The Landmine of Unforgiveness

by Charles F. Stanley

Kapag ikaw ay nasaktan, mayroong malaking tukso na makaramdam na tama lamang ang magka-roon ng isang hindi mapagpatawad na puso. Magbantay! Ito ay isang patibong, at isa sa mga pin-akamapangwasak na sandata ng Kaaway. Kung ikaw ay humakbang patungo sa direksyong iyon, hindi mo man maranasan ang pagkasira agad-agad, ay katagal-tagalan pag patuloy mong in-iipon ang kaisipan na hindi magpatawad, ay magiging mas malaki ang kasiraang maidudulot nito. Hindi mo siguro napapagtanto na ang ganoong klaseng tugon sa pananakit sa’yo ay isa sa mga pinakamapangwasak na bagay na magagawa mo sa iyong sarili. Kapag pinapanatili mo ang mga negatibong damdamin na ito sa iyong puso, mag-uugat ang kapaitan, at makikita mo ang mga implikasyon nito sa bawat bahagi ng iyong buhay.

Magsimula tayo sa mga depinisyon. Ang pagpapatawad ay tumutukoy sa pagsuko ng galit sa isang tao at ang karapatan na maging patas, anuman ang nagawa ng taong iyon. Ang hindi pagpapatawad, kung gayon, ay nagpapakita ng tahasang pagtanggi na isuko ang masamang kalooban at iyong karapatan na gantihan ang nanakit sa anumang paraan; ito ay base sa hindi maka-Kristong pag-uugali na mayroon dapat na magbayad para sa sakit, isang posisyon na pay-ak na walang biblikal na maaaring idahilan.

Sinasabi ng Efeso 4:31 sa atin na alisin ang lahat ng kapaitan, poot, at galit, kasama pati ang malisya, na siyang kagustuhan na makita ang isang tao na maghirap. Ang sumusunod na talata ay inuutusan tayong magpatawaran sa isa’t isa. Sa ibabaw, ang kasulatang ito ay parang madaling sundin; subalit, ang pagpapatawad ay maaaring maging isang malaking hamon, lalo na kapag ang sugat ay may kasamang matinding sakit. Minsan ay iniisip natin na napatawad na natin ang nakasakit ngunit sa katotohanan ay hindi naman—napakadali na sabihing “Pinapatawad na kita” nang hindi naman natin isinasapuso.

Ang pinakadahilan ng problema ay ang kawalan ng kagustuhan na ibigay sa iba ang kung anong ibinigay sa atin ng Panginoon. Nais ng Diyos na makita natin ang kaseryosohan ng ating kasalanan para ating maunawaan ang tindi ng awing ipinakita Niya sa atin. Kung pag-iisipan natin kung paano Niya tayo pinatawad, tayo ay walang masasabing dahilan para maging hindi mapagpatawad, gaanuman kasakit ang nagawang mali sa’yo. (Mateo 18:21-35)

Napakaraming mga tao ay nag-iingat ng mga sakit ng kalooban ngunit nabibigong makita ang ganoong klase ng ugali bilang isang malaking isyu sa kanilang buhay, na makakaapekto sa kanilang pisikal na kalusugan, emotional na pagkatao, at ispiritwal na konsidyon. Ang isang labis na kagustuhan na makaganti sa pamamagitan ng paghawak sa atin sa pagkaalipin—kapag ating pinipilit na huwag magbigay-patawad, tayo mismo ay mas nagiging malapit sa pagdurusa ng tensyon, depresyon, galit, at isang hating pag-iisip. Kahit na ang pagbanggit lamang ng kanyang pangalan ay nagdudulot sa atin ng reaksyon, na nagnanakaw ng ating kapayapaan at minsan maging ng ating pahinga. Hindi nakapagtataka kung nagbabala si Pablo ng, “Mga pina-ka-iibig, huwag ipaghiganti ang inyong mga sarili, kundi bagkus magbigay lugar sa pagkapoot: sapagka’t nasusulat, Ang paghihiganti ay Akin; ako ang maghihiganti, sinasabi ng Panginoon” (Roma 12:19).

Ang hindi pagpapatawad ay tulad ng isang pagkalat ng anay. Sa simula, ang problema ay hindi masyadong halata, ngunit maaari nitong kainin ang ating pagkatao at magdulot ng malaking pagkasira. Ang paghawak sa sitwasyon nang tama ay maaaring magbalik na kaayusan sa iyong buhay.

  1. Seryosohin ito. Dahil hindi tinitingnan ng Diyos ang hindi pagpapatawad nang magaan, tayo rin, dapat, ay makita ang tindi nito.
  2. Kunin ito bilang iyong buong pananagutan. Mayroon sigurong nagdulot sa iyo upang makaranas ka ng sakit at dusa, ngunit ang paninisi ay hindi makakaalis ng prob-lema. Aminin—sa iyong sarili at sa Diyos—na, kahit na maaari ang taong iyon ay may bahagi, ikaw pa rin ay responsible para sa iyong hindi mapagpatawad na ispiritu.
  3. Ipahayag ito nang totoo. Huwag mong hayaang patuloy na mabuo ang iyong galit. Umayon sa Panginoon na ang iyong hindi pagpapatawad ay isang kasalanan.
  4. Isantabi ang iyong galit. Hangga’t hindi mo isinusuko ito, ang hindi mapagtawad mong ispiritu ay babalik. Sabihin mo, “Diyos ko, patawarin mo ako sa aking galit. Pini-pili ko na na ito’y aking isasantabi.” Pagkatapos ay isipin ang Krus at tanungin ang iyong sarili, Paano ako mag-iingat ng anumang laban sa isang tao kung ako mismo ay napa-tawad na?
  5. Ipanalangin ang taong iyon. Hindi mo man siguro ramdam na ipanalangin ang isang taong nanakit sa iyo, ngunit ang iyong damdamin ay walang kinalaman dito—gumawa ng isang tahasang pagpili na manalangin sa Ama para sa taong iyon.
  6. Kung ang tao na nagdulot sa’yo ng sakit ay alam na ikaw ay galit sa kanya, personal na humingi ng tawad sa indibidwal na iyon. Hindi man ito maging madali para sa iyo, ngunit ito ay kinakailangan kung nais mong maging malaya sa pagkaalipin sa sarili mong hindi pagpapatawad.
  7. Hilingin sa Diyos na magpakita Siya sa’yo ng isang bagay na maaari mong ma-gawa para sa sinumang nakasakit sa iyo. Hayaan na makita ang iyong mapagpatawad na ispiritu, kahit na ang maging reaksyon ng taong iyon ay maging sus-pisyoso.

 

Pagkatapos mong sundin ang mga hakbang na ito, ang mga pakiramdam ng kapaitan ay maaari pa ring magpakita. Kung iyon ay mangyari, manalangin, “Salamat, Ama—napatawad ko na ang taong ito.” Huwag mong hayaan si Satanas na dalhin ka na naman sa patibong na alalahaning muli ang nangyari, kung saan maaari ka na namang mairehas sa matanda na, at hindi malusog na ispiritu ng hindi pagpapatawad.

Pagkatapos ng isang sandali, malalaman mo na tunay mo na ngang napatawad yung nakaga-wa ng mali, dahil hindi mo na mararamdaman ang naramdaman mo dati. Maaari mong madisku-bre na, kung saan ay mayroong galit dati, ay mayroon nang pagmamalasakit o maging ng interes sa buhay ng taong iyon. Makikita mo, sa iyong pagkagulat at kaginhawahan, na iba na ang iyong ugali, at ikaw ay lumaya na.

Ang artikulong ito ay Tinagalog na sipi (ni Bro. Elijah E. Abanto) mula sa Ingles na artikulo ni Charles F. Stanley na, “No Record of Wrong: Avoiding the Landmine of Unforgiveness,” In Touch® magazine, January 2005, pp. 6-9, In Touch® Ministries. All rights reserved.

