Thriving Families

Kung mayroon mang panahon na higit na kailangan ang mga pamilyang makadiyos, lumalago, at nagtatagumpay—ngayon iyon. Ipinapakita ng Biblia sa pamamagitan ng mga halimbawa nitong mga karakter—ang kahalagahan ng isang pamilya. Hindi naman kinakailangan ang isang perpektong pamilya, ngunit isang pamilya na may takot sa Dios—sapagka’t sa ganoong paraan, ang isang pamilya ay magtatagumpay.

Sa ngayon ay maraming bigong pamilya—mga pamilya natatapos sa kahihiyan, kasiraan, paghihiwalay, kawalan ng pagtitiwala, at poot. Malulungkot ka na lamang kung makakarinig ka ng mga ganoong balita—dahil mahirap, kung gusto mo man, na ayusin ang ganitong klase ng trahedya. Minsan ay imposible pa nga.

Ngunit ang lahat ng bagay ay may pag-asa pa. Basta’t umasa ka lamang sa Dios at magpatuloy sa pagsunod sa mga utos Niya, ang pamilya mo ay magtatagumpay. Ang pagbabasa ng mga kwento ng mga pamilya sa Biblia ay makapagbibigay sa’yo ng lakas ng loob para magpursige. Mayroon sa kanilang dumaan sa mga pagsubok, ngunit nagtagumpay; mayroon namang ding nabigo.

  • Adam (Genesis 3-4)
  • Noah (Genesis 6-9)
  • Abraham (Genesis 12-25)
  • Isaac (26-28)
  • Jacob (29-50)
  • Amram (Exodus 2:1-10)
  • Elkanah (1 Samuel 1-2: 11, 18-26)
  • Eli (1 Samuel 2:12-17, 27-36; 3-4)
  • David (2 Samuel)
  • Joseph and Mary (Matthew 1-2; Luke 2)
  • Eunice (2 Timothy 1:5)

Kailangan ng henerasyon na ito ng mga pamilyang makadiyos, lumalago, at nagtatagumpay. Ngunit kung magiging ganito ang iyong pamilya, kailangan muna na una ay nais mo talaga ng ganitong klaseng pamilya, pangalawa ay determinasyon na ipursige ito, at pangatlo Dios na iyong pinaniniwalaan at sinusunod.

Advertisements

Dads, Front & Center

by Charles R. Swindoll

Sa libro ni Charlie Shedd, Promises to Peter, ay sinasabi niya kung paanong ang pamagat ng kanyang mensahe sa pagmamagulang ay nagbago nang maranasan niya ang pagiging ama. Noong mga unang taon ng kanyang pangangaral, bago siya maging ama, tinawag niya itong, “Paano Palalakihin ang Iyong Mga Anak.” Maraming mga magulang ang dumayo para mapakinggan ito. Nang magkaroon ng isang anak si Charlie, may kaunting panahon bago niya ibinigay ang mensaheng iyon uli. Nang ginawa niya, may bago na itong pamagat: “Ilang Mga Suwestiyon sa Mga Magulang.” Nadagdagan pa ng dalawa ang kanyang mga anak at ilang taon pagkatapos, tinatawag na niya itong “Mahihinang Paalala sa Mahihinang Magulang.” Ilang taon pa ang lumipas at ilang anak pa, bihira na niyang ibigay ang mensaheng iyon. Ngunit kapag ginawa niya, ang pamagat na ay “Mayroon ba ritong may kaunting mga salita ng karunungan?”

Mahirap maging isang ama. Halos imposible na maabot ang ating mga sariling mga pamantayan, bukod pa ang pamantayan ng Diyos. At ang pinakamahirap sa lahat ay, sa loob-loob natin, alam nating nag-iiwan tayo ng isang hindi mabuburang marka sa buhay ng ating mga anak. Mula sa simple at praktikal na ama hanggang sa komplikado at maraming ideya na ama; mapatigasin at agresibo o mahina at pasibo; siya man ay lulong sa trabaho o lulong sa alak—walang ama na hindi alam na ang kanyang mga “fingerprint” ay nasa kanyang mga anak habang sila’y kanyang hinuhugis patungo sa katandaan.

Paano ito magagawa ng mga ama nang maingat at may karunungan? Sa araling ito ay kukuha tayo ng kaunting tips sa pagmamagulang mula kay apostol Pablo. Hindi natin alam kung si Pablo ay naging ama nang literal. Ngunit sa kanyang sulat sa mga taga-Tesalonika ay makikita natin ang ilang katangiang pang-ama na dapat tularan.

