You Should Realize This

Ang kaalaman sa pagkakasala o guilt ay isang positibong bagay kapag dinadala tayo nito sa posisyon ng pagsisisi at paghingi ng tawad sa Diyos. Ang pagkakaalam sa kasalanan ang nagdala sa atin sa pagsisisi at pagtanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas at Panginoon natin. At sa totoo lang, kapag tayo’y Kristiano na, tulad ng sinabi ni Pablo, “Ako’y namamatay araw-araw,” mayroon tayong mga kasalanang nanggaling sa ating makasalanang kalikasan na dapat nating pagsisihan at palitan ng isang bagong katangian sa bunga ng Ispiritu.

Ngunit kung ang iyong guilt ay hindi nagbubunga ng pagsisisi, at bagkus ay dinadala ka pa nang mas malalim sa hukay na iyong kinasasadlakan, ay hindi ito magandang senyales. Nakakasama ito sa ating pisikal na kalagayan, dahil sinisira nito ang nervous system, ang sistema ng katawan kung saan tayo ay nakakapag-isip. Higit pa rito, ang iyong relasyon sa Diyos ay hindi nagiging maayos, tinanggap mo man si Jesus bilang Tagapagligtas. Ang guilt na ito ay maaari ring makasama sa iyong relasyon sa iba.

Mayroon akong nakilalang isang lalaking Kristiano na hindi pa rin makapagtagumpay sa pagtingin at panonood ng mga sekswal na lalaki sa Internet. Alam niyang dapat niyang itigil ito, at alam niyang kasalanan ito. Ngunit imbes na makatulong ang pagkakaalam na ito upang makalaya siya sa kasalanang ito, lalo pa siyang nalulubog rito, at naikwento niyang hindi siya masyadong makapag-pray, makapagbasa ng Bible, o makapaglingkod sa Panginoon dahil dito. Dagdag pa rito, ang kanyang pakikitungo sa kapwa kalalakihan ay hindi rin nagiging maayos. Mas gusto na lamang niyang umiwas, o kung kausapin man niya, ay madali siyang mapikon o magalit.

Ang guilt ay kadalasan ding dala, hindi lang pagkaalam ng kasalanan, kundi pag-iisip na dahil dito ay may mangyayaring masama.

Kung nasa ganitong sitwasyon ka, kapatid, ikaw na isang Kristiano, ay mayroon kang apat na bagay na dapat mapagtanto upang makalaya ka sa kasalanang mayroon ka at ang kakabit nitong pagkabagabag.

 

1) You’re saved. (Romans 10:13) Nung ikaw ay tumawag sa pangalan ng Panginoon, nanampalataya sa Kanya, at tinanggap Siya bilang Tagapagligtas ng iyong kaluluwa, ay ligtas ka na. Anumang oras na dumating sa iyo ang kamatayan, ay sa langit ka pupunta, sa piling ng Ama. Minsan ay dapat itong ipaalala sa atin upang maisip natin na ang ating mga nagawa, ginagawa, at magagawa pang mga kasalanan ay hindi matutumbasan ang katubusang nilaan para sa atin ni Jesus sa krus nang dumanak ang Kanyang dugo roon. Kapag atin ding pinagnilay-nilayan ang katotohanang ito ay maiisip nating isa tayong makasalanan na kinaawaan lamang ng Diyos at iniligtas Niya mula sa kapahamakan. Hindi tayo naging banal dahil sa mga nagawa natin, kundi dahil sa nagawa ni Jesus. Naging anak tayo ng Diyos hindi dahil sa pagsisikap natin, ngunit dahil sa pagpupunyagi ni Jesus dito sa lupa hanggang sa Kanyang kamatayan. Hindi nawala ang ating makasalanang kalikasan, bagkus, nadagdagan lamang tayo ng isa pang kalikasan—ang dibino o banal na kalikasan. Kaya magkakasala pa rin tayo, ngunit nandyan ang banal na kalikasan upang kumastigo sa atin. Ang kaalamang ito ang dapat na tumulong sa atin upang tuluyan nang magsisi at magdesisyon na sumunod sa Kanya.

2) You’re accepted. (Ephesians 1:6) Kadalasang naiisip natin kapag tayo’y nagkakasala (maaaring ito ay isang bagay na nagawa o bagay na hindi natin nagawa), ay iniisip natin, “Hindi na nila ako tanggap.” Ang malimit na pumipigil sa ating i-confess ang ating kasalanan ay ang pag-iisip natin na baka tanggihan na tayo ng kapwa natin Kristiano—minsan ay iniisip natin ito kahit sa Diyos. Ngunit, alalahanin mo, tinanggap ka na ng Diyos—hindi Niya tinanggap ang nakaraan mo, ang buhay mo ngayon, o ang buhay na iyong hinaharap—tinanggap Niya ang iyong kabuuan. Alam Niyang madadapa ka nang ilang beses, ngunit hindi iyon magre-resulta sa pagtanggi Niya sa iyo. Kahit kailan. At ako, bilang isang Kristiano, ay hindi rin dapat na ikaw ay aking iwasan, tanggihan, pag nalaman ko ang iyong kasalanan, dahil tulad mo, naligtas din lang ako, tinanggap, at nagkakasala pa rin.