Advertisements

INVESTMENT TIPS for GROWING Family Relationships

by Pastor Felizardo Abanto

1 Peter 3:7

Isa si Warren Buffet sa mga pinakamayamang tao sa Amerika. Noong 1997, sa pitungpu na nagkakahalaga ng 1 bilyong dolyares o higit pa, si Buffet lamang ang nakuha ang kanyang kayamanan sa pamamagitan ng pag-i-invest. (Para maubos mo ang $1 bilyon sa isang taon ay gagastos ka ng $2.73 milyon araw-araw. Ang pinakamababang katumbas ng $1 bilyon sa pesos ay P45 bilyon, at kung gagastusin mo ito nang P2.73 milyon kada araw ay 45 taon muna bago mo ito maubos.) Maraming mga investor ang tumitingin sa kanya para sa payo patungkol sa pag-i-invest.

Kung kayo ay makakaupo kasama si Warren Buffet pansumandali at kukuha ng kaunting mga tips sa pag-i-invest gagawin niyo kaya?

Isipin mo nang isang sandali na ang iyong pamilya ang iyong pinakamalaking kapital. Kung ikaw ay makakakuha kaya ng investment tips sa kung paano mo ito mapapalago sa kalidad magiging interesado ka kaya?

Ang Biblia na nasa ating mga kamay ay puno ng makapamilyang mga prinsipyo at kasabihan na maaari nating matutunan at maisagawa upang gawing mayaman ang ating relasyong pampamilya.

 

  1. INTINDIHIN ang Bawat Isa. 1 Peter 3:7

Kapag pag-aari mo ang isang bagay tulad ng VCR, ano ang gagawin mo para magamit mo ito? Kailangan mong unawain kung paano. Bilang mag-asawa, pag-aari niyo na ang isa’t isa. Paano magiging maayos ang inyong relasyon? Dapat ay unawain ninyo ang isa’t isa.

Tayong mga lalaki ay direktang inutusan na intindihin ang ating mga asawa. May ilang nagsasabi na mas madaling intindihin ang Quantum Physics kaysa kanilang asawa. Maaari sa ating mga Baptists ay ganito rin ang ating iniisip.

Ano ba ang ibig-sabihin ng pag-intindi? Ang ibig nitong sabihin ay ang “gawin ang kung ano’ng mahalaga sa ibang tao bilang mahalaga din sa iyo tulad na siya ay mahalaga sa iyo.” Paano? Gumawa ng panahon upang makilala ninyo ang isa’t isa. Gumawa ng oras para talagang makinig.

Sabi nga sa James 1:19, “Wherefore, my beloved brethren, let every man be swift to hear, slow to speak, slow to wrath.”

 

  1. TUMUPAD sa mga ITINALAGA [o IPINANGAKO].

Dapat tayong maging “MAPAGBIGAY sa papuri, ngunit MAINGAT sa mga pagpapangako.”

Bakit ba na ang pagtupad ng ating mga itinalaga at pagbibigay-rangal sa ating mga pangako ay mahalaga? DAHIL tayong lahat ay may tendency na itayo ang ating mga pag-asa sa mga pangako.

Kapag ang isang lalaki ay nangangako na mamahalin ang isang babae hanggang sa maghiwalay sila sa kamatayan, binibigyan niyon ang babae ng seguridad upang maging lahat na dapat maging siya sa isang relasyong pang-mag-asawa.

Sabi nga sa Ecclesiastes 5:4-5: “When thou vowest a vow unto God, defer not to pay it; for he hath no pleasure in fools: pay that which thou hast vowed. Better is it that thou shouldest not vow, than that thou shouldest vow and not pay.” Totoo din ang talatang ito sa ating mga itinalaga sa iba. Sa ibang mga salita, dapat tayong maging tapat o LOYAL.

Prov 3:3-4: “Let not mercy and truth forsake thee: bind them about thy neck; write them upon the table of thine heart: So shalt thou find favour and good understanding in the sight of God and man.” Kapag ating tinutupad ang ating mga itinalaga ito ay bumubuo ng TIWALA. Walang malusog na relasyon kung wala nito. Tiwala ang siyang matibay na pundasyon kung saan ang isang pamilya ay nakatayo.

Ngunit ang pagtupad sa mga ipinangako ay maaaring malaki ang kapalit. Mayroon ka bang mga commitment na dapat tuparin?

 

  1. MAGBIGAY NG RESPETO.

Respeto—magbigay-pansin; magbigay-pansin nang may espesyal na atensyon; karapat-dapat sa espesyal na pagtingin, kung gayon, ay magbigay malasakit; pag-iingat; TAKOT. (Proverbs 14:26) Isa pang salita para sa respeto ay PAGGALANG. Romans 12:10, “Be kindly affectioned one to another with brotherly love; in honour preferring one another.”

Paano natin ito ipapakita sa ating pamilya?

  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa pag-aari ng isa’t isa
  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa pagiging pribado ng isa’t isa
  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa oras ng bawat isa

Mahirap ito para sa mga taong mataas ang pagtingin sa sarili. Phil. 2:3, “Let nothing be done through strife or vainglory; but in lowliness of mind let each esteem other better than themselves.”

 

  1. MAG-ALAY NG PAMPALAKAS NG LOOB.

May isang aktres na nagsabi, “Nabubuhay kami sa mga salitang nagpapalakas ng loob, mamamatay kami kapag wala niyon nang dahan-dahan, may kalungkutan, at may galit.”

1 Thessalonians 5:11, “Wherefore comfort yourselves together, and edify one another, even as also ye do.”

Kamusta ang ating mga tahanan? Paano tayo makapagbibigay ng lakas ng  loob?

  • sa pamamagitan ng pagngiti. Naitataas ng isang ngiti ang iyong pagpapahalaga sa sarili.
  • Sa pamamagitan ng mga salita. Ang mga salita ay maaaring gumawa ng malaking pasakit o kahanga-hangang kabutihan.
  • Sa pamamagitan ng pagpansin sa positibo.

Tinanong si Andrew Carnegie, isang businessman na nakapag-hire ng 45 na milyonaryo, kung paano niya ito nagawa. ’Hindi naman sila mga milyonaryo noong sila ay i-hire ko.”

Paano niya nalinang ang mga taong iyon para maging mga milyonaryo? “Ang mga tao ay nililinang. Tulad na ang ginto ay minimina, may ilang tonelada muna ng dumi na dapat maalis para makakuha ng isang onsa ng ginto; ngunit hindi ka nagmimina para makahanap ng dumi—nagmimina ka para makahanap ka ng ginto!”

Magsimula ka na ngayon sa paghahanap ng ginto sa iyong anak, iyong asawa, at sa iyong mga magulang. Tulad ng ginawa ni Jesus sa mga disipulong pinili Niya.

  • Sa pamamagitan ng pagbibigay ng regalo. Ginawa ito ni Barnabas sa Acts 4:36-37; ang ibig-sabihin ng kanyang pangalan ay, “son of encouragement,” o “anak ng pampalakas ng loob.”
  1. HUMINGI AT MAGBIGAY NG PAGPAPATAWAD.

Isa nang katotohanan na darating at darating ang panahon na mabibigo at masasaktan tayo ng tao. Mahalaga na kalimutan ang maraming mga maliliit na bagay at patawarin ang isa’t isa. Colossians 3:13, “Forbearing one another, and forgiving one another, if any man have a quarrel against any: even as Christ forgave you, so also do ye.” Tandaan na ang pagpapatawad ay hindi isang likas na gawi. Mas madaling magbilang ng kamalian. Ngunit tulad na tayo ay nakatanggap ng pagpapatawad mula sa Diyos, tayo ay dapat na magpatawad ng iba.

Alam niyo kung gaano karami ang mga taong nag-aasam ng pagpapatawad? May kwentong Español ng isang ama at ng isang anak na iniwan ang tahanan. Pagkatapos na maghanap ng ilang buwan nang walang tagumpay ang ama ay pumunta sa isang diyaryo para humingi ng tulong. Sinabi lamang ng kanyang ad, “Mahal na Paco, magkita tayo sa harap ng opisinang ito ng diyaryo sa Sabado ng hapon. Pinatawad ko na ang lahat. Mahal kita.—Iyong ama.”

Noong hapon na iyon ng Sabado, may 800 mga kalalakihan na may pangalang Paco ang dumating, naghahanap ng kapatawaran at pag-ibig mula sa kanilang mga ama. May ilan sa inyo na nangangailangan ng ganoong klase ng pagpapatawad mula sa Diyos. Maaari mo iyong matanggap. Nagpadala ang Diyos ng isang Sulat ng pagpapatawad—ang Pangalan Niya ay si Jesus. Lumapit ka sa Kanya. Ngayon na.

