Lakad Tayo!

daily walk

by Elijah Abanto

Lahat na siguro tayo nakipag-usap—kahit nga sanggol nakikipag-usap na, kahit utal-utal pa ang pananalita! Oo, nakaranas na tayong lahat makipag-usap.

Ano nga ba ang pakikipag-usap? Ito ang pakikipagpalitan ng dalawa o higit pang mga persona ng mga salita tungkol sa isang pangkaraniwang paksa. Kaya sa pakikipag-usap hindi pwedeng mag-isa ka lang, bukod na nga lang kung kinakausap mo ang iyong sarili—in a way, parang dalawang tao din iyon!

With that in mind, imagine-in niyo ang dalawang taong naglalakad sa daan. Karaniwan ay ganito ang eksenang ating kinabibilangan kapag tayo ay may visitation o soul winning. Ano bang ginagawa niyo habang kayo ay naglalakad-lakad sa daan? Wala bang imikan? Walang salita, lakad lang? Siguro napapasabi ka, “Siyempre naman hindi! Nag-uusap kami—nakaka-boring kaya ang walang kausap!” Tama. At tsaka kung gusto mong mapalapit sa taong iyon, hindi mo siya susupladuhan. Tama?

Dalhin natin ang ganyang kaisipan sa relasyon natin sa Diyos.  Simula nang tayo’y magsisi sa ating mga kasalanan, naniwala sa Kanyang ginawa sa krus ng Kalbaryo, at tinanggap Siya sa ating mga puso bilang Tagapagligtas, nagkaroon na tayo ng relasyon sa Diyos: Siya ang ating Ama, at tayo nama’y Kanyang mga anak. At simula nang maging Kristiano ka, ay lagi na tayong lumalakad na kasama Niya. Mayroon na tayong daily walk kasama Siya.

Ngunit nakikipag-usap ka ba sa Kanya? Para alalahanin kung ano ang ibig-sabihin ng pakikipag-usap, bumalik ka sa unang pahina. “Pakikipagpalitan.” In some way, “mahiyain” ang ating Ama, at nais Niya na ikaw ang magsimula ng usapan—ayaw ka Niyang pilitin sa usapang hindi mo naman gustong gawin.

Nalaman natin na tayo ay nagsasalita sa Ama sa pamamagitan ng prayer, o pananalangin. Ang Diyos naman ay nakikipag-usap sa atin sa pamamagitan ng pag-aaral natin ng Biblia, o Bible study. (Bible study, dahil, kung babasahin lamang, at hindi natin iintindihin, hindi iyon pakikipag-usap.)

Ano’ng ginagawa natin pag nanalangin? Sinasabi natin lahat (lahat, dapat) sa Kanya—ating mga kasalanan (pag-amin),  ating mga pagpapala at biyaya (pagpapasalamat), at ating mga kailangan (paghiling). Sa paraang ito ay nagsasalita tayo sa Kanya. At karamihan sa atin ay hindi nabibigo sa bahaging ito—kahit iilang minuto lamang (ngunit hindi naman din dapat ganon lang kaikli), ay nagagawa nating magsalita sa Kanya. (Pansinin niyo na laging “magsalita” ang ginagamit ko, hindi “makipag-usap.”) Ngunit paano ang Bible study? Marami sa atin ang nabibigo sa bahaging iyan. At parang wala lang sa atin kung mapag-aralan natin ang Biblia o hindi sa buong araw.

Ngunit isipin mo na lamang kung sa usapan ay yung kasama mo lang ang salita-ng-salita at hindi ka niya binibigyan ng pagkakataon na magsabi ng kahit isang salita lang. Naiinis ka. Nababagot ka. Baka hindi ka na makapagpigil at magsabi ka, “Ano ka ba, bakit ayaw mo akong pagsalitain? Gusto mo ikaw lang ang nagsasalita?” At ikaw, galit, ay mas mamabutihin pa iwan na lang siya, at maghanap na lang ng ibang bubuwisitin niya.

