Rejoice with Them That Rejoice (How True Friendships Develop)

As unusual for a man it may be, noong kabataan ako ay mahilig ako sa drama sa telebisyon. Kasama ang aking ina, sinusubaybayan namin ang mga ito palagi at kadalasan ko pang naikukwento sa iba. Alam natin na kadalasan ang mga dramang ito ay puro mga love stories, o mga kwento daw ng pag-iibigan ng isang lalaki at isang babae at mga taong humahadlang o sumasang-ayon rito. Ang punto ko rito ay, sa inyong obserbasyon, paano sumisibol sa mga bida ang sinasabi nga nilang “pag-ibig”? Simple lamang ang sagot: kasi nung masaya yung isa ay nakisaya rin ang isa; at nung malungkot tong si isa ay dumamay yung isa. Hindi ba, tama?

Sino ang mga naging kaibigan ni Jang-geum sa Jewel in the Palace? Si Yeon-Sang, si Jang-Deok, si Shin-Bi, … si Kapitan Min. Iniisip ko kung ano ang dahilan? Si Yeon-Sang dahil, nung malungkot at masaya siya, nandyan si Jang-geum sa tabi niya. Si Jang-Deok, dahil naiintindihan niya ang galit ni Jang-geum sa mga umapi sa kanya. Si Shin-Bi, dahil naniniwala siya kay Jang-geum kahit na ang paligid niya ay suspisyoso sa motibo ng ginagawa nito. At si Kapitan, dahil kapag malungkot o masaya si Jang-geum, ay ganun din siya … sa ibang salita, nakikiramay siya. Ang ganitong senaryo ay hindi na kakaiba kahit sa ibang mga drama, Tagalog o English o Korean o Japanese o Mexican man yan. At hindi na rin ito kakaiba sa totoong buhay.

Kaya nagtataka ako kung bakit kaya sa ngayon ay hindi ganito ang ginagawang prinsipyo sa mga magkakaibigan. May alam akong mag-asawa kung saan ang lalaki ay wala nang ginawa sa kanyang asawa kundi gawing katatawanan sa harap ng ibang tao, habang ito’y kitang-kitang naiirita at nagagalit. May alam akong magkaibigan na kapag lumapit yung isa at sinabi na mayroon siyang problemang mabigat, ay sasabihin nung kaibigan, “Ano ba yan, huwag mo nang intindihin yan!” at sasamahan pa ng biro na hindi ikinatutuwa nung may problema. O kaya naman ay aasarin sa harap ng ibang tao. O kaya naman ay kapag masaya yung kaibigan dahil mataas yung exam niya ay lolokohin at sasabihan ng, “Eh, nangopya ka lang kasi!” kaya sira na agad ang ispiritu niya. Iniisip ko kung saan sa Bible nila nakuha ang ugaling iyon.

Ang nakakatawa pa rito (tinatawanan ko na lang dahil hindi ko naiintindihan kung bakit ganito) ay ang dahilan kung bakit na-in-love yung babae dun sa kanyang asawa ay dahil ipinagtanggol nito siya nung may nang-away sa kanya; kaya naging magkaibigan yung dalawa ay dinamayan yung isa noong malungkot ito. Kaya naging kaibigan ng isa ang kanyang kaibigan dahil noon ito lamang ang taong hindi nang-aasar sa kanya. At dahil na rin kapag masaya yun isa, tanging yung taong ito ang nakisaya sa kanya. Nakalimutan na kaya nila ang nakaraan?

Isa sa mga unang talatang nalaman ko mula sa Biblia ay ang Romans 12:15: “Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.” I know that deep within me (at alam ko sa loob-loob niyo rin) that this command is right, pero iniisip ko kung bakit ito iniutos ni Jesus sa atin. Kung babasahin mo ang kasulatan, almost always kabaligtaran ng natural na reaksyon ang utos ng Panginoon. Tingnan mo na lamang yung naunang talata, verse 14: “Bless them which persecute you: bless, and curse not.” Kapag inuusig ka, dapat ay pagpalain mo sila. Sa verse 12, “patient in tribulation”—maging pasensyoso sa gitna ng pighati. “Love your enemies.” Basahin niyo ang buong chapter 5 ng Matthew at makikita niyo ang mga “bali-baligtad” na prinsipyo ng Salita ng Diyos. Ngunit pagdating sa talatang binasa natin kanina, ay iba ang utos—kung ano ang nararamdaman nung isa, yun din dapat ang nararamdaman natin: makisaya sa mga masaya, at makiiyak sa mga umiiyak. Siguro ay nasanay na tayo sa “bali-baligtad” ng Kasulatan at nakakaligtaan na natin ang mga “pare-pareho” nito. Mas madaling mainis o magalit kapag may masaya, at mas madaling mang-asar at magpatawa kapag may malungkot. Ngunit ang kasulatang ito ang nagsasabing, “Mali ang reaksyon mo! Nakita mong masaya, maging masaya ka rin! Nakita mong malungkot, bakit hindi ka rin maging malungkot para sa kanya?” Kakaunti lamang ang tao (maaari ko pa ngang sabihing Kristiano) ang sumusunod sa prinsipyong ito. Para sa inyo na ginagawa ito, saludo ako sa inyo, at alam kong saludo din sa inyo ang Diyos!

