Magpakabanal Ka! (A Story, Part 4)

Martin: Aba, ispiritwal ka ngayon, ah!

Colette: Hindi ko nga rin maintindihan kung ano’ng nakain nitong si Jeff, eh!

Jefferson: Tumigil na kayo sa pang-aasar. Naintindihan ko lang ang tama, guys. At gusto kong aksyunan ang mga mali ko at itama ito—ngayon. By the way, magkapareho lang naman tayo dati. Pero I’ve realized many things. Buti na lang. Lika na, Colette, late na tayo.

Martin: Wait! Na-convict ako sa sinabi mo, a-attend na ako.

Hayy… ang galing talaga ng Panginoon! Sana lahat ng Cristiano ganito ano? Tulad ni Jeffer, na tinupad ang sinabi ng Hebrews 3:8, “Harden not your hearts.” At dahil doon, may mga nadala siya. Parang may ibang kahulugan ang Romans 5:19b: “By the obedience of one shall many be made righteous.” Oops. Kala niyo nakalimutan ko na. Ang topic sa scene na ito ay ang Church attendance. By the way, sa Hebrews 10:25 nagmumula ang sinabi ni Jefferson. Napakapamilyar na nitong talatang ito sa atin, ngunit karamihan sa atin ay hindi pa rin ito tinutupad. “Not forsaking the assembling of ourselves together, AS THE MANNER OF SOME IS.” Sunday ng umaga, Sunday ng gabi, Afternoon fellowship, Midweek Service, Prayer Meeting, at any meeting, dapat nandiyan ka. No excuses.

Pastor Joab: Amen. Good evening! Pwede na po kayong umupo. We will begin by hearing a testimony of salvation from our members. Sino ang nais magpatotoo?

(mapupunta ang eksena kina Daddy Claudio at Mommy Claudia)

Daddy Claudio: (bubulong kay Mommy Claudia) Hay, naku si Pastor. Hindi ba siya nagsasawa sa segment na ’to? Kaligtasan, kaligtasan! Lahat tayo dito ligtas na tapos testimony ng kaligtasan?

Mommy Claudia: Bakit, Claudio, may masama ba? Maganda na yang ganyan. Parang hindi ka naman naligtas!

Daddy Claudio: Ito si Claudia Kontra! Oo nga, kaya nga ligtas na tayo, bakit kailangan pa sa Thursday Prayer Meeting, na puro members ang uma-attend, mga mature members—

Mommy Claudia: Mature? Ikaw? Eh sa inuugali mong iyan, Claudio, para kang bata!

(mapupunta kina Nards at Andrea ang eksena)

Andrea: Pwede ba ako?

Nards: Huwag na! Magkamali ka pa sa harap, mapahiya ka pa.

Andrea: Pwede nga ba ako?

Nards: Oo, pero—(magtataas ng kamay si Andrea; pipigilan ni Nards) Huy! Ano ka ba? Huwag na! Hayaan mo na yung medyo matagal!

Andrea: Bakit ba? (inaalis ang kamay ni Nards sa braso niya) Sige na, hayaan mo na ako—

Pastor Joab: (mapapansin ang komosyon; tingin niya ay tumataas ng kamay si Andrea) Sis. Andrea, magte-testimony ka ba? (magfe-fade ang boses niya)

(matitigilan si Andrea at titingin kay Pastor; titingin uli kay Nards)

Nards: Ikaw kasi eh!

Pastor Joab: Sis. Andrea?

Andrea: (titingin uli kay Pastor, ngingiti) Opo.

Pastor Joab: Sige huwag kang mahiya. Lapit ka rito sa harapan.

(aalis si Pastor Joab sa pulpit; pupunta si Andrea sa pulpit)

Andrea: (hihinga nang malalim at ngingiti) Good evening po. (magfe-fade ang boses niya)

(darating sina Martin, Jefferson, at Colette)

Martin (lalaki ang mata): Oh, si Andrea. My only love Andrea. Magte-testimony siya? Buti na lang um-attend ako.

Colette (uupo): Siya ba yung bagong member? Ang lakas naman ng loob niya ah.

Jefferson: Buti nga siya eh, nakakapag-testimony, tayo hindi, ang gulo kasi ng buhay natin, eh. (titingin na sa harap; babalik ang focus kay Andrea)

Andrea: Lahat na po siguro ng masamang bagay masasabi niyo na sa buhay ko…

Magpakabanal Ka! (A Story, Part 3)

Boys, una sa lahat kayo ang dapat na magkaroon ng determinasyon na sumunod sa Panginoon. Susunod na lamang ang ladies sa inyo. Tularan niyo si Jefferson; bagaman nagkamali noong una, ay hindi inisip na huli na ang lahat!

