Yea and Nay: Jesus’ Simple Command of Verbal Integrity

by Charles R. Swindoll

Nakakamangha na ang mga isyung binigyang-pansin ni Kristo sa Kanyang pangangaral noong unang dantaon ay may kaugnayan pa rin sa ngayon tulad noong una Niyang sinabi ito. Pagpatay (Matthew 5:21-22) at kaguluhan (vv. 23-26). Paghihiwalay (vv. 27-32) at mga kasinungalingan (vv. 33-37). Ngayon ay pag-usapan natin ang huli.

Patungkol sa mga pangangako, binibigyang-pansin naman ni Jesus ang katapatan sa mga sinasabi.

Again, ye have heard that it hath been said by them of old time, Thou shalt not forswear thyself, but shalt perform unto the Lord thine oaths: But I say unto you, Swear not at all; neither by heaven; for it is God’s throne: Nor by the earth; for it is his footstool: neither by Jerusalem; for it is the city of the great King. Neither shalt thou swear by thy head, because thou canst not make one hair white or black. But let your communication be, Yea, yea; Nay, nay: for whatsoever is more than these cometh of evil.

Matthew 5:33-37

Inaamin ko, nabasa ko na yan ng isang dosenang beses bago ko maintindihan, kaya huwag kang mawalan ng loob kung sa unang tingin mo ay parang naguguluhan ka.

Huwag natin itong gawing komplikado. Kitang-kita naman, ang paksa ay mga taong nagsasabi ng katotohanan. Ang mga sumpa ay may kinalaman sa paggawa ng pangako sa layuning makapagdadagdag ito ng katotohanan sa isang bagay na sinabi. Kapag ako ay nanghiram ng libro at sinabi ko sa iyo, “Ibabalik ko ito; pangako,” ’yon ay isang pangako. Kung gagamitin ang biblikal na termino, ito ay isang sumpa. May mga halimbawa pa akong naiisip. Kapag ang isang presidente ay kakahalal pa lamang, inilalagay niya ang kanyang kamay sa isang Biblia at gumagawa ng pangako na itataas ang Konstitusyon ng bansang iyon. Tinatawag pa nga natin yung “taking the oath of office” (panunumpa). Ang mga indibidwal na inordinahan sa ministeryo ay gumagawa ng pangako na may kinalaman sa pagiging matapat sa paglilingkod habang kanilang itinatalaga ang kanilang mga sarili sa isang buhay na dalisay at may debosyon kay Jesu-Kristo at Kanyang Salita. Kapag ikaw ay pumupunta sa korte upang maging testigo, ikaw ay nanunumpa na, “nasasabihin ang katotohanan, ang lahat ng katotohanan, at pawang katotohanan lamang, kaya tulungan mo ako Diyos.” Gumagawa ka ng isang sumpa. Hindi ito nagpapanatili sa’yo mula sa iyong kasalanan, ngunit ginagawa ka nitong responsible kung ikaw ay talagang nagkasala, sapagka’t nangako ka na sasabihin mo ang katotohanan.

Kapag sinasabi ni Jesus na, “Huwag ka nang gumawa ng sumpa,” sinasabi ba Niyang hindi na nga dapat mangako? Sinasabi ba Niya sa ating presidente na huwag nang ipatong ang kanyang kamay sa ibabaw ng Biblia at mangako na kanyang itataas ang Kontitusyon? Sa tingin ko’y hindi. Ang sinasabi ni Jesus ay may kinalaman sa mga pangako na idinadagdag sa isang pangungusap, iniisip na ang karagdagang mga pangako ay magiging mapagkakatiwalaan ang pangungusap na iyon. Hindi. Ang punto ng sinabi ni Jesus ay, dapat ang mismong sinabi ay tumayo sa sarili nito. Kung pwede namang isang salita lang, bakit ka pa magsasayang ng iyong hininga sa marami pang salita? Simplehan mo lamang. Sabihin mo kung oo o hindi. Ang dami ng salita ay hindi nagpapatunay na totoo nga ang sinasabi.

