Sincerely Yours, Job (Part 3)

by Bro. Elijah E. Abanto

Base sa sermon ni Charles R. Swindoll, What Job Teaches Us About Ourselves

Last time ay tinalakay natin ang apat sa mga bagay na tinuturo ni Job tungkol sa ating mga sarili, at ang dalawang pinakahuli ay na kailangan ng matinding pag-intindi para matutop ang maling payo mula sa mga taong malapit sa atin—hindi palaging mayroong maka-Diyos na pagtingin ang mga mahal natin sa buhay, ang Biblia lamang. Kailangan din nating tamang doktrina para tayo’y manatiling matibay. At ang teolohiyang alam ni Job noong oras na iyon ay ang kaalaman na tayo ay hindi narito para maging masaya—narito tayo para bigyang-kalualhatian ang Diyos. Wala tayo sa mundo para lamang tumanggap ng kabutihan, narito tayo para purihin at sambahin ang Diyos sa lahat ng pangyayari sa ating buhay.

Narito ang panlimang prinsipiyo: Ang mga nag-aalala at sensitibong kaibigan ay alam kung kailan sila darating, paano mananatiling tahimik, at kung ano ang sasabihin (kung mayroon man!). Dito papasok ang mga kaibigan ni Job. Pansinin mo ang mga sumusunod na talata:

Nang mabalitaan nga ng tatlong kaibigan ni Job ang lahat na kasamaang ito na sumapit sa kaniya sila’y naparoon bawa’t isa na mula sa kanikaniyang sariling pook, si Eliphaz na Temanita, at si Bildad na Suhita, at si Sophar na Naamathita: at sila’y nangagkaiisang loob na magsiparoon upang makidamay sa kaniya at aliwin siya. At nang kanilang itanaw ang kanilang mga mata mula sa malayo, at hindi siya makilala, kanilang inilakas ang kanilang tinig, at nagsiiyak at hinapak ng bawa’t isa sa kanila ang kanikaniyang balabal, at nagbuhos ng alabok sa kanilang mga ulo sa dakong langit.Sa gayo’y nangakiumpok sila sa kaniya sa ibabaw ng lupa na pitong araw at pitong gabi, at walang nagsalita sa kaniya: sapagka’t kanilang nakita na ang kaniyang paghihirap ay totoong malaki.(2:11-13)

Ang isang mabuting kaibigan ay hindi nabibigong puntahan ang kanyang kaibigan sa pangangailangan—sa tamang panahon. Alam ng tatlong ito na kailangan ni Job ng karamay, kaya hindi sila nagdalawang-isip na puntahan at damayan ito. Sila’y nalungkot at nakiramay sa damdamin ni Job—sila’y umiyak at  naghagis ng alabok sa ulo. Alam dapat ng kaibigan kung kailan magsasalita at hindi magsasalita sa tamang panahon, at sa pagkakataong ito ay nagawa nila iyon. Kapag ganito ang isang kaibigan, maaari tayong makakuha ng lakas para magpatuloy sa kabila ng pagdurusa.

Alalahanin natin sina David at Jonathan. Sa pakikipagkaibigan ni Jonathan ay nagawa ni David na magpatuloy sa kabila ng oposisyon at patuloy niya itong naging inspirasyon hanggang siya ay maging hari ng Israel. Kung babasahin mo ang Mga Awit ay makikita mo na karamihan sa mga psalmong isinulat niya ay puno ng kalungkutan at panghihina, at maaaring isang bagay na tumulong sa kanya para ito’y makayanan ay ang pagkakaibigan nila ni Jonathan.