Samantala, ang babaeng kinahuhumalingan ni Martin, si Andrea, ay isa palang kakaligtas pa lang na Kristiano, at buo ang puso niya na maglingkod sa Panginoon. Ngunit ang problema, ang mas matagal na sa kanya ay siya pang nagpapahina ng kanyang loob—ang nagdala sa kanya sa church: si Nards. “Serve the Lord with gladness” (Psalm 100:2).

Andrea: Nards, ikaw ba talaga nagdala sa akin kay Lord?

Nards: Bakit? Oo, siyempre naman!

Andrea: Thank you. Lagi kasi akong napapaisip na iba yata nagdala sa akin sa church. Know why? Kasi hindi ba dapat ikaw ang nag-e-encourage sa akin na maglingkod sa Diyos? Bakit puro discouragement na lang ang naririnig ko mula sa iyo?

Nards: Hindi mo ako naiintindihan. Lahat ng iyan nasalihan ko na. Yang soul winning program, yang choir, yang art ministry, yang ushering, basta halos lahat. At walang kaibahan—ang sasama ng mga ugali ng kasama diyan, kaya umalis na lang ako. Ayoko rin namang ma-offend ka. Buti na nga lang tumagal ako sa church ng hanggang limang taon sa kabila ng mga iyon.

Andrea: Hindi ba sabi ng Bible, “Looking unto Jesus”? Di ba si Jesus naman sine-serve natin?

Nards: Oo, pero… basta! Ikaw bahala ka kung gusto mong sumali. Basta ako, huwag na lang. Okay na sa akin ang um-attend.

Andrea: Bahala ka.

(tunog ng organ)

Nards: Magsisimula na.

Andrea: Doon tayo sa harap.Ganito talaga ang maraming bagong Cristiano—mainit at gustung-gustong maglingkod sa Kanya na nagligtas. Kadalasan mas matalino pa sila sa mga mas matagal na—tulad ni Nards, na lumabo ang pagtingin sa Panginoon at tumingin na sa iba—at tulad ng inaasahan, umayaw siya. Kaya mga old Christians, huwag niyong sabihan ang mga bagong Cristiano na bago palang sila o balewalain ang kanilang sinasabi sa atin. Sabi nga ng 1 Corinthians 1:27, “But God hath chosen the foolish things of the world to confound the wise.”

(nagmamadaling naglalakad sina Colette at Jefferson)

Colette: What? Prayer meeting?!

Jefferson: Yes, doon tayo magde-date sa prayer meeting.

Colette: Ano ang gagawin natin? Mataimtim na magdadasal sa Puong MayKapal? Pwede ba?

Jefferson: Bakit? Ano ang masama doon?

Colette: (titigil sa paglalakad; mapapatigil din si Jefferson) Ang date, wala tayong kasama!

Jefferson: (tatakpan ang mukha ng dalawang kamay at aalisin ito) Whether you like it or not, doon tayo pupunta!

Colette: Ayoko!

Jefferson: Ligtas ka na ba?

Colette: Tinatanong mo pa ako! Oo naman!

Jefferson: Then show that you are! (magsisimula na uling maglakad; susunod si Colette)(titigil pareho sa harapan ng “pinto”; kakatok si Jefferson; lalabas si Martin)

Martin: (halatang nagulat) Oh, Brod! Colette! Bakit?

Jefferson: Hindi ka pa nakabihis?

Martin: Bihis? Hindi naman ako uma-attend ng prayer meeting! Sina Mama at Daddy, oo.

Jefferson: Bakit hindi ka um-attend? Di ba sabi sa Bible “not forsaking the assembling of ourselves together”?

Ang Tunay na Pagpapasalamat: Ang Pasasalamat Hindi Lang Isang Araw

giving thanks

by Ellen Vaughn

Kailan lang ay nakarinig ako ng isang kwento tungkol sa dalawang batang lalaki na na-stranded sa dagat. Bigla pagkatulak nila palayo, ay nahuli sila ng malakas na agos. Dinala sila nito palayo at palayo mula sa mga pamilyar na mga boses ng mga tao sa beach.

Pagkatapos ng isang oras, mga ilang milya na sila mula sa pangpang na walang pagkain, tubig, maging mga pampatagal ng buhay, at komunikasyon. Mga ilang oras pa bago maisip ng mga tao na sila’y nawawala.