3) You’re forgiven. (Colossians 2:13) Pinatawad ka na kapatid! Alam kong dala na tayo na hindi napapatawad ang ating mga kasalanan ng mga tao. Nakikita natin ito sa media, kung saan ang mga drama ay ipinapakita na kapag may nagawa ang isang tao, ay madalas sabihin ng nasaktan, “Hindi kita mapapatawad.” Naranasan natin ito sa isang kaibigan, na noong may nagawa tayong pagkakamali, ay bigla na lamang umiwas at hindi na nakipagkasundo. O tayo mismo, nung tayo’y magawan ng pagkakamali, ay hindi natin mapatawad sa una ang taong iyon. Kaya naman naiisip natin na baka hindi tayo mapatawad kapag nalaman ng iba ang nagawa natin. Well, we should know better—we are forgiven already! Ang nakalipas, ang kasalukuyan, at hinaharap natin ay napatawad na ng Diyos. Walang kasalanan na napakalaki na hindi mapapatawad at hindi pinatawad ng Diyos. Alam kasi ng diyablo na ang susi para patawarin tayo ay ang aminin ito (1 John 1:9), kaya naman lahat na ng maling kaisipan ay nilalagay niya sa atin. Ngunit, kapatid, napatawad ka na!

4) You’re loved. (1 John 4:10-11, 19) Ito naman lagi ang ating hinihintay, na pagkatapos tayong magkasala, at ipagtapat ito, ay mahalin pa rin tayo. Yun lang naman eh! If we just realized that we are still loved, still cherished, hindi tayo matatakot na ipagtapat ang ating nagawa at makalaya sa guilt na nasa pag-iisip natin. And it’s true, God still loves us! Hindi ba ang Diyos ang nagsabing, “I have loved thee with an everlasting love” (Jeremiah 31:3, emphasis added)?

 

Friend, you should realize this. You’re saved, you’re accepted, you’re forgiven, you’re loved—still, anuman ang nagawa mo o hindi mo nagawa sa kapwa o sa Diyos. It may seem too amazing, but, alam mo, noon pa kahanga-hanga ang Diyos sa mga bagay na ito. Yes, alam ko, alam ko, sa pagsusulat ng article na ito ay parang binibigyan ko pa ng lisensya ang isang Kristiano na gumawa pa nang gumawa ng kasalanan dahil ligtas pa rin naman siya, tanggap pa rin, pinatawad na, at mahal pa rin. Ngunit ito ang katotohanan. Maging ang Diyos ay kumuha ng risk na ihayag sa ating papatawarin Niya tayo sa kasalanan dahil maaari nga nating abusuhin ito, ngunit ginawa Niya pa rin.

Ngunit ito nga ba ang dapat nating maging reaksyon dito. Sabi sa Romans 3:31, “Do we then make void the law through faith? God forbid: yea, we establish the law.” Hindi dapat mabalewala ang batas ng Diyos dahil dito; dapat ito pa nga ang maging dahilan upang mas lalo natin Siyang sundin. Sabi pa sa Romans 6:15, “What then? shall we sin, because we are not under the law, but under grace? God forbid.” At sa Romans 6:1-2, “What shall we say then? Shall we continue in sin, that grace may abound? God forbid. How shall we, that are dead to sin, live any longer therein?” Ang ating kaligtasan, pagiging tanggap, kapatawaran ng kasalanan, at pagmamahal ng Diyos ay dapat na magdala sa atin sa pagsisisi at pagdedesisyong sumunod sa Kanya. Sa pamamagitan nito, ang guilt na bumabalot sa atin ay mawawala at tunay tayong magiging malaya. Malayang-malaya.

Advertisements

The Horror Stories of Envy

Inggit. Envy.

Ang envy o inggit ay, sabi sa Merriam-Webster’s Dictionary, “a painful awareness of anothers possessions or advantages and a desire to have them too.” Ibig-sabihin, kapag ako ay naiingit, iniisip ko na ang isang partikular na tao ay mayroon ng isang bagay, ugali, kaibigan, minamahal, atbp., na wala ako, na mas maswerte siya dahil mayroon siya noon, at aba ako na wala noon, at iniisip ko na dapat na mayroon ako noon, at gusto ko na nasa akin iyon.

Inggit ang isa sa mga pangunahing tema ng mga drama sa telebisyon. Sa inggit ng kontrabida sa bida umiikot ang istorya. Inggit dahil “mahal siya ng mahal ko,” “ako ang dapat na may pera hindi siya,” at “makukuha ko ang posisyon na mayroon siya.” Doon nagre-resulta ang samu’t saring kasamaan na nangyayari sa bida at sa mga taong nasa paligid niya. Hindi ba tama?

Kapatid, may inggit ba sa puso mo? Ang masasabi ko lamang ay, hindi tama iyan. Mabuti pa ay mabilis mo nang talikuran ang kasalanang iyan bago pa mahuli ang lahat at ikaw ay magsisi sa bandang huli.

Minsan ay nagba-browse ang isa kong schoolmate sa Youtube at may ipinakita sa kanyang video si Micah ng isang Pantene commercial sa Indonesia. Tungkol ito sa isang pipe’t bingi na babae na nais matuto ng violin, ngunit may isang babae na galit sa kanyang ginagawa at sinisira ang kanyang ispiritu sa pagpupunyagi. Dahil rito ay naawa sa sarili ang babae at natanong niya sa isang matandang kaibigan sa paraang sign language, “Bakit ba ako iba sa kanila?” binabanggit ang tungkol sa kanyang kapansanan. Sagot ng kaibigan, “Bakit mo kailangang maging tulad nila?”