Sa kabila ng ating pagkukulang (o pagtupad), mahalaga pa ring maunawaan at sundin natin ang sinasabi ng talatang ito:

 

Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.

 

“Rejoice with them that do rejoice.”

 

Hindi ko na kailangang sabihin ito (alam na alam niyo na ang sitwasyong sasabihin ko), ngunit para sa kapakanan ng nais kong ipunto, ay babanggitin ko na rin. Naranasan mo na bang “tablahin,” “soplahin,” kapag masaya ka? Pagdating mo sa eskwelahan ay kitang-kita sa mukha mo ang sigla, ang aliwalas sa iyong mukha—halatang masaya ka. … Hanggang sa may magsalitang kaklase mo at magsasalita ng, “Wala na bang bukas? Bakit ngiting-ngiti ka diyan?” At kahit na hindi naman seryoso ang pagkakasabi nito, ay hindi ito nakakatuwang pakinggan. Kaya naman ang sayang nararamdaman natin ay mapapalitan ng walang kapantay na inis kung saan sisigaw ka nang malakas, “Bakit! Ano’ng pakielam mo?!” Kung saan tutugon ang nang-asar at doon na magsisimula ang walang mintis na awayan.

It’s because ang isang mahalagang prinsipyo ng Biblia ay hindi nasunod: kung masaya ang isang tao, dapat tayong makisaya. Mahirap ba yon? Sasabihin natin, “Hindi.” Aminin na natin, sa totoo lamang ay mahirap. Yun ang natural na maging reaksyon ng makasalanan nating laman na nagnanais na idamay ang ibang tao sa kamiserablehan natin. Dagdag pa ang simple at maliit na inggit sa ating puso.

Resulta din ito ng pamilyaridad. Alam na alam nating ganitong bagay ang nagpapasaya sa kanya, at dahil sa makasalanan nating laman na nagtutulak sa ating sirain ang magandang sitwasyon, ay ibubulalas na natin ang walang kapantay na matatatalas at nakakainis na salita. Ito kasi ang nasa isip natin: Kaya lang naman siya masaya kasi ganito, at pag ginanito ko na yan, wala na. Kaya tinetesting natin, at nagtatagumpay tayo!

Kaya siguro maraming gustung-gustong lumapit kay Jesus: dahil kaya Niyang makisimpatya. Nung inutusan Niya ang pitungpu na humayo at mangaral (Luke 10:1), at nung bumalik ito nang may kasiyahang nagsasabing, “Panginoon, sa inyong pangalan ay nakapagpapalayas kami ng dyablo at nakapagpapagaling kami nang may sakit!” (v.17) Kung tayo malamang si Jesus, isasagot natin, “Ows, baka kunwari lang yun!” (Ilan sa inyo ay natatawa na, dahil totoo. Kahit ako, natatawa rin!) Ngunit, hindi. Ano ang sinagot ni Jesus? “I beheld Satan as lightning fall from heaven.” (v.18) Pinalakas Niya ang loob ng mga ito! Tingnan pa natin ang idinagdag Niya: “Behold, I give unto you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you.” (v.19) Aba, ang taas-taas na siguro ng mga ispiritu ng Kanyang mga alagad! Ngunit may idinagdag Siya: “Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits are subject unto you; but rather rejoice, because your names are written in heaven.” (v.20) Alam niya kung saan dapat Niyang ilagay ang isang paalala, o kung kailan Niya ipupunto ang ‘maliit’ na mali sa kasiyahan ng mga ito. Pagkatapos makikita mo rito ang personal na pagtulad ni Jesus sa damdamin ng Kanyang alagad: “In that hour Jesus rejoiced in spirit, and said, I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight” (v.21, sa akin ang emphasis). Naging masaya rin Siya, at nagpasalamat pa ang ating Panginoon sa Ama para sa mga alagad Niyang ito. Kung ganito lamang tayo!