Noong una nilang gabi sa bukas na dagat, ang lamig ng hangin ay bumaba sa below freezing degree. Doon sa bangka ay nakahiga silang ginaw-na-ginaw at takot-na-takot. Ang isang araw ay naging linggo na, at ang pag-asa nilang mabuhay ay halos mawala na. Lumipas ang mga araw na kanilang pinag-uusapan ang kanilang mga pinakamagagandang alaala, mga matatalik na kaibigan, at paboritong pagkain: banana split at Mountain Dew. Nanigas ang kanilang mga dila sa uhaw, at nanuyo ang kanilang mga bibig. Sa ika-anim na araw, umukit sila ng mensahe ng pamamaalam sa mga minamahal sa bangka at hinintay ang kamatayan.

Ngunit noong sumunod na umaga, sila’y gumising nang may bahag-hari. Habang sila’y lumulutang-lutang, isang agos ng tubig ay tumaas, dahilan upang makakita sila ng isang sasakyang malapit sa kanila. May dalawang mangingisda roon—isang balabas-saradong kapitan at kasama nito: “mga anghel,” na tinawag di naglaon ng mga bata sa mga ito. Tinulungan sila ng mga lalaki mula sa kanilang bangka, binigyan sila ng tubig, at ibinalik silang ligtas.

Ngayong Thanksgiving, hindi ko maialis sa isip ko ang kwento ng dalawang batang ito. Ang mga handa sa aating lamesa ay mga simbolo ng mga pagpapalang dakila ng Diyos sa buong taon. Mayroon kami ng lahat ng aming kailangan, at higit pa. At kontra sa mga desperadong mga batang ito na-stranded sa dagat, kami ay mainit at ligtas. At oo, kami’y mapagpasalamat.

Ngunit isipin niyo na lamang kung ano magiging ang Thanksgiving namin kung nadala kaming palutang-lutang sa karagatan—malamang papangarapin din naming maligtas at matutuwa kung ganoon nga ang mangyari. Ang aming pasasalamat ay aapaw, umaapaw na kami’y napapaluha na, natatawa, may lubos na ginhawa, at ligaya. Sila na nailigtas mula sa gutom ay mapagpasalamat sa pagkain sa paraan na ang laging kumakain ay hindi.

At halata din naman ito sa ating ispiritwal na bahagi. Sila na talagang nakita ang kalakihan ng kanilang kanilang kaligtasan ay umaapaw sa pasasalamat sa biyaya ng Diyos. Kinakain nila ang Salita ng Diyos at hindi sila mabusug-busog rito. Gusto nilang sabihin sa lahat ng tao kung gaano sila naging ligaw noon at natagpuan ni Jesus. Sobrang ligaya nila. Hindi nila matapos-tapos na isipin kung gaano sila kamahal ng Diyos at niligtas sila mula sa ispiritwal na kamatayan, at gusto nila na maligtas rin ang kanilang mga kaibigan.

Pero ano namang balita sa atin na nasa ligtas na kalsada ng pananampalataya sa ngayon? Kaya ba nating umupo sa mesa ng Pasasalamat at maging ganito ka-wild sa pagpapasalamat?

Oo. Ngunit para magawa ito, kailangan nating malaman kung ano ba talaga ang pagbibigay-pasalamat.

 

Ang Layon ng Ating

Pasasalamat

May dalawang uri ng pasasalamat: ang isa ay pumapangalawa, ang isa ang pinakapangunahin. Ang pumapangalawang uri ay pasasalamat para sa mga pagpapalang natanggap—ang mga unang bagay na pumapasok sa harap ng mesa ng Pasasalamat: buhay, kalusugan, tahanan, pamilya, kalayaan, mga kaibigan, pagkain. Ito ay isa nang pag-iisip ng pagpapahalaga sa lahat ng mga mabubuting kaloob, malaki man o maliit.

Tinawag ito ng 19th century na mangangaral na si Jonathan Edwards na “natural na pasasalamat.” Maganda ito—ngunit mahirap itong dumarating kapag masungit ang buhay sa atin. Sinasabi ni Edwards na kung mahal natin ang Diyos dahil lang sa mga binibigay Niya sa atin, ang ating pagmamahal ay nagsisimula sa maling bahagi.