Sa ikatlong kabanata ng Job ay makikita natin ang ika-anim na prinsipiyo:

Pagkatapos nito’y ibinuka ni Job ang kaniyang bibig at sinumpa ang kaniyang kaarawan. (v. 1)

Madali lamang na magpakatibay sa simula, ngunit paglipas ng panahon ay manghihina rin tayo. Iniisip mo siguro noong una na tapos na ang istorya ni Job—na pinuri niya at sinamba ang Diyos, na hindi niya isinumpa ang Diyos, at “hindi siya nagkasala sa kanyang mga bibig.” Ngunit hindi. Marahil ay iniisip ni Job, Siguro nakita na ng Diyos na hindi ko Siya susumpain kahit nagkaganito ako kaya marahil ay ibalik na niya ako sa dating kalagayan. Ngunit ang pag-asang ito ay naudlot. Kaya naman siya, sa tindi ng kanyang discouragement at panghihina at pagdurusa, ay hindi na mapigilan ang sarili na sumpain ang kanyang kaarawan. Ganun naman lahat sa atin eh—kahit sa mga matitibay na Kristiano ay nangyayari ito—madali lamang sa simula na magpakatibay ngunit kapag tumatagal na, parang mahirap na—at hindi exception si Job. Tingnan pa natin ang mga sumusunod na talata:

At si Job ay sumagot, at nagsabi, Maparam nawa ang kaarawan ng kapanganakan sa akin, at ang gabi na nagsabi, may lalaking ipinaglihi. Magdilim nawa ang kaarawang yaon; huwag nawang pansinin ng Dios mula sa itaas, ni silangan man ng liwanag. Ang dilim at ang salimuot na kadiliman ang siyang mangagari niyaon; pag-ulapan nawa yaon; Pangilabutin nawa yaon ng lahat na nagpapadilim sa araw. Suma gabing yaon nawa ang pagsasalimuot ng kadiliman: huwag nawang kagalakan sa mga araw ng sangtaon; huwag nawang mapasok sa bilang ng mga buwan. Narito, mapag-isa ang gabing yaon; huwag nawang datnan yaon ng masayang tinig. Sumpain nawa yaong nanganunumpa sa araw, ng nangamimihasang gumalaw sa buwaya. (vv. 3-8)

Maging ang kanyang mga kaibigan na sa simula ay ginawa ang trabaho ng isang kaibigan, ay hindi rin nakatiis at nagkomento na nang maling akala sa kanyang mga pagdurusa—at mula sa maling akalang ito nabuo ang chapters 4 hanggang 41 ng Job! The key is, kung hindi tayo kakapit at titingin sa Diyos nang maigi, manghihina at magkakamali talaga tayo sa ating paghatol sa mga bagay.

Bagaman nakita natin kung paano sinumpa ni Job ang kanyang “kaarawan,” ay hindi niya pa rin sinumpa ang Diyos. Alam niyang may layunin ang Diyos sa lahat ng bagay na nangyayari sa kanyang buhay. Alam niyang may mas maganda pang nakalaan para sa kanya pagdating ng araw. Kaya tiniis niya pa rin ang kawalan, sakit, at mga maling bintang ng kanyang mga kaibigan hanggang sa pinakahuling araw nito sa kanyang buhay. Huling prinsipiyo: Ang paglinang ng masunuring pagtitiis, ang siyang nagpapakita ng marka ng maturidad. Alam niyo, may dalawang pagtingin ang tao sa pagdurusa: it’s either sa tingin niya ay isa itong hindi magandang panghihimasok ng Diyos sa kanyang buhay (na magre-resulta sa galit) o kaya ay isang oportunidad na ibinibigay ng Diyos upang ipakita sa Kanya ang iyong hindi nagbabagong katapatan (na magre-resulta sa pagtitiis hanggang wakas). Tumalon tayo sa huling kabanata ng aklat ni Job para bigyang-patunay ang huling prinsipiyong ito.

Nang magkagayo’y sumagot si Job sa Panginoon, at nagsabi, Nalalaman ko na magagawa mo ang lahat ng mga bagay, at wala kang akala na mapipigil. Sino itong nagkukubli ng payo na walang kaalaman? Kaya’t aking sinambit na hindi ko nauunawa, mga bagay na totoong kagilagilalas sa akin na hindi ko nalalaman. Dinggin mo, isinasamo ko sa iyo, at ako’y magsasalita; ako’y magtatanong sa iyo, at magpahayag ka sa akin. Narinig kita sa pakikinig ng pakinig; nguni’t ngayo’y nakikita ka ng aking mata, Kaya’t ako’y nayayamot sa sarili, at nagsisisi ako sa alabok at mga abo. (42:1-6)

Ganito ang tunay na maturidad: hindi mo ikakaila ang iyong mali; instead ay aaminin mo ito (na mahirap kung iisipin mo, Ang dami kong tiniis ah!) at magsisisi. At hindi umasa si Job na babaguhin ng Diyos ang kanyang kalagayan pagkatapos nito, ang mahalaga ay naunawaan na niya na hindi lahat ng bagay ay dapat niyang maunawaan—ang mahalaga, nandyan ang Diyos, at walang bagay na hindi nangyayari nang hindi Niya pinayagan at nang walang dahilan.