 

A LITTLE BACKGROUND

Ang unang dalawang iglesiyang naitatag sa Europa at nasa Filipos at Tesalonika. Nang maglakbay si Pablo papuntang Tesalonika, nakita niya ang potensyal ng lungsod na iyon at nagnais na manatili roon, kahit na siya’y hinahabol at inuusig ng mga hindi mananampalataya (tingnan ang 1 Thessalonians 2:1-2). Sa loob ng anim na linggo ay ibinuhos ni Pablo ang kanyang sarili sa mga mananampalataya rito, nagtatrabaho nang umaga’t gabi upang patibayin ang mga ito sa bago nitong pananampalataya. Bagaman hindi na makakabalik si Pablo para sa isa pang malalim na pagbisita, ay nahuli ng mga mananampalataya ng Tesalonika ang kanyang puso. Kaya noong marinig niya ang tungkol sa mga hampas ng pag-uusig na nagbabantang lunurin ang pananampalataya ng mga ito, ay hinagisan niya ang mga ito ng dalawang “life preservers.”

Pinadala niya si Timoteo sa kanila. Dahil hindi kaya ni Pablo na pumunta roon sa kanyang sarili, ay pinadala niya ang kanyang kaibigan si Timoteo dala ang mga salita ng pag-asa at pampalakas ng loob (3:2).

Nagpadala siya ng isang sulat. Nang bumalik si Timoteo kasama ang isang masamang balita, ay sumulat si Pablo ng isang masidhing sulat ng pagtatagubilin. At ang bumubuhos sa pamamagitan ng kanyang panulat ay isang bukal ng pag-ibig mula sa puso ng isang ama.

“But we were gentle among you, even as a nurse cherisheth her children: … and charged every one of you, as a father doth his children.” (2:7, 11b)

Bilang isang ina, bilang isang ama—ang mga salitang ito ay hindi mo makikita sa iba pang mga sinulat ni Pablo. At sa konteksto ng mala-amang puso ni Pablo tayo kukuha ng ilang mga prinsipyo ng pagmamagulang.

 

FIVE GUIDELINES FOR GOOD DADS

Ang mga talatang 8-12 ng kabanata 2 ay nagpipinta ng isang inspiradong larawan ng isang ama kasama ang kanyang mga anak, isang larawan na karapat-dapat na gayahin.

Magiliw na nasasabik. Ang unang katangian na inilalarawan ni Pablo ay pagkagiliw: “So being affectionately desirous of you” (v. 8a). Mayroon naman sa dulo ng kanyang mga daliri na anim na terminong Griego na pwede niyang magamit sa pagsusulat nito ngunit, pinili niya ang terminong isang beses lamang makikita sa buong Bagong Tipan—isang terminong nangangahulugan “na maramdaman ang sarili na malapit sa isang bagay o tao.” ito’y isang termino ng pagmamahal … isang termino na parehong mariin at malambot, ang larawan ng isang amang maingat na dinuduyan ang kanyang maliit na anak. Ngunit gaano natin kadalas talagang naipapakita ang ganitong klase ng “magiliw na pagkasabik”? Napakadaling yumakap at humalik ng isang sanggol, kahit na isang bata. Ngunit habang lumalaki ang isang bata, ang pisikal na pagkagiliw ay madalas na napapalitan ng pisikal na paglayo. Sa kanyang aklat na The Effective Father, ay nagsama si Gordon MacDonald ng isang kabanata na may pamagat na “Please Show Me That You Care.” Doon ay isinulat niya:

Ang pisikal na ekspresyon ng ating pagkatuwa ay may malaking kahalagahan. Ating pinapatibay kung ano ang isang tao, at ating pinapahalagahan kung ano ang ginagawa niya. Ngunit ang katiyakan na ito ay dapat na maibigay nang higit sa mga salita. Pagkagiliw, ang paraan ng pagpapahayag ng pagiging malapit na hindi gumagamit nang salita, paghawak at pagpisil ay isa sa mga pinakamahalagang karanasan na ibinabahagi natin sa isa’t isa.

Ipinapakita sa ilang mga pag-aaral na ang pagiging mahilig sa sex sa isang babae ay madalas na nag-uugat sa kakulangan ng pagkagiliw ng isang ama sa kanyang pagkabata at kabataan (Dan Benson, The Total Man, [Tyndale House Publishers], p. 178). Mga ama, ipakita ang iyong pagmamahal—ngayon, bago pa ito hanapin ng iyong anak sa ibang lugar.

Isang bukas na pagkatao. Ang talatang 8 ay nagpapatuloy na ilarawan ang ikalawang gabay: isang bukas na pagkatao.

So being affectionately desirous of you, we were willing to have imparted unto you, not the gospel of God only, but also our own souls, because ye were dear unto us.

Hindi ba mahalaga ang ebanghelyo? Siyempre mahalaga! At hindi ba ito sapat? Siyempre hindi! Kinakailangan na marinig ng iyong mga anak ang ebanghelyo para makilala din nila ang Tagapagligtas na iyong iniibig; at lalong mas maganda kung ang Mabuting Balita ay nagmumula mismo sa iyong mga bibig. Ngunit higit pa roon. Kailangan nila ng pagtuturo tungkol sa buhay, at kailangan nila ng isang ama na hinahayaan silang makita siyang  ipinapamuhay ito, mga pagkakamali at lahat. Kailangan nilang makita kung paano mo hawakan ang iyong pera, kung paano ka gumagawa ng mga desisyon, kung ano ang iyong mga pinapahalagahan, at kung ano ang nagpapatawa sa iyo. Kailangan nilang marinig mula sa’yo na inaamin mo kung ikaw ay mali at makita ka na tumatayo para sa iyong pananampalataya. Kailangan nilang makilala ka “from the inside out”—at maramdaman ang iyong interes at paniniwala sa kanila. Ang salitang “impart” ay nangangahulugang “pagpapakita, pagbabahagi, pagbibigay nang buo” sa mga anak na alam nang walang pag-aalinlangan na sila’y mahal sa iyo.