 

“Weep with them that weep.”

 

Kung mahirap na siguro ang pakikisaya sa isang taong masaya, higit pa ang makilungkot. … Teka … hindi lang pala makilungkot. Ano’ng sabi? Weep. Alam niyo ba ang ibig sabihin ng weep? Lumuha. Hindi, higit pa roon, umiyak. Hindi, higit pa roon, tumangis. Tumangis. Hindi lamang ito pagiging malungkot ng hitsura, hindi lamang pagluha, hindi lamang pag-iyak, … kundi pagtangis. Ang ibig-sabihin, ay gawin mong damdamin mo rin ang lungkot na nasa puso noong tao.

Oo, alam ko, punung-puno na nga ng kalungkutan ang mundong ito, sasali pa ako? May sarili na nga akong mga problemang iniiyakan ko, kukunin ko pa ang kabigatan ng iba? Alam ng bawat isa iyon. Ngunit, alam niyo bang dito pumapasok ang tinatawag na pagse-share ng burden? Kapag sinabi niya ang kanyang problema, what should you do? I-share mo rin ang kabigatan mo! Nagre-resulta ito sa isang myutwal na damdamin—nadarama mo na rin (sa wakas!) ang kalungkutan ko. Maiisip ko, May nakakaunawa pala sa akin. May nagmamahal pala sa akin. Hindi pala ako nag-iisa. At kaya, ang mga relasyon ay tumitibay, ang pagiging totoo sa iba at sa sarili ay umiigting, ang mga ispiritu ay gumagaling.

Isa sa mga kapansin-pansing talata sa Bagong Tipan ay ang pinakamaikli nito: “Jesus wept.” (John 11:35) At alam niyo ba kung ano ang naging epekto nito sa paligid Niya? We could just imagine: hindi sila makapagsalita! Hindi nakapagsalita ang mga apostol, hindi nakapagsalita ang mga kapatid nung namatay na si Lazarus (sina Mary at Martha). Guess what, sino ang nakapagsalita? Ang mga Judio! “Then said the Jews, Behold how he loved him!” (v.36) Sigurado ako na bawat isa na nakakita sa eksenang ito ay hindi mapigilang matuwa (o ma-touch) sa ginawa ni Jesus. Pwede naman Niyang sabihin, “Para namang kayong ano! Hindi niyo ba alam na kaya Ko Siyang buhayin!” Kahit ipinaliwanag Niya rin ang Kanyang kayang gawin, hindi naman ito sa tonong ibinababa ang kalungkutan noong namatayan, kundi sinabi ito nang mapanalangin, at nakikiramay, nagbibigay-pag-asa. Bagay na nagtulak sa Kanyang maramdaman ang bigat ng loob ng Kanyang paligid at tumangis para kay Lazarus at sa mga taong kinapapagitnaan Niya. Dahil sa pangyayaring ito, nakita natin ang Jesus na kayang makisimpatya sa kalungkutan nating mga tao. Maiisip nating kung iiyak si Jesus para lang sa isang tao, hindi kaya posible rin na mamatay Siya para sa akin?

 

“Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep.” Ito ang nag-iisang sikreto sa paglinang ng pagkakaibigan. Mahirap ba? Nothing is hard if brought to the hands of our God. Bibigyan Niya tayo (kung hihingi lamang tayo) ng lakas sa Kanyang maging masaya pag may masaya, at malungkot pag may malungkot. At pangako, ang pagkakaibigan ng bawat isa ay titibay, lalago, sisigla.

Advertisements

So, God is My Partner… Saan?

where

Sa pera ba, sa trabaho ko ba, saan ba dapat?” tanong mo. Well, ang sagot lang diyan ay sa lahat-lahat ng iyong buhay. Lahat. Partner natin ang Dios sa lahat ng kaya mong maisip na mayroong kaugnayan sa atin.

Naging partner mo ang Dios sa kaligtasan: Siya ang napako sa krus, at tinanggap mo Siya bilang Tagapagligtas. Di ba partnership iyon? May mangyayari ba kung ang Dios lang ang gumawa? Oo, pwede Niya tayong iligtas nang sapilitan kung gugustuhin Niya pero hindi Niya gagawin iyon sa aspetong ito. Ginawa Niyang kailangan may gawin tayo para matanggap ang kaligtasan; sa gayon, ay partner na agad natin ang Dios sa kaligtasan pa lang.

