The Horror Stories of Envy

Inggit. Envy.

Ang envy o inggit ay, sabi sa Merriam-Webster’s Dictionary, “a painful awareness of anothers possessions or advantages and a desire to have them too.” Ibig-sabihin, kapag ako ay naiingit, iniisip ko na ang isang partikular na tao ay mayroon ng isang bagay, ugali, kaibigan, minamahal, atbp., na wala ako, na mas maswerte siya dahil mayroon siya noon, at aba ako na wala noon, at iniisip ko na dapat na mayroon ako noon, at gusto ko na nasa akin iyon.

Inggit ang isa sa mga pangunahing tema ng mga drama sa telebisyon. Sa inggit ng kontrabida sa bida umiikot ang istorya. Inggit dahil “mahal siya ng mahal ko,” “ako ang dapat na may pera hindi siya,” at “makukuha ko ang posisyon na mayroon siya.” Doon nagre-resulta ang samu’t saring kasamaan na nangyayari sa bida at sa mga taong nasa paligid niya. Hindi ba tama?

Kapatid, may inggit ba sa puso mo? Ang masasabi ko lamang ay, hindi tama iyan. Mabuti pa ay mabilis mo nang talikuran ang kasalanang iyan bago pa mahuli ang lahat at ikaw ay magsisi sa bandang huli.

Minsan ay nagba-browse ang isa kong schoolmate sa Youtube at may ipinakita sa kanyang video si Micah ng isang Pantene commercial sa Indonesia. Tungkol ito sa isang pipe’t bingi na babae na nais matuto ng violin, ngunit may isang babae na galit sa kanyang ginagawa at sinisira ang kanyang ispiritu sa pagpupunyagi. Dahil rito ay naawa sa sarili ang babae at natanong niya sa isang matandang kaibigan sa paraang sign language, “Bakit ba ako iba sa kanila?” binabanggit ang tungkol sa kanyang kapansanan. Sagot ng kaibigan, “Bakit mo kailangang maging tulad nila?”

Ang isang dahilan ng pagkainggit ay dahil “hindi mo sila katulad.” Kaya naiinggit ang isang tao dahil wala siya nung mayroon ang iba. Atin dapat alalahanin na ito ay isang senyales na hindi tayo masaya sa kung ano’ng ibinigay sa atin ng Panginoon. “Bakit mo kailangan maging tulad nila?” You don’t have to be! Ikaw ay unique, walang katulad, at ikaw ang the best na maging ikaw. No one could be you but you only. Dapat ay maging masaya ka!

Marami sa malulungkot na istorya ng Biblia ay hindi na dapat nangyari kung hindi dahil sa inggit. Hindi man ito nakakatakot tulad ng Philippine Ghost Stories at ng mga horror movies, ay tatawagin ko pa rin ang mga ito na the horror stories of envy.

Horror Story #1: The Fall of Lucifer. Siya na ang pinakamagandang anghel sa lahat ng mga nilikha ng Diyos (Col. 1:16; Ezekiel 28:12-14), magaling sa musika, at nababalot ng mga mahahalagang bato sa katawan. But through that splendor, through that glory, ay nakita niya ang Diyos na higit na mas maganda, mas magaling, at mas maluwalhati sa kanya. Nainggit siya, at inisip na dapat sa kanya ang kagandahang iyon, ang galing na iyon, at luwalhati na iyon (Ezekiel 28:15, 16; Isaiah 14:13). Kaya naman nag-rebelde siya kasama ang ikatlong bahagi ng lahat ng mga anghel, iniisip marahil na kaya nilang talunin ang lumikha sa kanila. Dahil sa diyablo, patuloy tayong nakikipaglaban sa tukso, humaharap sa mga pag-uusig, gumagawa ng kasalanan.

Horror Story #2: The Fall of Man. Sa lahat ng nilikha ng Diyos sa mundo, ang tao ang binigyan Niya ng espesyal na atensyon. Nilikha Niya ito sa Kanyang wangis, hindi tulad ng mga hayop, halaman, at iba pang nilikha. Ngunit nang tuksuhin ni Satanas si Eba, nasabi ng tao, “Bakit Diyos lang ang dapat makaalam ng mabuti at masama?” Nais nilang maging tulad ng Diyos, at ang naging kapalit ay kamatayan.

Horror Story #3: Cain and Abel. (Genesis 4) Dumating ang panahon na sila ay maghahandog na sa Diyos—tinanggap ang kay Abel, tinanggihan ang kay Cain. Alam na alam ni Cain kung bakit tinanggihan siya ng Diyos, ngunit nangibabaw sa kanyang isip na nasapawan siya ng kanyang matuwid na mas-batang kapatid na si Abel, at hindi niya iyon matanggap. Dapat sa kanya ang tinanggap, sa tingin niya, kaya naman sa galit niya ay pinatay niya si Abel. At alam niyo na ang mga sumunod na nangyari.

Horror Story #4: Isaac. (Genesis 26:12-17) Si Isaac, anak ni Abraham, ay naka-tira sa lugar ng mga Filisteo, at nakikita ng mga ito ang pagpapala sa kanya ng Diyos, sa mga pag-aari niya at kayamanan. Kaya naman ang lahat ng balon na hinukay para sa kanya ng mga lingkod ng kanyang ama ay pinuno ng lupa ng mga Filisteo. Hindi pa ito sapat, dahil, imbes na humingi sa kanya ng tawad ang hari, si Abimelech, ay pinalayas pa siya sa kanyang tinitirhan.

Horror #6: Jacob and Esau. (Genesis 25:26-34) Bilang panganay sa dalawa, si Esau ang may karapatang matanggap ang pinakamalaking mana mula sa kanyang ama. Ngunit, sa isip ni Jacob, sa kanya dapat mapunta ang karapatan ng isang panganay, kaya pinilit niyang ibenta ni Esau ang kanyang pagkapanganay kapalit ng pagkaing niluto niya. Later on, ay nagawa pa niyang dayain si Isaac na siya ang panganay para siya ang bigyan ng pagpapala. Dahil rito ay nasira ang buhay ni Esau sa galit sa kanya. Siya rin ay dinaya ng kanyang biyenan na si Laban.