Ngayon balik tayo sa Diyos. Kinakausap Niya tayo sa pamamagitan ng pag-aaral ng Biblia. (“Kinakausap” ang aking ginamit dahil bago ka kausapin ng Diyos, ikaw muna ang dapat lumapit sa Kanya at magsalita. Ipapaliwanag ko maya-maya.) Ibig-sabihin, kung hindi tayo nagbabasa at nag-aaral ng Biblia, parang tayo yung taong ayaw pasalitain yung kausap. Nakuha niyo ba? At dahil doon, “iiwan” Niya tayo at hindi na pakikinggan ang ating panalangin—bagaman, dahil mapagpasensya ang Diyos ay matagal pa bago Niya gawin ’yon. Pero isipin mo na lang kung ano’ng nararamdaman Niya sa ating ginagawa pag walang Bible study. Parang tinatakpan natin ang bibig Niya nang sapilitan.

Dahil ang Diyos ay “mahiyain,” lumapit ka sa Kanya at sabihin mong kausapin ka Niya. “Ano po bang gusto Ninyong sabihin sa akin?” Lumapit ka sa Bible mo at buksan sa Scripture reading, at sabihin mo, “Ano po ang gusto Niyong ipaunawa mula dito?” At kakausapin ka Niya nang buong puso, at pakikinggan Niya rin kung ano ang sinasabi mo sa Kanya. Di ba ganon ang magandang pakikipag-usap? Titibay ang inyong relasyon ng Diyos; nasisiyahan Siya, at natutuwa ka rin.

Bakit hindi mo iyon gawin simula ngayon? Tama na ang walang imikan! Tama na ang ikaw lang ang salita nang salita! Isaayos mo na ang paglakad mo kasama Siya.

Maglaan ka ng takdang oras. 6 AM. 12 NN. 3 PM. 9 PM. Kahit ano’ng oras basta magtakda ka. At sundin mong palagi. Huwag kang mahuhuli—dahil hindi nahuhuli ang Diyos sa iyo. At kung sakaling mabigo ka ng isang beses, ‘wag kang manghina—hingin mo lang ang Kanyang tawad, at magsimula kang muli nang panibago. At kung ano’ng sabihin Niya sa iyo, huwag magdalawang-isip na sundin iyon. At sinasabi ko sa iyo, mas malamang ay “susundin” Niya rin ang sinasabi mo sa Kanya!

“Lakad tayo!” sabi ng Diyos. At sa paglakad na iyon ay titindi lamang ang inyong relasyon ng Diyos kung mag-uusap kayong dalawa. Di ba ang ganda? Kung mapagtatanto lang natin.

Ang Tunay na Pagpapasalamat: Ang Pasasalamat Hindi Lang Isang Araw

giving thanks

by Ellen Vaughn

Kailan lang ay nakarinig ako ng isang kwento tungkol sa dalawang batang lalaki na na-stranded sa dagat. Bigla pagkatulak nila palayo, ay nahuli sila ng malakas na agos. Dinala sila nito palayo at palayo mula sa mga pamilyar na mga boses ng mga tao sa beach.

Pagkatapos ng isang oras, mga ilang milya na sila mula sa pangpang na walang pagkain, tubig, maging mga pampatagal ng buhay, at komunikasyon. Mga ilang oras pa bago maisip ng mga tao na sila’y nawawala.

Noong una nilang gabi sa bukas na dagat, ang lamig ng hangin ay bumaba sa below freezing degree. Doon sa bangka ay nakahiga silang ginaw-na-ginaw at takot-na-takot. Ang isang araw ay naging linggo na, at ang pag-asa nilang mabuhay ay halos mawala na. Lumipas ang mga araw na kanilang pinag-uusapan ang kanilang mga pinakamagagandang alaala, mga matatalik na kaibigan, at paboritong pagkain: banana split at Mountain Dew. Nanigas ang kanilang mga dila sa uhaw, at nanuyo ang kanilang mga bibig. Sa ika-anim na araw, umukit sila ng mensahe ng pamamaalam sa mga minamahal sa bangka at hinintay ang kamatayan.

Ngunit noong sumunod na umaga, sila’y gumising nang may bahag-hari. Habang sila’y lumulutang-lutang, isang agos ng tubig ay tumaas, dahilan upang makakita sila ng isang sasakyang malapit sa kanila. May dalawang mangingisda roon—isang balabas-saradong kapitan at kasama nito: “mga anghel,” na tinawag di naglaon ng mga bata sa mga ito. Tinulungan sila ng mga lalaki mula sa kanilang bangka, binigyan sila ng tubig, at ibinalik silang ligtas.