 

Nagpapasalamat si Bishop Abanto kay Pastor Merle Mees para sa article na ito.

 

Fear Vs. Love

“Hindi ako matatakot, mahihiya, anuman ang sabihin nila, dahil mahal kita!” kanta na sintunado ng isang naka-spaghetti na babae sa may videokehan. Hindi ko alam kung naiintindihan talaga nung babae yung kinakanta niya o basta na lang niyang kinanta ang sikat na awitin na iyon. Mali ang musika nito, siyempre, maging ang mensahe ng awitin ay mali din, siyempre, ngunit ang isang bahaging ito ng awitin ay nagpaalala sa akin ng isang bahagi ng kasulatan:

 

There is no fear in love; but perfect love casteth out fear: because fear hath torment. He that feareth is not made perfect in love.

(1 John 4:18)

 

“Walang takot sa pag-ibig; subalit ang ganap na pag-ibig ay itinataboy ang takot: sapagka’t ang takot ay may pahirap. Siya na natatakot pa ay hindi pa napaganap sa pag-ibig.”

Bihirang magsalubong ang takot at pag-ibig. Lagi itong magkasalungat. Bukod sa pagkakaroon ng takot sa Diyos, wala nang ibang klase ng takot na tutugma o sasang-ayon sa konsepto ng pag-ibig. Kung may pag-ibig ka, wala kang takot. Kung ikaw ay takot, wala ka pang pag-ibig. Ganoon lamang kasimple. If there’s no fear, there’s love. If there’s fear, there’s no love. Sabi nga ng isang kilalang awtor na si Frank Sant’Agata, “Hindi maaaring magsama ang pag-ibig at takot. Kung nasaan ang isa, hindi pwedeng naroon din ang isa. Mabilis na aalis ang isa, kapag pumapasok ang isa sa presensya nito” (Fear and Love, © 1996).

Noon pa man ay nandyan na ang sakit ng kaluluwa na tinatawag na takot. Pakinggan mo pa lang ang salita ay nakakapanlamig na ang pakiramdam. Marami nang nasirang buhay dahil sa takot. Marami nang pangarap na hindi naabot dahil sa takot. Maraming problema ang nanatili dahil sa takot na harapin ito. Maraming pumunta at pumupunta ngayon sa impyerno dahil sa takot. Maraming mga mahahalagang gawain ang hindi natatapos dahil sa takot. Alam mo ba na ang takot ay scientifically proven na nakaka-apekto sa ating respiratory system? Nahihirapan kang huminga, mabilis kang hingalin, at naninikip ang iyong dibdib kapag ikaw ay natatakot. At ang nakalulungkot ay nagiging dahilan din ito para tayo ay hindi makapag lingkod sa Panginoon: takot bumagsak ang grado sa school, takot na mawalan ng trabaho, takot na baka iwanan ka ng mga malalapit sa’yo. Ang mas nakakapangalumbaba ay kapag dumating ang panahon na takot na tayong magtiwala sa Diyos.

Ito ay isang katotohanan: ang takot ay galing sa diyablo, hindi sa Diyos.

For God hath not given us the spirit of fear … (2 Timothy 1:7a)

Kung hindi ang Diyos ang nagbibigay ng ispiritu ng takot sa ating mga kalooban, sino kaya ang tunay na nagbibigay? Si Satanas at kanyang mga kampon. Nais ng Diyos na ikaw ay maging matapang, ngunit bibigyan ka ng diyablo ng mga pag-iisip upang hindi mapayapa ang iyong ispiritu.

Ngunit alam natin na hindi tamang payagan ang diyablo na paghariin sa atin ang takot. Lagi nga nating mababasa sa Biblia na tuwing magpapakita ang Diyos o isang anghel sa visible na paraan sa isang tao, ay laging paunang sinasabi ang, “Fear not,” o “Huwag kang matakot.” God sees fear as an undesirable quality, at nais Niyang makalaya tayo mula sa kadena nito.

Ngunit ano ba ang solusyon? Tulad ng ibang mga problema, sa Diyos lamang makukuha ang solusyon sa problema ng takot, at iyon ay mula sa Kanyang Salita. Tulad ng talatang nabasa natin kanina:

For God hath not given us the spirit of fear, but of power, and of love, and of a sound mind. (2 Timothy 1:7)

Kung ikaw ay isang Kristiano na, nasa atin na ang solusyon! Ibinigay na sa atin ng Diyos! Kapangyarihan, pag-ibig, at isang matinong pag-iisip. Ang mga ito pala ay kalaban ng takot! Kailangan lang nating manampalataya sa Kanya na ito ay nasa atin. Kung ang takot ay mawawala, mahalaga na nasa ating mga sarili ang tatlong ito. Ngunit higit sa lahat ay ang pag-ibig.

Nito ko lang napagtanto habang pinag-aaralan ang 1 John 4:18, na ang kabaligtaran ng takot ay hindi tapang o courage, at na ang kabaligtaran ng pag-ibig ay hindi poot o hate. Ang kabaligtaran ng fear ay love; ang kabaligtaran ng love ay fear. Ang tapang at poot ay mga ekspresyon lamang ng ating takot o pag-ibig. Balikan natin ang talata:

There is no fear in love; but perfect love casteth out fear…

(1 John 4:18a)

Ang solusyon sa ating takot ay pag-ibig! Hindi ko na kaya itong ipaliwanag pa sa mga komplikadong mga termino, ngunit, hayaan ninyo akong magbahagi ng mga bagay na aking nasaksihan.

Una ay tuwing ako’y nagha-house-to-house. Si David Wood na rin, awtor ng kilalang aklat na The Jerusalem Factor, ang nagsabi na ang pangunahing hadlang sa pagso-soul winning ay takot. Ito ay personal kong naranasan. Kasama ko ang aking bunga sa pananampalataya, at, hindi siguro niya napapansin ngunit, ilang bahay na ang aming nalalagpasan—dahil naghahari sa puso ko ang takot—baka sigawan nila ako, baka hindi naman sila tumanggap, lahat na ng “baka” ay pumasok na sa isip ko. Pagtapat namin sa isa pang bahay ay tumigil ako. Hindi maari ito, sabi ng isip ko. Ang mga taong ito ay papunta ng impyerno, at ayaw iyon ng Diyos. Mahal sila ng Diyos, kaya dapat mahalin ko rin sila! “Dito tayo!” sabi ko sa kasama ko, at ang takot ay naglahong bigla at ang pag-ibig ng Diyos ang namukadkad. Kapag nasa anumang lugar ako, ang dahilan kung bakit ako nakakapagbigay ng tracts ay dahil sa pag-ibig. Kung hindi man sa akin nanggagaling ang pag-ibig na iyon, ay sa Diyos iyon. Ang ekspresyong, Ayokong pumunta sila sa impyerno! ay isang ekspresyon ng pag-ibig.

Kukuha din ako ng halimbawa sa isang popular na palabas sa telebisyon noong 2006: ang Jewel in the Palace. (Sa lahat ng drama na naipalabas, ito ang tanging masasabi kong dapat panoorin ng isang Kristiano.) Kilala si Jang-geum sa paggawa ng mga bagay na halos-magdala sa kanya sa kamatayan. Tulad noong maaresto ang kanyang amain na si Duk-Gu, ay naghari ang pag-ibig niya rito upang maging matapang na subukan ang lason na nakaapekto sa prinsipe, para lamang ito ay mailigtas niya. Pag-ibig sa bayan ang dahilan kung bakit hinamon niya ang inang-reyna sa isang bugtung-bugtong. Pag-ibig sa reyna ang nagdala sa kanya upang hamunin ang diagnosis ng isang nurse rito. Kung nanguna lamang ang takot niya, ay iisipin niyang baguhan lamang siyang nars at hindi na dapat pang makialam sa reyna. Kung hindi dahil sa pag-ibig para kay Lady Han at kanyang ina, hindi niya tatangkaing kunin ang mga rekord na medikal ng hari para patunayang sila ay mga inosente. Kung hindi dahil sa pagmamahal niya upang mapagaling ang hari, ay hindi niya imumungkahi ang pag-oopera nito sa bituka, na noong panahon na iyon ay isang lapastangan at pwedeng hatulan ng kamatayan.