Horror Story #7: Joseph. (Genesis 37) Paboritong anak si Joseph sa labindalawang mga lalaki ni Jacob, at dahil doon ay galit na ang sampu sa kanya. Nanaginip pa siya na yumuyuko sa kanya ang kanyang mga magulang at mga kapatid, kaya naman tumindi ang inggit sa kanya. Nakakuha ang sampu ng pagkakataon nang pumunta si Joseph sa kanila nang mag-isa. Inihulog nila siya sa balon, at ibinenta sa mga Chaldeans. Nagsinungaling pa sila sa kanilang ama na pinatay ng mabangis na hayop si Joseph.

Horror Story # 8: Moses. (Psalm 106:16-18) Bilang masunurin, mababang loob at malapit sa Diyos na lider ng bansang Israel, ay kinainggitan siya ng mga ma-harlika, at maging ng kanyang mga kapatid. Kinwestiyon ang posisyon niya at kung bakit karapat-dapat siya sa liderato. Hinamon nila si Moses.

Horror Story #9: Jesus. (Matthew 27:18; Mark 15:10) Inggit ang nagtulak sa mga Fariseo, Saduceo, at mga iskriba, upang magkaisa na hulihin si Jesus at ipako sa krus. Inggit dahil simula nung dumating si Jesus sa eksena ay sa Kanya na sumunod ang karamihan, at dahil sa Kanya ay nakita ang kanilang kasamaan at ka-ipokritohan. Ito ang dahilan upang maging takda na ang tiyak na kapahamakan nila sa impyerno.

Horror Story #10: The Early Church. Hindi natapos ang pag-uusig nila kay Jesus, dahil, tulad ng ginawa ni Jesus, ang unang mga iglesiya ay nahihikayat din ang mga tao papunta rito, hindi sa kanilang mga Judyo. Ginawa nila ang kanilang makakaya upang masira ang mga ito sa tao, upang sila ay patayin.

Marami pang mga istorya ng inggit ang mababasa sa Biblia, ngunit, kuku-langin ang papel na ito upang ilathala ang lahat at, makikita natin, ang resulta ng bawat sitwasyon ng pagkainggit sa taong nagdadala nito ay negatibo—laging kasiraan ng kinaiinggitan ang ginagawa. Ang inggit ay hindi bumubuhay; ito ay pumapatay. Nahihirapan ang kinaiingitan—ngunit higit sa lahat, hindi nagiging payapa ang buhay nung naiinggit. Kapag kasi mukhang nakuha na niya ang gusto niya, hindi pa rin siya nasisiyahan, dahil lagi siyang balisa, hindi mapalagay, at puno ng galit.

Ngunit higit sa lahat, inggit din ang nagsasabing hindi ka talaga magtatagumpay. Sa sampung istorya ng inggit na natunghayan mo, sino sa mga nainggit ang nagtagumpay? Wala, sa totoo lang. Ang mga kinainggitan sa bandang huli, ang sila pa ring nagtagumpay. Dahil, tinanggap nila kung ano ang binigay sa kanila ng Diyos, inisip na sila ay iba sa lahat ng Kanyang nilalang, at kung ano sila ngayon, yun ang tunay na “the best.”

Kapatid, naiinggit ka pa rin ba? Sana ay maisip mo na mahal ka ng Diyos sa kung sino ka, kahit ano pang isipin ng tao. Oo, dapat tayong magsikap na maging tulad ni Jesus, ngunit, hindi ibig-sabihin noon ay ang maging tulad ng iba.

Nawa, sa biyaya ng Diyos, ay hindi ka na maging isa sa mga gumawa ng “horror story” dahil sa inggit.

Advertisements

Magpakabanal Ka! (A Story, Finale)

Saturday, 6 PM. Hapag-kainan. Kakatapos lang ni Sis. Jemelina, asawa ni Pastor Joab, na kumain.

Pastor Joab: Si Jhon?

Jemelina: Pagkatapos ng klase sa school dumiretso na sa church house para mag-practice para sa Pas—

Pastor Joab: Ano’ng ‘pas’?

Jemelina: Hindi, ano yun. Nagpatawag kasi ng quick rehearsal ang choir rehearsal ng leader ng music group.

Pastor Joab: Ah, ganon ba? O, sige. Pray na muna tayo.

Jemelina: Sige. (pipikit ang mata)

Pastor Joab: Ama, salamat po sa biyayang aming tatanggapin. Basbasan Niyo po ito para sa aming kalakasan at kalusugan. Ito po ang aking dinadalangin sa pangalan ng Panginoon Jesus, Amen. (Didilat ang mata) Kain na tayo!

Jemelina: Sweetheart, lumapit sa akin si Sister Claudia kanina habang nasa visitation ka.

Pastor Joab: Oh, ano daw?

Jemelina: Sinabi niya sa akin na isa siya sa mga nagpakalat ng tsismis tungkol kina Bro. Jefferson at Sis. Colette. Nagsisisi siya sa ginawa niya. Nag-pray kami.

Pastor Joab: Praise God! Ito nga rin ang nakakatuwa, si Bro. Nards nakausap ko kahapon, babalik na raw siya sa mga church activities.

Jemelina: Siya nga? Buti naman! Nakita ko nga rin kanina si Sis. Andrea, nag-wi-witness sa may palengke. Nakakatuwa siya. Sana nga maging kasingsigasig niya ako.

Pastor Joab: Na-promote na rin Bro. Claudio sa trabaho. Ang patotoo niya, kahit na gipit, binigay pa rin niya ang dapat sa Panginoon. Magte-testimony nga siya sa Sunday eh.

Jemelina: Testimony? First time niyang magpapatotoo! Kahit kaligtasan yata hindi pa nagagawa noon!

Pastor Joab: Oo nga, eh. Parang nakakakita ako ng revival sa buhay-Kristiano ng mga miyembro natin.

Jemelina: Meron silang sinurender.

Pastor Joab: Oo. Si Bro. Martin kaya?

(may maririnig na katok; bubuksan ni Jemelina)

Jemelina: Oh, speaking of, Bro. Martin, bakit?

Pastor Joab (tatayo at haharapin si Martin): Oh, Bro. Martin, ano’ng sadya mo?

Jemelina: Oo nga.

Martin: Pwede ho bang makahiram ng mga Christian song CDs? Kasi ho gusto ko na hong makinig sa mga awit para sa Diyos.