Isang hindi maramot na pagsusumikap. Sa talatang 9, si Pablo ay gumuguhit ng isang larawan ng matinding paggawa, ng isang ama na inilalagay ang kanyang sarili sa gawaing nasa kamay.

For ye remember, brethren, our labour and travail: for labouring night and day, because we would not be chargeable unto any of you, we preached unto you the gospel of God.

Ito ay isang detalyadong larawan ng pinansyal na responsibilidad at pagtitiis sa ilalim ng mga pangangailangan. O anong halimbawa na dapat makita ng iyong mga anak! Hindi nila kailangan ng mga materyal na mga bagay kapalit ng iyong panahon. Hindi nila kailangan na makita ang bunga ang pagpapagal ng kanilang ama imbes na kanilang ama mismo. Ngunit kailangan din nilang makita na ang kanilang ama ay nagtatrabaho talaga ng walong oras para sa walong oras na sweldo; kailangan din nila ng mga oportunidad na kumita sa kanilang paraan.

Pagiging totoo sa ispiritwal na aspeto. Ginamit ni Pablo ang mga talata 9b-10 na binibigyang diin ang dalawang mahalagang aspeto ng ispiritwal na responsibilidad ng isang ama: pananampalataya at pag-uugali.

We preached unto you the gospel of God. Ye are witnesses, and God also, how holily and justly and unblameably we behaved ourselves among you that believe:

Napakaraming mga ama ay hinahayaan na ang ispiritwal na aspeto ng pagpapalaki ng anak sa ina—kung tinuturo man si Kristo, ay kadalasang galing iyon sa ina. Ngunit ipinapakita rito ni Pablo na ang mga ama ay dapat rin na ituro si Kristo … at pagkatapos ay kanilang mga buhay sa paraan na ito’y sinusuportahan.

Isang positibong impluwensya. Ang huling pagguhit sa pagpinta ni Pablo ng pagmamagulang ay isang positibong impluwensya.

As ye know how we exhorted and comforted and charged every one of you, as a father doth his children, That ye would walk worthy of God, who hath called you unto his kingdom and glory. (vv.11-12)

Si Dan Benson, sa kanyang aklat na The Total Man, ay sinasabi ang mga resulta isang nakakabahalang pag-aaral: sa bawat isang positibong pangungusap na sinasabi sa isang ordinaryong tahanan, ay may sampung negatibong pangungusap. Napakahirap na maging positibo habang ang iyong mga anak ay lumalaki. Ngunit ang mga anak na puno ang mga tainga ng mga salitang “Hindi” at “Huwag” at “Itigil mo yan!” ay natututong huwag magtiwala sa kanilang mga kilos at gawi. Ang mga anak na naririnig ang “Ang galing!” at “Kaya mo yan!” na kasindalas ng “Hindi magandang ideya iyan” ay haharap sa mga bagong hamon nang may tiwala sa sarili at tuklasin ang kanilang potensyal nang walang takot.

 

Ang article na ito ay isinalin ni Bro. Elijah Abanto mula sa ingles na article na “Dads, Front and Center,” ng aklat na Growing Wise in Family Life, ni Charles R. Swindoll, published by Insight for Living and Multnomah Press, pp. 16-19.

 

A Mother’s Greatest Gift

by Dr. Charles F. Stanley

Bilang mga magulang, nais natin na ang ating mga anak ay maglaan ng oras kasama natin, makipag-usap sa atin, at manatiling malapit sa atin habang buhay. At mas mahalaga, nais natin silang gustuhin din ang kaparehong bagay. Ngunit kung hindi natin sila iibigin nang walang pasubali o kondisyon ngayon, malamang ay hindi nila gugustuhin na maging malapit sa atin sa darating na panahon.

“Ngunit hindi ba ako ang responsible para tulungan silang malinang tungo sa kanyang pinakamataas na potensyal?” maaari mong itanong. “Wala bang mga pagkakataon na kailangan kong itulak pa sila nang kaunti?”

Tumpak! Sa totoo lang, ang pagmo-motivate sa ating mga anak patungo sa kagalingan at pag-unlad ay bahagi ng pagpapakita ng walang-pasubaling pagmamahal at pagtanggap sa kanila. Kapag hinahayaan natin ang ating mga anak na basta na lamang makasabay sa buhay, ito ay isang anyo ng hindi-direktang pagtanggi.