Sinasabi mo, “Wala namang problema dun, ah. Pambihira, kaya namang gawin iyan ng kahit sino eh.” Okay, hayaan niyo akong magtanong tungkol dito. Sabihin nating nangako ka na maghuhulog ka para sa isang utang kada buwan. Ginagawa mo ba iyon? Binabayaran mo ba ito nang on-time? O kaya ay sabihin nating nanghiram ka ng isang kasangkapan mula sa iyong kapit-bahay at sinabi mong ibabalik mo iyong pagkatapos mong gamitin. Ginawa mo ba? Nangako ka na magiging tapat ka sa iyong asawa. Tapat ka nga ba? Sa isang seryosong sandali ng pagka-convict mo ikaw ay nangako sa Panginoon na ikaw ay titindig para sa Kanya. Ginagawa mo ba iyon? Hindi na kailangan na magdagdag pa ng maraming salita o matutunog na mga pangungusap na naninigurado; gawin mo na lang.

May ibang taong nag-iisip na sa pamamagitan ng pagdadagdag ng salita mas magiging kapani-paniwala ang mga sinasabi mo. Hindi ganun. Ang kailangan lamang ay, “Magkita tayo bukas dito nang alas-dos ng hapon,” hindi “Pupunta ako dito, sinisigurado ko sa’yo, nang alas-dos nang hapon. Sinusumpa ko sa’yo, gagawin ko. Sa ngalan ng langit, mapagtitiwalaan mo ang salita ko.” Hindi iyon nakapagdadagdag ng katotohanan sa iyong sinasabi. Kailangan ko lamang na siguraduhin sa sarili ko na nandoon ako sa kung nasaan ako dapat nang alas-dos ng hapon. Ang oo ay dapat na oo. Ang hindi ay dapat na hindi. Simplehan mo lamang.

Minsan ang isang simpleng pangungusap ng katotohanan ay maaaring maging isang malakas na motibasyon para sa mga taong nasa paligid mo. Nagsabi ang Koreanong ebanghelistang si Billy Kim ng isang magandang kwento na inilalarawan ang aking punto.

Pagkatapos ng digmaan ay dumagsa ang mga komunista sa South Korea mula sa North. Isa sa mga una nilang ginawa ay ang pagsama-samahin ang isang grupo ng mga Kristiano sa kanilang church building, kung saan pinwersa nila ang mga pinuno na ikaila ang kanilang Panginoon. Sinamahan pa nila ang kanilang pamemwersa ng mga pahirap at panakot sa mga buhay ng mga preso nila. Isa-isa ang mga pinuno ay sumuko. Nung ang mga nagpahirap ay iniabot ang mga Bible sa mga ito at inutusan na duruan ito, ginawa nung mga pinuno. Hanggang sa dumating sa isang maliit na babae.

Walang takot siyang tumingin nang matalim sa kanyang mga tagapagpahirap at nagsabi, “Maaari niyo akong martilyuhin nang martilyuhin. Maaari niyo akong paluin hanggang mamatay ako, ngunit hindi ko ikakaila ang aking Panginoon!” Pagkatapos ay nagsimula siyang umawit, pagkatapos lumingon sa mga pinuno na bumagsak at nagsabi, “Maawa nawa ang Diyos sa inyong mga kaluluwa.” Ano ang naging resulta? Ang mga tao kasama sa iglesiya ay sinamahan siya sa pag-awit. Iniba niya ang direksyon papuntang pagtanggi sa Panginoon na sinimulan ng mga pinuno. Ano ang ginawa ng mga komunista? Kanilang pinatay ang mga pinuno na ikinaila si Kristo at pinalaya ang babae na malinaw na ipinakita ang kanyang katapangan.1

Ang payo ng Panginoon ay malinaw: hayaan ang iyong oo ay maging oo; at hayaan ang iyong hindi ay maging hindi. Sa ibang mga salita, makilala bilang isang tao na may integridad ang mga sinasabi. May mga naghihintay na espesyal at minsan ay nakagugulat na resulta para sa kanila na tumatangging magdagdag pa ng mga salita sa kanilang sinabi. Pinaparangalan ng Diyos ang payak na katapatan.

Sa kanyang gawa, The Christian Century, ay sumusulat si Lloyd Steffen ng isang panahon pabalik sa ika-labinwalong dantaon nang si Haring Frederick II ng Prussia ay bumisita ng isang preso sa Berlin. May isang nakakulong tapos isa pa na sinubukang kumbinsihin ang hari na siya ay inosente. Sinabi ng mga ito na sila ay naparusahan nang hindi karapat-dapat para sa mga krimen na hindi naman nila ginawa—lahat sila, iyon ay, bukod sa isang lalaki na nakaupo nang tahimik sa isang sulok habang ang iba ay ikinuwento ang kanilang mga mahahaba at komplikadong mga istorya.