(magtitinginan sina Pastor Joab at Jemelina at ngingiti)

How about you? Kailan ka magsu-surrender? Alam mo ang pagsuko ng buhay ay hindi pag-forward sa harapan para pumasok sa Bible School. Hindi lang ito para sa mga workers o Bible Students – para ito sa iyo. Ang pagsuko ng buhay ay ang pagpapasya na talikuran ang kasalanan patungo sa pagsunod sa anumang kalooban ng Diyos. Yan ang surrender. Kailan mo isu-surrender ang kasalanan ng hindi pag-aaral ng Biblia, hindi pagpe-pray, hindi pakikinig sa Christian music, pagtsitismis, hindi pagdadamit nang tama, pakikipagrelasyon nang wala sa oras, hindi pagso-soul winning o pagpapatotoo, hindi pagsali sa church activities, hindi pagbibigay? Ngayon na dapat.

Magpakabanal Ka! (A Story, Part 3)

Boys, una sa lahat kayo ang dapat na magkaroon ng determinasyon na sumunod sa Panginoon. Susunod na lamang ang ladies sa inyo. Tularan niyo si Jefferson; bagaman nagkamali noong una, ay hindi inisip na huli na ang lahat!

Samantala, ang babaeng kinahuhumalingan ni Martin, si Andrea, ay isa palang kakaligtas pa lang na Kristiano, at buo ang puso niya na maglingkod sa Panginoon. Ngunit ang problema, ang mas matagal na sa kanya ay siya pang nagpapahina ng kanyang loob—ang nagdala sa kanya sa church: si Nards. “Serve the Lord with gladness” (Psalm 100:2).

Andrea: Nards, ikaw ba talaga nagdala sa akin kay Lord?

Nards: Bakit? Oo, siyempre naman!

Andrea: Thank you. Lagi kasi akong napapaisip na iba yata nagdala sa akin sa church. Know why? Kasi hindi ba dapat ikaw ang nag-e-encourage sa akin na maglingkod sa Diyos? Bakit puro discouragement na lang ang naririnig ko mula sa iyo?

Nards: Hindi mo ako naiintindihan. Lahat ng iyan nasalihan ko na. Yang soul winning program, yang choir, yang art ministry, yang ushering, basta halos lahat. At walang kaibahan—ang sasama ng mga ugali ng kasama diyan, kaya umalis na lang ako. Ayoko rin namang ma-offend ka. Buti na nga lang tumagal ako sa church ng hanggang limang taon sa kabila ng mga iyon.

Andrea: Hindi ba sabi ng Bible, “Looking unto Jesus”? Di ba si Jesus naman sine-serve natin?

Nards: Oo, pero… basta! Ikaw bahala ka kung gusto mong sumali. Basta ako, huwag na lang. Okay na sa akin ang um-attend.

Andrea: Bahala ka.

(tunog ng organ)

Nards: Magsisimula na.

Andrea: Doon tayo sa harap.Ganito talaga ang maraming bagong Cristiano—mainit at gustung-gustong maglingkod sa Kanya na nagligtas. Kadalasan mas matalino pa sila sa mga mas matagal na—tulad ni Nards, na lumabo ang pagtingin sa Panginoon at tumingin na sa iba—at tulad ng inaasahan, umayaw siya. Kaya mga old Christians, huwag niyong sabihan ang mga bagong Cristiano na bago palang sila o balewalain ang kanilang sinasabi sa atin. Sabi nga ng 1 Corinthians 1:27, “But God hath chosen the foolish things of the world to confound the wise.”

(nagmamadaling naglalakad sina Colette at Jefferson)

Colette: What? Prayer meeting?!

Jefferson: Yes, doon tayo magde-date sa prayer meeting.

Colette: Ano ang gagawin natin? Mataimtim na magdadasal sa Puong MayKapal? Pwede ba?

Jefferson: Bakit? Ano ang masama doon?

Colette: (titigil sa paglalakad; mapapatigil din si Jefferson) Ang date, wala tayong kasama!

Jefferson: (tatakpan ang mukha ng dalawang kamay at aalisin ito) Whether you like it or not, doon tayo pupunta!

Colette: Ayoko!

Jefferson: Ligtas ka na ba?

Colette: Tinatanong mo pa ako! Oo naman!

Jefferson: Then show that you are! (magsisimula na uling maglakad; susunod si Colette)(titigil pareho sa harapan ng “pinto”; kakatok si Jefferson; lalabas si Martin)

Martin: (halatang nagulat) Oh, Brod! Colette! Bakit?

Jefferson: Hindi ka pa nakabihis?

Martin: Bihis? Hindi naman ako uma-attend ng prayer meeting! Sina Mama at Daddy, oo.

Jefferson: Bakit hindi ka um-attend? Di ba sabi sa Bible “not forsaking the assembling of ourselves together”?

Magpakabanal Ka! (A Story: Part 2)

Sa Elementary High School College, umaga…

Martin: Colette!

Colette: Oh! Martin! Musta?

Martin: Kaya naman pala. (iiling)

Colette: Ha?

Martin: May tsismis na kumakalat na nabuntis ka na raw ni Jefferson.

Colette: (nawalan ng kulay) Ano kamo? Buntis?

Martin: Siyempre, hindi muna ako naniwala. Pero hindi nga ako magtataka kung sakali.

Colette: (pinalo si Martin sa likod) Yabang! Bakit naman?

Martin: (tiningnan si Colette mula ulo hanggang paa) Tingnan mo naman yang itsura mo!

Colette (iikot-ikot): Bakit? Ano’ng problema dito?

Martin: Naka-pantalon ka, kaya kitang-kita yang hugis mo. Kaya nga kita napansin eh. Tapos para kang naka-sando, nilagyan lang ng kulay. Okay lang ba yan sa Mommy mo?

Colette: Pangit naman kasi pag nakapalda! Tsaka uso! At tsaka, oo, okay lang kina Mommy at Daddy. … At tsaka gusto nga ni Jeffer na ganito hitsura ko. Mas maganda raw ako.

Martin: Si Jeffer talaga! Huwag ka nang magsuot ng ganyan, ah! Parang wala namang alam ito sa modesty oh!

 1 Timothy 2:9: “In like manner also, that women adorn themselves in modest apparel, with shamefacedness and sobriety; not with broided hair, or gold, or pearls, or costly array.” Ang problema sa karamihan, gusto talagang maglahad ng hugis! Isipin mo na lang kung ang suot mo ang suot ni Maria noon, papaniwalaan ba si Jesus?  Samantala, si Colette at Jefferson ay may date—matutuloy kaya? 1 Timothy 5:1-2: “Entreat… the younger as sisters, with all purity.”