Ang isang dahilan ng pagkainggit ay dahil “hindi mo sila katulad.” Kaya naiinggit ang isang tao dahil wala siya nung mayroon ang iba. Atin dapat alalahanin na ito ay isang senyales na hindi tayo masaya sa kung ano’ng ibinigay sa atin ng Panginoon. “Bakit mo kailangan maging tulad nila?” You don’t have to be! Ikaw ay unique, walang katulad, at ikaw ang the best na maging ikaw. No one could be you but you only. Dapat ay maging masaya ka!

Marami sa malulungkot na istorya ng Biblia ay hindi na dapat nangyari kung hindi dahil sa inggit. Hindi man ito nakakatakot tulad ng Philippine Ghost Stories at ng mga horror movies, ay tatawagin ko pa rin ang mga ito na the horror stories of envy.

Horror Story #1: The Fall of Lucifer. Siya na ang pinakamagandang anghel sa lahat ng mga nilikha ng Diyos (Col. 1:16; Ezekiel 28:12-14), magaling sa musika, at nababalot ng mga mahahalagang bato sa katawan. But through that splendor, through that glory, ay nakita niya ang Diyos na higit na mas maganda, mas magaling, at mas maluwalhati sa kanya. Nainggit siya, at inisip na dapat sa kanya ang kagandahang iyon, ang galing na iyon, at luwalhati na iyon (Ezekiel 28:15, 16; Isaiah 14:13). Kaya naman nag-rebelde siya kasama ang ikatlong bahagi ng lahat ng mga anghel, iniisip marahil na kaya nilang talunin ang lumikha sa kanila. Dahil sa diyablo, patuloy tayong nakikipaglaban sa tukso, humaharap sa mga pag-uusig, gumagawa ng kasalanan.

Horror Story #2: The Fall of Man. Sa lahat ng nilikha ng Diyos sa mundo, ang tao ang binigyan Niya ng espesyal na atensyon. Nilikha Niya ito sa Kanyang wangis, hindi tulad ng mga hayop, halaman, at iba pang nilikha. Ngunit nang tuksuhin ni Satanas si Eba, nasabi ng tao, “Bakit Diyos lang ang dapat makaalam ng mabuti at masama?” Nais nilang maging tulad ng Diyos, at ang naging kapalit ay kamatayan.

Horror Story #3: Cain and Abel. (Genesis 4) Dumating ang panahon na sila ay maghahandog na sa Diyos—tinanggap ang kay Abel, tinanggihan ang kay Cain. Alam na alam ni Cain kung bakit tinanggihan siya ng Diyos, ngunit nangibabaw sa kanyang isip na nasapawan siya ng kanyang matuwid na mas-batang kapatid na si Abel, at hindi niya iyon matanggap. Dapat sa kanya ang tinanggap, sa tingin niya, kaya naman sa galit niya ay pinatay niya si Abel. At alam niyo na ang mga sumunod na nangyari.

Horror Story #4: Isaac. (Genesis 26:12-17) Si Isaac, anak ni Abraham, ay naka-tira sa lugar ng mga Filisteo, at nakikita ng mga ito ang pagpapala sa kanya ng Diyos, sa mga pag-aari niya at kayamanan. Kaya naman ang lahat ng balon na hinukay para sa kanya ng mga lingkod ng kanyang ama ay pinuno ng lupa ng mga Filisteo. Hindi pa ito sapat, dahil, imbes na humingi sa kanya ng tawad ang hari, si Abimelech, ay pinalayas pa siya sa kanyang tinitirhan.

Horror #6: Jacob and Esau. (Genesis 25:26-34) Bilang panganay sa dalawa, si Esau ang may karapatang matanggap ang pinakamalaking mana mula sa kanyang ama. Ngunit, sa isip ni Jacob, sa kanya dapat mapunta ang karapatan ng isang panganay, kaya pinilit niyang ibenta ni Esau ang kanyang pagkapanganay kapalit ng pagkaing niluto niya. Later on, ay nagawa pa niyang dayain si Isaac na siya ang panganay para siya ang bigyan ng pagpapala. Dahil rito ay nasira ang buhay ni Esau sa galit sa kanya. Siya rin ay dinaya ng kanyang biyenan na si Laban.

Horror Story #7: Joseph. (Genesis 37) Paboritong anak si Joseph sa labindalawang mga lalaki ni Jacob, at dahil doon ay galit na ang sampu sa kanya. Nanaginip pa siya na yumuyuko sa kanya ang kanyang mga magulang at mga kapatid, kaya naman tumindi ang inggit sa kanya. Nakakuha ang sampu ng pagkakataon nang pumunta si Joseph sa kanila nang mag-isa. Inihulog nila siya sa balon, at ibinenta sa mga Chaldeans. Nagsinungaling pa sila sa kanilang ama na pinatay ng mabangis na hayop si Joseph.