Ang isa pang uri ng pasasalamat ay tinatawag ni Edwards na “mabiyayang pasasalamat”—pasasalamat hindi para sa kung anong binibigay ng Diyos sa atin, ngunit sa kung sino Siya. Ito ay tungkol lahat sa Kanya at pagtataas sa Kanyang kabutihan, pag-ibig, kapangyarihan, at biyaya, anumang tanggapin natin. Ang ganitong uri ng pasasalamat ay isang tunay na katunayan ng presensya ng Banal na Ispiritu sa buhay ng isang tao, at ito’y lumalabas sa gitna ng hirap o sakit. Makikita natin ito sa hindi natitinag na pahayag ni Job: “Kahit na ako’y patayin Niya, magtitiwala pa rin ako sa Kanya” (Job 3:15).

Ang apostol Pablo ay umaapaw sa ganitong klase ng pasasalamat. Kapag pinagbabantaan ng kamatayan, na kadalasan ay nangyari, nagsasabi siya ng mga bagay tulad ng, “Sige! Ang mamatay ay pakinabang!” Kapag nanatiling buhay, okay pa rin: “Para sa akin, ang mabuhay ay si Kristo!” (Filipos 1:21) Hindi siya mapigilan, puno ng pasasalamat at kapayapaan at kaligayahan, hindi sa dahil sa kung anong mayroon siya, kundi sa kung Sino na kanyang nakilala.

 

Ang Pinagmumulan ng Tunay na Pasasalamat

Sila na puno ng mabiyayang pasasalamat ay umaapaw na parang fountain. Sila ay umaapaw sa kaligayahan, pagsamba at misyon. Sa paraan na sila’y nabubuhay at sa mga salitang kanilang ibinibigkas, ang mga mapagpasalamat na mga mananampalataya ay nagpapatotoo sa Isa na naligtas sa kanila. Walang makakapigil sa kanilang pumunta sa kung saan sila itinuturo ng Diyos, kung saan may pangangailangan.

Ang beverage dispenser ay isang halimbawa na lumalarawan sa aking buhay. Kahit na gaano ko kaalam na dapat akong “manatili kay” Kristo, tulad ng sinabi Niya (Juan 15:5), ako’y madaling naaalis mula sa saksakan. At narito na naman ako, nagpapawis na dinadala nang mag-isa ang dalahin kaysa na umapaw sa bagong kapangyarihan ng Ispiritu.

Ngunit paano tayo mananatiling “nakasaksak”?

Aking natagpuan na ang gustuhing pasasalamat ng puso ay susi para sa totoong pagbabago. Ang ating ispiritwal na kapangyarihan ay naka-depende sa bawat sandali na pakikipag-ugnayan sa Panginoon. At nabubuo natin ito sa pamamagitan lamang ng pasasalamat sa Kanya sa lahat ng bagay (Efeso 5:20), hindi lang sa kung anong ibinibigay Niya, kundi sa kung sino Siya. Ating sinasanay ang presensya ng Diyos sa pamamagitan ng pasasalamat para sa kanyang di-kapani-paniwala at mabiyayang katangian.

 

Ang Kwento ng Ating Kaligtasan

Ano ang naging dahilan para maging ganoon na lamang magpasalamat si Pablo? Ito ang dahilan: naalala niya ang kanyang kaligtasan. Sa buong buhay niya, sa bawat oras na ikaw ay lumingon, sinasabi niya ang kanyang pagkakakila kay Jesus. Si Pablo ay dating naging mayabang na Pariseo, puno sa kanyang sarili, puno ng kayabangan sa kanyang mga relihiyosong mabubuting gawa. Itinumba siya ni Jesus sa lupa mula sa kanyang mataas na kabayo sa daan patungong Damasko. (Mga Gawa 9:4) Binulag siya ng liwanag ni Kristo; niligtas siya ng pag-ibig ni Jesus.

Alam ni Pablo na siya ay iniligtas. Tinawag niya ang sarili na “pinuno ng mga makasalanan” (1 Timoteo 1:15) at itinaas ang himala ng pagkakaligtas mula sa kasalanan at ispiritwal na kamatayan. Umaapaw sa pagpapasalamat sa napakadakilang kaligtasan, kanya laging inalala kung ano ang ispiritwal na gutom na noon ay mayroon siya. At kaya, sa natitira niyang buhay, siya ay totoong mapagpasalamat sa biyaya.

