No Energy, No Desire

(written 2010)

by Elijah Abanto

I sat in front of the computer. Tuesday. Wednesday. Yung mga papers sa church, yung lesson mo sa Sunday School, yung lesson mo sa Good News, yung ituturo mo sa elementary school, yung projects mo sa Bible school—malapit mo nang ipasa yun, birthday pa ni ano sa… “Ahh!! Bakit ganito!” naibulalas ko at tumayo. Si Micah ay nasa kabilang computer, at nagtanong din siya sa akin kung bakit. “Wala akong gana!” nasabi ko na lang. Gusto ko nang umiyak sa nangyayari sa akin—ngawa ako nang ngawa, kailangan ko itong gawin, pero bakit ayaw gumalaw ng daliri ko? I was almost thinking what this implied: hindi ako makakapagturo sa elementary, hindi ako makakapagturo sa Good News, hindi ako maka-kapagturo sa Sunday School, hindi maipa-publish ang mga papers—as in nothing!

I looked at my brother and sighed, Buti na lang siya walang ganitong burden. Pumalit ang isa ko pang schoolmate na si Nicko, and he was busy chatting and doing Facebook. Buti pa siya, walang ganitong problema. May games dock sa aking Google Desktop kaya naglaro muna ako ng Tetris at ng Pacman. Lumipas lang ang sinayang kong oras. Lalong napalakas ang ngawa ko. Nag-isip pa ako ng ibang pwedeng gawin. Binuksan ko ang Ya-hoo! Messenger at Windows Live Messenger accounts ko at tiningnan kung mayroon akong makakausap. Naka-online si Tatay (si Pastor) at si Pastor Charlie. Una kong chinat si Tatay at sinabi ang aking nararamdaman. Ang sinabi niya, “Sige rest ka na lang muna.” When I read that, at first, ito na lang ba lagi? Sinabi na rin sa akin ito ni Ate Joy, 4th year kong schoolmate at kaibigan sa Bible school at Ate Jean, secretary ng BS. Nung nasa ba-hay ako laging sinasabi sa akin ni Tatay at ni Mommy, “Hindi ka kasi natutulog nang maa-ga eh; nagpupuyat ka kasi eh. Hindi ka pa maayos matulog!”

Then I thought, “Rest?!” at ang iniisip ko nung time na iyon ay wala akong ginagawa, and then, “Rest?!” But then, I realize, Siguro nga. So I replied, “Siguro nga po dapat lang akong magpahinga, hehe.”

Nung Huwebes tinry kong gawin yung publications to no avail. Wala akong gana nung araw na iyon. I shared my burden with my beloved boys and they prayed for me. Biyernes. “I need to do something!” Kaya pagkatapos kong maghugas at magluto para sa umaga, wala pa rin akong gana. I slept. Pagkagising ko ay medyo masakit ang ulo, but, I need to work. So I did. Habang tina-type ko ito, ay tapos na ang ibang publications at kaunti na lang ang gagawin ko sa BDJ. There are still more to do, but, at least, I’ve done something.

Have you come to this stage? You’re not alone. And don’t envy others—they have their own burdens. And, hey, God is with you. He will help you get through. 😉

Advertisements

Sincerely Yours, Job (Part 3)

by Bro. Elijah E. Abanto

Base sa sermon ni Charles R. Swindoll, What Job Teaches Us About Ourselves

Last time ay tinalakay natin ang apat sa mga bagay na tinuturo ni Job tungkol sa ating mga sarili, at ang dalawang pinakahuli ay na kailangan ng matinding pag-intindi para matutop ang maling payo mula sa mga taong malapit sa atin—hindi palaging mayroong maka-Diyos na pagtingin ang mga mahal natin sa buhay, ang Biblia lamang. Kailangan din nating tamang doktrina para tayo’y manatiling matibay. At ang teolohiyang alam ni Job noong oras na iyon ay ang kaalaman na tayo ay hindi narito para maging masaya—narito tayo para bigyang-kalualhatian ang Diyos. Wala tayo sa mundo para lamang tumanggap ng kabutihan, narito tayo para purihin at sambahin ang Diyos sa lahat ng pangyayari sa ating buhay.