Hindi pag-ibig ang pagpaparaya na lamang sa isang tao, tulad ng ipinapakita ng maraming telenovela at drama. Ito ay pagkakaroon ng tapang upang ipakita at ipahayag ang tunay na nararamdaman. Pag-ibig ang nagtulak sa aking ama upang maging matapang na mag-walk out sa maling ginawa ng isang pastor sa camp service—pag-ibig dahil, ayaw niyang magkaroon kami ng pagkalito sa kung ano ang tama at mali. Hindi kailanman pag-ibig ang pagto-tolerate o pagbabalewala sa mali. Pag-ibig ang nagtutulak sa magulang upang pagalitan at disiplinahin ang anak. Hindi pag-ibig ang pagbibigay ng layaw sa anak—sa pagpayag ng lahat ng gusto niya.

Ano ang solusyon sa takot? Pag-ibig. At ang pinakamalaking halimbawa ng pag-ibig ay ang Diyos. Pag-ibig ang nagdala sa Kanya upang tayo ay likhain. Pag-ibig ang nagdala sa Kanya upang ipadala Niya si Jesus sa lupa para mamuhay kasama ang mga nakakatakot na makasalanan at mamatay sa krus. Kung takot lamang, ay marami nang tukso ang dumalaw kay Jesus para magkaganun. Ngunit pinaghari Niya ang pag-ibig para sa walang-pag-asa at kawawang makasalanang tulad ko. Tulad mo. Kung Siya ay takot, ay hindi Siya maglalakas-loob na ituro sa publiko ang mga ka-ipokritohan ng mga Fariseo at mga religious leaders noong panahon Niya, dahil maaari Niyang isipin na makapangyarihan ang mga ito at maaari Siyang ipapatay. Kung Siya ay takot, ay hindi Niya magagawang palayasin ang mga nagbebenta sa templo. Kung Siya ay takot, hindi Siya papayag na traydorin ng isang kinilalang kaibigan at mahagupit at mamatay sa Krus ng isang kahiya-hiyang kaparaanan.

Nagulat ka ba sa solusyon ng Biblia sa takot?

… He that feareth is not made perfect in love. (1 John 4:18c)

Kung natatakot ka pang bumagsak ang grado sa school kaya hindi ka papasok, hindi pa ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot kang mawalan ng trabaho kaya ka hindi dadalo sa iglesiya, hindi pa ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot ka na baka talikuran ka ng asawa o mga anak mo pag sumunod ka sa Panginoon, hindi pa nagiging ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot ka na baka ka tanggihan ng tao pag sinubukan mo silang i-win sa Panginoon kaya hindi mo na lang gagawin, hindi pa ganap ang iyong pag-ibig. Kung natatakot ka na baka layasan ka ng anak mo pag dinisiplina mo siya, hindi pag-ibig ang ipinapakita mo. Kung takot ka, hindi ka pa talagang umiibig.

Nagawa lahat ng Diyos ang mga nagawa Niya para sa atin dahil sa pag-ibig—dahil Siya ay pag-ibig. “God is love,” sabi nga ng 1 John.

Sabi nila, panahon ngayon ng pag-ibig, ngunit malaking porsiyento ng sanlibutan ay hindi pa talaga umiibig. Kung puno pa ng takot ang iyong puso, maaaring hindi mo pa nakikilalang tunay si Jesus. Magsisi ka sa iyong mga kasalanan at tanggapin Siya sa puso mo bilang Tagapagligtas at puso.

Nakalulungkot dahil tayo, na anak na ng pag-ibig, (ang aking tinutukoy ay tayong mga ligtas na,) ay pinaghahari pa rin ang takot sa ating mga buhay. Bakit hindi natin kunin ang kapangyarihan ng Diyos, at paghariin ang pag-ibig sa ating mga puso? Ito ang solusyon ng Biblia sa ating mga takot.

Ano Ba Talaga’ng GUSTO ng mga Babae?

Ano Ba ang Ibig-Sabihin ng “Security” para sa Iyong Asawa?

by Jeff Feldhahn

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah E. Abanto

“Kaya ano sa tingin mo ang ibig-sabihin kapag sinasabi ng babae na gusto niya ng security?” tanong ko sa isang kaibigan.

“Hindi ako pwedeng tumigil ‘tumakbo,’” sabi niya. “Kailangan kong gawin ang kahit anong kailangan para masiguradong hindi niya nararamdaman na insecure siya pagdating sa pera. Kung ang ibig-sabihin noon ay dapat akong magtrabaho ng mahabang mga oras o manatili sa isang trabaho kahit hindi ko gusto, edi ganun.”

Pakiramdam ng kaibigan ko ay nasa patibong siya, dahil ang alam niya ay gusto ng asawa niya na magpatnubay siya nang maayos na buhay rito at sa mga bata, pero gusto rin nito na nasa bahay na siya pagdating ng hapunan. Imposibleng pinansyal na pag-aasam sa bahagi ng babae? Siguro, ngunit malamang hindi. Maaari na ang mga lalaki ay nababagabag ng kung ano ang iniisip nilang inaasahan sa kanila ng mga babae, na kung tutuusin ay wala naman talaga silang ganoong mga inaasahan. Iyon ang natagpuan namin sa pagpapanayam sa mahigit 1,000 mga babaeng asawa para sa aming research. Oo, nais nila ng security, ngunit ibang-iba ang ibig-sabihin nila kumpara sa kung ano’ng iniisip ng mga lalaki.

Sa isang babae, ang seguridad na pinakamahalaga ay ang emotional security: yung pakiramdam ay konektado at malapit sa’yo—na nandiyan ka para sa kanya, kahit ano’ng mangyari. Oo, ang magpatnubay-pinansyal ay importante, ngunit para sa mas maraming babae, wala iyon sa pinakatuktok ng kanilang listahan. Sa totoo nga lang, tulad ng sinabi nung isang babae, “Wala nga yun sa listahan eh!”

Maniwala ka man o sa hindi, sa isang pambansang pagsusuri sinimulan namin ng aking asawang si Shaunti, pito sa sampung babaeng kasal na babae ang nagsabi na mas pipiliin nila ang pinansyal na kahirapan kaysa paglalayo sa relasyon. Ang katotohanang ito ay kitang-kita sa pinakamaraming babae—ngunit karamihin din sa mga lalaki ang hindi makapaniwala rito! At tulad, ang mga babae ay hindi rin makapaniwala na iniisip natin na iniisip nila na ang pinansyal na seguridad ang mas magiging mahalaga. Sabi nga ng isang babae, “Kaya ang ibig-sabihin kayong mga lalaki ay nag-iisip na kami ay mga materialistic—talagang-talagang materialistic—at na mas pipiliin namin ang mga bagay-bagay kaysa sa kasiyahan niyo?!”

Uh … oo. Sa tingin ko ’yon ang aming sinasabi. Ngunit tila, mali kami. Ayon sa aming datos, hindi lang mas nag-aaala ang iyong asawa sa’yo higit sa kung ano pa man ang iyong maibibigay; mas gugustuhin pa niyang magsakripisyo financially para magkaroon ng mas maraming oras kasama ka at mas maraming kasiyahan para sa’yo.

Ang katotohanan na ito ay napakahirap tanggapin para sa mga lalaki ay mukhang mas may-kaugnayan pa sa pagkakagawa sa lalaki, hindi sa babae. Ang pagsusuri na ginawa ni Shaunti sa kanyang unang aklat ay nagpakita na 75% ng mga lalaki ay “palagi” na nababalisa sa kanilang pasan para makapag-provide—at karamihan sa lalaking asawa ay hindi ito magawang ibahin. Kadalasan ang ating trabaho ang naglalarawan kung sino tayo; ang ating pansariling-kahalagahan ay nakabalot dito. Bukod pa rito, iniisip agad natin na ang ating mga asawa ay alam na ang lahat ng mga mahabang oras ng trabahong iyon ay isang importanteng paraan para ipakita sa kanilang mahal natin sila.