Horror Story # 8: Moses. (Psalm 106:16-18) Bilang masunurin, mababang loob at malapit sa Diyos na lider ng bansang Israel, ay kinainggitan siya ng mga ma-harlika, at maging ng kanyang mga kapatid. Kinwestiyon ang posisyon niya at kung bakit karapat-dapat siya sa liderato. Hinamon nila si Moses.

Horror Story #9: Jesus. (Matthew 27:18; Mark 15:10) Inggit ang nagtulak sa mga Fariseo, Saduceo, at mga iskriba, upang magkaisa na hulihin si Jesus at ipako sa krus. Inggit dahil simula nung dumating si Jesus sa eksena ay sa Kanya na sumunod ang karamihan, at dahil sa Kanya ay nakita ang kanilang kasamaan at ka-ipokritohan. Ito ang dahilan upang maging takda na ang tiyak na kapahamakan nila sa impyerno.

Horror Story #10: The Early Church. Hindi natapos ang pag-uusig nila kay Jesus, dahil, tulad ng ginawa ni Jesus, ang unang mga iglesiya ay nahihikayat din ang mga tao papunta rito, hindi sa kanilang mga Judyo. Ginawa nila ang kanilang makakaya upang masira ang mga ito sa tao, upang sila ay patayin.

Marami pang mga istorya ng inggit ang mababasa sa Biblia, ngunit, kuku-langin ang papel na ito upang ilathala ang lahat at, makikita natin, ang resulta ng bawat sitwasyon ng pagkainggit sa taong nagdadala nito ay negatibo—laging kasiraan ng kinaiinggitan ang ginagawa. Ang inggit ay hindi bumubuhay; ito ay pumapatay. Nahihirapan ang kinaiingitan—ngunit higit sa lahat, hindi nagiging payapa ang buhay nung naiinggit. Kapag kasi mukhang nakuha na niya ang gusto niya, hindi pa rin siya nasisiyahan, dahil lagi siyang balisa, hindi mapalagay, at puno ng galit.

Ngunit higit sa lahat, inggit din ang nagsasabing hindi ka talaga magtatagumpay. Sa sampung istorya ng inggit na natunghayan mo, sino sa mga nainggit ang nagtagumpay? Wala, sa totoo lang. Ang mga kinainggitan sa bandang huli, ang sila pa ring nagtagumpay. Dahil, tinanggap nila kung ano ang binigay sa kanila ng Diyos, inisip na sila ay iba sa lahat ng Kanyang nilalang, at kung ano sila ngayon, yun ang tunay na “the best.”

Kapatid, naiinggit ka pa rin ba? Sana ay maisip mo na mahal ka ng Diyos sa kung sino ka, kahit ano pang isipin ng tao. Oo, dapat tayong magsikap na maging tulad ni Jesus, ngunit, hindi ibig-sabihin noon ay ang maging tulad ng iba.

Nawa, sa biyaya ng Diyos, ay hindi ka na maging isa sa mga gumawa ng “horror story” dahil sa inggit.

What the Left Hand is Doing

by Ruth Bell Graham

“Ayaw niya na malaman ng kanyang kanang kamay na walang ginagawa ang kanyang kaliwang kamay,” sinabi sa akin ng isang kaibigan tungkol sa maramot niyang kamag-anak, kung saan ngiwi niyang binaligtad ang payo ni Jesus na huwag ipaalam sa kaliwang kamay kung ano ang ginagawa ng kanang kamay.

Yung mga taong naka-apekto nang malalim sa aking buhay para sa ikabubuti ay bihira, kung mayroon man, na alam ang katotohanan na iyon. Sa kabilang dako, yung mga nag-iisip na sila’y pagpapala sa akin ay hindi naman talaga.

Sinabi sa atin ni Jesus sa Mateo 25 na sa huling paghatol, ay Kanyang paghihiwalayin ang mga tao sa isa’t isa, tulad ng isang pastol na hinihiwalay ang mga tupa sa mga kambing, ang tupa sa kanan at sa kaliwa naman ang mga kambing.

“Halina, kayong mga pinagpala ng aking Ama, manahin ninyo ang kaharian,” sasabihin Niya sa mga tupa. “Sapagkat ako’y nagutom, at binigyan ninyo ako ng pagkain: Ako’y nauhaw, at binigyan niyo Ako ng inumin: Ako’y isang estranghero, at pinapasok niyo Ako: hubad, at dinamitan ninyo Ako: Ako’y nasa kulungan, at kayo’y lumapit sa Akin” (Mateo 25:34-36).

Ngunit sa mga kambing Kanyang sasabihin ang kabaligtaran, na nag-uutos, “Lumayo kayo sa Akin, kayong mga isinumpa, sa walang-hanggang apoy, hinanda para sa diyablo at sa kanyang mga anghel” (Mateo 25:41). Ang mga kambing ay babalewalain ang bawat Kanyang pangangailangan, na, Kanyang ipinaliwanag, ay mga pangangailangan ng mga pinakamaliliit sa Kanyang mga kapatid.

Sila na mga naglingkod sa Kanyang mga pangangailangan ay walang kamalay-malay sa kanilang kabutihan at kabaitan, katulad na ang mga walang pakielam ay walang kamalay-malay sa kanilang kawalang-pakielam.

Siguro ito ang dahilan kung bakit nagbababala si Jesus tungkol sa pagbibigay ng limos sa harap ng mga tao. At ang tungkol sa hindi pagpapaalam sa kanang kamay kung ano ang ginagawa ng kaliwa.