Narito ang panlimang prinsipiyo: Ang mga nag-aalala at sensitibong kaibigan ay alam kung kailan sila darating, paano mananatiling tahimik, at kung ano ang sasabihin (kung mayroon man!). Dito papasok ang mga kaibigan ni Job. Pansinin mo ang mga sumusunod na talata:

Nang mabalitaan nga ng tatlong kaibigan ni Job ang lahat na kasamaang ito na sumapit sa kaniya sila’y naparoon bawa’t isa na mula sa kanikaniyang sariling pook, si Eliphaz na Temanita, at si Bildad na Suhita, at si Sophar na Naamathita: at sila’y nangagkaiisang loob na magsiparoon upang makidamay sa kaniya at aliwin siya. At nang kanilang itanaw ang kanilang mga mata mula sa malayo, at hindi siya makilala, kanilang inilakas ang kanilang tinig, at nagsiiyak at hinapak ng bawa’t isa sa kanila ang kanikaniyang balabal, at nagbuhos ng alabok sa kanilang mga ulo sa dakong langit.Sa gayo’y nangakiumpok sila sa kaniya sa ibabaw ng lupa na pitong araw at pitong gabi, at walang nagsalita sa kaniya: sapagka’t kanilang nakita na ang kaniyang paghihirap ay totoong malaki.(2:11-13)

Ang isang mabuting kaibigan ay hindi nabibigong puntahan ang kanyang kaibigan sa pangangailangan—sa tamang panahon. Alam ng tatlong ito na kailangan ni Job ng karamay, kaya hindi sila nagdalawang-isip na puntahan at damayan ito. Sila’y nalungkot at nakiramay sa damdamin ni Job—sila’y umiyak at  naghagis ng alabok sa ulo. Alam dapat ng kaibigan kung kailan magsasalita at hindi magsasalita sa tamang panahon, at sa pagkakataong ito ay nagawa nila iyon. Kapag ganito ang isang kaibigan, maaari tayong makakuha ng lakas para magpatuloy sa kabila ng pagdurusa.

Alalahanin natin sina David at Jonathan. Sa pakikipagkaibigan ni Jonathan ay nagawa ni David na magpatuloy sa kabila ng oposisyon at patuloy niya itong naging inspirasyon hanggang siya ay maging hari ng Israel. Kung babasahin mo ang Mga Awit ay makikita mo na karamihan sa mga psalmong isinulat niya ay puno ng kalungkutan at panghihina, at maaaring isang bagay na tumulong sa kanya para ito’y makayanan ay ang pagkakaibigan nila ni Jonathan.

Sa ikatlong kabanata ng Job ay makikita natin ang ika-anim na prinsipiyo:

Pagkatapos nito’y ibinuka ni Job ang kaniyang bibig at sinumpa ang kaniyang kaarawan. (v. 1)

Madali lamang na magpakatibay sa simula, ngunit paglipas ng panahon ay manghihina rin tayo. Iniisip mo siguro noong una na tapos na ang istorya ni Job—na pinuri niya at sinamba ang Diyos, na hindi niya isinumpa ang Diyos, at “hindi siya nagkasala sa kanyang mga bibig.” Ngunit hindi. Marahil ay iniisip ni Job, Siguro nakita na ng Diyos na hindi ko Siya susumpain kahit nagkaganito ako kaya marahil ay ibalik na niya ako sa dating kalagayan. Ngunit ang pag-asang ito ay naudlot. Kaya naman siya, sa tindi ng kanyang discouragement at panghihina at pagdurusa, ay hindi na mapigilan ang sarili na sumpain ang kanyang kaarawan. Ganun naman lahat sa atin eh—kahit sa mga matitibay na Kristiano ay nangyayari ito—madali lamang sa simula na magpakatibay ngunit kapag tumatagal na, parang mahirap na—at hindi exception si Job. Tingnan pa natin ang mga sumusunod na talata:

At si Job ay sumagot, at nagsabi, Maparam nawa ang kaarawan ng kapanganakan sa akin, at ang gabi na nagsabi, may lalaking ipinaglihi. Magdilim nawa ang kaarawang yaon; huwag nawang pansinin ng Dios mula sa itaas, ni silangan man ng liwanag. Ang dilim at ang salimuot na kadiliman ang siyang mangagari niyaon; pag-ulapan nawa yaon; Pangilabutin nawa yaon ng lahat na nagpapadilim sa araw. Suma gabing yaon nawa ang pagsasalimuot ng kadiliman: huwag nawang kagalakan sa mga araw ng sangtaon; huwag nawang mapasok sa bilang ng mga buwan. Narito, mapag-isa ang gabing yaon; huwag nawang datnan yaon ng masayang tinig. Sumpain nawa yaong nanganunumpa sa araw, ng nangamimihasang gumalaw sa buwaya. (vv. 3-8)

Maging ang kanyang mga kaibigan na sa simula ay ginawa ang trabaho ng isang kaibigan, ay hindi rin nakatiis at nagkomento na nang maling akala sa kanyang mga pagdurusa—at mula sa maling akalang ito nabuo ang chapters 4 hanggang 41 ng Job! The key is, kung hindi tayo kakapit at titingin sa Diyos nang maigi, manghihina at magkakamali talaga tayo sa ating paghatol sa mga bagay.

Bagaman nakita natin kung paano sinumpa ni Job ang kanyang “kaarawan,” ay hindi niya pa rin sinumpa ang Diyos. Alam niyang may layunin ang Diyos sa lahat ng bagay na nangyayari sa kanyang buhay. Alam niyang may mas maganda pang nakalaan para sa kanya pagdating ng araw. Kaya tiniis niya pa rin ang kawalan, sakit, at mga maling bintang ng kanyang mga kaibigan hanggang sa pinakahuling araw nito sa kanyang buhay. Huling prinsipiyo: Ang paglinang ng masunuring pagtitiis, ang siyang nagpapakita ng marka ng maturidad. Alam niyo, may dalawang pagtingin ang tao sa pagdurusa: it’s either sa tingin niya ay isa itong hindi magandang panghihimasok ng Diyos sa kanyang buhay (na magre-resulta sa galit) o kaya ay isang oportunidad na ibinibigay ng Diyos upang ipakita sa Kanya ang iyong hindi nagbabagong katapatan (na magre-resulta sa pagtitiis hanggang wakas). Tumalon tayo sa huling kabanata ng aklat ni Job para bigyang-patunay ang huling prinsipiyong ito.

Nang magkagayo’y sumagot si Job sa Panginoon, at nagsabi, Nalalaman ko na magagawa mo ang lahat ng mga bagay, at wala kang akala na mapipigil. Sino itong nagkukubli ng payo na walang kaalaman? Kaya’t aking sinambit na hindi ko nauunawa, mga bagay na totoong kagilagilalas sa akin na hindi ko nalalaman. Dinggin mo, isinasamo ko sa iyo, at ako’y magsasalita; ako’y magtatanong sa iyo, at magpahayag ka sa akin. Narinig kita sa pakikinig ng pakinig; nguni’t ngayo’y nakikita ka ng aking mata, Kaya’t ako’y nayayamot sa sarili, at nagsisisi ako sa alabok at mga abo. (42:1-6)

Ganito ang tunay na maturidad: hindi mo ikakaila ang iyong mali; instead ay aaminin mo ito (na mahirap kung iisipin mo, Ang dami kong tiniis ah!) at magsisisi. At hindi umasa si Job na babaguhin ng Diyos ang kanyang kalagayan pagkatapos nito, ang mahalaga ay naunawaan na niya na hindi lahat ng bagay ay dapat niyang maunawaan—ang mahalaga, nandyan ang Diyos, at walang bagay na hindi nangyayari nang hindi Niya pinayagan at nang walang dahilan.