Ngayong Thanksgiving, hindi ko maialis sa isip ko ang kwento ng dalawang batang ito. Ang mga handa sa aating lamesa ay mga simbolo ng mga pagpapalang dakila ng Diyos sa buong taon. Mayroon kami ng lahat ng aming kailangan, at higit pa. At kontra sa mga desperadong mga batang ito na-stranded sa dagat, kami ay mainit at ligtas. At oo, kami’y mapagpasalamat.

Ngunit isipin niyo na lamang kung ano magiging ang Thanksgiving namin kung nadala kaming palutang-lutang sa karagatan—malamang papangarapin din naming maligtas at matutuwa kung ganoon nga ang mangyari. Ang aming pasasalamat ay aapaw, umaapaw na kami’y napapaluha na, natatawa, may lubos na ginhawa, at ligaya. Sila na nailigtas mula sa gutom ay mapagpasalamat sa pagkain sa paraan na ang laging kumakain ay hindi.

At halata din naman ito sa ating ispiritwal na bahagi. Sila na talagang nakita ang kalakihan ng kanilang kanilang kaligtasan ay umaapaw sa pasasalamat sa biyaya ng Diyos. Kinakain nila ang Salita ng Diyos at hindi sila mabusug-busog rito. Gusto nilang sabihin sa lahat ng tao kung gaano sila naging ligaw noon at natagpuan ni Jesus. Sobrang ligaya nila. Hindi nila matapos-tapos na isipin kung gaano sila kamahal ng Diyos at niligtas sila mula sa ispiritwal na kamatayan, at gusto nila na maligtas rin ang kanilang mga kaibigan.

Pero ano namang balita sa atin na nasa ligtas na kalsada ng pananampalataya sa ngayon? Kaya ba nating umupo sa mesa ng Pasasalamat at maging ganito ka-wild sa pagpapasalamat?

Oo. Ngunit para magawa ito, kailangan nating malaman kung ano ba talaga ang pagbibigay-pasalamat.

 

Ang Layon ng Ating

Pasasalamat

May dalawang uri ng pasasalamat: ang isa ay pumapangalawa, ang isa ang pinakapangunahin. Ang pumapangalawang uri ay pasasalamat para sa mga pagpapalang natanggap—ang mga unang bagay na pumapasok sa harap ng mesa ng Pasasalamat: buhay, kalusugan, tahanan, pamilya, kalayaan, mga kaibigan, pagkain. Ito ay isa nang pag-iisip ng pagpapahalaga sa lahat ng mga mabubuting kaloob, malaki man o maliit.

Tinawag ito ng 19th century na mangangaral na si Jonathan Edwards na “natural na pasasalamat.” Maganda ito—ngunit mahirap itong dumarating kapag masungit ang buhay sa atin. Sinasabi ni Edwards na kung mahal natin ang Diyos dahil lang sa mga binibigay Niya sa atin, ang ating pagmamahal ay nagsisimula sa maling bahagi.

Ang isa pang uri ng pasasalamat ay tinatawag ni Edwards na “mabiyayang pasasalamat”—pasasalamat hindi para sa kung anong binibigay ng Diyos sa atin, ngunit sa kung sino Siya. Ito ay tungkol lahat sa Kanya at pagtataas sa Kanyang kabutihan, pag-ibig, kapangyarihan, at biyaya, anumang tanggapin natin. Ang ganitong uri ng pasasalamat ay isang tunay na katunayan ng presensya ng Banal na Ispiritu sa buhay ng isang tao, at ito’y lumalabas sa gitna ng hirap o sakit. Makikita natin ito sa hindi natitinag na pahayag ni Job: “Kahit na ako’y patayin Niya, magtitiwala pa rin ako sa Kanya” (Job 3:15).

