Are You a Ready Pen?: Discover the Joy of Writing

ALAM MO NA ‘TO. YUNG MGA PANAHON KUNG SAAN, TATAYO ANG IYONG TEACHER SA ELEMENTARY, HIGH SCHOOL O COLLEGE, KUKUHA NG CHALK, AT SUSULAT SA BERDENG BLACKBOARD. Alam mo na kung ano ang gagawin mo—kailangan mo nang kunin ang notebook mo, pati writing pen, … at of course, magsusulat ka. And you hate it. Greatly. Bakit ba kailangang magsulat? tanong mo. Of course, sasagot ka, Kapag hindi ka sumulat, bagsak ka sa magaling mong exam. And so palilipasan mo ang ilang libong taon ng pagsusulat ng kung anong isinulat ng teacher.

Sa inyong tapos nang mag-aral, you might be relieved na hindi mo na kailangang magtiis sa ganung klase ng pahirap. But, then, noong maligtas ka, nagpa-baptize sa church, um-attend ng Sunday School, tapos ng service, you were suddenly sur-prised—Ano, kailangan pa ring mag-take notes? miserable mong sabi. Well, yes, kailangan mo pa ring magsulat. And so continues the worst fairy tale of your life.

Ganito ba ang tingin mo sa pagsusulat? Isang pagsubok na dapat lagpasan? Isang pahirap na dapat tiisin sa makasalanang mundong ito? Nababanas ka pa nga kapag yung form sa pag-a-apply mo sa trabaho o kung ano man ay sobrang daming hinihingi. Pero kailangan eh, yun ang sasabihin mo. Mahirap ba sa iyo na tanggapin na parte ng buhay ang pagsusulat?

Kung alam mo ang buhay ni Jesus, baka nainggit ka pa sa Kanya: “Buti pa si Jesus, hindi nagsulat sa buong buhay niya. Nagsulat siya sa buhangin pa. Hayy.” Well, wala ngang nakatala sa Banal na Kasulatan na may sinulat si Jesus.

Kung ganito ang iyong nararamdaman, nasa terible kang sitwasyon. Itinatanggi mo sa iyong sarili ang kaligayahan ng pagsusulat sa iyong buhay. Lumalabas pa na hindi ka mapagpasalamat sa Diyos sa kakayahan mong sumulat. Besides, hindi nga nagsulat si Jesus, pero sinigurado Niyang ang mga tagasunod Niya ay nagsulat—hindi lang ng kaunting lecture, kundi ng isa o higit pa—higit pa!—na aklat. Si Pablo ay su-mulat ng mahigit sa 10 na libro sa New Testament, si Moises ay isinulat ang limang mahahabang libro ng Genesis, Exodus, Leviticus, Numbers at Deuteronomy ng Old Testament. Lalo ka pang mamamangha sa sumulat ng aklat ng Psalms. Throughout the ages, ang mga Kristiano ay tuwang-tuwa na kopyahin ang Bible (wala pang computer at printer noon). Sina Spurgeon, Matthew Henry, at lahat ng mga hinahangaan nating Kristiano ay nakapagsulat at least ng isang aklat. Besides, God really likes writing. Sumulat Siya ng 66 na aklat—ang mga aklat na bumubuo sa Biblia. God enjoys writing. Now, if you are a Christian, bakit hindi ka rin mag-enjoy sumulat?

Nadiskubre ko ang ligaya ng pagsusulat noong ako’y bata pa. Beginning from writing alphabet letters, ay natuto akong pagsama-samahin ang mga letra at bumuo ng mga salita, na naging mga pangungusap, na naging mga talataan (paragraph), na naging all forms of literature: nobela, maiikling kwento, essay, article, etc. (tulad ng binabasa ninyo) Kasama na rin dito ang pagte-take notes, pagfi-fill-up ng mga forms, at pagkopya. God has been gracious to me to give me a spirit of appreciation at kagustuhan na sumulat. Gusto mo bang maging kasiyahan mo na rin ang pagsusulat?