Ang manunulat na si Elie Wiesel, isang taong nakaligtas mula sa Holocaust at nabuhay sa kadiliman sa Auschwitz, ay minsang nagsabi na “walang iba ang mas may kakayahan ng pasasalamat kaysa sa kanila na nakatakas mula sa kaharian ng kadiliman.” Sa biyaya ng Diyos, ang mga mananampalataya ay nakatakas mula sa kaharian ng gabi pupunta sa kaharian ng Liwanag. Mas madalas nating maalala ang dakilang kaligtasang ito, mas lalong magiging madalas ang ating pasasalamat na parang isang hindi mapipigil na bukal.

Ngayong Thanksgiving, sa aming tahanan, aming ililista ang mga partikular na mga bagay na aming ipinagpapasalamat—kahit ano mula sa basketball hanggang sa aming alaga hanggang sa pagkain hanggang sa mga kaibigan at pamilya. Ang ganitong klase ng pasasalamat ay mabuti.

Ngunit ang radikal na pasasalamat ang pinakamaganda. Ito ay dumarating sa tuwing tayo ay palibot ng mesa at nagsasabi ng mga kwento ng kung paano tayo iniligtas ng Diyos mula sa tiyak na kamatayan. Ating aalahanin kung paano tayo naging mahirap spiritually, sira-sira, at gutom—at kung paanong ang isang mabiyaya at maawain na Diyos ay natagpuan at nailigtas tayo. Pagkatapos ay dadaloy ang tunay na pagpapasalamat—binabaha ang ating mga buhay at binubuhos sa iba.

Isinalin ni Elijah Abanto mula sa artikulong “Radical Gratitude: Thanksgiving Isn’t for One Day Only,” In Touch®, November 2006, pp. 18-21.

Salamat sa Diyos! Pagpapakita ng Pasasalamat sa Paraan ng Biblia

sticky note

by Charles F. Stanley

Isipin mo ang huling beses na ikaw ay nanalangin. Ang iyo bang pakikipag-usap sa Ama ay mas nakatuon sa iyong mga pangangailangan at kahilingan? Gaano karami sa iyong mga panalangin—o gaano kakaunti—ang iyong binibigay sa pagpapasalamat sa Diyos para sa kung sino Siya at kung anong ginagawa Niya?

Sa Awit 92:1 ating nababasa, “Mabuti na ikaw ay magbigay-pasalamat sa Panginoon.” Sa ibang salita, ang pagpapakita ng pasasalamat sa Kanya ay may pakinabang. Pero itatanong natin, “Pakinabang kanino?”

Una sa lahat, ang Diyos mismo ay natutuwa tuwing nagsasabi tayo ng pagpapahalaga. Ang mga ekspresyon ng pasasalamat ay nagluluwalhati sa Kanya at nagpapakita na ating kinikilala ang pinanggagalingan ng ating mga pagpapala.

Pangalawa, ang mga taong nakakarinig sa ating nagpapasalamat sa Diyos ay nagsisimulang makita kung gaano kamahal ng Diyos ang Kanyang mga anak at ginagawa maging ang mga mahihirap na sitwasyon para sa ating kabutihan. (Roma 8:28) Sa ganitong paraan, ang di-nananampalatayang pamilya, katrabaho, kaibigan, at mga kakilala ay magsisimulang isipin, Kung ang Diyos ay ganito gumawa sa iyong buhay, magagawa Niya rin kaya sa akin? Ang ating papuri ay maaari ding magdala sa kanila sa konbiksyon tungkol sa kanilang kakulangan sa kanilang Manlilikha at kanilang pangangailangan para sa Kanyang kapatawaran at kaligtasan.

Sa totoo lang, isang biblikal na prinsipyo na sa tuwing ang Diyos ang totoong pokus natin, anuman ang ating ginagawa sa Kanya o para sa Kanya ay natatapos sa pagpapala sa atin. Siyempre, dapat nating bantayan ang ating mga maramot na mga intensyon kapag inaalayan natin Siya ng papuri—ang pagbibigay para makatanggap ay hindi isang dalisay at matapat na motibo na nakikitang kalugud-lugod sa Panginoon. Ngunit ang ating totoong pagpuri at pagpasalamat ay magreresulta sa pitong kapakinabangan.

1 Ang pagpupuri at pagbibigay-pasalamat ay muling nag-aayos ng ating pokus. Kapag sinimulan nating magpuri sa Panginoon, naaalala natin na ang buhay ay naka-sentro sa Kanya—hindi kabaligtaran. Ang pagpapakita ng ating pasasalamat ay maaaring magbalik ng ating kamalayan na tayo dapat ay nasa patuloy na pakikisama sa ating Manlilikha.