Jefferson: (may kausap sa phone na patapos na) Yes, yes… opo, naintindihan ko po. Opo. Pasensya na po. Opo… Pagkakamali ko ho talaga yon. Oho. Sige po. Salamat po. Tatandaan ko ho iyan. Bye…. (sa isip) Buti na lang nabanggit sa akin ni Pastor. (naghanap ng bench at umupo) Dahil sa makalaman kong mga pagnanasa halos magalaw ko na si Colette. Wala namang nangyari sa amin, pero yon ang inisip ng mga tao! Buntis pa ang konklusyon! Lumabas pa na si Colette ang nangunguna. Hindi naman magdadamit si Colette nang ganon kung hindi ko sinabi. Masyado lang siyang obsessed sa akin kaya ginagawa niya ang gusto ko. Pero dapat tumigil na ’to.

Colette: (payakap na lumapit kay Jefferson) Jeffer, I’m here! Look at my out—

Jefferson: (pinigilan si Colette na yakapin siya) Colette, mayroon tayong problema. Colette: Problema? (tumingin sa mata) Ah… Oo, nabuntis mo raw ako.

Jefferson: Kasalanan ko ito Colette. We should have watched ourselves. (Pause) Mayroon ka bang pamalit?

Colette: Pamalit? (hindi makapaniwala) Gimme a break! Para yun lang?

Jefferson: Mali naman talaga ang magsuot ng ganyan eh. At tsaka hindi na tayo pupunta sa bahay ko.

Colette: We are not doing anything.

Jefferson: Yes, we are. Hindi masyadong malala, pero masama na tayong dalawa lang sa bahay. Kahit halik at holding hands lang tayo (at pati nga ang mga ito mali eh), hindi ganon ang iisipin ng tao. At sa tsismis, hindi lang tayo ang naaapektuhan, kundi pati ang mga magulang natin, Colette. I love you, but, I realized na against sa Diyos ang ginagawa natin. Do you get my point?

Colette: (pumameywang) Wala akong dala.

Jefferson: Kung ganon, ihahatid na muna kita.

Colette: Hindi na tuloy ang date natin? Ayoko!

Jefferson: I never said that! Sabi ko magpalit ka muna. Let’s go!

Magpakabanal Ka! (A Story: Part 1)

Isang ordinaryong umaga…

(tunog ng alarm clock; ungol)

Medyo nagulantang si Martin sa ingay ng alarm clock. Kagabi kasi puyat na naman. Hindi naman puyat sa pagbabasa ng Bible o pananalangin kundi dahil katawagan niya ang crush niyang si Grace.

Martin: Alas singko y medya na pala! Kailangan ko nang maghanda. (makikita ang Bible sa ibabaw ng drawer) Bible, Bible… huwag na! Mamayang-gabi na lang. (tatayo at mukhang may maaalala) Ay! Magpe-pray pa pala! (uupo muli sa higaan) (pipikit at nagmamadaling nagsalita) Lord, salamat po sa araw na ito. Gabayan Niyo po ako. Sa ngalan ni Jesus, Amen! (tatayong muli at aalis sa kanyang kwarto)

 

Psalm 1:2, “But his delight is in the law of the Lord; and in his law doth he meditate day and night,” at sa 1 Thessalonians 5:17, “Pray without ceasing.”

Tapos ay naligo na siya. Habang naliligo…

 

(tunog ng shower)

Martin: (kumakanta) (any worldly song) (background: kumakanta pa rin si Martin) Ephesians 5:19, “Speaking to yourselves in psalms and hymns and spiritual songs, singing and making melody in your hearts.”Mommy Claudia: (nakatayo sa gitna) Anak, ano yang kinakanta mo?Martin: (boses lang) Eh—Nay, wala po! Mommy Claudia: Anong wala? Anong Boo-boo ba yon? Ano bang pinagsasabi-sabi mo? Aga-aga kanta ng diyablo yang kinakanta mo! Kumanta ka ng Amazing Grace! (aalis sa gitna) Buti nga! Samantala, nagbihis na siya pagkatapos maligo. Nakahanda na ang almusal nang dumating siya sa hapagkainan. Martin: Ano yan, Nay?Mommy Claudia: Pritong itlog at sinangag.Martin: Na naman?Mommy Claudia: Oy, wag ka nang mag-reklamo! Baka wala akong ipakain sa iyo! Sabi sa 1 Thessalonians, In everything give thanks.”Martin: Sige na po. Sorry. (susubo)Mommy Claudia: Oy! Mag-pray ka muna! Sabi nang ‘in everything give thanks’ eh!Martin (pipikit at didilat): O yan na. (susubo)Mommy Claudia: Gusto mo Milo?Martin: Sige, Nay.Mommy Claudia: (ilalapag sa mesa ang mug ng Milo) O yan.Martin: Thanks. Mommy Claudia: (ngingiti) Anak, may bago na namang tsismis sa church!Martin: Pang-isang milyon na ba yang tsismis na sasabihin niyo, Nay? Mommy Claudia: (ngingiwi) Ano ka ba naman anak? Siyempre para hindi mo na ito gawin? By the way, si Jefferson daw nabuntis si Colette!Martin: (napatayo) Nabuntis?Mommy Claudia: Oo. Sayang ano? Kasi naman ’tong si Colette ay masyadong mainit! Bumigay lang daw ’tong si Jeff. Martin: (umupong muli) Sayang talaga. Kumpirmado na ba?Mommy Claudia: Hinde, narinig ko lang.Martin: Ay, ano ba naman yan! Hindi pa pala!Mommy Claudia: Eh malay mo kung totoo.Martin: Si Nay naman oh. Pasabi-sabi pa kayo na nauna si Colette eh hindi pa pala kumpirmado. Kaibigan ko pa naman yung dalawa. Baka nasira na sila sa akin kung kumpirmado na yon.

Proverbs 16:28: “A froward man soweth strife: and a whisperer separateth chief friends.” Malaking isyu ang tsismisan sa church, at kahit gaano pa kaayos ang buhay mo, kung tsismoso/tsismosa ka, mali din ang katayuan mo sa harap ng Diyos.