First, magpasalamat ka sa Diyos at naging marunong kang magsulat. Maraming mga tao ngayon na gustung-gusto na sumulat, but they can’t dahil hindi sila naturuan kahit ng mga basics. Alalahanin mo na kung hindi ka marunong magsulat, maraming mga oportunidad ang mami-miss mo sa buhay. Tingnan mo ang pagsusulat bilang isang regalo at pribilehiyo na ibinigay sa iyo ng Panginoon. Think of what your grades will be sa school kung hindi ka marunong magtake-notes at sumagot sa written exam. Isipin mo kung paano ka makakapag-apply sa trabaho kung hindi ka marunong magsulat. Isipin mo kung paano mo mapapasagot ang naging asawa mo kung hindi ka marunong magsulat ng love letter. Pagbulay-bulayan mo kung ano ang mawawala sa’yo kung hindi ka marunong magsulat. Kapag ganito, magkakaroon ka ng pani-bagong appreciation sa writing at yun na ang simula ng iyong “joyous writing career.”

Second, laging magdala ng papel at bolpen saan ka man magpunta. Literally! Through-out the day ay mayroon kang maririnig, malalaman, mababasa na gusto mo, and I’m very sure, hindi sapat ang makakalimutin mong memory. Kunin mo lang ang iyong “handy-dandy” pad at isulat ito with your great ballpoint pen. Maaari ka ring mag-sulat sa iyong spare time ng mga iniisip mo. This will be a very good exercise para malinang mo ang hilig mo sa pagsusulat. Hindi mahalaga kung mahaba o maikli, ang mahalaga nakapagsulat ka at tuluy-tuloy throughout the week.

Third, kunin ang bawat requirement na magsulat bilang isang magandang pagkakataon para i-exercise ang iyong kakayahang sumulat. There will be times na ire-require ka talagang magsulat, at hindi iyon maiiwasan, ayaw mo man o hindi, lalo na kung secre-tary ka o estudyante. Isipin na isa itong magandang pagkakataon upang malinang mo ang kakayahan mong magsulat. Hindi ka magsisisi kapag dumating ang panahon.

Fourth, itabi mo ang lahat ng mga isinulat mo at basahin mo sa isang convenient time. Baka magulat ka pa, “Aba, nakapagsulat pala ako ng ganito!” At mae-encourage ka na ipagpatuloy ang “career” mo ng pagsusulat. Besides, baka may matutunan ka pa sa mga mababasa mo. I’m having a good time doing that with myself. Naitabi ko ang mga notebook ko mula pa noong High school, at natutuwa ako sa mga sinulat ko at na-pansin ko kung gaano na kalayo ang narating ko pagdating sa larangang ito. Minsan ay naiiyak at naaapektuhan ako mismo ng mga nasulat kong article sa mga past issues ng BDJ.

Fifth, magbasa ka ng magbasa ng sulat ng iba. It may be a printed book, o kaya jour-nal ng kaibigan mo (na pwedeng basahin!), basta magbasa ka. Napansin ko kasi na kadalasan ng mga taong hindi mahilig magsulat ay hindi rin mahilig magbasa. Mayroong special effect ang pagbabasa na, dahil puro mga salita ang nakikita mo, at humahanga ka pa sa pagkakasulat, ay ma-encourage ka pa na sumulat din ng ganunding kaganda. Sa ngayon ay kakatapos ko lang magbasa ng aklat na Mistaken Identity, at dahil doon ay na-inspire akong magsulat ng isang thriller na novel, kung saan nasa pang-apat na akong chapter.

Sixth, tumingin ka sa paligid mo. Dito ka makakahanap ng inspirasyon na sumulat. Obserbahan mo lamang ang mga bagay o pangyayari sa iyong paligid, at kung magi-ging aware ka lamang ay marami ka nang maiisip na isulat. Halimbawa, napapansin mo ang paligid mo na puro basura sa paligid, at may nakikita ka pang nagtatapon ng cup ng ice cream pagkatapos kainin ang laman nang basta na lamang. Mula dito sa obserbasyong ito ay may maiisulat ka na tungkol sa kawalang-pahalaga ng tao sa ka-paligiran.