Kung nais mong ma-motivate ang iyong mga anak nang hindi nagpapakita ng kahit anong ugali ng pagtanggap na may hinihinging kondisyon, dalawang mga bagay ang dapat na maging totoo:

Una, ang lahat ng iyong pagtulak at pagtatagubilin ay dapat na unahan ng pagpapakita ng walang-kondisyong pagmamahal sa kanila. Nararapat na magkaroon ng mga alaala ng kanilang pagiging karapat-dapat sa iyong mga mata. Sa mga alaala, ang ibig kong sabihin ay mga naunang pangyayari o pakikipag-usap na malinaw na nagpakita ng iyong pagmamahal.

Ang mga alaala ay nakakatulong dahil nagbibigay ang mga ito sa iyong mga anak ng mga bagay na maaalala para mapaalalahanan kapag tinutulak mo silang gumawa. Minsan ang iyong mga inaasahan ay magiging napakataas, at sila’y mabibigo. Kapag walang mga paalaala ng iyong walang-pasubaling pagtanggap, maaaring katakutan ng mga anak ang iyong pagkadismaya at pagtanggi.

Ang mga alaala ay maaaring maisagawa sa anyo ng isang regalo o kahit na pagbibigay ng ilang mga pribilehiyo. Sa pagbibigay ng regalo, idiin na iyon ay hindi konektado sa anumang partikular na okasyon o aksyon sa kanilang bahagi; binibigyan mo sila dahil mahal mo sila.

Pangalawa, upang maayos mong ma-motivate ang iyong anak, dapat mo siyang sukatin sa pamamagitan ng kanyang kakayahan, hindi sa kakayahan ng iba. Ang pagkukumpara ng nagagawa ng isang anak sa nagagawa ng iba pagdaka ay nakasisira ng tamang pagtingin sa sarili, pagpapahayag ng indibidwalidad, at pagiging malikhain.

Ang tunay na susi rito ay ang tingnan ang bawat isa sa iyong mga anak bilang isang indibidwal na unique, o walang katulad. Ang bawat bata ay pinagkalooban sa isang partikular na paraan. Ang iyong layunin bilang isang magulang ay ang makita ang kalakasang ito at idiin ito habang ang iyong anak na lalaki o babae ay lumalaki,  sapagka’t sa lugar ng talento ng iyong anak ay nakahimlay ang pinakamalaking potensyal para sa kagalingan. Sa pamamagitan ng paglilinang ng mga kalakasang ito, ikaw ay makakagawa din ng mga dakilang bagay para sa tamang pagtingin ng iyong mga anak sa kanilang sarili.

Nung ako’y lumalaki, hindi ako naging mahusay sa high school. Naging okay naman ang lahat, pero hindi ako nagkaroon ng magandang simula. Bilang resulta, hindi ko sinabi sa aking mga anak na inaasahan ko silang makakuha ng mga A o B habang sila’y nasa eskwela. Hindi ko sinabi sa kanila na kailangan nilang makasali sa baseball team o maging pinaka-popular. Imbes, ang aking tanong ay, “Ginawa mo ba ang the best mo?”

Isang magandang paraan upang malaman kung nakakaramdam ang iyong mga anak nang walang-pasubaling pagtanggap o hindi ay sa pamamagitan lamang ng pagtatanong sa kanila, “Ano sa tingin mo ang kailangan mong gawin para maipagmalaki ka ni Nanay at Tatay?”

Limiin ang sagot nang maingat. Ito ba ay may kaugnayan sa ginawa? Nararamdaman ba nila na kailangan muna nilang gawin ang lahat ng mga gawain araw-araw o maging estudyante na puro A? Pakiramdam ba nila na sila’y obligado na makasali sa isang grupo, o makagawa ng isang gawain upang makuha nila ang iyong pagtanggap?

Marahil ang sagot ay mas may-kaugnayan sa karakter. Naniniwala ba ang iyong mga anak na ang paggawa ng kanilang pinakamagaling sa bawat gawain na mayroon sila ay ang siyang magpapasaya sa’yo? Alam ba nila na maipagmamalaki mo sila sa pagsunod sa Diyos, anuman ang kapalit?

Ang kanilang sagot ay magbibigay sa’yo ng kaalaman sa kung ano talaga ang iyong naiparating, anuman ang iyong nasabi. Ang naitatag mong sistema ng pagpapahalaga ang magsisilbing basehan kung saan matatanggap nila ang kanilang mga sarili at ibang tao.

Ang pagsasabi sa iyong mga anak na tinatanggap mo sila nang walang kondisyon ay hindi sapat. Sumulat ang apostol Juan, “Mga maliliit kong mga anak, huwag tayong umibig sa salita o dila lamang, ngunit sa gawa at sa katotohanan” (1 John 3:18). Ang walang-kondisyon na pagmamahal at pagtanggap ay naipaparating nang mas malinaw sa pamamagitan ng ating ginagawa at kung paano natin ito gawin kaysa sa kung anong sinasabi lamang natin.

Ang ating mga anak ay dapat na magkaroon ng nakatabing mga alaala upang mapanatili ang kanilang paniniwala na tunay natin silang minamahal, anuman ang mangyari. Ang ganitong klase ng pag-ibig ay sinasabi sa ating mga anak na tinatanggap natin sila sa kung sino sila—anuman ang kanilang nagagawa. O anong klase ng seguridad at pagtanggap ang naibibigay nito sa kanila!