God is Alive! (A Script Story) Finale

by Elijah Abanto

Daniel (nakayuko at nakapikit): Lord, nawa po isuko na po ni Isaac ang kanyang buhay sa inyo, tulad ko Panginoon. Gusto ko pong makasama siya sa paglilingkod sa inyo at pagpasok sa Bible School pagka-graduate po niya. Hipuin Niyo po ang Kanyang puso’t isip. Sa pangalan ni Jesus, Amen. (dumilat at tumingin kay Isaac) Isaac?

Isaac (lumuluha): Oo na, susunod na ako sa Kanya. Hindi ko na siguro dapat tigasan ang puso ko. Hindi ko naman kailangan sarilinin ang mga problema, di ba? Oo, tama ka, tama sila. Susunod na ako sa Kanya…

****************************************

Temperamente Residence, 8:30 PM.

(Papalapit si Abigail sa tarangkahan ng bahay ng mga Temperamente. Sa kanyang mukha ay may implikasyon ng isang misyon na dapat tuparin. Buo ang determinasyon nito sa kung ano’ng dapat niyang gawin sa oras na iyon. Pagkapindot niya ng doorbell, ay humakbang siya pabalik at naghintay.)

Psalmia (binuksan ang gate): Sino po sila?

Abigail (ngumiti): Ako si Abigail, kaibigan ni Luke.

Psalmia: Ay, wala po siya. Nasa church po siya.

Abigail: Ikaw talaga ang pakay ko.

Psalmia: Ako ho?

Abigail: Oo. May mahalaga tayong pag-uusapan. Pwede ba akong pumasok?

****************************************

TR, 8:45 PM.

(Nasa gate na si Cephas. Kinuha niya ang kanyang susi sa gate. At pumasok. Ngunit nang bubuksan na niya ang pinto ay natigilan siya nang may narinig siyang umiiyak.)

Cephas (bulong): Psalmia?

Psalmia: Panginoon,…

Abigail: Humihingi po ako ng tawad…

Psalmia (umiiyak): Humihingi po ako ng tawad…

Abigail: Sa aking mga kasalanan…

Psalmia: Sa aking mga kasalanan…

Abigail: Nagsisisi po ako sa lahat ng kasalanang nagawa ko…

Psalmia (uulitin ang sinabi ni Abigail)

Abigail: Pinapapasok ko po Kayo sa aking puso…

Psalmia (uulitin)

Abigail: Bilang Tagapagligtas at Panginoon…

Psalmia: (uulitin)

Abigail: Sa pangalan ni Jesus…

Psalmia: (uulitin)

Abigail: Amen.

Psalmia: Amen. (Dumilat at niyakap si Abigail) Salamat po, Ate Abie. A-attend na po ako!

Cephas (hindi pa rin pumapasok): Salamat, Panginoon!

****************************************

TR, 8:48 PM.

(Nakauwi na mula sa prayer meeting sina Naomi, Luke, at Isaac. Kasama rin nila sina Pastor Solomon, Sister Ruth, at Daniel. Halata sa kanilang mukha ang pagtataka kung bakit nakaparke na ang sasakyan ni Cephas sa harapan ng kanilang bahay. Nagulat na lamang sila nang buksan ni Cephas ang gate.)

Naomi (mukhang nagulat): Cephas! (niyakap ang asawa at lumuha)

Cephas (lumuluha na rin): Naomi, aking asawa!

Luke: Tatay! (Yumakap din)

Isaac: Si Psalmia, kasama si Abigail.

(tingin lahat sa dalawa; nag-thumbs-up si Abigail. Tumitingin kay Pastor Solomon, Sister Ruth, at Daniel. Nag-thumbs din ang tatlo.)

Luke: What do you mean by…?

Psalmia (tumakbo at yumakap din): Ligtas na ako, Kuya!

Isaac: Talaga?

(Tumango si Psalmia)

Daniel: Si Isaac, may announcement.

Isaac: Magba-Bible School na po ako!

Naomi: Talaga? (Yinakap ang anak)

Pastor Solomon (tumingin sa langit): GOD IS ALIVE! (WAKAS)

God is Alive! (A Script Story) Part 4

by Elijah Abanto

Overnight House, 7:03 PM.

(Sari-saring makukulay na ilaw ang umiikot sa loob ng beerhouse. Maraming nagsasayawan na kababaihan, na mahahapit ang suot, at tuwang-tuwang pinapanood ng mga kalalakihang lasing-na-lasing. Makikita naman sa bandang dulo ang pag-akyat ng isang babae nakasuot ng maikling shorts at damit kasama ang isang sabik-na-sabik na lalaki sa isang hagdan papunta sa tinatawag nilang “Langit.” Samantalang si Cephas, habang nagsasaya ang kanyang mga katrabaho at boss, ay nasa beer counter at umiinom ng sinasabi nilang “white wine.” Kitang-kita ang lungkot sa mukha nito at guilt.)

Alberto (medyo hindi na pantay ang paglalakad at boses): Oh, pare, sumali ka naman dito! Naghuhubad na yung babae, oh!

Cephas: Kayo na lang. Dito na lamang ako.

Alberto: Sigurado ka? O, sige, maiwan na kita ah. May prospect na rin ako mamaya para sa Langit. (Tawa habang palayo sa kanya)

Cephas (kinakausap ang sarili): Alam ko po na mali ang ginagawa ko. Pero wala na akong maisip na paraan para mawala ang problema namin sa bahay. Pakiramdam ko wala akong kwentang asawa at ama, sa church lang ako active. Hindi ko napapasaya si Naomi, hindi ko na makitang masaya si Luke, si Isaac tahimik lang iyon pero alam ko ang sakit din sa kanya, at si Psalmia, pakiramdam ko hindi na siya makakakilala sa Panginoon. Bakit? Bakit, Panginoon? Nandyan Ka nga ba? Buhay Ka nga ba? Sabihin Mo! Paki-usap… (mapapayuko; biglang mapapatingin sa relos; magmumukhang bumalik sa ulirat) PRAYER MEETING! (Napatayo)

****************************************

TBBC, 8 PM.

(Tapos na ang mensahe ni Pastor Solomon, at offering period na. Pagkatapos ay kanya-kanya nang nagpunta sa mga partner ang bawat miyembro ng simbahan. Si Naomi ay nakikitang lumapit kay Sis. Ruth; si Isaac kay Daniel; si Luke kay Pastor Solomon.)

Sis. Ruth: Mukhang balisa ka, Sister. Bakit? Nasaan nga pala si Bro. Cephas?