Seventh and last, pagkatapos mong gawin ang naunang anim, try now to write yourself. As in ikaw mismo, yung galing sa’yo. Hindi mo narinig, hindi mo na-take note, hindi mo kinopya, as in ikaw. Sinabi kong gawin mo ito pagkatapos nung unang anim dahil alam kong mahirap agad-agad itong gawin. Baka lalo pang maka-discourage sa’yo ang pagsusulat. I’ve just started writing stories and articles when I turned high school, walong taon simula noong natuto ako at nagustuhan kong magsulat.

Nagsimula ako na nagsusulat ng mga simpleng pangungusap. Kumukopya ng mga lecture sa board at sa oral lecture ng teachers, natuto akong maging good take-noter. Pagkatapos ay pinagsulat kami sa mga sulatin sa English at Filipino, I learned to be a good writer of essays and short stories. Later on, noong mahilig akong magbasa, I de-cided to write novels. As of now, I’ve finished writing two novels, at marami akong nasimulan na. Then I started writing Christian articles, na sa ngayon ay magtatatlong taon ko nang ginagawa. My latest improvement is writing a translation, so translator na ako. And this is all, mind you, by God’s matchless grace.

You look at me and say, “Imposibleng magawa ko ang nagawa mo.” Oh, you missed it again! Yun ay sa walang kapantay na biyaya ng Diyos. Of course you couldn’t do it all by yourself! Kahit ako! “I can do all things though Christ which strengtheneth me,” sabi ng Philippians 4:13. Just take it by heart. Have faith.

That’s how I experienced the joy of writing. Sana sundin mo rin ang mga tips na ito para magsimula ka nang mag-enjoy na magsulat, as I do. Simulan mo na—ngayon. At tuluy-tuloy lang, later on baka maging best seller pa ang aklat na masusulat mo.–Elijah Abanto

Advertisements

Wrong Presumptions

Alam na alam natin ang kasabihang “Maraming namamatay sa maling akala.” Bagaman hindi ako pupunta ng ganung kalayo na sabihing totoo ito, ngayon ay talagang naniniwala ako na may masamang naidudulot ang pagkakaroon ng maling akala. Nito lamang mga nakalipas na araw ay may dalawa akong major assumptions na mali pala.

Yung una ay tungkol sa sweldong matatanggap ko sa pagtatrabaho ko sa Seminary bilang librarian this summer. That was my second week of working there at nung nakaraang linggo ay P300 lang naman ang natanggap kong sweldo. (Tuesday afternoon ako dumating, at nagtrabaho ako ng 8 hours.) All I thought was P300 a week lang ang sweldo ko, at 8 hours lang mula Monday hanggang Wednesday. Kaya naman noong kukunin ko na ang sweldo by Wednesday nang about 2:30 nung hapon ay naguluhan yung bookkeeper sa work sheet na ipinakita ko. “8 hours ka lang nag-work?” she asked. Then she laughed very loud. Nalaman ko na 8 hours a day pala ako magwo-work at P300 a day ang sweldo ko, so dapat ang mata-tanggap kong sweldo ay triple noong iniisip kong tatanggapin ko. And you know what? All I could do was sit there, sa harapan niya, natatawa sa sarili, at the same time, frustrated. P900? I thought. At ang epekto ng mali kong akala ay napilitan akong mag-work till 11PM para makuha ko ang at least P600. Dahil dun hindi ako nakapag-sitting pretty sa harap ng computer para gawin na sana ang CYPA Papers o kahit makatulog man lang ng maaga. Hay.