Sincerely Yours, Job (Part 2)

by Bro. Elijah E. Abanto

Base sa sermon ni Charles R. Swindoll, What Job Teaches Us About Ourselves

Isa sa mga bagay na ayaw-na-ayaw (kung hindi man pinaka-ayaw) nating maranasan ay ang paghihirap. Mas gugustuhin nating mamatay na lamang kaysa dumaan pa sa serye ng mga pagkawala—ng pag-aari, pamil-ya, kalusugan, o kaibigan. Ngunit kung mayroon mang dapat makaranas nito, tayo iyon, mga Kristiano—at ito rin ang nangyari sa buhay ni Job na tatalakayin natin ngayon. May pitong prinsipiyo na nais ituro sa atin ni Job (ng kwento ni Job) patungkol sa ating mga sarili, at titingnan natin ngayon ang unang apat sa mga iyon.

Basahin natin ang Job 1:6-19:

Isang araw nga nang ang mga anak ng Dios ay magsiparoon na magsiharap sa Panginoon, na si Satanas ay naparoon din naman na kasama nila. 7 At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Saan ka nanggaling? Nang magkagayo’y sumagot si Satanas sa Panginoon, at nagsabi, Sa pagpaparoo’t parito sa lupa, at sa pagmamanhik manaog doon. 8 At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka’t walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios at humihiwalay sa kasamaan. 9 Nang magkagayo’y sumagot si Satanas sa Panginoon, at nagsabi, Natatakot ba ng walang kabuluhan si Job sa Dios? 10 Hindi mo ba kinulong siya, at ang kaniyang sangbahayan, at ang lahat niyang tinatangkilik, sa bawa’t dako? iyong pinagpala ang gawa ng kaniyang mga kamay, at ang kaniyang pag-aari ay dumami sa lupain. 11 Nguni’t pagbuhatan mo siya ng iyong kamay ngayon, at galawin mo ang lahat niyang tinatangkilik, at itatakuwil ka niya ng mukhaan, 12  At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Narito, lahat niyang tinatangkilik ay nangasa iyong kapangyarihan; siya lamang ang huwag mong pagbuhatan ng iyong kamay. Sa gayo’y lumabas si Satanas na mula sa harapan ng Panginoon.

13  At nangyari isang araw, nang ang kaniyang mga anak na lalake at babae ay nagsisikain at nagsisiinom ng alak sa bahay ng kanilang kapatid na panganay. 14  Na dumating ang isang sugo kay Job, at nagsabi, Ang mga baka ay nagsisipagararo, at ang mga asno ay nagsisisabsab sa siping nila: 15  At dinaluhong ng mga Sabeo, at pinagdadala; oo, kanilang pinatay ng talim ng tabak ang mga bataan; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 16  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang apoy ng Dios ay nalaglag mula sa langit, at sinunog ang mga tupa, at ang mga bataan, at pinagsupok; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 17  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang mga Caldeo ay nagtatlong pulutong, at dumaluhong sa mga kamelyo, at pinagdadala, oo, at pinatay ng talim ng tabak ang mga bataan; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo. 18  Samantalang siya’y nagsasalita pa, ay dumating naman ang iba, at nagsabi, Ang iyong mga anak na lalake at babae ay nagsisikain at nagsisiinom ng alak sa bahay ng kanilang kapatid na panganay: 19  At, narito, dumating ang malakas na hangin na mula sa ilang, at hinampas ang apat na sulok ng bahay, at lumagpak sa mga binata, at sila’y nangamatay; at ako lamang ang nakatanang magisa upang magsaysay sa iyo.