Mula sa Decision magazine, June 2005, sa “Especially for You” section ni Ruth Bell Graham.

Lakad Tayo!

daily walk

by Elijah Abanto

Lahat na siguro tayo nakipag-usap—kahit nga sanggol nakikipag-usap na, kahit utal-utal pa ang pananalita! Oo, nakaranas na tayong lahat makipag-usap.

Ano nga ba ang pakikipag-usap? Ito ang pakikipagpalitan ng dalawa o higit pang mga persona ng mga salita tungkol sa isang pangkaraniwang paksa. Kaya sa pakikipag-usap hindi pwedeng mag-isa ka lang, bukod na nga lang kung kinakausap mo ang iyong sarili—in a way, parang dalawang tao din iyon!

With that in mind, imagine-in niyo ang dalawang taong naglalakad sa daan. Karaniwan ay ganito ang eksenang ating kinabibilangan kapag tayo ay may visitation o soul winning. Ano bang ginagawa niyo habang kayo ay naglalakad-lakad sa daan? Wala bang imikan? Walang salita, lakad lang? Siguro napapasabi ka, “Siyempre naman hindi! Nag-uusap kami—nakaka-boring kaya ang walang kausap!” Tama. At tsaka kung gusto mong mapalapit sa taong iyon, hindi mo siya susupladuhan. Tama?

Dalhin natin ang ganyang kaisipan sa relasyon natin sa Diyos.  Simula nang tayo’y magsisi sa ating mga kasalanan, naniwala sa Kanyang ginawa sa krus ng Kalbaryo, at tinanggap Siya sa ating mga puso bilang Tagapagligtas, nagkaroon na tayo ng relasyon sa Diyos: Siya ang ating Ama, at tayo nama’y Kanyang mga anak. At simula nang maging Kristiano ka, ay lagi na tayong lumalakad na kasama Niya. Mayroon na tayong daily walk kasama Siya.

Ngunit nakikipag-usap ka ba sa Kanya? Para alalahanin kung ano ang ibig-sabihin ng pakikipag-usap, bumalik ka sa unang pahina. “Pakikipagpalitan.” In some way, “mahiyain” ang ating Ama, at nais Niya na ikaw ang magsimula ng usapan—ayaw ka Niyang pilitin sa usapang hindi mo naman gustong gawin.

Nalaman natin na tayo ay nagsasalita sa Ama sa pamamagitan ng prayer, o pananalangin. Ang Diyos naman ay nakikipag-usap sa atin sa pamamagitan ng pag-aaral natin ng Biblia, o Bible study. (Bible study, dahil, kung babasahin lamang, at hindi natin iintindihin, hindi iyon pakikipag-usap.)

Ano’ng ginagawa natin pag nanalangin? Sinasabi natin lahat (lahat, dapat) sa Kanya—ating mga kasalanan (pag-amin),  ating mga pagpapala at biyaya (pagpapasalamat), at ating mga kailangan (paghiling). Sa paraang ito ay nagsasalita tayo sa Kanya. At karamihan sa atin ay hindi nabibigo sa bahaging ito—kahit iilang minuto lamang (ngunit hindi naman din dapat ganon lang kaikli), ay nagagawa nating magsalita sa Kanya. (Pansinin niyo na laging “magsalita” ang ginagamit ko, hindi “makipag-usap.”) Ngunit paano ang Bible study? Marami sa atin ang nabibigo sa bahaging iyan. At parang wala lang sa atin kung mapag-aralan natin ang Biblia o hindi sa buong araw.

Ngunit isipin mo na lamang kung sa usapan ay yung kasama mo lang ang salita-ng-salita at hindi ka niya binibigyan ng pagkakataon na magsabi ng kahit isang salita lang. Naiinis ka. Nababagot ka. Baka hindi ka na makapagpigil at magsabi ka, “Ano ka ba, bakit ayaw mo akong pagsalitain? Gusto mo ikaw lang ang nagsasalita?” At ikaw, galit, ay mas mamabutihin pa iwan na lang siya, at maghanap na lang ng ibang bubuwisitin niya.

Ngayon balik tayo sa Diyos. Kinakausap Niya tayo sa pamamagitan ng pag-aaral ng Biblia. (“Kinakausap” ang aking ginamit dahil bago ka kausapin ng Diyos, ikaw muna ang dapat lumapit sa Kanya at magsalita. Ipapaliwanag ko maya-maya.) Ibig-sabihin, kung hindi tayo nagbabasa at nag-aaral ng Biblia, parang tayo yung taong ayaw pasalitain yung kausap. Nakuha niyo ba? At dahil doon, “iiwan” Niya tayo at hindi na pakikinggan ang ating panalangin—bagaman, dahil mapagpasensya ang Diyos ay matagal pa bago Niya gawin ’yon. Pero isipin mo na lang kung ano’ng nararamdaman Niya sa ating ginagawa pag walang Bible study. Parang tinatakpan natin ang bibig Niya nang sapilitan.