Nakikita ang lalaki na nakaupo roon, walang pakielam sa komosyon, ang hari ay tinanong ang hari kung bakit ito nakakulong. “Armed robbery ho, Mahal na Hari.”

Nagtanong ang hari, “Totoo ba ang akusasyon sa’yo?”

“Oho,” sinabi nito nang hindi sinusubukang pasubalian ang maling nagawa.

Doon nagbigay ng utos si Haring Frederick sa bantay: “Palayain ang makasalanang taong ito. Ayokong dumihan niya ang pag-iisip ng lahat ng mga inosenteng tao rito.”2

 

Ang bahaging ito ng pangangaral ni Jesus ay hindi mahirap na intindihin. Nagsasalita Siya sa mga salitang naiintindihan ng kahit sino, bagaman totoo ring hindi lahat ay nakikita ang Kanyang mga sinasabi na madaling tanggapin. Nagsasalita Siya tungkol sa katapatan sa mga sinasabi. Ating ibuod ang kanyang katuruan sa pamamagitan ng suwestiyong ito.

Sabihin ang nais mong iparating at gawin ang sinabi mo. Ganun lang kasimple. Wala nang mumbo-jumbo, wala nang mahaba, makukulay, at tunog-relihiyong mga salita ang kinakailangan. Basta sabihin mo lang ang totoo.

1Billy Kim, sinipi sa Stuart Briscoe, Now for Something Totally Different (Waco, Tex.: Word Books, 1978), 100-101.

2Lloyd H. Steffen, “On Honesty and Self-Deception: ‘You are the Man,’” The Christian Century, 29 April 1987.

Ang artikulong ito ay sinipi mula kay Charles R. Swindoll, Simple Faith (Dallas, Tex.: Word Publishing, 1991; Nashville, Tenn.: W Publishing Group, 2003), 89-92.

Advertisements

The Landmine of Unforgiveness

by Charles F. Stanley

Kapag ikaw ay nasaktan, mayroong malaking tukso na makaramdam na tama lamang ang magka-roon ng isang hindi mapagpatawad na puso. Magbantay! Ito ay isang patibong, at isa sa mga pin-akamapangwasak na sandata ng Kaaway. Kung ikaw ay humakbang patungo sa direksyong iyon, hindi mo man maranasan ang pagkasira agad-agad, ay katagal-tagalan pag patuloy mong in-iipon ang kaisipan na hindi magpatawad, ay magiging mas malaki ang kasiraang maidudulot nito. Hindi mo siguro napapagtanto na ang ganoong klaseng tugon sa pananakit sa’yo ay isa sa mga pinakamapangwasak na bagay na magagawa mo sa iyong sarili. Kapag pinapanatili mo ang mga negatibong damdamin na ito sa iyong puso, mag-uugat ang kapaitan, at makikita mo ang mga implikasyon nito sa bawat bahagi ng iyong buhay.

Magsimula tayo sa mga depinisyon. Ang pagpapatawad ay tumutukoy sa pagsuko ng galit sa isang tao at ang karapatan na maging patas, anuman ang nagawa ng taong iyon. Ang hindi pagpapatawad, kung gayon, ay nagpapakita ng tahasang pagtanggi na isuko ang masamang kalooban at iyong karapatan na gantihan ang nanakit sa anumang paraan; ito ay base sa hindi maka-Kristong pag-uugali na mayroon dapat na magbayad para sa sakit, isang posisyon na pay-ak na walang biblikal na maaaring idahilan.

Sinasabi ng Efeso 4:31 sa atin na alisin ang lahat ng kapaitan, poot, at galit, kasama pati ang malisya, na siyang kagustuhan na makita ang isang tao na maghirap. Ang sumusunod na talata ay inuutusan tayong magpatawaran sa isa’t isa. Sa ibabaw, ang kasulatang ito ay parang madaling sundin; subalit, ang pagpapatawad ay maaaring maging isang malaking hamon, lalo na kapag ang sugat ay may kasamang matinding sakit. Minsan ay iniisip natin na napatawad na natin ang nakasakit ngunit sa katotohanan ay hindi naman—napakadali na sabihing “Pinapatawad na kita” nang hindi naman natin isinasapuso.