Second, my talk with a high school classmate. Siya ay kilala ko na isang Church of Christ adherent (iba sa INC, halos pareho sa mga paniniwala natin bukod sa isang major point: naniniwala silang nakakapagligtas ang bautismo), at pastor ang tatay niya sa isa sa mga kongregasyon nito sa Pilipinas. Nung mag-login ako sa Facebook, he saw me online and started a chat with me. Nung una ay light-hearted lang ang aming pag-uusap nang biglang sabi niya, “Layj, may natutunan ako.” My illusion started there. (You can read the whole conversation at the C.Y.P.A. Paper Ministries page.) Sinabi niya sa akin na maliligtas ang tao ayon sa Ephesians 2:8, tapos sinabi niya na mali siya na nakakapagligtas ang tubig tulad ng kanyang paniniwala, hanggang sa mga paunti-unti niyang salita ay napaniwala ako na ligtas na siya at nag-iba na ang paniniwala niya. Micah, my brother, was beside me at that time browsing also the Internet at nagulat siya ng bigla akong tumalon mula sa upuan ko, napaiyak, tumawa-nang-tumawa, and everything na ginagawa ng isang Kristianong tuwang-tuwa sa kaligtasan ng isang taong matagal na niyang pinagpe-pray (matagal ko nang pinagpe-pray ang kaligtasan ng mga naging kaklase ko nung high school). Then—the happy scene faded. Nalaman kong yun pa rin ang paniniwala ng kaklase kong iyon at medyo naiba lang ang dahilan nito. Ang sinabi niya, “Ang bautismo ay kailangan para sa kaligtasan dahil ito ang paraan ng pagtanggap ng libreng kaloob ng Diyos.” Hindi niyo alam kung paano ako biglang kumalma, napaupo nang matindi, at malungkot na ikinunot ang noo sa pagkatanto sa isang maling akala. I spent the next few hours of that evening explaining to him na mali ang kanyang paniniwala. Before I slept, I was crying that still, that dear classmate is unsaved. Durog ang puso ko noon. You couldn’t imagine the sadness I felt.

Maling akala. Nag-isip ka ba minsan ng isang pag-aakala, tungkol sa isang kapatid sa Panginoon, only to see with your two eyes na maling-mali ka? I experienced it firsthand, at marahil alam ko kung ano’ng naramdaman mo nung mga oras na yun. Kaya naman binabalaan tayo ng kasulatan na huwag agad-agad humatol. He commanded it for our own good. Ayaw ng Diyos na maranasan natin ang pagkapahiya, o pagkabigo, o kalungkutang kakabit niyon. I learned that lesson the hard way.—Bro. Elijah Abanto

Church “Weight”

Ang Aral ng Mga Unang Iglesiya Para sa Iglesiya ng Kasalukuyan

Nakakaramdam ako ng hiya tuwing binabalikan ko ang kasaysayan ng Baptist churches at ng Kristiyanismo sa kabuuan. Ang mga nangyari sa kanila at ginawa nila na nakasulat sa Aklat ng Mga Gawa sa Biblia at sa mga tala ng kasaysayan tulad ng The Trail of Blood ni J.M. Carroll, sa aking palagay, ay nararapat na isulat sa kasaysayan, bagaman ang secular historians, ay ginagawa ang lahat upang magmukhang mga masasama ang mga Kristiano noon. Ngunit, ngayon ay iniisip ko, ang kasaysayan kaya ngayon ng mga Baptist churches ay karapat-dapat bang maisulat? You should answer that for yourself. Bukod sa mga kakaunting halimbawa ng paninindigan, ang mga modernong iglesiya ngayon, ay hindi karapat-dapat—baka pigilan ko pa nga ang sinumang magtatangka—na maisulat ang kasaysayan.