Ang problema, sa nakita ko, ay hindi nila ito alam. Sa totoo nga lang, ang gusto ng asawa mo sa’yo ay ang iyong oras at atensyon, kaya kapag mas marami kang binibigay para sa iyong trabaho, mas nagmumukha tuloy na mas prayoridad mo ang iyong trabaho. Para sa kanya, nangangahulugan ito na hindi siya ang iyong prayoridad. Ang ganitong klase mong pagpili ay iiwanan siyang iniisip na malayo ka sa kanya at hindi mo siya mahal.

Atin ngang bigyang ibig-sabihin ang “emotional security”—

  1. “Secure” siya kapag malapit kayo sa isa’t isa. Ang paggawa ng pagiging malapit ninyo sa isa’t isa ay mas mahalaga kaysa anupaman—sa isang babae, halos ito’y katumbas na salita para sa emotional security. Higit pa ito sa pisikal na pagiging malapit; kasama rito ang iba pang aspeto, kabilang ang mga maliliit na bagay na bahagi ng buhay ng isang nagmamahalan at matalik na magkaibigan. Ang pagmamahal ay maaaring maipakita maging sa mga maliliit na pagkilos na hindi kadalasang naiisip ng mga lalaki, tulad ng pag-abot sa kanyang kamay o pag-iiwan ng isang nagmamalasakit na mensahe. Minsan na madiskubre ko kung kung gaano ito kahalaga—well, napakadali nitong gawin!
  2. “Secure” siya kapag ginagawa mong prayoridad ang oras na makasama siya. Maaari mong makita ang iyong trabaho bilang iyong ginagawa para ipakitang may malasakit ka sa iyong pamilya; subalit, mas magiging “secure” ang iyong asawa kung nakikita niyang mas mahalaga siya at iyong mga anak kaysa trabaho mo, na pagkatapos ng Diyos, siya ang iyong pangunahing tuon. Tulad nga ng pagkakasabi nung isang babae, “Kung alam kong nariyan siya para sa akin, kaya kong harapin ang mga pagsubok financially.” Narito ang isang pinasimpleng buod ng kung ano ang kadalasang ibig-sabihin ng “pagiging prayoridad” sa isang babae: sa labas ng mga tradisyunal na oras ng trabaho, iyon ay kung gaano karaming oras at atensyon ang naiibibigay mo sa kanya kumpara sa anupamang bagay. Hindi naman inaasahan ng asawang babae ang kanyang asawa na palipasin ang bawat oras na wala itong trabaho kasama siya. Ngunit ang maramdaman na siya’y “secure,” hindi niya maiisip na pinipili nito ang iba pang prayoridad kaysa kanya.
  3. “Secure” siya kapag pinapakita mo ang iyong commitment. Kailangang maniwala ang iyong asawa na walang anuman ang maglalayo sa’yo sa kanya—at na gagawin mo ang iyong makakaya para protektahan ang iyong relasyon. Halimbawa, kapag hindi kayo magkasundo, walang higit na nagsisigurado sa kanya kaysa marinig, “Nagagalit ako tungkol dito at kailangan ko ng panahon ngayon, pero gusto kong malaman mong okay pa rin tayo.”
  4. “Secure” siya kapag aktibo ka sa tahanan at sa pagmamagulang. Nais makita ng mga babae ang kanilang mga asawa na maging aktibong kalahok sa buhay-pamilya, kahit na ang magiging ibig-sabihin nito ay ang pagsasaayos ng ibang prayoridad. Mayroon kaming na-interview na mga babae na iniisip na noong simula partner nila ang kanilang asawa ngunit nitong huli ay naging mga tagapagbigay ng lamang ng pangangailangan.
  5. “Secure” siya kapag sinisikap mo talagang gumawa ng paraan para magbigay ng pangangailangan. Ang iyong pagpupunyagi na makapagpatnubay sa iyong pamilya ay nakakadagdag rin sa kanyang emotional security—kahit na ang mga resulta ay hindi nagdadala ng dami ng pera na iniisip mong gusto niya. Kung tayo ay nagbibigay-tuon sa resulta, mas nagbibigay naman sila ng tuon sa ginawa.

 

Ang Bottom Line

Ang buong isyung ito ay dumidiretso sa isang tanong: Binibigay mo ba ang uri ng security na talagang kinakailangan at ninanais ng iyong asawa? Sinabi ng isang kaibigan: “Mas nag-fo-focus ang mga lalaki sa kita at pag-aari dahil mas madaling magsukat ng tagumpay sa bilang. Ang ‘mapagmahal na atensyon’ ay mas mahirap sa atin na ibigay.”

Alam naman nating lahat na pagdating ng ating pagtanda, ang ating pinakamagandang mga alaala ay hindi ang mga “cool” na bagay na nabili natin o laki ng ating bahay. Mas simple at mas payak ang mga ito—ang buhay na na ating naibahagi. At yon ang isang bahay na pwedeng sabihing “security” para sa aming dalawa.

 

Si Shaunti Feldhahn ay tumulong sa pagsulat ng artikulong ito.

Ang article na ito ay ang Tagalog na bersyon ng “What Women Want,” In Touch® Magazine, June 2006, pp. 22-24.

Si Jeff Feldhahn, kasama ang kanyang asawa na si Shaunti Feldhahn, ang awtor ng isa pang popular na aklat na For Men Only: A Straightforward Guide to the Inner Lives of Women (Multnomah). http://www.shaunti.com.

Sa tulong ng Diyos, ay mai-incorporate ni Elijah Abanto ang kanyang natutunan sa article na ito sa kanyang future marriage.

 

Hindi Sapat ang Pag-ibig Mo

Kung Bakit ang Respeto ay Mas Mahalaga sa Isang Lalaki Kaysa Pag-ibig

ni Shaunti Feldhahn

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah E. Abanto

“Pumili kayo sa dalawang bagay na ‘to,” sabi ng isang tagapagsalita. Nilibot niya ang kanyang tingin sa buong silid na binubuo ng mga single na lalaki sa isang banda, at mga single na babae sa kabilang banda. “Ano’ng mas gugustuhin niyo, maramdaman na mag-isa ka lang at hindi minamahal, o maramdaman na ikaw ay masahol at hindi nirerespeto?”

Anong klaseng pamimili iyon? naisip ko dati. Sino’ng pipili na maramdamang hindi siya mahal?

“O sige, mga kalalakihan,” sabi ng tagapagsalita sa mga lalaki sa silid. “Sino ang mas gusto na maramdaman na hindi siya mahal?”

Napakarami ng nagtaas ng kamay. Hindi mapigilang mapasinghap ng mga kababaihan sa nasaksihan. Isang katotohanan ang naipakitang hindi napansin ng mga babae: Mas gugustuhin pa ng mga lalaki na makaramdam ng respeto kaysa ating pag-ibig.

Simula noon ay sinimulan ko ang misyon para maunawaan kung paano ba talaga mag-isip at makaramdam. Nag-interview ako ng higit sa 1,000  na mga lalaki: mga malalapit na kaibigan, mga estranghero sa grocery store, mga may-asawang lalaki sa church, at sa single na estudyanteng katabi ko sa eroplano. Nakipag-usap ako sa mga CEOs, abogado, pastor, mga magagaling sa gadget, negosyante, isang security guard, at yung mga lalaking nasa likod ng Starbucks counter. Pati propesyunal na mang-aawit ng opera at dating NFL player ay hindi ko pinalampas.

Marami akong natutunan mula sa mga lalaking ito, at sa totoo lang, ako’y namangha sa aking mga nakalap. Malamang ang pinakamahalagang rebelasyon ay ang katotohanan na ang mga asawang lalaki ay kailangan—as in kailangan—na i-respeto at patibayin ng kanilang mga asawa. Para sa isang lalaki, respeto, kaysa pag-ibig, ang siyang magiging daan para ang buhay-may-asawa ay maging isang kaigaya-gayang lugar ng pagsasama na itinakda ng Diyos.

 

Paano Yun Nangyari?

Kadalasan sa ating babae ay gusto na, higit sa lahat, ay maramdamang minamahal at pinapahalagahan, kaya naman ating pinapakita ito sa mga lalaki. Sa mga panayam, lagi kong naririnig ang mga may-asawang lalaki, “Hindi ako nagdadalawang-isip na mahal ako ng asawa ko.”