Dahil ang Diyos ay “mahiyain,” lumapit ka sa Kanya at sabihin mong kausapin ka Niya. “Ano po bang gusto Ninyong sabihin sa akin?” Lumapit ka sa Bible mo at buksan sa Scripture reading, at sabihin mo, “Ano po ang gusto Niyong ipaunawa mula dito?” At kakausapin ka Niya nang buong puso, at pakikinggan Niya rin kung ano ang sinasabi mo sa Kanya. Di ba ganon ang magandang pakikipag-usap? Titibay ang inyong relasyon ng Diyos; nasisiyahan Siya, at natutuwa ka rin.

Bakit hindi mo iyon gawin simula ngayon? Tama na ang walang imikan! Tama na ang ikaw lang ang salita nang salita! Isaayos mo na ang paglakad mo kasama Siya.

Maglaan ka ng takdang oras. 6 AM. 12 NN. 3 PM. 9 PM. Kahit ano’ng oras basta magtakda ka. At sundin mong palagi. Huwag kang mahuhuli—dahil hindi nahuhuli ang Diyos sa iyo. At kung sakaling mabigo ka ng isang beses, ‘wag kang manghina—hingin mo lang ang Kanyang tawad, at magsimula kang muli nang panibago. At kung ano’ng sabihin Niya sa iyo, huwag magdalawang-isip na sundin iyon. At sinasabi ko sa iyo, mas malamang ay “susundin” Niya rin ang sinasabi mo sa Kanya!

“Lakad tayo!” sabi ng Diyos. At sa paglakad na iyon ay titindi lamang ang inyong relasyon ng Diyos kung mag-uusap kayong dalawa. Di ba ang ganda? Kung mapagtatanto lang natin.

Ang Tunay na Pagpapasalamat: Ang Pasasalamat Hindi Lang Isang Araw

giving thanks

by Ellen Vaughn

Kailan lang ay nakarinig ako ng isang kwento tungkol sa dalawang batang lalaki na na-stranded sa dagat. Bigla pagkatulak nila palayo, ay nahuli sila ng malakas na agos. Dinala sila nito palayo at palayo mula sa mga pamilyar na mga boses ng mga tao sa beach.

Pagkatapos ng isang oras, mga ilang milya na sila mula sa pangpang na walang pagkain, tubig, maging mga pampatagal ng buhay, at komunikasyon. Mga ilang oras pa bago maisip ng mga tao na sila’y nawawala.

Noong una nilang gabi sa bukas na dagat, ang lamig ng hangin ay bumaba sa below freezing degree. Doon sa bangka ay nakahiga silang ginaw-na-ginaw at takot-na-takot. Ang isang araw ay naging linggo na, at ang pag-asa nilang mabuhay ay halos mawala na. Lumipas ang mga araw na kanilang pinag-uusapan ang kanilang mga pinakamagagandang alaala, mga matatalik na kaibigan, at paboritong pagkain: banana split at Mountain Dew. Nanigas ang kanilang mga dila sa uhaw, at nanuyo ang kanilang mga bibig. Sa ika-anim na araw, umukit sila ng mensahe ng pamamaalam sa mga minamahal sa bangka at hinintay ang kamatayan.

Ngunit noong sumunod na umaga, sila’y gumising nang may bahag-hari. Habang sila’y lumulutang-lutang, isang agos ng tubig ay tumaas, dahilan upang makakita sila ng isang sasakyang malapit sa kanila. May dalawang mangingisda roon—isang balabas-saradong kapitan at kasama nito: “mga anghel,” na tinawag di naglaon ng mga bata sa mga ito. Tinulungan sila ng mga lalaki mula sa kanilang bangka, binigyan sila ng tubig, at ibinalik silang ligtas.

Ngayong Thanksgiving, hindi ko maialis sa isip ko ang kwento ng dalawang batang ito. Ang mga handa sa aating lamesa ay mga simbolo ng mga pagpapalang dakila ng Diyos sa buong taon. Mayroon kami ng lahat ng aming kailangan, at higit pa. At kontra sa mga desperadong mga batang ito na-stranded sa dagat, kami ay mainit at ligtas. At oo, kami’y mapagpasalamat.

Ngunit isipin niyo na lamang kung ano magiging ang Thanksgiving namin kung nadala kaming palutang-lutang sa karagatan—malamang papangarapin din naming maligtas at matutuwa kung ganoon nga ang mangyari. Ang aming pasasalamat ay aapaw, umaapaw na kami’y napapaluha na, natatawa, may lubos na ginhawa, at ligaya. Sila na nailigtas mula sa gutom ay mapagpasalamat sa pagkain sa paraan na ang laging kumakain ay hindi.

At halata din naman ito sa ating ispiritwal na bahagi. Sila na talagang nakita ang kalakihan ng kanilang kanilang kaligtasan ay umaapaw sa pasasalamat sa biyaya ng Diyos. Kinakain nila ang Salita ng Diyos at hindi sila mabusug-busog rito. Gusto nilang sabihin sa lahat ng tao kung gaano sila naging ligaw noon at natagpuan ni Jesus. Sobrang ligaya nila. Hindi nila matapos-tapos na isipin kung gaano sila kamahal ng Diyos at niligtas sila mula sa ispiritwal na kamatayan, at gusto nila na maligtas rin ang kanilang mga kaibigan.

Pero ano namang balita sa atin na nasa ligtas na kalsada ng pananampalataya sa ngayon? Kaya ba nating umupo sa mesa ng Pasasalamat at maging ganito ka-wild sa pagpapasalamat?