Mula sa mga magandang katayuan sa buhay ni Job, ay biglang lalapit si Satanas sa Diyos upang akusahan siya. Alam nating lahat na si Satanas ang ating taga-akusa, at kahit ang ating mga mabubuting intensyon ay lalagyan ng ibang kulay sa harap ng Diyos para tayo’y saktan lang. At mababasa natin na, yun, pinayagan ng Diyos na mangyari kay Job ang nangyari. Unang prinsipiyo: Hindi natin alam ang mga plano ng Diyos para sa atin. Hindi natin masisigurado na dahil naglilingkod tayo sa Kanya ay pagpapala ang darating sa atin, o hindi natin masasabi na parusa ang darating sa kanila na sumusuway. Mula na lamang sa kawalan ay binagyo ng samu’t saring delubyo ang buhay ni Job—sa isang iglap. Kaya isang aral: Laging maging handa sa kahit-anong bagay, pagpapala man o pagsubok, dahil hindi natin alam. Hindi natin alam.

Mula sa reaksyon ni Job ay malalaman natin ang ikalawang prinsipiyo:

20 Nang magkagayo’y bumangon si Job, at hinapak ang kaniyang balabal, at inahitan ang kaniyang ulo, at nagpatirapa sa lupa at sumamba; 21  At sinabi niya, Hubad akong lumabas sa bahay-bata ng aking ina, at hubad na babalik ako roon: ang Panginoon ang nagbigay, at ang Panginoon ang nag-alis; purihin ang pangalan ng Panginoon. 22  Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job, ni inari mang mangmang ang Dios.

Ang bertikal na perspektibo ay nakakapigil sa horizontal na pagkataranta. Sa lahat ng pwedeng maging reaksyon ni Job sa sunud-sunod na mga pangyayaring ito, ay pagsamba pa at pagpuri sa Diyos ang kanyang ginawa. Mauunawaan siguro ng Diyos kung magalit si Job sa Kanya, dahil alam naman Niya kung ano’ng klaseng mga bagay ang nangyari, ngunit, heto si Job, nagpupuri at sumasamba! Bakit? Dahil nakita niya ang perspektibo ng Diyos, na ang lahat ay pwede Niyang ipalaganap, masaya man o malungkot—dahil Siya ang Tagapaglikha ng lahat, at kabilang siya roon.

Pagpunta natin sa ikalawang kabanata ng Job ay makikita na naman natin si Satanas na lumapit sa Diyos at nagbigay na naman ng reklamo kay Job. Ang resulta: bibigyan ng sakit si Job, ngunit hindi papatayin. At yun nga. At para sa asawa niya, husto na. Hindi na niya makaya ang dinaranas ni Job, kaya:

Nang magkagayo’y sinabi ng kaniyang asawa sa kaniya, Namamalagi ka pa ba sa iyong pagtatapat? itakuwil mo ang Dios, at mamatay ka. (2:9)

Isang makatwirang payo mula sa isang mahal sa buhay, at lahat na ng dahilan ay mayroon si Job para “itakuwil ang Diyos”—besides, asawa na niya ang maysabi! Ngunit sa sumunod na talata:

Nguni’t sinabi niya sa kaniya, Ikaw ay nagsasalita na gaya ng pagsasalita ng hangal na babae. Ano? tatanggap ba tayo ng mabuti sa kamay ng Dios, at hindi tayo tatanggap ng masama? Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job ng kaniyang mga labi. (v. 10)

Kahit sinong nag-iisip nang tama ay alam na mali ang payong ito—pero pag naroon na sa ganoong sitwasyon, paano na? Ikatlong prinsipiyo: Matinding pag-intindi ang kailangan para matutop ang maling payo mula sa taong malapit sa’yo. Masakit siguro para kay Job na sabihin ito sa kanyang asawa, ngunit dahil nanatili siya sa tamang pag-iisip, nagawa niyang makita ang mali nito.