Naomi (napaluha): Kasalanan ko itong lahat, Sister! Kasalanan ko ito. Hindi pa umuuwi si Cephas sa bahay, mukhang sinisira na niya ang kanyang sarili. At dahil iyon sa akin! (umiiyak na) Inaaway ko siya sa mga simpleng bagay dahil sa pagiging perfectionist kong babae! Lagi ko na lang siyang binubungangaan! Kasalanan ko ito! Kasalanan ko! (umuungol na sa sobrang iyak)

Sis. Ruth (hinaplos ang kanyang mukha): Sister Naomi, tama na ho iyan. Lahat ho ng tao nagkakamali. Kailangan lang ho nating ilapit sa Dios ang ating mga nagawa, ihingi ng tawad, at humingi ng tulong na baguhin tayo. Sister, gusto niyo pong mag-pray?

Naomi: Sige ho. (ipipikit ang kanyang mata) Ama naming Dios, lumalapit po kami sa Inyong banal na trono, humihingi po ako ng kapatawaran sa lahat ng aking nagawa, sa aking kawalang-galang sa aking asawa, patawad po. Patawad po dahil sa aking pag-uugali ay nagkakanda-sira-sira ang aming buhay. Nawa po ay tulungan Niyo po akong baguhin ang aking sarili, maging maunawain na asawa po ako. Inilalapit ko rin po si Cephas, kung nasaan man po siya, ingatan Niyo po siya, umuwi po nawa siya, nawa hindi pa po huli ang lahat. Si Luke, aking panganay, nawa ay ibalik Niyo ang saya sa kanyang paglilingkod sa Inyo. Nawa po ay huwag niyang sisihin ang sarili sa mga nangyayari. Nawa ay ibalik Niyo po ang sigla at buhay sa kanyang paglilingkod sa inyo. Si Isaac po, nawa po ay sumunod siya sa inyong pagkatawag. Nawa po ay huwag na siyang magdalawang isip na isuko ang kanyang buhay sa Inyo. At si Psalmia, aking bunso, nawa ay maunawaan po niya ang inyong kaligtasan, at tanggapin niya po kayo bilang Tagapagligtas at Panginoon Niya. Ito po ang aking sinasamo’t dalangin, sa pangalan ng Panginoong Hesus. Amen.

****************************************

Sigalutan-Theophania Road, 8:10 PM.

(Madaling nagmamaneho si Cephas. Hindi na siya nagpaalam sa mga katrabaho.)

Cephas: Hindi solusyon ang pag-inom sa problema ko. Kayo lang!

****************************************

 

TBBC, 8:10 PM.

Pastor Solomon: Napapansin ko, nawawalan ka na ng sigla sa pagpapakanta, ha.

Luke: Iyon nga rin po ang nilalapit ko sa Panginoon, eh. Sa sobrang daming problemang kinakaharap ng aking pamilya, hindi ko na alam kung ano ang iisipin. Naiisip ko na nga pong itigil ang aking pag-aaral sa Bible College, eh. Panginoon lang ang naghihila sa akin pabalik. Sana po ay panumbalikin niya ang sigasig at sigla ko. Ipanalangin din po natin si Tatay, hindi pa po siya umuuwi. Si Isaac po, sana po magsuko na siya ng buhay niya sa Panginoon bago siya gr-um-aduate. At si Psalmia, sana maligtas po siya.

Pastor Solomon: Sige ipapanalangin natin iyan, Luke. Buhay naman ang Dios, di ba? Walang imposible sa Kanya!

(Huling bahagi sa susunod na issue)

God is Alive! (A Script Story) Part 3

by Elijah Abanto

Narrator: Temperamente Residence, 12:01 PM.

(Scene: Makikita si Naomi sa kusina na kumukuha ng mga plato, kutsara at tinidor. Sumisingaw ang amoy ng ulam na kanyang niluto na menudo at kakalutong kanin. Pinansin niya rin ang paligid at medyo natuwa nang makita niya na maayos ang bahay. Ngunit sa kabila noon, ay naging seryoso siya na tila may biglang pumasok sa kanyang isip.)

Naomi (kinakausap ang sarili): Bakit Mo ba ako nilikha nang ganito? Nabasa ko sa Spirit-Controlled Woman, isa akong melancholy. Of all people, yun pang negative, criticizing, at depressive personality pa ang binigay Niyo sa akin. Ang talino at galing na ibinigay niyo sa akin ang nagiging dahilan para lagi kong maliitin ang aking asawa sa kawalang-disiplina niya sa sarili. Alam ko, dahil sa klase ng aming relasyon ni Cephas, ay malungkot si Luke. Ayaw magsuko ng buhay ni Isaac. At ayaw kayong kilalanin ni Psalmia! Panginoon, paano ba namin maaayos ito? Ayaw ko nang humantong sa matinding sitwasyon ang problemang ito. Paano ba?

Isaac: `Ma, I’m home. Si Kuya?

Naomi: Oh, Isaac. Si Luke ba? Pauwi na raw, galing sa church.

Isaac: Ha? Di ba day-off niya po ngayon?

Naomi: Yun nga rin pagkakaalam ko. Pero pagkaalis na pagkaalis niyo, umalis na rin. Sa text nga lang nagpaalam eh. Baka dahil sa… sa… alam mo na. (tumingin sa sahig) Oh, siya. Kain na. Menudo ang ulam.

Isaac: Ahh…

(papasok si Psalmia)

Isaac: Psalmia, sabay ka na sa akin.

Psalmia: Sige, Kuya. Sandali lang.

Naomi: Oh, ilagay mo sa tamang lugar yang sapatos mo.

Psalmia (may katigasan ang boses): Opo…

(papasok sa kanyang kwarto; maya-maya ay lalabas)

Psalmia: Kuya Isaac, si Kuya?

Naomi: Pauwi na, galing sa church.

Psalmia: Bakit nandon na naman siya? Di ba day-off niya ngayon?

Isaac: Oo nga eh.

Psalmia: Ahh… siguro sa sitwasyon dito sa bahay. Wala naman kasi talagang tatagal sa ganitong klaseng—

Naomi: Psalmia! Pigilin mo iyang bibig mo!

Psalmia (pasigaw): Bakit? Di ba totoo naman? Totoo namang sigawan na lang kayo parate ni Tatay?

Isaac: Psalmia… (holds Psalmia’s hand)

Psalmia: Hayaan mo ako, Kuya.. (titingin sa ina) Di ba—

(lilitaw si Luke)

Luke: Psalmia, bakit?

