ibino-broadcast ang mga sikreto o pagkakamali ng iba, para sa atin ding kapakinabangan, bagaman manumpa tayo na para din sa kaniya. Hindi lang natin pinapayabang ang sarili sa pamamagitan ng pagpapakita na “alam ko iyan,” ngunit atin ding ipnapahiwatig na mas matino kaysa sa ibang tao.

Ang tsismis ay nakakatukso: kapag tayo’y nangtsi-tsismis, pakiramdam natin tayo ay mga taong mas mataas ang moralidad. Mas matindi, kung nagawa mo ito sa prayer meeting (sa pamamagitan ng pagbabahagi ng isang “alalahanin” tungkol sa isang indibidwal), nakakaramdam ka ng kakuntentuhan na para kang isang ispiritwal na higante. Ngunit ang panandaliang “kasiyahan” na iyon ay hindi mo maikukumpara sa maaari nitong maging bunga—sa church o sa iyo mismong sarili.

Ang Tupa ay Lumalaban

Sa pamamagitan ng pagtsi-tsismis, mukhaan nating ipanakikita na tayo ay mga makasalanang ni nalinlang ng sarili na kulang sa paglago upang pagkatiwalaan ng pribadong impormasyon. Ouch. Ating tahasang sinusuway ang Salita ng Diyos at sinisira ang Kanyang katawan.

Ngunit may pag-asa pa! hindi natin kailangan na mahuli sa mga ngipin ng tuksong ito.

  1. Kilalanin ang tsismis sa kung ano ito. Kung tinatawag ito ng Biblia na kasalanan, dapat lamang na ituring din natin itong kasalanan. Kapag nagsasalita tayo ng laban sa kapwa, ito ay halos palaging mali. (Mayroong mga pagbubukod kapag ang pagsasalita ay tama, tulad ng pag-uulat ng isang krimen o pagsasabi sa mga magulang tungkol sa mapanganib na pag-uugali ng kanilang anak.) Kung natutukso ka nang magtsismis, huwag mo nang isipin pa—hayaan ang Banal na Ispiritu ang magdala ng conviction sa iyo at dalhin ka sa pagsisisi.
  2. Unawain ang lawak ng pwedeng sirain ng tsismis. Binalaan ni Santiago ang iglesiya, “Ang dila … ay isang maliit na bahagi ng katawan ngunit nagyayabang ng mga dakilang bagay. … Sinusunog nito ang mga pamamaraan kung tayo nabubuhay.” (3:5-6) Ang isang bagay na mukhang hindi naman nakakasakit sa simula ay sa totoo lang ay isang nakamamatay na virus na nagbabanta sa kalusugan ng church. Kung tayp’y nagmamalasakit sa pagkakaisa ng church tulad ng Panginoon (Juan 17:20-21), tayo’y mag-iisip muna bago magsalita.
  3. Gamitin ang kapangyarihan ng iyong mga salita upang makapagpalakas at makapagpatibay ng iba. Sinasabi ng Santiago 3:2-4 na, tulad ng timon ng barko, ang maliit na dilang ito ang magdidikta ng ating kahihinatnan—buhay o kamatayan. Kapag nakita natin na ang ating mga salita ay mayroong kapangyarihan upang gumawa ng mabuti at masama, titigil na tayong maliitin ang sakit na maidudulot ng tsismis at sisimulan mo nang gamitin ang mga ito upang palakasin ang iba, kahit na hindi tainga sa tainga.
  4. Kung ikaw ang tsini-tsismisan,sadyain na purihin ang pinagkakatsismisan, upang mapalitan ang masasakit na salita nang totoong pagpapatibay. Kapag sinagot ang isang malisyosong balita ng isang salita ng totoong pagpapalakas-loob ay maaaring ihayag ang kasalanan ng tsismis; sa proseso, pwede nitong itigil ang taong nangts-tsismis at ito ay magsisisi at makipag-ayos. Ipinapaalala ng 1 Pedro 4:8 sa atin, “Ang pag-ibig ay tumatakip sa maraming kasalanan.”

Kapag ating tinalikuran ang tsismis—na isang pagsisikap sa pagpapatibay ng sarili—makikita natin na tanging ang Diyos lamang ang magpupuno ng ating pangangailangan para sa ating halaga at tiwala. Madidiskubre din natin ang ligaya ng paggamit ng mga salita upang magbigay-buhay at pagkakaisa sa iglesiya.

Isinalin ni Elijah Abanto mula sa article na “The Wolf in the Sheep Suit,” In Touch® Magazine, March 2006.

Patron Saint of Rock ‘n Roll by Jon Foreman

Cry_of_the_Masses_WWW-VACHAL-CZ

“Rock ‘n Roll” people is a term used for the desperate sinners, the needy, the poor, the outcasts. Who is their patron saint? I believe that it is not the statues of Catholic saints, but the ones who profess Christ. We are the saints that should come to them and bring them to God. Jon Foreman laments that we are not being what we are supposed to be.

I saw the patron saints
Parade down city hall
I saw the patron saints
For the handsome, rich, and tall

I felt so out of place
Appalling and appalled
They all drew away
And there was no one left to call…

 

I stood and watched the parade
Crowded in the back
I couldn’t see a thing
Through the patriotic flag

The huddled masses and me
Disillusioned in the rain, wondering
What America means
When I feel so out of place…

 

Cause there ain’t no surrogate saviour for my soul
There ain’t no patron saint for rock and roll.

 

Sometimes I feel lonely
Devilish and old
As if my congregation
Were the bitter cold
And my hymnal
Feels like it’s got holes
Christ alone could save my soul!

There’s a park downtown
Where the homeless get ignored,
Where the church next door is a crowd
Singing blessed “Blessed are the poor,”
Where the mercedes drive away
Muttering, “druggies, drunks, and whores”
Where the bumper sticker displays
“My co-pilot is the Lord”…

 

But there ain’t no surrogate saviour for my soul
There ain’t no patron saint for rock and roll.

 

“Patron Saint of Rock ‘N Roll” is from The Wonderlands: Sunlight EP, released 2015. © Atlantic/Lowercase People Records.

 

Instead of a Show by Jon Foreman

Hypocrisy is a very repulsive thing. But we people tend to become hypocrites and we are not aware of it. In these lyrics, Jon calls for an end to hypocrisy, especially in our dealings with God and people.

 

I hate all your show and pretense

The hypocrisy of your praise

The hypocrisy of your festivals

I hate all your show.

 

Away with your noisy worship

Away with your noisy hymns

I stop up my ears when you’re singing them

I hate all your show.

 

Instead let there be a flood of justice

An endless procession of righteous living, living

Instead let there be a flood of justice

Instead of a show.

 

Your eyes are closed when you’re praying

You sing right along with the band

You shine up your shoes for services

But there’s blood on your hands.

 

You’ve turned your backs on the homeless

And the ones who don’t fit in your plan

Quit playing religion games

There’s blood on your hands.

 

Instead let there be a flood of justice

An endless procession of righteous living, living

Instead let there be a flood of justice

Instead of a show

I hate all your show.

 

Let’s argue this out

If your sins are blood red

Let’s argue this out

You’ll be white as the clouds

Let’s argue this out

Quit fooling around

 

Give love to the ones who can’t love at all

Give hope to the ones who got no hope at all

Stand up for the ones who can’t stand at all

All!

 

 

From the song Instead of a Show, based on Isaiah 1:10-18,

written by Jon Foreman, published 2008.