Ang pinakadahilan ng problema ay ang kawalan ng kagustuhan na ibigay sa iba ang kung anong ibinigay sa atin ng Panginoon. Nais ng Diyos na makita natin ang kaseryosohan ng ating kasalanan para ating maunawaan ang tindi ng awing ipinakita Niya sa atin. Kung pag-iisipan natin kung paano Niya tayo pinatawad, tayo ay walang masasabing dahilan para maging hindi mapagpatawad, gaanuman kasakit ang nagawang mali sa’yo. (Mateo 18:21-35)

Napakaraming mga tao ay nag-iingat ng mga sakit ng kalooban ngunit nabibigong makita ang ganoong klase ng ugali bilang isang malaking isyu sa kanilang buhay, na makakaapekto sa kanilang pisikal na kalusugan, emotional na pagkatao, at ispiritwal na konsidyon. Ang isang labis na kagustuhan na makaganti sa pamamagitan ng paghawak sa atin sa pagkaalipin—kapag ating pinipilit na huwag magbigay-patawad, tayo mismo ay mas nagiging malapit sa pagdurusa ng tensyon, depresyon, galit, at isang hating pag-iisip. Kahit na ang pagbanggit lamang ng kanyang pangalan ay nagdudulot sa atin ng reaksyon, na nagnanakaw ng ating kapayapaan at minsan maging ng ating pahinga. Hindi nakapagtataka kung nagbabala si Pablo ng, “Mga pina-ka-iibig, huwag ipaghiganti ang inyong mga sarili, kundi bagkus magbigay lugar sa pagkapoot: sapagka’t nasusulat, Ang paghihiganti ay Akin; ako ang maghihiganti, sinasabi ng Panginoon” (Roma 12:19).

Ang hindi pagpapatawad ay tulad ng isang pagkalat ng anay. Sa simula, ang problema ay hindi masyadong halata, ngunit maaari nitong kainin ang ating pagkatao at magdulot ng malaking pagkasira. Ang paghawak sa sitwasyon nang tama ay maaaring magbalik na kaayusan sa iyong buhay.

  1. Seryosohin ito. Dahil hindi tinitingnan ng Diyos ang hindi pagpapatawad nang magaan, tayo rin, dapat, ay makita ang tindi nito.
  2. Kunin ito bilang iyong buong pananagutan. Mayroon sigurong nagdulot sa iyo upang makaranas ka ng sakit at dusa, ngunit ang paninisi ay hindi makakaalis ng prob-lema. Aminin—sa iyong sarili at sa Diyos—na, kahit na maaari ang taong iyon ay may bahagi, ikaw pa rin ay responsible para sa iyong hindi mapagpatawad na ispiritu.
  3. Ipahayag ito nang totoo. Huwag mong hayaang patuloy na mabuo ang iyong galit. Umayon sa Panginoon na ang iyong hindi pagpapatawad ay isang kasalanan.
  4. Isantabi ang iyong galit. Hangga’t hindi mo isinusuko ito, ang hindi mapagtawad mong ispiritu ay babalik. Sabihin mo, “Diyos ko, patawarin mo ako sa aking galit. Pini-pili ko na na ito’y aking isasantabi.” Pagkatapos ay isipin ang Krus at tanungin ang iyong sarili, Paano ako mag-iingat ng anumang laban sa isang tao kung ako mismo ay napa-tawad na?
  5. Ipanalangin ang taong iyon. Hindi mo man siguro ramdam na ipanalangin ang isang taong nanakit sa iyo, ngunit ang iyong damdamin ay walang kinalaman dito—gumawa ng isang tahasang pagpili na manalangin sa Ama para sa taong iyon.
  6. Kung ang tao na nagdulot sa’yo ng sakit ay alam na ikaw ay galit sa kanya, personal na humingi ng tawad sa indibidwal na iyon. Hindi man ito maging madali para sa iyo, ngunit ito ay kinakailangan kung nais mong maging malaya sa pagkaalipin sa sarili mong hindi pagpapatawad.
  7. Hilingin sa Diyos na magpakita Siya sa’yo ng isang bagay na maaari mong ma-gawa para sa sinumang nakasakit sa iyo. Hayaan na makita ang iyong mapagpatawad na ispiritu, kahit na ang maging reaksyon ng taong iyon ay maging sus-pisyoso.