For one reason—ang mga iglesiya ngayon ay hindi na tulad ng dati, na binubuo ng mga indibidwal nitong miyembro. Alam ko ang mga indibidwal na Kristiano na gumagawa ng marka sa ating kasaysayan ngayon, ngunit, bilang iglesiya, ay kadalasan nang hindi makagawa ng “headlines”—kung makakagawa man, ay mga nakakahiyang headlines. At, ironic man kung tingnan, dahil din ito sa mga indibidwal na miyembro ng iglesiya. Sa mga iglesiya ngayon ay iilan lamang ang mga taong tatayo at maninindigan sa doktrina, susunod nang buong puso’t kaluluwa. Samantalang ang mga unang iglesiya ay hindi mo masasabing pastor lang ang gumagawa—lahat. Hindi lamang mga pastor ang inuusig—lahat. Bakit? Dahil lahat, hindi lamang ang pastor, ang naninindigan, sumusunod, tumatayo para sa Katotohanan at sa Diyos ng Katotohanang iyon. Mayroon sigurong mga indibidwal na talagang magiging prominente (tulad nina Pedro at Pablo), ngunit hindi dahil sila lang ang gumagawa ng dapat, kundi dahil gumawa pa sila nang higit sa dapat, at may partikular na utos sa kanila ang Diyos. Ang mga miyembro, bagaman hindi maisulat ang pangalan, ay ginagawa ang nararapat nilang gawin bilang iglesiya—nangangaral, nagtitiis ng pag-uusig, at nagdadala ng kaluluwa sa Panginoon. Sa ngayon kasi, kadalasan ang pastor lang ang gumagawa ng dapat, at ang mga miyembro ay hindi lahat ginagawa ang dapat. Kung hindi gayon eh di sana ay nagliliwanag na tayong mga bituin sa ating mga lugar. Wala, pagbalik natin sa ating tahanan ay parang hindi natin kilala ang kapit-bahay natin.

May gustong ituro sa atin ang mga unang iglesiya, at iyon ang gusto kong ibahagi sa inyo ngayon. Sa pamamagitan nito, makikita natin ang bigat ng pagiging isang miyembro ng iglesiya, o Church “Weight.”

Aral # 1: Ang Church Covenant nila ay nasa kanilang mga puso. Guess what, wala silang formal to-the-letter na kasunduan! Ang tanging mayroon sila ay ang Lumang Tipan—wala pang Bagong Tipan! And yet, paanong nagawa nilang manalangin nang matindi tulad ng nakasaad sa mga nababasa natin ngayon? (Acts 1:14) Paano nilang naisip na dapat silang laging nagtitipon? (Acts 2:1) Paano nilang nalaman na dapat silang mangaral sa mga tao at kung ano’ng mga sasabihin nila? (Acts 2:14-40) Paano nila naisip na dapat nilang pakinggan ang mga sinasabi ng mga apostol, na dapat silang makipag-fellowship, sumamba, mag-offering, mag-soul winning, na dapat silang maging mabuting testimony sa mga tao sa labas? (Acts 2:41-47) Dahil ang kasunduan nila ay nasa puso nila. Kasi pag nasa papel lamang, madali iyon mabura, madali iyong masira. Kung nasa isip lamang, madaling makalimot, madaling kalimutan, ang anumang ipinangako, isinumpa. Ngunit kung nasa puso, kailangan mo munang kunin ang puso nila bago mawala sa kanila ang kasunduan—pagbabayaran muna ng kanilang buhay bago nila mabali ang covenant nila sa Diyos at sa isa’t isa. We ought to be like that. Nasa puso nila ang sinabi ni Jesus na uusigin sila ng sanlibutan kapag sumunod sila, kaya buong tapang nila itong tinanggap—kapalit man nito ay ang mawalay sa mahal nilang pamilya, mawalan ng pag-aari, o mawalan pati, ng sarili nilang buhay. Ngunit ngayon, sino’ng hindi natitinag sa mga banta ng magulang? Sino’ng hindi iniintindi na baka mawalan siya ng trabaho? Sino’ng hindi iniisip ang sariling kapakanan? Sino’ng hindi natatakot sa sasabihin o gagawin ng tao sa kanila? I hate to say this, ngunit, mukhang labis tayong naaapektuhan ng mga bagay na ito. Why, wala kasi talaga sa puso natin ang kasunduan. Kaya nga ang pinakadakilang utos ng Diyos ay ang umibig, (Matthew 22:36-40) dahil ito ay nagmumula sa puso.