Pang-apat: Kapag ang mga pangit na bagay ay naging mas masahol pa, ang malalim na teolohiya ay gagawin kang marangal at matibay. Kung walang alam sa doktrina itong si Job, hindi niya magagawang maging matibay sa gitna ng pagsubok. Tayo, bilang mga Kristiano, ay dapat na maalam pagdating sa Biblia at doktrina, dahil maaari natin itong panghawakan pagdating ng tamang panahon, tulad ni Job.

Lakad Tayo!

daily walk

by Elijah Abanto

Lahat na siguro tayo nakipag-usap—kahit nga sanggol nakikipag-usap na, kahit utal-utal pa ang pananalita! Oo, nakaranas na tayong lahat makipag-usap.

Ano nga ba ang pakikipag-usap? Ito ang pakikipagpalitan ng dalawa o higit pang mga persona ng mga salita tungkol sa isang pangkaraniwang paksa. Kaya sa pakikipag-usap hindi pwedeng mag-isa ka lang, bukod na nga lang kung kinakausap mo ang iyong sarili—in a way, parang dalawang tao din iyon!

With that in mind, imagine-in niyo ang dalawang taong naglalakad sa daan. Karaniwan ay ganito ang eksenang ating kinabibilangan kapag tayo ay may visitation o soul winning. Ano bang ginagawa niyo habang kayo ay naglalakad-lakad sa daan? Wala bang imikan? Walang salita, lakad lang? Siguro napapasabi ka, “Siyempre naman hindi! Nag-uusap kami—nakaka-boring kaya ang walang kausap!” Tama. At tsaka kung gusto mong mapalapit sa taong iyon, hindi mo siya susupladuhan. Tama?

Dalhin natin ang ganyang kaisipan sa relasyon natin sa Diyos.  Simula nang tayo’y magsisi sa ating mga kasalanan, naniwala sa Kanyang ginawa sa krus ng Kalbaryo, at tinanggap Siya sa ating mga puso bilang Tagapagligtas, nagkaroon na tayo ng relasyon sa Diyos: Siya ang ating Ama, at tayo nama’y Kanyang mga anak. At simula nang maging Kristiano ka, ay lagi na tayong lumalakad na kasama Niya. Mayroon na tayong daily walk kasama Siya.

Ngunit nakikipag-usap ka ba sa Kanya? Para alalahanin kung ano ang ibig-sabihin ng pakikipag-usap, bumalik ka sa unang pahina. “Pakikipagpalitan.” In some way, “mahiyain” ang ating Ama, at nais Niya na ikaw ang magsimula ng usapan—ayaw ka Niyang pilitin sa usapang hindi mo naman gustong gawin.

Nalaman natin na tayo ay nagsasalita sa Ama sa pamamagitan ng prayer, o pananalangin. Ang Diyos naman ay nakikipag-usap sa atin sa pamamagitan ng pag-aaral natin ng Biblia, o Bible study. (Bible study, dahil, kung babasahin lamang, at hindi natin iintindihin, hindi iyon pakikipag-usap.)

Ano’ng ginagawa natin pag nanalangin? Sinasabi natin lahat (lahat, dapat) sa Kanya—ating mga kasalanan (pag-amin),  ating mga pagpapala at biyaya (pagpapasalamat), at ating mga kailangan (paghiling). Sa paraang ito ay nagsasalita tayo sa Kanya. At karamihan sa atin ay hindi nabibigo sa bahaging ito—kahit iilang minuto lamang (ngunit hindi naman din dapat ganon lang kaikli), ay nagagawa nating magsalita sa Kanya. (Pansinin niyo na laging “magsalita” ang ginagamit ko, hindi “makipag-usap.”) Ngunit paano ang Bible study? Marami sa atin ang nabibigo sa bahaging iyan. At parang wala lang sa atin kung mapag-aralan natin ang Biblia o hindi sa buong araw.