 

Pagkatapos mong sundin ang mga hakbang na ito, ang mga pakiramdam ng kapaitan ay maaari pa ring magpakita. Kung iyon ay mangyari, manalangin, “Salamat, Ama—napatawad ko na ang taong ito.” Huwag mong hayaan si Satanas na dalhin ka na naman sa patibong na alalahaning muli ang nangyari, kung saan maaari ka na namang mairehas sa matanda na, at hindi malusog na ispiritu ng hindi pagpapatawad.

Pagkatapos ng isang sandali, malalaman mo na tunay mo na ngang napatawad yung nakaga-wa ng mali, dahil hindi mo na mararamdaman ang naramdaman mo dati. Maaari mong madisku-bre na, kung saan ay mayroong galit dati, ay mayroon nang pagmamalasakit o maging ng interes sa buhay ng taong iyon. Makikita mo, sa iyong pagkagulat at kaginhawahan, na iba na ang iyong ugali, at ikaw ay lumaya na.

Ang artikulong ito ay Tinagalog na sipi (ni Bro. Elijah E. Abanto) mula sa Ingles na artikulo ni Charles F. Stanley na, “No Record of Wrong: Avoiding the Landmine of Unforgiveness,” In Touch® magazine, January 2005, pp. 6-9, In Touch® Ministries. All rights reserved.

Guilt and Grace

Habang binabasa ko ang aklat ng Kristianong journalist na si Philip Yancey, ang What’s So Amazing About Grace?, ay napagtanto ko ang katapat ng guilt o pagkaalam ng kasalanan: grace o biyaya. Ang grace ay isang bagay na ibinibigay sa isang tao bagaman hindi ito karapat-dapat para doon. Ang pinakamalaking Halimbawa ng pagbibigay ng biyaya ay ang Diyos—nang tayo ay mga makasalanan pang hindi karapat-dapat sa pagiging mga anak Niya, ay binigyan Niya tayo ng biyaya sa pamamagitan ng pagliligtas sa atin. “There is no free ride in this world,” sabi nga nila, at kung akala natin ay walang presyo ang biyayang binibigay at binibigay ng Diyos sa atin, think again. Someone must pay—one way or the other. At sa kasong ito ang Diyos ang nagbayad—imbes na tayo.

Ngunit alam niyo bang nasa kamay nating mga tao kung ano ang magtatagumpay: guilt o grace? Ginamit ni Philip Yancey ang mga salita ni C.S. Lewis tungkol sa responsibilidad ng tao, “ ‘Sinabi ni St. Augustine na “Nagbibigay ang Diyos kung saan nakakakita Siya ng kamay na walang laman.” Ang tao na may kamay na puno ng mga bagay-bagay ay hindi makakatanggap ng kaloob’” (p. 180, translated). Dagdag pa niya, “Ang biyaya, sa ibang mga salita, ay dapat na tanggapin. … Ipinapaliwanag ni Lewis na … ’Ang kapatawaran ay kailangan na tanggapin tulad na ito ay inaalay kung ito ay magiging kumpleto: at ang isang tao na hindi umaamin sa kanyang kasalanan ay hindi makakatanggap ng kapatawaran.’” Parang sa kaligtasan—alam nating lahat na ang kaligtasan ay isang biyaya, walang bayad, walang kapalit, ngunit—kung hindi ito tatanggapin, ay hindi ito matatanggap.

Nung bago ka maligtas ay inamin mo ang iyong pagiging makasalanan at tinanggap mo si Jesus sa iyong puso bilang Tagapagligtas at Panginoon. Bago mo Siya matanggap ay mayroon ka munang tinalikuran.

Ito ang pagkakaiba ng mga Fariseo at ng babaeng nahuli sa pangangalunya (John 8:1-11). Ang mga Fariseo ay mga makasalanang hindi matanggap ang pagkakamali; ang babae ay isang makasalanang inaamin ang pagkakamali. Sino ang napatawad? Sino ang nabigyan ng biyaya? Yung babae. Sa atin din, kung may nagawa tayong kasalanan, handang magpatawad ang Diyos, ngunit, kung hindi natin ito aaminin, ay hindi natin matatanggap ang kapatawaran. Tayo ang may problema, hindi ang Diyos. —Bro. Elijah E. Abanto

 

How to Overcome Temptation

by Pastor Felizardo D. Abanto

There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it.—1 Corinthians 10:13

1) God knows us and He will never let us receive any temptation that is too great for us to resist.