Ang apostol Pablo ay umaapaw sa ganitong klase ng pasasalamat. Kapag pinagbabantaan ng kamatayan, na kadalasan ay nangyari, nagsasabi siya ng mga bagay tulad ng, “Sige! Ang mamatay ay pakinabang!” Kapag nanatiling buhay, okay pa rin: “Para sa akin, ang mabuhay ay si Kristo!” (Filipos 1:21) Hindi siya mapigilan, puno ng pasasalamat at kapayapaan at kaligayahan, hindi sa dahil sa kung anong mayroon siya, kundi sa kung Sino na kanyang nakilala.

 

Ang Pinagmumulan ng Tunay na Pasasalamat

Sila na puno ng mabiyayang pasasalamat ay umaapaw na parang fountain. Sila ay umaapaw sa kaligayahan, pagsamba at misyon. Sa paraan na sila’y nabubuhay at sa mga salitang kanilang ibinibigkas, ang mga mapagpasalamat na mga mananampalataya ay nagpapatotoo sa Isa na naligtas sa kanila. Walang makakapigil sa kanilang pumunta sa kung saan sila itinuturo ng Diyos, kung saan may pangangailangan.

Ang beverage dispenser ay isang halimbawa na lumalarawan sa aking buhay. Kahit na gaano ko kaalam na dapat akong “manatili kay” Kristo, tulad ng sinabi Niya (Juan 15:5), ako’y madaling naaalis mula sa saksakan. At narito na naman ako, nagpapawis na dinadala nang mag-isa ang dalahin kaysa na umapaw sa bagong kapangyarihan ng Ispiritu.

Ngunit paano tayo mananatiling “nakasaksak”?

Aking natagpuan na ang gustuhing pasasalamat ng puso ay susi para sa totoong pagbabago. Ang ating ispiritwal na kapangyarihan ay naka-depende sa bawat sandali na pakikipag-ugnayan sa Panginoon. At nabubuo natin ito sa pamamagitan lamang ng pasasalamat sa Kanya sa lahat ng bagay (Efeso 5:20), hindi lang sa kung anong ibinibigay Niya, kundi sa kung sino Siya. Ating sinasanay ang presensya ng Diyos sa pamamagitan ng pasasalamat para sa kanyang di-kapani-paniwala at mabiyayang katangian.

 

Ang Kwento ng Ating Kaligtasan

Ano ang naging dahilan para maging ganoon na lamang magpasalamat si Pablo? Ito ang dahilan: naalala niya ang kanyang kaligtasan. Sa buong buhay niya, sa bawat oras na ikaw ay lumingon, sinasabi niya ang kanyang pagkakakila kay Jesus. Si Pablo ay dating naging mayabang na Pariseo, puno sa kanyang sarili, puno ng kayabangan sa kanyang mga relihiyosong mabubuting gawa. Itinumba siya ni Jesus sa lupa mula sa kanyang mataas na kabayo sa daan patungong Damasko. (Mga Gawa 9:4) Binulag siya ng liwanag ni Kristo; niligtas siya ng pag-ibig ni Jesus.

Alam ni Pablo na siya ay iniligtas. Tinawag niya ang sarili na “pinuno ng mga makasalanan” (1 Timoteo 1:15) at itinaas ang himala ng pagkakaligtas mula sa kasalanan at ispiritwal na kamatayan. Umaapaw sa pagpapasalamat sa napakadakilang kaligtasan, kanya laging inalala kung ano ang ispiritwal na gutom na noon ay mayroon siya. At kaya, sa natitira niyang buhay, siya ay totoong mapagpasalamat sa biyaya.

Ang manunulat na si Elie Wiesel, isang taong nakaligtas mula sa Holocaust at nabuhay sa kadiliman sa Auschwitz, ay minsang nagsabi na “walang iba ang mas may kakayahan ng pasasalamat kaysa sa kanila na nakatakas mula sa kaharian ng kadiliman.” Sa biyaya ng Diyos, ang mga mananampalataya ay nakatakas mula sa kaharian ng gabi pupunta sa kaharian ng Liwanag. Mas madalas nating maalala ang dakilang kaligtasang ito, mas lalong magiging madalas ang ating pasasalamat na parang isang hindi mapipigil na bukal.

Ngayong Thanksgiving, sa aming tahanan, aming ililista ang mga partikular na mga bagay na aming ipinagpapasalamat—kahit ano mula sa basketball hanggang sa aming alaga hanggang sa pagkain hanggang sa mga kaibigan at pamilya. Ang ganitong klase ng pasasalamat ay mabuti.