Ngunit isipin mo na lamang kung sa usapan ay yung kasama mo lang ang salita-ng-salita at hindi ka niya binibigyan ng pagkakataon na magsabi ng kahit isang salita lang. Naiinis ka. Nababagot ka. Baka hindi ka na makapagpigil at magsabi ka, “Ano ka ba, bakit ayaw mo akong pagsalitain? Gusto mo ikaw lang ang nagsasalita?” At ikaw, galit, ay mas mamabutihin pa iwan na lang siya, at maghanap na lang ng ibang bubuwisitin niya.

Ngayon balik tayo sa Diyos. Kinakausap Niya tayo sa pamamagitan ng pag-aaral ng Biblia. (“Kinakausap” ang aking ginamit dahil bago ka kausapin ng Diyos, ikaw muna ang dapat lumapit sa Kanya at magsalita. Ipapaliwanag ko maya-maya.) Ibig-sabihin, kung hindi tayo nagbabasa at nag-aaral ng Biblia, parang tayo yung taong ayaw pasalitain yung kausap. Nakuha niyo ba? At dahil doon, “iiwan” Niya tayo at hindi na pakikinggan ang ating panalangin—bagaman, dahil mapagpasensya ang Diyos ay matagal pa bago Niya gawin ’yon. Pero isipin mo na lang kung ano’ng nararamdaman Niya sa ating ginagawa pag walang Bible study. Parang tinatakpan natin ang bibig Niya nang sapilitan.

Dahil ang Diyos ay “mahiyain,” lumapit ka sa Kanya at sabihin mong kausapin ka Niya. “Ano po bang gusto Ninyong sabihin sa akin?” Lumapit ka sa Bible mo at buksan sa Scripture reading, at sabihin mo, “Ano po ang gusto Niyong ipaunawa mula dito?” At kakausapin ka Niya nang buong puso, at pakikinggan Niya rin kung ano ang sinasabi mo sa Kanya. Di ba ganon ang magandang pakikipag-usap? Titibay ang inyong relasyon ng Diyos; nasisiyahan Siya, at natutuwa ka rin.

Bakit hindi mo iyon gawin simula ngayon? Tama na ang walang imikan! Tama na ang ikaw lang ang salita nang salita! Isaayos mo na ang paglakad mo kasama Siya.

Maglaan ka ng takdang oras. 6 AM. 12 NN. 3 PM. 9 PM. Kahit ano’ng oras basta magtakda ka. At sundin mong palagi. Huwag kang mahuhuli—dahil hindi nahuhuli ang Diyos sa iyo. At kung sakaling mabigo ka ng isang beses, ‘wag kang manghina—hingin mo lang ang Kanyang tawad, at magsimula kang muli nang panibago. At kung ano’ng sabihin Niya sa iyo, huwag magdalawang-isip na sundin iyon. At sinasabi ko sa iyo, mas malamang ay “susundin” Niya rin ang sinasabi mo sa Kanya!

“Lakad tayo!” sabi ng Diyos. At sa paglakad na iyon ay titindi lamang ang inyong relasyon ng Diyos kung mag-uusap kayong dalawa. Di ba ang ganda? Kung mapagtatanto lang natin.

Nagbabasa Ako…

by Elijah Abanto

Hindi karaniwang ugali ng Pilipino ang magbasa. Bunga ito ng mga pagano nating simula bilang mga Indones at nagpatuloy sa pananakop ng mga Español na kung saan ay ginawa pa lalo tayong mga ignorante na dapat “sumunod na lang at huwag nang magtanong” sa loob ng 333 taon. Naibalik lang ang ating kamalayan sa pananakop ng mga Amerikano nang 77 taon kung saan nabigyan tayo ng tamang edukasyon. Ngunit ang 77 taong ito ay hindi sapat upang tablan ang 333 taong impluwensiya ng Romano Katoliko sa ating buhay—isa na ang pagiging walang tiyaga sa anumang uri ng kaalaman, bukod nga lang sa tsismis. Ngunit salamat na nga lamang dahil higit pa sa edukasyon, hinatid din sa atin ng Amerika ang totoong Mabuting Balita, kung saan tayo naligtas ng dugo ng Anak ng Ama na si Jesu-Kristo, at nabuksan ng Banal na Ispiritu ang ating isip sa pang-unawa. Ang malungkot lang ay hindi natin mapagtagumpayan ang katamaran nating magbasa.