2) God provides us with a way of escape from temptation.

3) Because Christ was tempted Himself and overcame it, He is there with us when we are tempted and is able to help us overcome it.

I encourage you, believers, to honestly acknowledge your weaknesses, and ask God’s help because He is our Only Source of help. Spend time doing things that will strengthen your spiritual life, like studying and reading the Bible, praying, helping in church. Realize how many things you can lose if you give in to temptation—your fellowship with God and other believers, your joy in the Christian life, and your inward and outward testimony.

Mercy’s War by Jon Foreman

God is not silent, nor is He dead, as many unbelievers of Him say. He still fights, He’s still in a war, but in a different kind of war. The weapon He uses today are not swords and guns, but mercy, shown in the love displayed by our Lord Jesus. Jon Foreman’s writing prowess here is at its best and masterpiece-like state.

I was looking for excuses
And You offered me my soul
In the name of all my weakness
In the name of rock and roll
By His sickness I am healed
Because they broke You, I am whole
O the wonderful blood of Jesus

I went looking for the fig leaves
And You asked me what they’re for
I was building up a wall
And You offered me a door
I was hoping for silver spoons
When You handed me a sword—
O the wonderful blood of Jesus!

Maker is unmade
Love succumbs to hate
Life himself is slain
Is death the only way?
Is death the only way?

I went looking for religion
Absolutely not a friend
I went looking for ways out
And You showed me the way in
I went looking for a ghost
And instead I found a Man—
O the wonderful blood of Jesus!

Felt like I was at the end
Felt like giving up on life
I talked about Your mother
And denied You once or twice
I plucked out Your beard
Put a sword into Your side—
O the wonderful blood of Jesus!

Life and love are atoned
By the blades of all our swords
We cut the final cord
But this is mercy’s war.

I was chasing after safety
When my world went up in flames
I watched all my defenses
Washed like ashes down the drain
I thought You were a stranger
But You called me out by name—
O the wonderful blood of Jesus!

Your wounds were gaping open
I couldn’t recognize You at first
All I had to offer
Was an insult or a curse
The blood dripped down like poison
On the nauseated earth—
O the wonderful blood of Jesus!

This is mercy’s war

This is mercy’s war

This is mercy’s war
O the wonderful blood of Jesus!

“Mercy’s War” is from The Wonderlands: Dawn EP, released 2015. © Atlantic/Lowercase People Records.

Ghost Machine by Jon Foreman

computer-addiction-8

What is technology doing to us? Are we becoming so much dependent on it, that we can’t live without it, that we can’t come out from the virtual worlds we are in and go out into the real world? Jon Foreman uses clever word play as he explores what technology does to us, and how it’s very similar to what sins does to us.

 

All hail the siren of our time

I’m possessed when she passes by

She drains the best years of my life

She makes promises she could never keep

 

Ain’t it a ghost machine

Makin’ a ghost out of me?

After all the lies I’m surprised that I still believe

I swear she’s gonna make a dead man out of me

My ghost machine

 

Father, forgive me ‘cause I know

Exactly how I spread my soul

My idolatry’s in the pocket of my coat

I make promises I could never keep

 

Ain’t it a ghost machine?

Ain’t she a ghost machine?

I’m still haunted by the faces on a screen

I swear she’s gonna make a dead man out of me

 

‘Do you know yourself?’

I heard a Voice call out

‘We define ourselves by the things we can’t live without.’

‘I could knock it,

‘I could quit it anytime.’

But my ghost is a drug,

My ghost is a drug.

She’s in my blood

And I can’t give her up.

 

The clock, the altar of our time

The thought, the temple of our mind

And I’ve been sprinklin’ the blood of most my life

On the Altars of my ghost machines.

 

Ain’t she my Enemy?

My Ancient Liberty?

The gods of all the empty promises that I believed

She haunts me with a laughter in my dreams

I swear she’s gonna make a dead man out of me

… my ghost machine.

 

From Jon Foreman’s song “Ghost Machine,” from The Wonderlands: Shadows EP, released 2015. All rights reserved.