 

Aral # 2: Marunong silang tumanggap ng pagkakamali. Ang pinakadahilan kung bakit hindi nagfo-forward ang mga tao sa altar pag nag-i-invitation kahit may dapat namang ilapit sa Panginoon ay dahil hindi sila marunong tumanggap ng pagkakamali. Ikinakaila nilang may kasalanan sila, o binabalewala nila ito. That’s a saddening fact of today’s churches: ang katigasan ng leeg at puso. But consider the early church’s people—tinatanggap ba nila ang kanilang pagkakamali? Yes, they do. Consider Peter (Mark 14:66-72 cf. John 21; Acts 10); ang buong iglesiya ng Jerusalem (Acts 15); si Paul (Acts 15:36-41 cf. 2 Timothy 4:11); ang iglesiya ng mga taga-Korinto (1 Corinthians cf. 2 Corinthians 7:9-11). May ilan sa kanilang mali ang paniniwala, at nagpatama sila. May mga gumawa sa kanila ng mali; tinanggap nilang mali iyon. Hindi ba dapat maging gaya nila tayo? But most of us fail miserably. Ginagaya natin sina Adan at Eba na nagtuturuan; ginagaya natin si Cain na sumasagot pa sa Diyos; ginagaya pa natin si David na parang walang alam sa ginawa; at ginagaya natin ang marami pang halimbawa sa Biblia at mga hindi ligtas na ipinagpapatuloy pa ang maling ginagawa kahit alam nilang yun nga ay mali! And so, nothing’s changed. Kung hindi tayo magiging tulad ni Pablo, who “dies daily” (1 Corinthians 15:31), ay walang buhay na mababago. Kasi ang susi sa pagbabago ay pag-amin at pagsisisi. Hindi ba yun ang central message ni Jesus at ni John the Baptist at ng mga apostol: “Repent!”? (Matthew 4:17; 3:2; Acts 2:38)

 

Aral # 3: Alam nila kung sino sila. Yes, alam nila kung sino sila at hindi nila iyon nakakalimutan. Kaya alam nilang uusigin sila, kaya alam nilang dapat silang mangaral ng Salita ng Diyos, alam nilang dapat silang magtipon, na dapat silang magbigay, at magpatawad—dahil alam nila kung sino sila—mga mamamayan ng langit, mga anak ng Diyos—mga Kristiano. I hope we don’t forget who we are, why we are here, where we are going, and how to live.

 

Aral # 4: Buhay na nila ito; hindi parte lang ng kanilang buhay. Consider what they did: ibinenta nilang lahat ang kanilang pagmamay-ari, kung saan ang kanilang mga napagbentahan ay dinala sa paanan ng mga apostol, na sila namang naghati ng mga ito sa mga kapatiran. (Acts 2:42-47) Because they think it was their life then. Marami kang sasabihin: “Inaasikaso ko pa kasi ito eh,” “Hindi lang naman iyan ang inaalala ko,” so, ano na ang matitira para sa iglesiya? Tira-tira, minsan, wala pa. Not so with them. Bahala nang walang sariling bahay. Bahala nang walang pera. Bahala nang usigin. Kasi, “They had all things common.”

 

Do you see how “weighty” is the church for them? Yes. Handa silang ibigay ang lahat para sa iglesiya—anyway, hindi ba tayo ang iglesiya? They realized it, kaya naman ginawa nilang lahat para sa kanilang sarili—sila na iglesiya din. Do you think you’re separate from the church? Think of it carefully. Ano yung naligtas ka at nabautismuhan ka? Para lang makasali ka sa Baptist and have a good time?