Pinapalakas mo ba ang loob ng iyong mga anak upang magtagumpay? Hindi mo kailangang magtulak ng mga ekspekstasyon sa kanila. Kung ating ide-derekta ang kanilang tuon sa Panginoon, ay gugustuhin nilang maging masunurin at gawin ang kanilang pinakamagaling para sa Kanya.

Huwag mong baliwalain ang impluwensya na mayroon ka sa buhay ng iyong mga anak. Tandaan, ang paraan kung paano ka kumilos sa harap nila ngayon ay nakaka-impluwensya nang malaki sa paraan kung paano sila tutugon sa’yo bukas.

 

Ang artikulong ito ay ibinase sa aklat ni Dr. Charles R. Stanley na, “How to Keep Your Kids on Your Team” (1986) at nakuha sa www.intouch.org, May 13, 2010. Isinalin sa Tagalog ni Elijah Abanto.

 

INVESTMENT TIPS for GROWING Family Relationships

by Pastor Felizardo Abanto

1 Peter 3:7

Isa si Warren Buffet sa mga pinakamayamang tao sa Amerika. Noong 1997, sa pitungpu na nagkakahalaga ng 1 bilyong dolyares o higit pa, si Buffet lamang ang nakuha ang kanyang kayamanan sa pamamagitan ng pag-i-invest. (Para maubos mo ang $1 bilyon sa isang taon ay gagastos ka ng $2.73 milyon araw-araw. Ang pinakamababang katumbas ng $1 bilyon sa pesos ay P45 bilyon, at kung gagastusin mo ito nang P2.73 milyon kada araw ay 45 taon muna bago mo ito maubos.) Maraming mga investor ang tumitingin sa kanya para sa payo patungkol sa pag-i-invest.

Kung kayo ay makakaupo kasama si Warren Buffet pansumandali at kukuha ng kaunting mga tips sa pag-i-invest gagawin niyo kaya?

Isipin mo nang isang sandali na ang iyong pamilya ang iyong pinakamalaking kapital. Kung ikaw ay makakakuha kaya ng investment tips sa kung paano mo ito mapapalago sa kalidad magiging interesado ka kaya?

Ang Biblia na nasa ating mga kamay ay puno ng makapamilyang mga prinsipyo at kasabihan na maaari nating matutunan at maisagawa upang gawing mayaman ang ating relasyong pampamilya.

 

  1. INTINDIHIN ang Bawat Isa. 1 Peter 3:7

Kapag pag-aari mo ang isang bagay tulad ng VCR, ano ang gagawin mo para magamit mo ito? Kailangan mong unawain kung paano. Bilang mag-asawa, pag-aari niyo na ang isa’t isa. Paano magiging maayos ang inyong relasyon? Dapat ay unawain ninyo ang isa’t isa.

Tayong mga lalaki ay direktang inutusan na intindihin ang ating mga asawa. May ilang nagsasabi na mas madaling intindihin ang Quantum Physics kaysa kanilang asawa. Maaari sa ating mga Baptists ay ganito rin ang ating iniisip.

Ano ba ang ibig-sabihin ng pag-intindi? Ang ibig nitong sabihin ay ang “gawin ang kung ano’ng mahalaga sa ibang tao bilang mahalaga din sa iyo tulad na siya ay mahalaga sa iyo.” Paano? Gumawa ng panahon upang makilala ninyo ang isa’t isa. Gumawa ng oras para talagang makinig.

Sabi nga sa James 1:19, “Wherefore, my beloved brethren, let every man be swift to hear, slow to speak, slow to wrath.”

 

  1. TUMUPAD sa mga ITINALAGA [o IPINANGAKO].

Dapat tayong maging “MAPAGBIGAY sa papuri, ngunit MAINGAT sa mga pagpapangako.”

Bakit ba na ang pagtupad ng ating mga itinalaga at pagbibigay-rangal sa ating mga pangako ay mahalaga? DAHIL tayong lahat ay may tendency na itayo ang ating mga pag-asa sa mga pangako.

Kapag ang isang lalaki ay nangangako na mamahalin ang isang babae hanggang sa maghiwalay sila sa kamatayan, binibigyan niyon ang babae ng seguridad upang maging lahat na dapat maging siya sa isang relasyong pang-mag-asawa.

Sabi nga sa Ecclesiastes 5:4-5: “When thou vowest a vow unto God, defer not to pay it; for he hath no pleasure in fools: pay that which thou hast vowed. Better is it that thou shouldest not vow, than that thou shouldest vow and not pay.” Totoo din ang talatang ito sa ating mga itinalaga sa iba. Sa ibang mga salita, dapat tayong maging tapat o LOYAL.

Prov 3:3-4: “Let not mercy and truth forsake thee: bind them about thy neck; write them upon the table of thine heart: So shalt thou find favour and good understanding in the sight of God and man.” Kapag ating tinutupad ang ating mga itinalaga ito ay bumubuo ng TIWALA. Walang malusog na relasyon kung wala nito. Tiwala ang siyang matibay na pundasyon kung saan ang isang pamilya ay nakatayo.