(Tatakbo si Psalmia palapit kay Luke)

Psalmia: Kuya, sabihan mo nga sina Mommy at Tatay na huwag na silang mag-away! Ayaw pang umamin ni Mommy, eh! Totoo naman! Tahimik ka lang kasi lagi, eh! Siguro pag nagsalita na kayo ni Kuya Isaac, baka pakinggan nila kayo!

****************************************

Narrator: Theophania National Science High School, 2:36 PM, Break time.

(Scene: Makikita ang rooms ng eskwelahan na kakaunti lang ang naroroon at puro nasa labas ang mga estudyante. May mga nagbabasa ng mga makakapal na libro sa ilalim ng puno, may naglalaro ng sepak takraw, at may mga bumibili naman sa canteen. Kabilang doon sina Isaac at Daniel. May hawak silang Zesto® Big Juice Apple Flavor sa kanang kaliwang kamay at sandwich sa kanan.)

Isaac (kakagat sa kanyang sandwich): Ganon nga.

Daniel: That’s not a good situation.

Isaac: Oo nga eh… Wala nga akong magawa kaya hindi na ako nagsasalita.

Daniel: Pinagpe-pray mo ba?

Isaac: Minsan. Pero nagsasawa na rin kasi ako kasi wala namang nangyayari, ganun pa rin. Parang hindi naman nakikinig si Lord.

Daniel: Hindi naman.

Isaac: Ewan ko. (iinom ng juice)

Daniel (iinum ng juice): Kaya siguro ayaw mong mag-surrender sa Church work.

Isaac (tumingin sa ibang direksyon): Ano? Hindi…

Daniel: Eh, ano pa?

Isaac: basta… eh.. mahirap eh. Basta. Ayaw ko.

Daniel: Di ba sabi mo parang may nararamdaman ka na calling?

Isaac: Parang lang iyon. Kung totoong tinatawag ako ng Panginoon, dapat hindi kami nagkakaganito. Pati si Kuya Luke nanghihina na rin eh. Hindi ko alam.

Daniel: Basta Isaac. Ipagpasa-Dios mo lang iyan. Basta sundin mo ang panawagan niya. Pumasok ka sa Bible School.

Isaac: Ay, basta.

Daniel: Bahala ka.

****************************************

Narrator: Temperamente Residence, 6 PM.

(Scene: Nakahanda na ang lahat para sa mid-week at prayer service. Naka-peach long sleeve si Luke; naka-lavender polo naman si Isaac; nakabulaklaking bistida naman si Naomi. Kagaya ng dati ay magpapaiwan si Psalmia sa kanyang Uncle na nasa kabilang bahay. Ngunit kitang-kita ang pagtataka sa mukha ng mga ito.)

Luke: Si Tatay?

Naomi (kitang-kita ang pag-aalala sa mukha): Hindi naman siya nagte-text sa akin.

Isaac: Ano kayang nangyari?

God is Alive! (A Script Story) Part 2

by Elijah Abanto

Narrator: EveryTel Call Center, Theophania, Thursday, 8 AM.

(Makikita si Cephas na nagmamadaling pumasok sa glass door ng kanyang opisina sa Call Center. Muntik pang mahulog ang kanyang salamin sa pagmamadali. Nakahinga siya nang maluwag nang maibaba ang kanyang gamit sa kanyang desk. Lalapit sa kanya ang kapwa supervisor na si Alfredo.)

Alfredo: Cephas, kamusta? Mukhang pinagbagsakan ka ng langit, ah! Muntik ka pang ma-late. Are you alright?

Cephas: Nagbunganga na naman kasi si Misis kanina. (Napapailing)

Alfredo: Hay, naku, `Pas! Hindi ka na ba nagsawa sa asawa mo! Ba’t ayaw mong sampalin nang tumigil!

Cephas: Mali naman yon. Asawa ko pa rin siya. Ipagpe-pray ko na lang siya.

Alfredo: Cephas, umiral naman iyang pagkarelihiyoso mo! Ilang beses mo nang sinasabi sa akin iyang pagpe-pray-pagpe-pray pero may nangyari ba? Wala! Hanggang ngayon bungangera pa rin ang asawa mo!

(hindi na sumagot si Cephas)

Alfredo: Hindi ba, totoo? Hayy, try mo lang na sipain yang Misis mo!

(tumingin sa desk si Cephas)

Alfredo: By the way, Cephas, may dinner out party tayo mamaya. Announced ni boss Gammy.

Cephas: `Fredo, alam mo namang hindi ako—

Alfredo: Opps, opps, opps! Ayan ka na naman! Puro ka na lang “hindi pwede.” “May problema.” Ano ka ba? Mag-enjoy ka naman! Plus, may mga girls doon. Sexy. Pwedeng-pwede. (babalik na sa kanyang sariling desk)

Cephas (tumingin sa kanyang bolpen): (sa isip) Oo nga, Lord! Bakit parang hindi mo sinasagot ang panalangin ko! Gusto ko namang ayusin ang sarili ko eh! Inaamin ko namang masyado akong undisciplined at magulo pero gusto ko namang mabago iyon. Plus, hindi Niyo po ba pinapa-realize kay Naomi na nasasaktan ako sa sinasabi niya! Paano maliligtas ang aming anak na si Psalmia kung ganoon ang relasyon naming dalawa?

Cephas (titingin kay Alfredo): Alfredo, baka makasama ako.

Alfredo: Okay! Tumino ka din!

**********************************************************************************

Narrator: Theophania National Elementary School, Thursday, 11:30 AM.

(Makikita sa isang classroom ng VI-Solemn ang mga estudyante habang patapos na ang klase sa asignaturang Science. Kasama doon si Psalmia. Sa hitsura niya ay halatang may yamot siyang tinitimpi.)

Teacher: Okay, class dismissed!

Psalmia:  Classmates, `lika na!

Classmate 1: Sabi mo ayaw mong umuwi!

Psalmia: Oo nga! Pero alangan naman hindi ako kumain ng lunch!

Classmate 2: Oo nga, gusto mo sa amin na lang kayo kumain.

Psalmia: Hindi, okay lang ako. Gusto kong makasama si Kuya Luke kahit sandali. Tuwing Huwebes lang siya nasa bahay nang buong araw. Gusto ko naman siyang maka-bonding.