Ngunit ang radikal na pasasalamat ang pinakamaganda. Ito ay dumarating sa tuwing tayo ay palibot ng mesa at nagsasabi ng mga kwento ng kung paano tayo iniligtas ng Diyos mula sa tiyak na kamatayan. Ating aalahanin kung paano tayo naging mahirap spiritually, sira-sira, at gutom—at kung paanong ang isang mabiyaya at maawain na Diyos ay natagpuan at nailigtas tayo. Pagkatapos ay dadaloy ang tunay na pagpapasalamat—binabaha ang ating mga buhay at binubuhos sa iba.

Isinalin ni Elijah Abanto mula sa artikulong “Radical Gratitude: Thanksgiving Isn’t for One Day Only,” In Touch®, November 2006, pp. 18-21.

The War Inside by Jon and Tim Foreman

head-in-hands

The country we belong may not be at war, but everyone of us are facing it every single day — inside of us. Every decision we’ll make, every action we’ll take, it’s decided there inside of us. Once we realize this, as Jon and his brother Tim did, then we can be better men indeed.

 

Put your hands up open wide
Put your hands up side by side
Age don’t matter like
Race don’t matter like
Place don’t matter like what’s inside
Let the kick drum kick one time
Breathe out, let your mind unwind
Eyes on the ceiling
Looking for the feeling
Wide open, let your own eyes shine.
Yeah, it’s where the fight begins
Yeah, underneath the skin
Between these hopes
and where we’ve been
Every fight comes
from the fight within.
I get the feeling that we’re living in sci-fi
I get the the feeling
that our weapons are lo-fi
Ain’t no killer like pride
No killer like I
No killer like what’s inside.
Yes, it’s in the air we breathe
Yes, it’s in the blood we bleed
Beneath these dreams
and what we’ve seen
We are the kids of the in-between.
Yes, every thought or deed
Yes, every tree or seed
The big things come
from the little dreams
Every world is made by make believe.
I am the war inside
I am the battle line
I am the rising tide
I am the war I fight
Eyes open, open wide
I can feel it like a crack in my spine
I can feel it like the back of my mind
I am the war inside.

 

“The War Inside” is from the Vice Verses album, released 2011. © Warner/Chappell Music, Inc.

Restless by Jon Foreman

moonless_night_by_w_dueck

Something inside us causes to be restless, making us desire for something more. There is something within us that tells us, “This is not just how it is supposed to be.” We know that there is something better. That it will get better. Jon Foreman recognizes that, because he himself also has that “something.” He tells us that in these fine lyrical poem.

 

I am the sea on a moonless night,
Calling, falling, slipping tides
I am the leaky, dripping pipes
The endless aching drops of light.
I am the raindrop falling down,
Always longing for the deeper ground
I am the broken, breaking seas
Even my blood finds ways to bleed.

 

Even the river has ways to run
Even the rain, to reach the sun
Even my thirsty streams,
Even in my dreams

 

I am restless, I am restless.
I am the thorn stuck in Your side,
I am the one that You left behind,
I am the dried up, doubting eyes
Looking for the well that won’t run dry.

 

Burning hard for the other side
The world that I’ve always been denied
Burning hard for the infinite
With the tears of saints and hypocrites.

 

Oh, blood of black and white and gray
Death and life and night and day
One by one by one
We let our rivers run.

 

I am restless, looking for You
I am restless,

I run like the ocean to find Your shore
Looking for You.

 

I can hear You breathing,
I can feel You leading
More than just a feeling
More than just a feeling
I can feel You reaching
Pushing through the ceiling.
‘Til the final healing
I’m looking for You.

 

Until the sea of glass we meet
At last, completed and complete
Where the tide of tears and pain subside
And laughter drinks them dry.

 

I’ll be waiting
Anticipating
All that I aim for
What I was made for
With every heartbeat.
All of my blood bleeds
Running inside me
Looking for You.

 

I am restless, I am restless,

I’m looking for You.

 

“Restless” is from the Vice Verses album, released 2011. © Warner/Chappell Music, Inc.