Ngunit magpapatuloy ang marami sa kanila, “Pero, nagda-dalawang-isip ako kung nire-respeto niya ako.” Ang problema, magkasintimbang lamang ang samang dulot sa kanila ng pakiramdam na walang respeto at ang samang dulot sa atin pag pakiramdam natin ay hindi tayo mahal. Tatlo sa apat ng mga lalaking aking in-interview ay nagsabi na mas makakaya pa nila na walang pagmamahal, kaysa walang pag-respeto.

Sinasabi kong “pakiramdam” dahil bagaman karamihan naman sa atin ay nire-respeto naman talaga ang lalaki ng ating mga buhay, mas madalas na wala sa isip tayong nagpapadala ng maling signal. Halimbawa, kapag siya’y gumagawa ng isang desisyon, awtomatiko natin itong kinikwestiyon, o binibigay natin ang lahat ng dahilan kung bakit maaaring mali siya. O pinapalabas natin sa mga anak natin na mas mainam ang ating naiisip. O kinikwento natin sa publiko ang isang “nakakatawang” kwento tungkol sa kawalan niya na kakayahan para ayusin yung gripo sa panlimang subok.

Kadalasan nating hindi nakikita ang implikasyon ng ganung ugali; iniisip natin na nagiging matulungin lamang tayo, o na mayroong tayong mas magandang solusyon. Ngunit para sa isang ordinaryong lalaki, ang mga ganitong aksyon ay masakit at nagsasabi ng isang bagay nang malakas at maliwanag: “Wala akong tiwala o respeto sa’yo.”

At ang malakas na mensaheng iyon ay hindi rin biblikal, tulad ng kultural na ideya natin na, habang ang pag-ibig ay walang kasamang kondisyon, ang respeto ay pinag-hihirapan. Sinasabi sa atin ng Biblia sa Efeso 5:33:

 

“Gayunman, ang bawat isa sa inyo ay magmahal sa kaniyang asawang babae tulad sa kaniyang sarili. Ang asawang babae ay magpitagan sa kaniyang asawa.”

 

Marami sa atin ang nararapat na alisin ang mga taon ng mga palagay at kaugalian habang ating natututunan na suportahan ang ating mga lalaking asawa sa paraan na talagang kailangan nila.

Sa puntong ito, nag-iisip siguro ang mga babaeng may-asawa, Tungkol naman lahat ito sa kanya. Ano’ng makukuha ko sa usapang ‘to? Ang Diyos ang Siyang puno ng kabalintunaan (paradox), at tulad na ang walang kondisyong pag-ibig ni Jesus para sa atin ay nagiging daan para ating gustuhin na maging karapat-dapat para dito, ang ating desisyon na magpakita ng respeto (nang walang pasubali) sa ating asawang lalaki ay nagiging daan para gustuhin niya na paghirapan ito—at mahalin tayo. Ang lalaki na binibigyang-galang at pinapatibay ng kanyang asawa ay nagiging asawang lalaki na ginawa siya ng Diyos na maging, isang lalaking mas linang na paliguan ang kanyang asawa ng walang kondisyong pag-ibig na inaasam-asam nito.

 

The 30-Day Challenge

Sa susunod na tatlumpung araw, huwag magsalita ng kahit anong negatibo tungkol sa iyong asawa, sa kanya o sa kahit sino pa man; imbes, mag-isip at magsabi lamang ng mga bagay na iyon na karapat-dapat ng papuri.

Habang ang hamong ito ay hindi awtomatikong magsasaayos ng bawat ugali na hindi magalang, bubunutin nito ang maraming tahimik na mapanirang kasanayan at isyu ng puso na hindi pa natin napapagtanto noon. At habang ating nire-respeto ang ating mga asawa sa paraang kailangan nilang mai-respeto, mararanasin natin ang kaligayahan na makita silang maging mga lalaking makadiyos na iniibig din tayo bilang balik. BDJ

Ang artikulong ito ay ang isinalin na bersyon ng “Your Love is Not Enough” ni Shaunti Feldhahn, In Touch® Magazine, May 2005, pp. 14-15.

 

Si Shaunti Feldhahn ay awtor na mabentang aklat na For Women Only: What You Need to Know About the Inner Lives of Men (Multnomah) at walong iba pa.  Maaari mong bisitahin ang kanyang website: www.shaunti.com.

Si Bro. Elijah Abanto ay concerned na sa relasyon ng mag-asawa kahit bata pa lamang dahil gusto niya itong paghandaan. Isang paraan ang isinalin niyang article na ito, bukod pa sa iba.

They Gave

by Elijah Abanto

Pagbibigay. Isang napakagandang salita, hindi ba? Oo, lalong-lalo na kung ikaw ang nabigyan. Right. (Pangiti-ngiti ka na siguro. Dahil siguro alam niyo na kung ano ang mga susunod na salita.) Pero kung ikaw kaya ang magbibigay? What do you think? Hindi siguro maipinta ang ating mga mukha kapag ganon ang sitwasyon—lalo na kung mayroon kang maibibigay.

Naranasan ko rin ang naranasan niyo. Minsan kasi bago maligo si Kuya Israel ay nanghingi siya ng shampoo sa akin. “Pahingi naman ng shampoo, ’Loy,” sabi niya. At alam niyo kung ano’ng naging itsura ng mukha ko. “Eh…” sambit ko pa, ngunit sa bandang huli ay binigyan ko rin siya. Parang ang hirap kong magbigay, samantalang kakarampot na shampoo lamang ang hinihingi.

Kaya hindi ako magtataka kung maging kayo ay nahihirapan din. Pero nagawa niyo na bang magbigay nang walang sakit sa dibdib? Yung masaya ka pa? Well, hayaan niyong magbigay ako ng halimbawa ng mga ganon.

Si Mommy, si Ate, si Bunso. Ang tatlong pinakainiibig kong mga babae sa buhay ko ang nagpakita ng ganitong kabaitan. Si Mommy, hangga’t may ibibigay, magbibigay. Makikita ko na lang na ilalabas niya pati ang mga mahahalaga niyang mga ipon at ibibigay kapag kailangan namin ng pera. Yes, si Ate Abigail rin. Mula noon, hanggang ngayon, hindi siya nagsawa na ibigay ang mayroon siya. Mapamayroon (noong nagko-kolehiyo siya marami siyang pera) o Mapawalang pera (ngayon), hindi niya kami pinagdamutan. Si Olivette, na kapag mayroong sitsirya ay lalapit at magse-share. I love these three people. Because they gave.

Yung babaeng balong may dalawang barya at yung isang batang may limang tinapay at dalawang isda. Ang bawat isang taong ito mula sa Biblia ay binigay lahat ng mayroon sila, hindi iniisip kung may babalik pa sa kanila. Mga simpleng tao, mga dukhang tao—pero nagkaroon sila ng kabuluhan. Because they gave.

Si Hadassah. Well, piksyunal lang ang taong ito, mula sa nobela ni Francine Rivers, A Voice in the Wind. Isa siyang alipin na Kristiano, at nakakatanggap lamang siya ng kaunting barya mula sa may-ari sa kanya. Ngunit imbes na impukin, ay ibinigay niya sa isang Romanong babae, ina ng isang sundalo na nagpapaalala ng malagim na sinapit ng kanyang pamil-ya sa Jerusalem. Nang tanungin siya kung bakit binigay pa niya ang kaunting perang iyon, sagot niya, “May pagkain ako. May tinutulugan ako. May damit ako. Ngunit siya wala ni isa sa mga ito. Mas kailangan niya iyon kaysa sa akin.” Napamahal ako kay Hadassah. Because she gave.

Ang Diyos. Siya ang Pinakamataas na Halimbawa ng pagbibigay. Binigyan tayo ng Diyos-Ama ng kalayaan, at mga pagpapala na hindi natin dapat tamasahin, dahil tayo ay mga makasalanan. Bumaba ang Diyos Anak na si Jesus para mamatay lang para sa ating kasalanan; binigay Niya ang Kanyang sarili. Ang Salita ng Diyos, sa pamamagitan ng Banal na Ispiritu, upang malaman natin kung paano mabuhay sa sanlibutan. At dahil doon, we are destined to have heaven for our home. Because He gave.