Oo. Ngunit para magawa ito, kailangan nating malaman kung ano ba talaga ang pagbibigay-pasalamat.

 

Ang Layon ng Ating

Pasasalamat

May dalawang uri ng pasasalamat: ang isa ay pumapangalawa, ang isa ang pinakapangunahin. Ang pumapangalawang uri ay pasasalamat para sa mga pagpapalang natanggap—ang mga unang bagay na pumapasok sa harap ng mesa ng Pasasalamat: buhay, kalusugan, tahanan, pamilya, kalayaan, mga kaibigan, pagkain. Ito ay isa nang pag-iisip ng pagpapahalaga sa lahat ng mga mabubuting kaloob, malaki man o maliit.

Tinawag ito ng 19th century na mangangaral na si Jonathan Edwards na “natural na pasasalamat.” Maganda ito—ngunit mahirap itong dumarating kapag masungit ang buhay sa atin. Sinasabi ni Edwards na kung mahal natin ang Diyos dahil lang sa mga binibigay Niya sa atin, ang ating pagmamahal ay nagsisimula sa maling bahagi.

Ang isa pang uri ng pasasalamat ay tinatawag ni Edwards na “mabiyayang pasasalamat”—pasasalamat hindi para sa kung anong binibigay ng Diyos sa atin, ngunit sa kung sino Siya. Ito ay tungkol lahat sa Kanya at pagtataas sa Kanyang kabutihan, pag-ibig, kapangyarihan, at biyaya, anumang tanggapin natin. Ang ganitong uri ng pasasalamat ay isang tunay na katunayan ng presensya ng Banal na Ispiritu sa buhay ng isang tao, at ito’y lumalabas sa gitna ng hirap o sakit. Makikita natin ito sa hindi natitinag na pahayag ni Job: “Kahit na ako’y patayin Niya, magtitiwala pa rin ako sa Kanya” (Job 3:15).

Ang apostol Pablo ay umaapaw sa ganitong klase ng pasasalamat. Kapag pinagbabantaan ng kamatayan, na kadalasan ay nangyari, nagsasabi siya ng mga bagay tulad ng, “Sige! Ang mamatay ay pakinabang!” Kapag nanatiling buhay, okay pa rin: “Para sa akin, ang mabuhay ay si Kristo!” (Filipos 1:21) Hindi siya mapigilan, puno ng pasasalamat at kapayapaan at kaligayahan, hindi sa dahil sa kung anong mayroon siya, kundi sa kung Sino na kanyang nakilala.

 

Ang Pinagmumulan ng Tunay na Pasasalamat

Sila na puno ng mabiyayang pasasalamat ay umaapaw na parang fountain. Sila ay umaapaw sa kaligayahan, pagsamba at misyon. Sa paraan na sila’y nabubuhay at sa mga salitang kanilang ibinibigkas, ang mga mapagpasalamat na mga mananampalataya ay nagpapatotoo sa Isa na naligtas sa kanila. Walang makakapigil sa kanilang pumunta sa kung saan sila itinuturo ng Diyos, kung saan may pangangailangan.

Ang beverage dispenser ay isang halimbawa na lumalarawan sa aking buhay. Kahit na gaano ko kaalam na dapat akong “manatili kay” Kristo, tulad ng sinabi Niya (Juan 15:5), ako’y madaling naaalis mula sa saksakan. At narito na naman ako, nagpapawis na dinadala nang mag-isa ang dalahin kaysa na umapaw sa bagong kapangyarihan ng Ispiritu.

Ngunit paano tayo mananatiling “nakasaksak”?

Aking natagpuan na ang gustuhing pasasalamat ng puso ay susi para sa totoong pagbabago. Ang ating ispiritwal na kapangyarihan ay naka-depende sa bawat sandali na pakikipag-ugnayan sa Panginoon. At nabubuo natin ito sa pamamagitan lamang ng pasasalamat sa Kanya sa lahat ng bagay (Efeso 5:20), hindi lang sa kung anong ibinibigay Niya, kundi sa kung sino Siya. Ating sinasanay ang presensya ng Diyos sa pamamagitan ng pasasalamat para sa kanyang di-kapani-paniwala at mabiyayang katangian.

 

Ang Kwento ng Ating Kaligtasan

Ano ang naging dahilan para maging ganoon na lamang magpasalamat si Pablo? Ito ang dahilan: naalala niya ang kanyang kaligtasan. Sa buong buhay niya, sa bawat oras na ikaw ay lumingon, sinasabi niya ang kanyang pagkakakila kay Jesus. Si Pablo ay dating naging mayabang na Pariseo, puno sa kanyang sarili, puno ng kayabangan sa kanyang mga relihiyosong mabubuting gawa. Itinumba siya ni Jesus sa lupa mula sa kanyang mataas na kabayo sa daan patungong Damasko. (Mga Gawa 9:4) Binulag siya ng liwanag ni Kristo; niligtas siya ng pag-ibig ni Jesus.