Advertisements

Sincerely Yours, Job (Part 2)

by Bro. Elijah E. Abanto

Base sa sermon ni Charles R. Swindoll, What Job Teaches Us About Ourselves

Isa sa mga bagay na ayaw-na-ayaw (kung hindi man pinaka-ayaw) nating maranasan ay ang paghihirap. Mas gugustuhin nating mamatay na lamang kaysa dumaan pa sa serye ng mga pagkawala—ng pag-aari, pamil-ya, kalusugan, o kaibigan. Ngunit kung mayroon mang dapat makaranas nito, tayo iyon, mga Kristiano—at ito rin ang nangyari sa buhay ni Job na tatalakayin natin ngayon. May pitong prinsipiyo na nais ituro sa atin ni Job (ng kwento ni Job) patungkol sa ating mga sarili, at titingnan natin ngayon ang unang apat sa mga iyon.

Basahin natin ang Job 1:6-19:

Isang araw nga nang ang mga anak ng Dios ay magsiparoon na magsiharap sa Panginoon, na si Satanas ay naparoon din naman na kasama nila. 7 At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Saan ka nanggaling? Nang magkagayo’y sumagot si Satanas sa Panginoon, at nagsabi, Sa pagpaparoo’t parito sa lupa, at sa pagmamanhik manaog doon. 8 At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka’t walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios at humihiwalay sa kasamaan. 9 Nang magkagayo’y sumagot si Satanas sa Panginoon, at nagsabi, Natatakot ba ng walang kabuluhan si Job sa Dios? 10 Hindi mo ba kinulong siya, at ang kaniyang sangbahayan, at ang lahat niyang tinatangkilik, sa bawa’t dako? iyong pinagpala ang gawa ng kaniyang mga kamay, at ang kaniyang pag-aari ay dumami sa lupain. 11 Nguni’t pagbuhatan mo siya ng iyong kamay ngayon, at galawin mo ang lahat niyang tinatangkilik, at itatakuwil ka niya ng mukhaan, 12  At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Narito, lahat niyang tinatangkilik ay nangasa iyong kapangyarihan; siya lamang ang huwag mong pagbuhatan ng iyong kamay. Sa gayo’y lumabas si Satanas na mula sa harapan ng Panginoon.

13  At nangyari isang araw, nang ang kaniyang mga anak na lalake at babae ay nagsisikain at nagsisiinom ng alak sa bahay ng kanilang kapatid na panganay. 14  Na dumating ang isang sugo kay Job, at nagsabi, Ang mga baka ay nagsisipagararo, at ang mga asno ay nagsisisabsab sa siping nila: 15  At dinaluhong ng mga Sabeo, at pinagdadala; oo, kanilang pinatay ng talim ng tabak ang mga bataan; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 16  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang apoy ng Dios ay nalaglag mula sa langit, at sinunog ang mga tupa, at ang mga bataan, at pinagsupok; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 17  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang mga Caldeo ay nagtatlong pulutong, at dumaluhong sa mga kamelyo, at pinagdadala, oo, at pinatay ng talim ng tabak ang mga bataan; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 18  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang iyong mga anak na lalake at babae ay nagsisikain at nagsisiinom ng alak sa bahay ng kanilang kapatid na panganay: 19  At, narito, dumating ang malakas na hangin na mula sa ilang, at hinampas ang apat na sulok ng bahay, at lumagpak sa mga binata, at sila’y nangamatay; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo.