Naalala ko yung favorite verses ni Ate sa Proverbs 3 sa scripture reading noong Lunes, “Withhold not good from them to whom it is due, when it is in the power of thine hand to do it. Say not unto thy neighbour, Go, and come again, and to morrow I will give; when thou hast it by thee” (vv. 27, 28). And surely, these people lived up to that verse. Nagbigay sila nang walang reserbasyon. Dapat tayong sumbatan at hamunin ng mga halimbawang ito. Simula ngayon, magbibigay na ako—nang buong-puso. Ikaw—kailan ka magbibigay nang buong-puso?

Tunay na Pag-ibig

by Elijah Abanto

Kakatapos ko lang magbasa ng isang article tungkol sa isang 12-year old girl, at hindi ko mapigilang mapaluha sa balitang ito.

Medyo may interes ako sa mga nangyayari sa Amerika ngayon dahil nakikita ko na ang struggle ng mga American Christians para patuloy na manindigan para sa Panginoon. Kung hindi niyo nalalalaman, ang Obama na mukhang nakakatuwa sa TV dahil siya ang kauna-unahang pangulong itim sa bansa ay siya ring presidente na salungat ng ating pinaninindigan, kasama na ang tungkol sa abortion (pagpapalaglag ng sanggol) at gay marriage (pagpapakasal ng parehong kasarian). Laban tayo dito, ngunit siya ay hindi. At maraming pag-uusig ang ginagawa sa mga Kristiano ngayon ng administrasyon ng Amerika para gawing ligal ang mga hindi legal at gawing iligal ang legal (pagpe-pray, pagbabasa ng Bible). Kaya naman naglalaan ako ng oras upang magbasa ng mga balita tungkol sa kalagayan ng Kristianismo sa Kanluran.

Ang labindalawang-taong gulang na batang babaeng ito ay si Lia, isang elementary student na planong gawing contestant sa isang speech competition o pananalumpati. Anak ng isang Kristiano, alam niya ang kalagayan ng kanyang bansa patungkol sa abortion, at nais niya na magtalumpati laban sa gawaing ito. Isa pa, siya mismo ay isang Kristiano at mahal niya ang Diyos at ang Kanyang Salita. Ang problema ay talagang dine-discourage siya ng mga gurong nakakabasa ng kanyang essay, bagaman hindi maitatanggi ang galing sa pagkakasulat ng talumpating ito ng kanyang adviser. Nagbanta pa ang mga husgado na i-de-disqualify siya sa contest kapag hindi niya binago ang kanyang topic. Pero nanatili siyang matatag, at kahit na hindi siya tanggapin bilang contestant ay pinili pa rin niyang italumpati ang essay at pinablish sa Youtube.* Dahil nagustuhan ng kanyang adviser ang kanyang gawa, ay hinayaan pa rin siyang magtalumpati.

Nang magtalumpati na siya, sinabi ng school principal at mga guro na obvious na siya ang winner ngunit dinisqualify siya ng mga judges dahil sa isyu na kanyang tinalakay. Ngunit noong sumunod na araw ay nalaman na umalis ang judge na nag-disqualify sa kanya at ang mga natira ay binago ang desisyon at siya nga ang nanalo. Naka-schedule siya na dalhin sa regional level. May 130,000 na ring nakapanood ng kanyang video.

Dapat itong humamon sa atin. Isang bata (kadalasan kasi namamaliit natin ang mga mas bata sa atin) ang nagpakita ng tunay na pag-ibig sa Diyos at tao na sa kabila ng lahat ng maaaring mangyari, ay nagdesisyon siyang magsalita! Dahil mahal niya ang Diyos at tao. May ganito ka na bang pagmamahal sa Kanya?

Ang I Corinthians 13 ay isang sikat-na-sikat na kabanata sa Biblia tungkol sa pag-ibig. Isa sa mga sinabing katangian nito ay na ang pag-ibig ay “binabata ang lahat ng bagay, pinapaniwalaan ang lahat ng bagay, inaasahan ang lahat ng bagay. Ang pag-ibig din ay “nagsasaya hindi sa kasalanan, kundi nagsasaya sa katotohanan.” Si Jesus ay tiniis, pinaniwalaan at inasahan ang lahat ng bagay para itanghal ang katotohanan at ibigay sa atin ang kaligtasan. Hindi Siya nanatiling tahimik nang makita Niya ang kamalian sa kanyang paligid, kundi nagsalita Siya.

Dumating na ba sa atin ang pagkakataon kung kailan ipinaglaban natin ang katotohanan kahit na may nagbabantang hindi maganda? O ang ginagawa natin ay hinahayaan na lamang ito at iniisip na, “Sila na ang bahala sa Diyos”? Nakakalungkot. Nakikipag-kompromiso tayo para huwag na tayong pagdiskitahan; ngunit hindi natin iniisip na nasasaktan ang Diyos doon.

Sa huling Linggo ng Building in the Power of Love, ine-encourage ko kayo na tumayo para sa Kanya dahil sa pag-ibig natin sa Kanya. Sana kung kailangan tayong hindi pumasok sa school o trabaho, o huwag munang gumawa, o masaktan ng magulang, o bumaba ang grades, o mapagtawanan, hayaan na natin–tulad ng babaeng ito–at least, alam ng Diyos na mahal natin Siya.

Takot at Pag-ibig

by Elijah Abanto

“There is no fear in love; but perfect love casteth out fear: because fear hath torment. He that feareth is not made perfect in love” (1 John 4:18).

February 10. Martes. Gabi. Nag-good night na ako kina Tatay, Mommy, Ate, at Micah na nasa pastor’s lounge ng Bible School. Umakyat na ako patungo sa Boys’ Dorm. Pagkatapos mag-tooth brush, pumunta na ako sa higaan. Bigla kong naalala ang BDJ at natanong ang aking sarili kung, Ano kayang isusulat ko na article? Tamang-tama pagluhod ko para manalangin biglang may pumasok sa ulo ko: There is no fear in love. Natigilan ako. Matagal ko nang hindi nababasa ang passage na iyon ngunit iyon ang biglang dumaan sa isip ko—Diyos malamang. ‘Thank you’ agad ako!

Tamang-tama yung passage dahil kakapakinig ko lang ng Christian radio kagabi na nangaral tungkol sa pagiging takot at pag-ibig ng Diyos sa atin.

Mula sa nakaraan na article ay may makikita tayong hindi maitatangging katotohanan: Pag-ibig sa Diyos ang nag-aalis ng takot. Naalala niyo kung paano ibinahagi ng Rusong Judio ang kanyang kaligtasan? Kung paano siya namatay? Dahil sa kanyang pag-ibig sa Diyos nawalan na siya ng takot—takot maging sa kamatayan.

Basahin mong muli ang 1st John 4:18. Basahin mo pa uli sa Tagalog para lalo mong maintindihan. “Walang takot sa pag-ibig. Ang ganap na pag-ibig ay nagtataboy ng takot sapagkat ang takot ay kaparusahan. Ang natatakot ay hindi pa nagiging ganap sa pag-ibig.” Ganap ka na ba sa pag-ibig mo sa Diyos? Ganon mo na ba kamahal ang Diyos at hindi ka na natatakot? Hindi pa marahil.

Unang-unang halimbawa ay ang mga takot sa multo, ipis, daga, o iba pang maliliit na bagay. Pakiramdam natin lagi tayong may katabing ispiritu, nakatinging multo, na maya-maya ay tatakot nang maigi sa atin at hindi na tayo makapaglakad pauwi at iiyak na lang tayo sa isang tabi. Sa ipis o daga—kamusta ka naman! Bakit ka nagtatatalon kapag may ipis na dumaan? Pag may itim na dagang cute na gumagala? Pag may gagamba? Bakit? I’m serious. Masyado na tayong natatakot sa maliliit na bagay, paano pa ang malalaki? Huwag nating sabihin, “Talagang ganito na ako, eh.” “For God hath not given us the spirit of fear; but of power, and of love, and of a sound mind” (2 Timothy 1:7).

Pangalawa sa pamumuhay bilang Kristiano. Maraming mga Baptist ang natatakot na makilalang Baptist dahil baka kantiyawan sila, baka lokohin sila, o baka tanungin sila ng tanong na hindi masasagot. Kaya nakikisama tayo sa marumi nilang gawain. Ganito ba natin kamahal ang Diyos?