Alam ni Pablo na siya ay iniligtas. Tinawag niya ang sarili na “pinuno ng mga makasalanan” (1 Timoteo 1:15) at itinaas ang himala ng pagkakaligtas mula sa kasalanan at ispiritwal na kamatayan. Umaapaw sa pagpapasalamat sa napakadakilang kaligtasan, kanya laging inalala kung ano ang ispiritwal na gutom na noon ay mayroon siya. At kaya, sa natitira niyang buhay, siya ay totoong mapagpasalamat sa biyaya.

Ang manunulat na si Elie Wiesel, isang taong nakaligtas mula sa Holocaust at nabuhay sa kadiliman sa Auschwitz, ay minsang nagsabi na “walang iba ang mas may kakayahan ng pasasalamat kaysa sa kanila na nakatakas mula sa kaharian ng kadiliman.” Sa biyaya ng Diyos, ang mga mananampalataya ay nakatakas mula sa kaharian ng gabi pupunta sa kaharian ng Liwanag. Mas madalas nating maalala ang dakilang kaligtasang ito, mas lalong magiging madalas ang ating pasasalamat na parang isang hindi mapipigil na bukal.

Ngayong Thanksgiving, sa aming tahanan, aming ililista ang mga partikular na mga bagay na aming ipinagpapasalamat—kahit ano mula sa basketball hanggang sa aming alaga hanggang sa pagkain hanggang sa mga kaibigan at pamilya. Ang ganitong klase ng pasasalamat ay mabuti.

Ngunit ang radikal na pasasalamat ang pinakamaganda. Ito ay dumarating sa tuwing tayo ay palibot ng mesa at nagsasabi ng mga kwento ng kung paano tayo iniligtas ng Diyos mula sa tiyak na kamatayan. Ating aalahanin kung paano tayo naging mahirap spiritually, sira-sira, at gutom—at kung paanong ang isang mabiyaya at maawain na Diyos ay natagpuan at nailigtas tayo. Pagkatapos ay dadaloy ang tunay na pagpapasalamat—binabaha ang ating mga buhay at binubuhos sa iba.

Isinalin ni Elijah Abanto mula sa artikulong “Radical Gratitude: Thanksgiving Isn’t for One Day Only,” In Touch®, November 2006, pp. 18-21.

The War Inside by Jon and Tim Foreman

head-in-hands

The country we belong may not be at war, but everyone of us are facing it every single day — inside of us. Every decision we’ll make, every action we’ll take, it’s decided there inside of us. Once we realize this, as Jon and his brother Tim did, then we can be better men indeed.

 

Put your hands up open wide
Put your hands up side by side
Age don’t matter like
Race don’t matter like
Place don’t matter like what’s inside
Let the kick drum kick one time
Breathe out, let your mind unwind
Eyes on the ceiling
Looking for the feeling
Wide open, let your own eyes shine.
Yeah, it’s where the fight begins
Yeah, underneath the skin
Between these hopes
and where we’ve been
Every fight comes
from the fight within.
I get the feeling that we’re living in sci-fi
I get the the feeling
that our weapons are lo-fi
Ain’t no killer like pride
No killer like I
No killer like what’s inside.
Yes, it’s in the air we breathe
Yes, it’s in the blood we bleed
Beneath these dreams
and what we’ve seen
We are the kids of the in-between.
Yes, every thought or deed
Yes, every tree or seed
The big things come
from the little dreams
Every world is made by make believe.
I am the war inside
I am the battle line
I am the rising tide
I am the war I fight
Eyes open, open wide
I can feel it like a crack in my spine
I can feel it like the back of my mind
I am the war inside.

 

“The War Inside” is from the Vice Verses album, released 2011. © Warner/Chappell Music, Inc.

Restless by Jon Foreman

moonless_night_by_w_dueck

Something inside us causes to be restless, making us desire for something more. There is something within us that tells us, “This is not just how it is supposed to be.” We know that there is something better. That it will get better. Jon Foreman recognizes that, because he himself also has that “something.” He tells us that in these fine lyrical poem.

 

I am the sea on a moonless night,
Calling, falling, slipping tides
I am the leaky, dripping pipes
The endless aching drops of light.
I am the raindrop falling down,
Always longing for the deeper ground
I am the broken, breaking seas
Even my blood finds ways to bleed.

 

Even the river has ways to run
Even the rain, to reach the sun
Even my thirsty streams,
Even in my dreams

 

I am restless, I am restless.
I am the thorn stuck in Your side,
I am the one that You left behind,
I am the dried up, doubting eyes
Looking for the well that won’t run dry.

 

Burning hard for the other side
The world that I’ve always been denied
Burning hard for the infinite
With the tears of saints and hypocrites.

 

Oh, blood of black and white and gray
Death and life and night and day
One by one by one
We let our rivers run.

 

I am restless, looking for You
I am restless,

I run like the ocean to find Your shore
Looking for You.

 

I can hear You breathing,
I can feel You leading
More than just a feeling
More than just a feeling
I can feel You reaching
Pushing through the ceiling.
‘Til the final healing
I’m looking for You.

 

Until the sea of glass we meet
At last, completed and complete
Where the tide of tears and pain subside
And laughter drinks them dry.

 

I’ll be waiting
Anticipating
All that I aim for
What I was made for
With every heartbeat.
All of my blood bleeds
Running inside me
Looking for You.

 

I am restless, I am restless,

I’m looking for You.

 

“Restless” is from the Vice Verses album, released 2011. © Warner/Chappell Music, Inc.