Ngunit ang pagtupad sa mga ipinangako ay maaaring malaki ang kapalit. Mayroon ka bang mga commitment na dapat tuparin?

 

  1. MAGBIGAY NG RESPETO.

Respeto—magbigay-pansin; magbigay-pansin nang may espesyal na atensyon; karapat-dapat sa espesyal na pagtingin, kung gayon, ay magbigay malasakit; pag-iingat; TAKOT. (Proverbs 14:26) Isa pang salita para sa respeto ay PAGGALANG. Romans 12:10, “Be kindly affectioned one to another with brotherly love; in honour preferring one another.”

Paano natin ito ipapakita sa ating pamilya?

  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa pag-aari ng isa’t isa
  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa pagiging pribado ng isa’t isa
  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa oras ng bawat isa

Mahirap ito para sa mga taong mataas ang pagtingin sa sarili. Phil. 2:3, “Let nothing be done through strife or vainglory; but in lowliness of mind let each esteem other better than themselves.”

 

  1. MAG-ALAY NG PAMPALAKAS NG LOOB.

May isang aktres na nagsabi, “Nabubuhay kami sa mga salitang nagpapalakas ng loob, mamamatay kami kapag wala niyon nang dahan-dahan, may kalungkutan, at may galit.”

1 Thessalonians 5:11, “Wherefore comfort yourselves together, and edify one another, even as also ye do.”

Kamusta ang ating mga tahanan? Paano tayo makapagbibigay ng lakas ng  loob?

  • sa pamamagitan ng pagngiti. Naitataas ng isang ngiti ang iyong pagpapahalaga sa sarili.
  • Sa pamamagitan ng mga salita. Ang mga salita ay maaaring gumawa ng malaking pasakit o kahanga-hangang kabutihan.
  • Sa pamamagitan ng pagpansin sa positibo.

Tinanong si Andrew Carnegie, isang businessman na nakapag-hire ng 45 na milyonaryo, kung paano niya ito nagawa. ’Hindi naman sila mga milyonaryo noong sila ay i-hire ko.”

Paano niya nalinang ang mga taong iyon para maging mga milyonaryo? “Ang mga tao ay nililinang. Tulad na ang ginto ay minimina, may ilang tonelada muna ng dumi na dapat maalis para makakuha ng isang onsa ng ginto; ngunit hindi ka nagmimina para makahanap ng dumi—nagmimina ka para makahanap ka ng ginto!”

Magsimula ka na ngayon sa paghahanap ng ginto sa iyong anak, iyong asawa, at sa iyong mga magulang. Tulad ng ginawa ni Jesus sa mga disipulong pinili Niya.

  • Sa pamamagitan ng pagbibigay ng regalo. Ginawa ito ni Barnabas sa Acts 4:36-37; ang ibig-sabihin ng kanyang pangalan ay, “son of encouragement,” o “anak ng pampalakas ng loob.”
  1. HUMINGI AT MAGBIGAY NG PAGPAPATAWAD.

Isa nang katotohanan na darating at darating ang panahon na mabibigo at masasaktan tayo ng tao. Mahalaga na kalimutan ang maraming mga maliliit na bagay at patawarin ang isa’t isa. Colossians 3:13, “Forbearing one another, and forgiving one another, if any man have a quarrel against any: even as Christ forgave you, so also do ye.” Tandaan na ang pagpapatawad ay hindi isang likas na gawi. Mas madaling magbilang ng kamalian. Ngunit tulad na tayo ay nakatanggap ng pagpapatawad mula sa Diyos, tayo ay dapat na magpatawad ng iba.

Alam niyo kung gaano karami ang mga taong nag-aasam ng pagpapatawad? May kwentong Español ng isang ama at ng isang anak na iniwan ang tahanan. Pagkatapos na maghanap ng ilang buwan nang walang tagumpay ang ama ay pumunta sa isang diyaryo para humingi ng tulong. Sinabi lamang ng kanyang ad, “Mahal na Paco, magkita tayo sa harap ng opisinang ito ng diyaryo sa Sabado ng hapon. Pinatawad ko na ang lahat. Mahal kita.—Iyong ama.”

Noong hapon na iyon ng Sabado, may 800 mga kalalakihan na may pangalang Paco ang dumating, naghahanap ng kapatawaran at pag-ibig mula sa kanilang mga ama. May ilan sa inyo na nangangailangan ng ganoong klase ng pagpapatawad mula sa Diyos. Maaari mo iyong matanggap. Nagpadala ang Diyos ng isang Sulat ng pagpapatawad—ang Pangalan Niya ay si Jesus. Lumapit ka sa Kanya. Ngayon na.

 

Nagpapasalamat si Bishop Abanto kay Pastor Merle Mees para sa article na ito.

 

Before It’s Too Late

father

Spiritual leadership in the home starts now.

by Joe White

Kaunting gawain lamang ang mas fulfilling kahit na challenging, mas thrilling kahit na mas demanding, mas rewarding ngunit mas exasperating kaysa sa pagiging ama at ang responsibilidad ng pagiging ispiritwal na pinuno ng tahanan.