Pangatlo, sa pagso-soul winning. Sinabi ng Mark 16:15: “Go ye into all the world and preach the gospel to every creature.” ‘All the world,’ ngunit tayo, takot na witness-an ang ating pamilya. Wala pa tayo sa mundo, nasa bahay pa lang. Much more sa labas. Lumalagpas tayo sa mga bahay sa house-to-house kasi baka tanggihan tayo o deboto sa relihiyon. Ngunit kung ganoon na lang ang pag-ibig natin sa Diyos, hindi tayo papayag na hindi ma-witness-an ang lahat ng dumadaan sa landas natin. And yet, when recording visitation hours, ang naririnig ko “Zero,” binilog na daliri, tangong pakanan-kaliwa, o kamay na kumakampay. Bakit tayo natatakot? Dahil hindi pa ganap ang pag-ibig natin sa kanya.

Pang-apat, sa pang-uusig ng mga hindi Kristiano. Marami sa mga kabataan, tumigil na sa pagdalo sa iglesiya dahil—takot sa magulang. Maraming tumatakas sa magulang—dahil sa takot sa kanila. Ganito ba natin kamahal ang Diyos, na kailangan pa natin silang nawala bago tayo umalis? O magsinungaling? Why? Alam naman natin ang verse na “All that will live godly shall suffer persecution,” ngunit sa takot na maranasan ito ay tinatakasan natin. Alam niyo bang nagsaya pa ang mga apostol dahil naging “karapat-dapat sila na maghirap para kay Kristo”? Hinagupit ang mga iyon—ikaw, nagahupit na ba? Ganyan ba ang pagmamahal mo sa Diyos? Ganyan ba, na kapag may trabaho ka, ay hindi ka a-absent doon kahit may Prayer Meeting, Fasting, o soul winning—dahil takot ka na baka tanggalin ka? Ganito ba natin kamahal ang Diyos? Bakit tayo natatakot? Bakit?

Lahat tayo dumaan diyan. Kahit ako—kala niyo siguro dahil matapang akong magsalita laban dito wala akong takot? Ngunit naisip ko, Ang Diyos—ang Diyos, ang kasama ko, pero bakit ako natatakot, bakit? Dahil hindi pa ganap ang pag-ibig ko sa Kanya. Kung mahal ko Siya talaga, hindi ako matatakot—hindi ka matatakot, na sumunod sa Kanya—anuman ang kapalit. Kailan mo gagawing ganap ang pag-ibig mo sa Kanya? Ngayon na, kapatid—ngayon na. Mayroon pa namang panahon eh. Buhay ka pa.

Pag-ibig sa Diyos

by Elijah Abanto

Ang salitang love at lahat ng anyo nito ay nabanggit nang 310 na beses sa Biblia, at kasama sa mga bagay na tinatalakay nito ay ang pag-ibig sa Diyos. Magtabi ng ilang sandali upang basahin at limiin ang mga talatang ito: Deuteronomy 6:5; Joshua 23:11; Psalm 31:23; Matthew 22:37; Mark 12:30; Luke 10:27. Sa mga talatang ito ay makikita natin ang iisa nitong sinasabi: Mahalin ang Panginoon mong Diyos. Ang mga talatang ito ay kabilang sa mga pinakamadadaling kabisaduhin—at mahirap gawin—o hindi natin talaga alam kung paano gagawin.

Noong January 22, Huwebes, ay nagkaroon kami ni Pastor ng pagkakataon na makadalo sa isang pagtitipon kung saan ay may pribilehiyo kang makakuha ng mga libreng aklat na galing sa Canada. Kagagaling ko lang noon sa Bible School kaya medyo mahina pa ang katawan ko sa pagod. At dahil dalawa lamang kami ni Tatay, dalawang kahon, isang plastic, at hawak-kamay lamang ng mga aklat at magazine ang aming nakuha, pero okay na rin—at least mayroon. Nang tinitingnan-tingnan ko ang mga aklat habang naghahanap kami na magsasakay sa amin (dahil wala kaming sasakyan, at nasa Calamba kami), nakita ko ang isang aklat na pinamagatang LOVING GOD, isinulat ni Charles Colson, isang politikong Amerikano na naging Kristiano. Nabasa ko na ang dalawa pa sa kanyang mga libro at na-challenge ako sa kanyang mga sinabi. Babasahin ko ito, nasabi ko sa aking sarili. Wala sa isip ko na ang February theme ng church ay “Building in the Power of Love.”

January 31 ko lang naitabi ang libro. Unang Martes ng Pebrero ko ito sinimulang basahin. Sa mga unang pahina pa lang ay natagpuan ko ang aking sarili na natamaaan at lumuluha. Natamaan dahil natutunan ko ang isang katotohanang hindi ko napansin sa buhay-Kristiano ko: karamihan sa atin ay alam na dapat nating mahalin ang Diyos, ngunit hindi natin alam kung paano mamahalin ang Diyos. Ano ang itutugon mo kapag tinanong ka ng ganito, “Paano mo ba minamahal ang Diyos?” Tinanong ito ni Colson sa mga kapwa niya Kristiano at ito ang sagot: “Ah—mamahalin ko Siya, … nang buong puso, ng buong kaluluwa, at ng buong lakas,” na sa tingin ko ay pag-quote sa isang Scripture na nabanggit ko sa itaas. Ang isa naman ay mabilis na sumagot, “Sa pamamagitan ng pagpapanatili ng pusong mapagsamba, at pag-aalay ng sarili bilang katanggap-tanggap na handog.” Nang magtanong si Colson ng mga halimbawa, sinabi nito ang tungkol sa pagbabasa niya ng Biblia at pananalangin—sa gitna ng kanyang pagsasalita ay natigilan siya—“Teka, pag-iisipan ko muna.” Marami pang tugon na sa huli ay napapatigil dahil mukhang mali ang kanilang pakahulugan ng “pag-ibig sa Diyos.”

Ikaw, ano’ng isasagot mo? Paano mo maipapakita sa iyong buhay na iniibig mo ang Diyos? Sa pag-attend? Sa pagkakaroon ng matinding damdamin? Sa pagtigil sa paggawa ng isang kasalanan? Kung ganito ang mga sagot mo, mababaw pa ang pagkakaintindi mo kung paano mahalin ang Diyos. At nakita kong ganito rin ako kababaw.

Naluha din ako. Naluha nang malaman ko ang isang totoong pangyayari na nagpakita ng kung paano mahalin ang Diyos. Kinwento ni Colson ang tungkol sa isang Rusong Judio na doktor na nasa ilalim na pahirap na rehimen ng Russia na komunista noong panahon ng World War. Nakakilala siya sa Panginoong Jesus at nakita niya ang kasamaan at kawalang-pag-asa ng kanyang paligid. Ngunit nakakilala na siya sa Panginoon, at ang kalayaan na naranasan ng kanyang ispiritu ang nagbigay din sa kanya ng kalayaan upang ipahayag ang kanyang naranasan—bagaman alam niyang ang pagbabahagi ng Biblia at pamumuhay ng bagong-buhay ay maaaring pagbayaran niya ng kanyang buhay. Ang siguradong kamatayan ay hindi pumigil sa kanya na ibahagi ang kanyang kaligtasan sa isang inmate na nagkasakit at napunta sa kanyang pangangalaga. Nakakilala ito sa Panginoon, at maligaya siyang nakatulog noong gabing iyon—ngunit hindi niya alam na ito na pala ang katapusan ng kanyang buhay—may pumalo sa kanyang ulo nang walong beses noong gabing iyon. Pero hindi ito naging walang-kabuluhan: ang pasyenteng ito na kanyang nadala sa Panginoon ang siya pa lamang gagamitin Niya upang dalhin ang Ebanghelyo sa Western World: si Alexander Solzhenitsyn.

Ito at ang mga halimbawa ng Biblia ang nagpapakita kung paano mo dapat mahalin ang Panginoon: pagsunod at pagtitiwala sa Kanyang Utos kahit na ang kapalit ay iyong kaginhawahan, materyal na pag-aari, pagkilala ng mga tao, trabaho, pamil-ya—maging ang sarili mong buhay. Ganito ba ang pag-ibig mo sa Diyos? Siyasatin mo ang iyong sarili at sikapin na magawa mo ito sa iyong buhay.