Nakita ko na ito agad sa ating iglesiya. Sa biyaya ng Panginoon ay naging mahilig akong magbasa (para sa akin ay isang pagpapala ang mahilig sa pagbabasa, lalo na ng nakakaluwalhati sa Kanya), at lahat ng aking natututunan ay gusto kong ibahagi sa inyo. Ito nga ang nagdulot upang kilusin ako ng Panginoon upang simulan ang CYPA Paper Ministries kasama ang Baptist’s Digest bilang isa sa mga publikasyon. (Mapapansin niyo siguro na karaniwan na napa-publish sa BD ay mga isinalin na mga articles sa Ingles, dahil marami kaming librong Ingles.) Bukod pa roon, nakahiligan ko rin na mamigay ng mga sobrang libro o booklets mula sa aming tahanan sa bawat pamilya ng mga miyembro. Ang ikinalulungkot ko nga lang, madalas ay hindi ito binabasa. (Hindi kasama rito ang mga alam kong talagang binabasa ang anumang makita niyang interesante, kabilang ang BD.) Isang halimbawa na lamang ay sa tuwing araw ng Linggo na namimigay ako ng Baptist’s Digest sa mga miyembro, kadalasan ay makikita ko na iniwan sa mga song book, Bible (!), at mga upuan ito pagkatapos ng service. Minsan ay nakikita ko pang lukot at punit-punit o puro lupa. Ang masama pa, malalaman ko kung sino ang taong iyon na nang-iwan dahil sinusulat ko ang pangalan ng binibigyan ko! (Hindi para manghuli kundi para maibahagi ko nang tama sa mga miyembro ang BD.) Isa pang patunay ay ang mga Bibliyang nakikita kong naiiwan sa church. Naisip ko, Paano nga namang magbabasa ng BD ang mga ito kung mismong Bibliya nila ay hindi nila binabasa? Harapin natin ang katotohanan: Hindi tayo mahilig magbasa.

Ngunit iba ang sinasabi ng Biblia. Gusto ng Diyos na tayo’y nagbabasa. Bakit? Unang-una ay dahil binigyan Niya tayo ng isang Bibliya. Susulat ba ang Diyos ng libro na hindi naman babasahin? Pangalawa, ayaw tayong maging ignorante ng Diyos. Tingnan mo kung ano ang nagiging bunga ng kawalang-kaalaman: “Ang aking bayan ay nawasak dahil sa kakulangan sa kaalaman” (Hosea 4:6). Pangatlo, paulit-ulit na binanggit ng Bibliya ang pagbabasa. Ang salitang “read” at lahat ng anyo nito ay 76 na beses na ginamit sa Biblia (KJV). Kadalasang ginagamit ng Diyos ang pag-uulit ng isang salita upang ipakita ang kahalagahan nito. Pang-apat, binibigyan ng Diyos ng pagpapala ang sinumang nagbabasa at naghahanap ng kaalaman. (Pahayag 1:3; Kawikaan 3:13). Sa totoo lang, ang pagkakaroon ng takot sa Diyos ang mag-uudyok sa’yong magkaroon ng kaalaman (Kawikaan 1:7).

Nagpapasalamat ako sa Diyos na napalaki ako ng mga magulang ko na may kagustuhang magkaroon ng kaalaman. At gusto ko maranasan niyo rin ang pagpapapala na dulot ng pagbabasa. Make it a commitment to God to start reading this year. Una basahin mo ang Bible mo, at pagkatapos ay iba pang mga libro o babasahin na tutulong upang lumago ka bilang Kristiano.

So paano! Magbabasa pa ako!