Para sa akin, ang pagiging spiritual leader ko ay nagsimula sa kawalan ng kaalaman. Nang iuwi namin ang una sa apat naming baby sa bahay, wala akong ni isang clue kung gaano kalaki ang magiging gawain ko o kung paano simulan ang aking paglalakbay. Kamalian ang nagmarka sa mga unang taon ng trabaho kong ito.

Ang pinakamatanda kong anak, si Brady, ay lumaking may malaking ngiti at sensitibong disposisyon na naging dahilan para magtrabaho ako nang maigi sa aking magas-pang na ugali. Ang kauna-unahang niyang matagumpay na pagba-bike nang walang training wheels ay dumating noong siya ay 5 years old sa kainitan ng pagpapatakbo ko ng mga summer camp. Excited siya; busy naman ako sa trabaho (as usual).  Nahuli niya ako noong lunch at ipinahayag ang magandang balita.

“Tatay, hulaan mo kung anong nagawa ko ngayon.”

“Sabihin mo na, Anak!”

“Natutunan ko nang mag-bike—walang helper wheels!”

“Wow, ang galing! Dapat makita ko yan. Mamayang hapon pakita mo akin.”

“Hindi po, Tay, pagkatapos na ng summer.”

“Bakit pagkatapos pa ng summer?”

Ibinaba niya ang kanyang mga mata. “Nagtatrabaho po kayo tuwing summer, eh.”

 

Ang mga salitang iyon ay patuloy akong ginugulo. Ang totoo, nagtatrabaho ako tuwing taglagas, tuwing taglamig, at tuwing tag-ulan din—hindi lamang ako available para sa aking mga anak.

Noong summer din na iyon ang aking 6-year-old na anak, si Courtney, ay inilaan ang isang linggo sa aming nalalapit na maiksing camp. Nagkasundo kami na huwag magkita nang isang linggo. Ang hirap noon!

Sa panglimang araw niya sa camp, na-home sick si Courtney. Nagsimula na siyang umiyak, at ang kanyang tagapayo ay pumunta sa tabi ng kanyang higaan para bigyan siya ng mga yakap.

“Huwag ka nang umiyak. Makakauwi ka rin pagkatapos ng dalawang araw, at makikita mo na uli si Tatay.”

“Hindi ko na siya makikita!” protesta niya.

Pagkatapos ng summer, pumunta ang camp director sa aming tirahan. “Umupo ka,” bigla niyang sinabi. Umupo ako. Sinabi niya ang kwento tungkol sa pag-uusap ni Courtney at ng counselor nito. Nadurog ang puso ko.

Pagkatapos ay nagsabi siya, “Ano ang gagawin mo tungkol dito?”

Napaisip ako. Tumingin siya nang malalim sa aking mga mata. Tumunog ang telepono at habang sinasagot ko iyon, tumunog naman ang intercom. Pagkatapos ay dumating sa pintuan at may emergency. Umupo akong muli. Tumitingin pa rin siya sa akin.

“Tinanong kita, ano ang gagawin mo tungkol dito?” pilit niya.

“Hindi ko alam… Ang hirap… Napakaraming pangangailangan.”

“Joe, sino ang pinaka-importanteng mga tao sa buhay mo?”

“Ang pamilya ko.”

“Hindi mo pinapakita iyon!”

Umupo lamang siya roon at hindi pinalampas ang sitwasyon. Pinwersa niya ako na gumawa ng mga commitments para sa aking pamilya na gagawin ko ngayon. Nandiyan pa rin ang mga pangangailangan, pero nagbago ang aking mga prayoridad.

 

Maliwanag ang Kasulatan. Ang mga prinsipiyo ng Dios para sa success at fulfillment ay hindi nagbabago. Alam ng Dios ang bawat hininga na ating kukunin at nakikita ang bawat hibla ng buhok na nahuhulog mula sa ating mga bubunan. Ang kanyang walang sukat na karunungan ay tumatawag sa mga ama na mamuno spiritually sa ating mga tahanan kagaya ng ginawa ng Karpintero mula sa Nazareth sa mga nakapaligid sa Kanya. Ang pamumuno ay nangangahulugang paghuhugas ng mga paa, paghuhuwaran ng walang kapintasang integridad at pagkuha ng ating mga krus para sumunod kay Kristo.

Kailangan kong matutunan ito sa mahirap na paraan 25 taong nakalilipas nang ang aking apat na anak ay sumigaw para sa aking spiritual leadership sa aking tahanan. Aking nadiskubre na hindi pa huli ang lahat para magsimula, ngunit laging napakaaga para tumigil.

 

Translated from the article of the same title of Focus on the Family magazine, June 2006, ©2006 Focus on the Family. http://www.family.org.

 

Fathers: Thy Rod and Thy Staff… They Comfort Me?

sinturon

Bakit ako ang may pinakamaliit na kwarto sa bahay?” reklamo ng trese-anyos na si Terry sa kanyang ama. “Lahat ng kaibigan ko anlalaki ng kwarto, samantalang ako naiipit na sa cabinet na ito!”