(Lalakad na sila palabas ng room)

Classmate 3: Kamusta na parents mo?

Psalmia (dumilim ang itsura): Inaasar mo ba ako? Ganon pa rin. Away pa rin.

Classmate 3: Kahit kaninang umaga?

Psalmia: Oo, bago ako ihatid ni Tatay, binungangaan muna siya ni Mommy. Ang sarap ng almusal ko. Di ba? Dito na nga lang pahingahan ko eh, kung tutuusin. Dito ko nagagawa ang lahat ng gusto ko.

Classmate 1: Hindi ka ba nalulungkot sa situation niyo?

Psalmia: Siyempre nalulungkot. Hindi naman ako tuod eh. Pero ano lang mang yayari sa akin kung puro lungkot iisipin ko? Mamamatay ako nang maaga kung ganon. Kaya iniiyak ko na lang pag gabi at nangti-trip ng classmate kinabukasan.

(Nasa labas na sila ng gate ng school)

Classmate 2: Mabait ba yon si Kuya Luke na sinasabi mo? Hindi ko pa kasi yon nakikita, eh. Si Isaac lang. Gwapo din ba siya?

Psalmia (aaliwalas ang itsura): Oo naman! Eto ang picture niya, oh. (May ilalabas na litrato na wallet-size siya mula sa kanyang pitaka) Look…

Classmate 3: Wow, super gwapo talaga! Ilang taon na?

Psalmia: Guess what!

Classmate 2: 17, 18…

Psalmia: 19 years old. Wala pang GF!

(mapapadaan sa harap ng TBBC)

Classmate 1: Psalm’, di ba yan yung church niyo?

Psalmia: Yan? Hindi ko church iyan! Mga masusungit mga tao diyan! Sina Kuya Luke at Isaac lang ang mabait diyan!

God is Alive! (A Script Story)

by Elijah Abanto

Narrator: Theophania, Wednesday, 8 PM.

(Scene: Makikita si Luke na nakangiti habang pababa mula sa bus na may dalang matabang bag. Kita sa kanya ang pagod sa pagbabiyahe ngunit hayag din ang saya sa kanyang mukha. Papasok siya sa isang eskinita at kinakausap ang sarili.)

Luke: Ang sarap talaga ng pakiramdam ng nakakapag-witness. Buti na lang tumanggap si Kuya Alberto. Thank you, Lord! Sana magpatuloy siya. Nawala din ang pagod ko mula sa pagbiyahe sa Bible School! Matutulog ako nang mahaba ngayong gabi.

(tumigil sa pagsasalita nang may makasalubong na babaeng padaan)

(Papasok sa gate ng isang bahay na hindi naman kalakihan at magpapatuloy kausapin ang sarili.)

Luke: Buti na lang ginawa munang day-off ang Thursday. Makakapagpa—

(matitigilan sa sigaw na maririnig)

Naomi: Wala ka talagang kaayusan sa sarili mo, `Pas! Ano bang klase kang lalaki ka, ha?! Pagkatapos mong tumunganga sa harap ng telebisyon iiwanan mo lang nakabukas! Nakalagay pa ang tsinelas mo sa iba—

Cephas: Sorry na! sorry na! papatayin ko na oh! Yan, masaya ka na! Oh, kukunin ko na ang aking tsinelas at itatabi ko na! Sorry na! Para yan lang nagagalit ka na agad—

Naomi: Ano’ng—

Isaac: Ma, si kuya Luke, nandiyan na. (titingin sa direksyon ni Luke ang lahat)

Naomi: Ay, anak, pumasok ka na. Pasensya ka na, Luke, ah, kasi… (titingin sa asawa at magsasalita na pigil ang galit) Walang disiplina sa sarili itong Tatay mo eh. Luke, pakihanda naman itong Kuya mo ng hapunan.

Isaac: Opo. Kuya, `lika na.

============================================================

Narrator: Theophania Bible Baptist Church, Thursday, 8 AM.

(Scene: Makikita si Luke na tumitipa sa grand piano. Walang emosyon ang kanyang mukha ngunit halata ang pag-aalala sa kanyang kilos. Parang may iniisip siyang malalim na hindi maintindihan.)

Luke (nagsasalita ang kanyang isip): Bakit ba ako nandito? Di ba day-off ko ngayon? Nalulungkot ako. Lagi na lang ganon sina Mama at Tatay. Away nang away. Ang saya ko kagabi sa pagwi-witness ay agad ding nawala sa sigawan na narinig ko. Well, I should not be surprised, but, hindi ko rin dapat ikatuwa iyon. Ilang minuto na kaya sila nag-aaway noong dumating ako? 10 minutes? Nung pumunta ako sa kwarto ni Psalmia, nakita ko siyang umiiyak. Sabi niya dahil araw at gabi na lang daw sila lagi mag-away. Si Isaac parang nasanay na lang sa eksena, pero alam ko apektado rin siya. Baka nga yon ang dahilan kung bakit ayaw niyang magsuko ng buhay sa Panginoon. At ang dahilan kung bakit ayaw mag-church ni Psalmia. Hayy… (Iyuyuko ang kanyang ulo)

(May tatapik ng kanyang likod)

Abigail (ngingiti): Luke, ano’ng problema?

Luke (titingala at ngingiti din): Abie… ahh… I’m okay.

Abigail (napakunot-noo): Talaga? Hindi eh. Your parents again?

Luke (bubuntung-hininga): I’m worried for them all. You know… It seems everything in our family is not okay. At kahit ganon, hindi naman pwedeng sumimangot sa harap ng mga miyembro, o bisita. Tuwing tatayo ako sa harap para magpakanta, gusto kong umiyak, pero I must smile para hindi ma-embarrass ang mga tao.

Abigail: It’s sure sad. Pero hindi ba there are also many things for you to be thankful for? Ako, though I have my share of difficulties and struggles, I still have many things to be thankful for the Lord. It maybe not the same as yours pero the truth is, we have something to be thankful for.

Luke (tumango at sinubukang ngumiti): You’re right. “In everything give thanks” sabi nga ng Bible. Tama, marami pa rin akong dapat na ipagpasalamat sa Kanya. Thank you, Abigail, for the reminder. Siguro I must give all my anxiety to Him, don’t you think?

Abigail (tumango sa pagsang-ayon): Yeah, you’re right. By the way, would you mind if  we have a snack?

Luke: Sure, let’s go!