Mula sa mga magandang katayuan sa buhay ni Job, ay biglang lalapit si Satanas sa Diyos upang akusahan siya. Alam nating lahat na si Satanas ang ating taga-akusa, at kahit ang ating mga mabubuting intensyon ay lalagyan ng ibang kulay sa harap ng Diyos para tayo’y saktan lang. At mababasa natin na, yun, pinayagan ng Diyos na mangyari kay Job ang nangyari. Unang prinsipiyo: Hindi natin alam ang mga plano ng Diyos para sa atin. Hindi natin masisigurado na dahil naglilingkod tayo sa Kanya ay pagpapala ang darating sa atin, o hindi natin masasabi na parusa ang darating sa kanila na sumusuway. Mula na lamang sa kawalan ay binagyo ng samu’t saring delubyo ang buhay ni Job—sa isang iglap. Kaya isang aral: Laging maging handa sa kahit-anong bagay, pagpapala man o pagsubok, dahil hindi natin alam. Hindi natin alam.

Mula sa reaksyon ni Job ay malalaman natin ang ikalawang prinsipiyo:

20 Nang magkagayo’y bumangon si Job, at hinapak ang kaniyang balabal, at inahitan ang kaniyang ulo, at nagpatirapa sa lupa at sumamba; 21  At sinabi niya, Hubad akong lumabas sa bahay-bata ng aking ina, at hubad na babalik ako roon: ang Panginoon ang nagbigay, at ang Panginoon ang nag-alis; purihin ang pangalan ng Panginoon. 22  Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job, ni inari mang mangmang ang Dios.

Ang bertikal na perspektibo ay nakakapigil sa horizontal na pagkataranta. Sa lahat ng pwedeng maging reaksyon ni Job sa sunud-sunod na mga pangyayaring ito, ay pagsamba pa at pagpuri sa Diyos ang kanyang ginawa. Mauunawaan siguro ng Diyos kung magalit si Job sa Kanya, dahil alam naman Niya kung ano’ng klaseng mga bagay ang nangyari, ngunit, heto si Job, nagpupuri at sumasamba! Bakit? Dahil nakita niya ang perspektibo ng Diyos, na ang lahat ay pwede Niyang ipalaganap, masaya man o malungkot—dahil Siya ang Tagapaglikha ng lahat, at kabilang siya roon.

Pagpunta natin sa ikalawang kabanata ng Job ay makikita na naman natin si Satanas na lumapit sa Diyos at nagbigay na naman ng reklamo kay Job. Ang resulta: bibigyan ng sakit si Job, ngunit hindi papatayin. At yun nga. At para sa asawa niya, husto na. Hindi na niya makaya ang dinaranas ni Job, kaya:

Nang magkagayo’y sinabi ng kaniyang asawa sa kaniya, Namamalagi ka pa ba sa iyong pagtatapat? itakuwil mo ang Dios, at mamatay ka. (2:9)

Isang makatwirang payo mula sa isang mahal sa buhay, at lahat na ng dahilan ay mayroon si Job para “itakuwil ang Diyos”—besides, asawa na niya ang maysabi! Ngunit sa sumunod na talata:

Nguni’t sinabi niya sa kaniya, Ikaw ay nagsasalita na gaya ng pagsasalita ng hangal na babae. Ano? tatanggap ba tayo ng mabuti sa kamay ng Dios, at hindi tayo tatanggap ng masama? Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job ng kaniyang mga labi. (v. 10)

Kahit sinong nag-iisip nang tama ay alam na mali ang payong ito—pero pag naroon na sa ganoong sitwasyon, paano na? Ikatlong prinsipiyo: Matinding pag-intindi ang kailangan para matutop ang maling payo mula sa taong malapit sa’yo. Masakit siguro para kay Job na sabihin ito sa kanyang asawa, ngunit dahil nanatili siya sa tamang pag-iisip, nagawa niyang makita ang mali nito.

Pang-apat: Kapag ang mga pangit na bagay ay naging mas masahol pa, ang malalim na teolohiya ay gagawin kang marangal at matibay. Kung walang alam sa doktrina itong si Job, hindi niya magagawang maging matibay sa gitna ng pagsubok. Tayo, bilang mga Kristiano, ay dapat na maalam pagdating sa Biblia at doktrina, dahil maaari natin itong panghawakan pagdating ng tamang panahon, tulad ni Job.