“Manatili kang mag-reklamo nang ganyan, anak, at matutuwa kaming ilagay ka talaga sa totoong cabinet,” sagot ng kanyang ama. “Sa kabila nga ng lahat, kung paanong ang pagne-negosyo ay bumaba sa ngayon, dapat ka pang magpasalamat na may bubongan yang ibabaw ng ulo mo, pagkain para makain, at damit para maisuot.”

Noong kinagabihan, pumunta si Terry sa kanyang ama. “’Tay, paumanhin po at nagreklamo ako kanina. Siguro naiingit lang ako sa kung anong meron si Jason—DVD player, laptop, swimming pool, at lugar para paglagyan noon lahat. Pero naisip ko: Maraming pera ang tatay ni Jason, pero mayroon kang binibigay sa akin na hindi niya binibigay kay Jason.”

“Ano `yon, anak?” tanong ng kanyang ama, halatang interesado.

“Binibigyan mo ako ng mga patakaran. Parang corny, pero yon ang nagsasabi sa akin na concerned ka sa akin. Marami akong alam na hindi masasabi iyon tungkol sa tatay nila.”

 

  • TAKE A LOOK/Luke 11:11-13

Sinasabi ng 1 Thessalonians 2:11-12, na isang bagay na ginagawa ng isang mabuting ama ay ang aliwin ang kanyang anak. Kadalasan ay iniisip natin na ang pang-aaliw ay pagpapasaya sa atin tuwing tayo’y nasasaktan o nalulungkot. Ngunit iyon ay nangangahulugan din na gawing komportable ang isa sa pamamagitan ng pagpuno sa mga pangunahing pangangailangan ng taong iyon. Ginagawang komportable ng mga ama ang kanilang mga anak sa pamamagitan ng pagpapatnubay ng tirahan, pagkain, damit, pamasahe, at gamot. At kung kaya nila, magbibigay pa sila ng higit pa rito.

Basahin ang Luke 11:11-13. Paano inihahambing ni Jesus ang iyong makalupang ama sa iyong makalangit na Ama? Ano’ng sinasabi nito tungkol sa Dios?

 

  • TAKE A STEP

Ang mga patakaran ng ama ay mga ‘comforts’ din. Hindi lang meron nito para ilayo ka sa kasiyahan, kundi para protektahan ka mula sa mga panganib na hindi mo maiisip na nandoon. Kapag nabali ang mga patakarang ito, kahit na ang disiplina ay bahagi pa rin ng “comfort” na ibinibigay ng ama.

“…Tayo ay nagkaroon ng mga ama sa ating laman na nagwawasto sa atin, at binigyan natin sila ng pitagan…” (Hebrews 12:9).

Nasa tamang edad na si Terry para maunawaan ang “comfort” sa kanya ng ama sa pamamagitan ng gabay, patakaran, at disiplina. Umisip ng tatlong patakaran na ginawa ng iyong mg magulang. Paano kang napoprotektahan ng bawat isa? Sa anong mga paraan ka pa binibigyang-aliw ng iyong ama?

 

From More Family Walk, ©1992 Walk Thru the Bible Ministries, published by Zondervan.

 

Great Quotables: Fathers

The best fathers not only give us life—they teach us how to live.

Our heavenly Father longs to spend quality time with His children.

 

The best thing a father can spend on his children is his time.

 

A heart filled with praise brings pleasure to God.

 

In prayer, God hears more than words; He listens to your heart.

 

Spoiled children are given what they want; wise parents give them what they need.

 

All quotations from Our Daily Bread.

 

No one understands like Jesus.

For Parents: Teaching Your Kids to Love God

We love our children very much and we also, as Christians, want them to love God—but somehow we don’t feel confident to impose it to them—we are thinking that through going to Church they will eventually learn it. This can be possible, but it will take long periods of time for them to learn it. If we want them to learn to love God NOW, we must not totally depend on the church to do it—we must start at the home. Here are some tips for you to do it:

  • Pray together. (1 Thessalonians 5:17) Set a time where all of you can pray together (except eating times where you really pray before you eat). This could be after you wake up, or before you go to bed, or any time you are together. In this they can learn that there really is a God.
  • Read the Bible together. (John 5:39) Don’t just read it; understand it. Make a time for this activity. This can make them learn the will of God in their lives.
  • Set biblical rules in your home. (Proverbs 22:6) Ask your pastor about this. He can advise you rules and the scripture basis for those rules. By this your children will develop a thinking that the Bible is the standard for everyday living.
  • Tell them things about God. Make them aware of God and His character.
  • Attend Church with your child regularly and on time. (Hebrews 10:25) It’s not enough that they attend; YOU must also attend. It’s not enough that they are on time; YOU must also attend on time. They must see you as an example; not just as a commander. God set us an example, and so must we.

Teach them to listen and behave while the service is ongoing.

Don’t hesitate to start these tips in your home; these will truly change the way your child thinks about God.