Para may guide ka kung saan mo dapat maging partner ang Dios sa buhay mo, isipin ang bawat aspetong ito kung may naging bahagi ka sa mga ito:

1) Creation—may pakielam ka ba sa Kanyang mga nilikha, o binabalewala o sinisira mo pa?

2) Government—nakatunganga ka lang ba sa TV at pinapanood kung anong latest na corruption?

3) Community—may pakielam ka ba sa kalagayan ng paligid mo, o sarili mo lang ang iyong iniintindi?

4) Education—nag-aaral ka ba nang mabuti, o sinusuportahan mo ba  ang iyong mga anak sa pag-aaral?

5) Time—paano mo ginagamit ang oras mo?

6) Testimony—inaalagaan mo ba ang patotoo mo o wala kang pakielam sa tingin sayo ng tao?

7) Talents—ginagamit mo ba ang iyong kakayahan para sa Panginoon o nakatunganga ka lang sa isang tabi?

8) Treasure—iniisip mo ba ang Dios at Gawain Niya sa perang natatanggap mo?

Patron Saint of Rock ‘n Roll by Jon Foreman

Cry_of_the_Masses_WWW-VACHAL-CZ

“Rock ‘n Roll” people is a term used for the desperate sinners, the needy, the poor, the outcasts. Who is their patron saint? I believe that it is not the statues of Catholic saints, but the ones who profess Christ. We are the saints that should come to them and bring them to God. Jon Foreman laments that we are not being what we are supposed to be.

I saw the patron saints
Parade down city hall
I saw the patron saints
For the handsome, rich, and tall

I felt so out of place
Appalling and appalled
They all drew away
And there was no one left to call…

 

I stood and watched the parade
Crowded in the back
I couldn’t see a thing
Through the patriotic flag

The huddled masses and me
Disillusioned in the rain, wondering
What America means
When I feel so out of place…

 

Cause there ain’t no surrogate saviour for my soul
There ain’t no patron saint for rock and roll.

 

Sometimes I feel lonely
Devilish and old
As if my congregation
Were the bitter cold
And my hymnal
Feels like it’s got holes
Christ alone could save my soul!

There’s a park downtown
Where the homeless get ignored,
Where the church next door is a crowd
Singing blessed “Blessed are the poor,”
Where the mercedes drive away
Muttering, “druggies, drunks, and whores”
Where the bumper sticker displays
“My co-pilot is the Lord”…

 

But there ain’t no surrogate saviour for my soul
There ain’t no patron saint for rock and roll.

 

“Patron Saint of Rock ‘N Roll” is from The Wonderlands: Sunlight EP, released 2015. © Atlantic/Lowercase People Records.

 

Year-End Thoughts: Compassion for Others

tears in eyesThis year I found myself crying for several people.

For the unregenerate/unsaved. I’ve shared the gospel and the Word of God to several people this year, and all I desired and prayed for them was that they would be saved. But after months and months of teaching the Bible to them, they still haven’t responded. My uncle also who gave his time and spent his money for buying things for me when I was a child still couldn’t trust Jesus as his Savior and Lord. They must have been thinking that not believing God and what I said was my loss, but nothing could be more untrue. In reality, they are the ones who lose. I cry every time I bring them to God in prayer. Even at this moment, I feel myself at the verge of crying.

For two special people. One time I went to a far province in the country, and met two young men of a church there with whom I became burdened to disciple. With all my heart I taught them truths of Scripture and challenged them to live for God, and they responded positively. I left that province and returned home, praying that these two people would continue.

But now at this time I received news that they are once again struggling. It’s because their father, who was a professing Christian and member of that church, was still backsliding and drinking. Their mother was better, but they saw her not being faithful to church. Their older sister went to another province and was now involved with some foreigner guy they didn’t know. They seemed to so ashamed of their family that they were so ashamed of attending the church themselves. Every time I think of what happened to them, I couldn’t help but cry.

I was asking God, “Why are these things happening to them? Why couldn’t they be near to You as I am, experiencing this contented life with You?” But then I realized Jesus said something similar to these words, proving that He also experienced the same pain for others.

And it’s because of compassion. If I don’t have love for these people, I wouldn’t experience pain for what’s happening to them. That makes me pray for them continually, hoping that things will get better for them.

And that is one of the things I will not want to lose as this year ends and as the next year comes–compassion for others.