2 Ang pagpapasalamat sa Diyos ay nagpapaalala sa atin ng ating pag-asa sa Kanya. Ang pagpapasalamat sa Kanya ay napapaalala sa atin na ang mga pagpapalang ating ine-enjoy ngayon ay dahil lamang sa Kanyang kabutihan at ginagawa tayong may kamalayan sa kung gaano natin Siya kakailangan.

3 Ang pag-aalay ng papuri ay nagbubunga ng kalayaan mula sa pagkabalisa. Kapag nagsimula tayong magpasalamat sa Kanya, nagkakaroon ng magandang epekto ito sa ating mga katawan—ang ating pag-iisip ay nagbabago, at ang mga emosyon ay nagiging kalmado. Naniniwala akong imposible na manatiling hindi mapalagay habang nagpupuri sa Diyos.

4 Ang pagpapasalamat ay nagpapabago ng ating relasyon sa Panginoon. Ang pagpuri sa Diyos ay nagpapalalim ng ating personal na relasyon sa Kanya.

5 Ang pagpapasalamat ay nagpapadalisay ng ating ispiritwal na pakiramdam. Ang ating pagkaunawa sa kung sino Siya, kung paano Siya mag-isip, at iba pang malalalim na bagay Niya ay mapapatalas.

6 Ang pasasalamat ay nagpapalakas ng ating pananampalataya. Habang tayo’y nagpapasalamat sa Panginoon, ang ating mga iniisip ay napupunta sa kung paano Niya sinagot ang ating mga panalangin, pangangailangan, pinrotektahan tayo, at gumawa sa ating buhay. Mas lalago ang ating pananampalataya upang lalo Niya tayong magamit sa darating na panahon.

7 Ang pagpuri sa Diyos ay nagpapaligaya sa ating mga ispiritu. Kapag patuloy tayong nagbibigay-pasalamat sa kanyang mga pagpapala, nakakaranas tayo ng malalim at walang-katulad na ligaya.

Kapag palagi tayong nagpapasalamat sa Kanya, tayo ay nagkakaroon ng mas malinaw na larawan ng Kanyang katangian at Kanyang kinalaman sa ating mga buhay. Ang resulta, tayo mismo ang mga nakikinabang sa papuring ibinibigay natin sa Kanya. Ang tanong ay, Paano nating mabibigyang-pasasalamat ang Diyos?

 

Malamang bawat isa sa atin ay nakapagsabi na ng, “Thank you, Lord!” pagkatapos matanggap sa trabaho, makakuha ng mataas na exam. Ngunit mas marami pang itinuturo ang Biblia tungkol sa pagbibigay-pasalamat sa Diyos. Halimbawa, sabi ng Awit 92:1, “Mabuti… na umawit ng mga papuri sa Iyong ngalan, O Kataas-taasan”. Mahalaga na kapag tayo’y nagbibigay-papuri sa Panginoon na makita ang kahalagahan ng paggamit ng Kanyang pangalan. Walang mali sa pagtawag sa Kanya bilang “Diyos,” ngunit ating nakakaligtaan ang lalim at kayamanan ng kung sino Siya hangga’t hindi natin nakikita ang kagandahan ng Kanyang maraming-marami pang pangalan sa Kasulatan. Magsimula sa paggamit ng Jehovah (“ang magpakailanman,” “ang isang nabubuhay,”) at Elohim (“ganap sa katapatan,” “walang hangganan ang kapangyarihan”), at purihin Siya sa kung anong pinapakahulugan ng mga pangalang ito.

Isa pang paraan ng pagpuri sa Kanya ay sa pag-awit ng Kanyang mga papuri. Naniniwala ako na kaya binigay ng Diyos ang musika unang-una para Siya’y purihin. Kapag tayo’y umaawit, dapat ay buong puso, sa kongregasyon man o sa choir, hindi lang mekanikal—at buong atensyon. Pwede mong sabihin, “E hindi ko naman kaya.” Kaya mo! Kapag itinataas mo ang iyong boses sa pagpuri sa Kanya, hindi mo kailangan mag-alala sa opinyon ng sinuman sa iyong mga kakayahan. Hindi ka nagpe-perform kapag sinasamba mo Siya sa isang kanta; ikaw ay nagpapakita ng pasasalamat at pagmamahal sa iyong makalangit na Ama.