The Way Out of Depression

way

Hope. Thought renewal. Help. Dependence upon God. These must be the things a depressed person needs to get back to life. But most people who are really depressed hardly go back to normal but end up in suicide or total destruction of living. With these in mind, what can we do to help a depressed person or even ourselves to go out of depression?

First, we must know what depression is. Depression is the state of mind that causes people to see everything around them in a negative way. They experience feelings of sadness, failure, rejection, and lose sight of reality. They are overwhelmed by a feeling that God has abandoned them. Knowing these things, follow these simple steps:

1) Show the person that he is not alone. Take him to Hebrews 13:5 and emphasize the fact that God is with him and that he must seek Him.

2) Encourage him to renew his mind (Romans 12:2). Changing his way of thinking will enable him to see the marvelous plans that God has for his life.

3) Invite him to cast his cares on to Jesus (Matthew 11:28). It is His desire that we give Him all our worries so that we can find our rest in Him.

4) Pray with him. It must be a confession of victory, a declaration of the excellent things God has for us and must emphasize how much God loves us and believes in us.

New believers, I encourage you not to let your problems oppress you. Trust in Jesus and bring all your feelings and problems to Him. With this in mind, and Romans 12:2 (“be ye transformed by the renewing of your mind”), there will sure be a way out of the most undesirable situation in every man’s life—depression.

Mercy’s War by Jon Foreman

God is not silent, nor is He dead, as many unbelievers of Him say. He still fights, He’s still in a war, but in a different kind of war. The weapon He uses today are not swords and guns, but mercy, shown in the love displayed by our Lord Jesus. Jon Foreman’s writing prowess here is at its best and masterpiece-like state.

I was looking for excuses
And You offered me my soul
In the name of all my weakness
In the name of rock and roll
By His sickness I am healed
Because they broke You, I am whole
O the wonderful blood of Jesus

I went looking for the fig leaves
And You asked me what they’re for
I was building up a wall
And You offered me a door
I was hoping for silver spoons
When You handed me a sword—
O the wonderful blood of Jesus!

Maker is unmade
Love succumbs to hate
Life himself is slain
Is death the only way?
Is death the only way?

I went looking for religion
Absolutely not a friend
I went looking for ways out
And You showed me the way in
I went looking for a ghost
And instead I found a Man—
O the wonderful blood of Jesus!

Felt like I was at the end
Felt like giving up on life
I talked about Your mother
And denied You once or twice
I plucked out Your beard
Put a sword into Your side—
O the wonderful blood of Jesus!

Life and love are atoned
By the blades of all our swords
We cut the final cord
But this is mercy’s war.

I was chasing after safety
When my world went up in flames
I watched all my defenses
Washed like ashes down the drain
I thought You were a stranger
But You called me out by name—
O the wonderful blood of Jesus!

Your wounds were gaping open
I couldn’t recognize You at first
All I had to offer
Was an insult or a curse
The blood dripped down like poison
On the nauseated earth—
O the wonderful blood of Jesus!

This is mercy’s war

This is mercy’s war

This is mercy’s war
O the wonderful blood of Jesus!

“Mercy’s War” is from The Wonderlands: Dawn EP, released 2015. © Atlantic/Lowercase People Records.

The Cure for Pain by Jon Foreman

Jon Foreman is a thoughtful singer and songwriter who writes lyrics that are full of meaning and honest. I would like to post several of them and this is the first, which is about pain.

 

I’m not sure why it always goes downhill

Why broken cisterns never could stay filled

I’ve spent ten years singing gravity away

But the water keep on falling from the sky

 

And here tonight while the stars are blacking out

With every hope and dream I’ve ever had in doubt

I’ve spent ten years trying to sing these doubts away

But the water keeps on falling from my eyes

 

So blood is fire pulsing through our veins

We’re either writers or fools behind the reins

I’ve spent ten years trying to sing it all away

But the water keeps on falling from my tries

 

And heaven knows, heaven knows

I tried to find a cure for the pain

Oh my Lord, to suffer like You do

It would be a lie to run away.

 

From the song The Cure for the Pain,

written by Jon Foreman, published 2008.