Isa pang paraan ng pagpapakita ng pasasalamat sa Kanya sa pamamagitan ng paglakad nang matuwid sa harap Niya. Paulit-ulit na sinasabi sa atin ng Bibliya na tayo ay dapat na maging banal dahil ang Panginoon ay banal. (Levitiko 11:44; 19:2; 20:7) Maaari mong isipin na imposible ito para sa atin na gawin. Ngunit alalahanin, si Satanas ay isang manlilinlang (Juan 8:44), at sinusubukan niyang dalhin sa maling paniniwala ang mga mananampalataya sa isiping ito: Sinabi nga siguro iyan ng Diyos, pero alam Niyang iyon ay imposible. Hindi naman talaga ito ang ibig-sabihin Niya. Sa tingin mo ba ay kasanayan na ng Diyos na magsabi ng mga bagay na hindi talaga Niya ibig-sabihin? Ang Diyos ay katotohanan, at imposible sa Kanya na magsinungaling. (Juan 1:14; 14:6)

Sa ating mga sarili, talagang hindi natin kayang magpakabanal, ngunit sa sandali ng ating kaligtasan, ipinadala ng Diyos ang Banal na Ispiritu para manahan sa atin at mabuhay ng banal na buhay ni Kristo sa pamamagitan natin. (Galacia 2:20) Samakatwid, ang pag-akto bilang santo ay hindi isang aksyon ngunit isang ugali ng puso. Tayo lagi ang may huling pagpili sa kung ano ang mangunguna sa ating mga aksyon—kung ang “laman” o ang Banal na Ispiritu. Sa tuwing hinahayaan nating tayo ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng Ispiritu, ating nasasagawa ang utos ng Diyos na maging banal, na nangangahulugang maging hiwalay para sa banal na pamumuhay.

Isa pang paraan upang makapagpasalamat sa Diyos ay sa pamamagitan ng pagbibigay nang buong-galak at mapagkaloob. (Mateo 10:8; 2 Korinto 9:7) Kapag tayo’y totoong mapagpasalamat, ibabahagi natin ang kung anong mayroon tayo. Sa kabilang dako, kapag tayo’y makasarili, mas gugustuhin natin na ipunin ang lahat para sa ating mga sarili. Hindi man natin kayang ibigay lahat, ang pagiging mapagkaloob sa bawat isa at ikasusulong ng Kanyang Gawain ay sapat na.

Kadalasan ay mayroon tayong tendency na maging mga magagaling na tagahingi at magagaling na tagatanggap; tuwang-tuwa pa tayong magsabi ng mga talatang magpa-palakas-loob sa atin na humiling sa Panginoon (Mateo 7:7-11’ 21:22); ating sinasaulo ang mga bahagi na nagsasabing ibibigay Niya ang lahat ng ating kailangan (Filipos 4:19; Roma 8:32). Hindi rin di ba dapat tayong maging excited na magpasalamat sa mapagmahal at dakila nating Panginoon, na tumubos sa atin, na nagpatawad sa atin, na nagbigay sa atin ng buhay na walang-hanggan, at na bawat isang araw ay nagbibigay pagpapala sa atin? Huwag tayong maging guilty sa kung anong pwedeng maging pinakamalaki nating kasalanan: ang hindi natin pagpapasalamat sa Diyos. Oo, dalhin natin sa Diyos ang ating mga kahilingan, ngunit sinasabi rin sa Filipos 4:6 na may: “pagpapasalamat!”

Hindi napapagod ang Ama na tayo’y pagpapalain—o makarinig ng ating papuri. Tulad ng Awit 150, na bagaman may 6 na talata lamang, ay nagpupuri sa Diyos nang 13 beses, pag-apawin mo ang iyong pasasalamat! BD

TIPS: 1) Subukan mong isulat ang iyong mga pananalangin sa isang journal sa loob ng pitong araw, mag-focus sa iyong mga pasasalamat. 2) Gamit ang Genesis 22:14 at 35:11, magsimula ng isang listahan ng mga pangalan ng Diyos at isulat kung paano naging totoo ang pangalan iyon sa iyong buhay.

Isinalin ni Elijah Abanto mula sa artikulong “Thank God! Showing Gratefulness the Biblical Way,” In Touch®, November 2006, pp. 6-10.

Mercy’s War by Jon Foreman

God is not silent, nor is He dead, as many unbelievers of Him say. He still fights, He’s still in a war, but in a different kind of war. The weapon He uses today are not swords and guns, but mercy, shown in the love displayed by our Lord Jesus. Jon Foreman’s writing prowess here is at its best and masterpiece-like state.

I was looking for excuses
And You offered me my soul
In the name of all my weakness
In the name of rock and roll
By His sickness I am healed
Because they broke You, I am whole
O the wonderful blood of Jesus

I went looking for the fig leaves
And You asked me what they’re for
I was building up a wall
And You offered me a door
I was hoping for silver spoons
When You handed me a sword—
O the wonderful blood of Jesus!

Maker is unmade
Love succumbs to hate
Life himself is slain
Is death the only way?
Is death the only way?

I went looking for religion
Absolutely not a friend
I went looking for ways out
And You showed me the way in
I went looking for a ghost
And instead I found a Man—
O the wonderful blood of Jesus!

Felt like I was at the end
Felt like giving up on life
I talked about Your mother
And denied You once or twice
I plucked out Your beard
Put a sword into Your side—
O the wonderful blood of Jesus!

Life and love are atoned
By the blades of all our swords
We cut the final cord
But this is mercy’s war.

I was chasing after safety
When my world went up in flames
I watched all my defenses
Washed like ashes down the drain
I thought You were a stranger
But You called me out by name—
O the wonderful blood of Jesus!

Your wounds were gaping open
I couldn’t recognize You at first
All I had to offer
Was an insult or a curse
The blood dripped down like poison
On the nauseated earth—
O the wonderful blood of Jesus!

This is mercy’s war

This is mercy’s war

This is mercy’s war
O the wonderful blood of Jesus!

“Mercy’s War” is from The Wonderlands: Dawn EP, released 2015. © Atlantic/Lowercase People Records.

Your Love is Strong by Jon Foreman

These lyrics has been a favorite of those listening to Jon Foreman in his aftershows. This piece shows the powerful love of God for us, displayed by what He’s done and is doing for us now, and what He’ll do for us. This is a combination of the Lord’s model prayer and the discourse on needs.

Heavenly Father,  You always amaze me
Let Your kingdom come in my world and in my life

Give me the food I need
To live through today

And forgive me as I forgive
The people that wrong me.
Lead me far from temptation
Deliver me from the evil one.

I look out the window
The birds are composing
Not a note is out of tune
Or out of place

I walk to the meadow
And stare at the flowers
Better dressed than any girl
On her wedding day.

So why should I worry?
Why do I freak out?
God knows what I need
You know what I need.

The Kingdom of the Heavens
Is now advancing
Invade my heart
Invade this broken town.

The Kingdom of the Heavens
Is buried treasure
Would you sell yourself
To buy the one you’ve found?

Two things You told me
That You are strong
And You love me
Yes, You love me

Your love is, Your love is
Your love is strong
Your love is, Your love is
Your love is strong!

Our God in Heaven
Hallowed be Thy name
Above all names
Your kingdom come
Your will be done

On earth as it is in Heaven
Give us today our daily bread
Forgive us weary sinners
Keep us far from our vices
And deliver us from these prisons!

“Your Love is Strong” (based on Matthew 6:9-13, 25-31) is from the Spring EP, released 2008. © Atlantic/Lowercase People Records.

Year-End Thoughts: Second Chances

God_of_second_chances

This Sunday, we had a whole day service dedicated to prayer and fasting. The first prayer time was individual, so I had the time of coming to God alone. And I laid down myself before Him, one thing dawned on me. After that time of prayer, there was the sentences recitation, congregational singing, offering, choir, message, then rest, then singing, and giving of praise testimonies. After that another time for prayer, and this time it was by group. I led the Young Men’s group and as we prayed, one thing dawned on me.

Second chances.

I am thinking of that even as of this moment. I have done a terrible thing in God’s sight and have done terrible things in His sight in the past, and every time I could only cry and beat my chest and bow my head in shame before Him. I remember my sins, my shortcomings, and all I could do is ask forgiveness and mercy, because I think I couldn’t continue on.

But then there was this moment. This moment that after prayer, you’re still existing. I’m still existing. Despite the “death-worthy” deed done (Romans 6:23, “For the wages of sin is death”), I’m still here, typing these words. Living. Continuing on.

Second chances.

I’ve done good things this year. I’ve done terrible things this year, also. And however I wanted to, I couldn’t erase those. But as I think that God is still giving me the coming year 2015 to continue on, I realize that He is giving me a second chance. I don’t believe the quote that “man deserves a second chance.” No. We don’t deserve it, sinful and rebellious and skeptical creatures that we are. But I believe we need it.

And thank God He gives us a second chance. And a third. And a fourth.

Lord, help me not to abuse the second chances you give me. By Your grace. By Your power.