No. Nang sumapi ka sa church, naging parte ka ng church. At tulad na dapat mong alagaan ang iyong katawan, dapat mo ring alagaan ang katawan ni Kristo kung saan ka parte—ang iglesiya. And with that came a heavy responsibility you should fulfill.

 

Heavy? Well that is the Church “Weight.” At tinuturo sa atin ng mga unang iglesiya, ng Bibliya, kung ano ang wala natin na mayroon sila na dapat mayroon tayo.

Are we hopeless? No. God still gives us a chance. We’re never too late. Why don’t we adapt those lessons into our life at magsimula tayo ng panibagong buhay-Kristiano? Hindi ka pa ba nagsasawa sa kung sino ka ngayon?

You should be.

HOW TO MAKE Right Decisions (Proverbs 3:5-6)

 

by Pastor Felizardo Abanto

Makikita natin sa Acts 14 sina Pablo at Silas na tumatakas mula sa Iconium. (vv. 1-7) Sa Acts 21, habang si Pablo ay kasama si Philip ang ebanghelista sa Caesarea, ay dumating ang propetang si Agabus mula sa Judaea at sinabi kay Pablo na siya’y gagapusin pag tumuloy pa rin siya sa Jerusalem ngunit, imbes na tumakas, ay tumuloy pa rin siya. Nagdesisyon si Pablo ayon sa patnubay at pangunguna ng Banal na Ispiritu. Ito ang mga paraan sa pagtahak sa tamang direksyon sa buhay. At ang paggawa ng mga desisyon ay magiging mas madali at mas mabilis dahil alam natin na tayo’y nasa TAMANG daan.

Ngunit atin munang isa-isahin ang mga pangkaraniwang maling paniniwala:

 

1)  Maling Paniniwala #1: Mahirap hanapin ang kalooban ng Diyos.

Maraming nagsasabi nito, ngunit, totoo nga ba? Unang-una ay mayroon tayong Sampung Utos. Paano magiging mahirap? Halos-lahat ng dapat nating malaman sa kalooban ng Diyos ay nakabuod na sa Sampung Utos. Hindi lamang iyon, nasa kamay na natin ang BIBLIA, ang buong Salita ng Diyos! Sabi nga sa Psalm 119:105, “Thy word is a lamp unto my feet, and a light unto my path.”

 

2) Maling Paniniwala #2: Gusto ng Diyos na malaman natin ang lahat ng mangyayari sa hinaharap.

Hindi. Sabi sa Acts 1:7, “And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power.” Ang alam natin ay sa hinaharap sa langit tayo pupunta. (John 14:1-3) Sa ngayon ay dapat tayong matutong magtiwala sa Kanya bawat sandali.

 

3) Maling Paniniwala #3: Ang pinakamalaking layunin ng Diyos para sa aking buhay ay ang aking kasiyahan.

Oo, nais ng Diyos na tayo’y maging masaya—at iyon ay nangyayari kapag sumusunod tayo sa Kanya. Ngunit mas iniisip ng Diyos ang iyong KARAKTER o PAG-UUGALI kaysa sa iyong kaginhawahan. Ang Diyos ay mas nakatalaga sa ating kabanalan kaysa kasiyahan; kadalisayan kaysa katuwaan. Ang Gawain ng Diyos ay ang magbago ng buhay.

 

Ang Diyos ay nagbigay ng tatlong hakbang para tayo’y makagawa ng tamang desisyon:

 

1) MAGTIWALA sa Panginoon.

Ang pagtitiwala sa Panginoon ay paggawa ng isang commitment sa Panginoon. Ito ay ang pag-asa sa Diyos at paniniwala na Siya ay sapat upang intindihin ang ating sitwasyon.

Ang pagtitiwala sa Panginoon ay buong puso—hindi lamang kalahati na siyang nagpapakita ng pagdadalawang-isip.

BUONG debosyon, GANAP na pagtatalaga, KUMPLETONG pagsunod.

May isang nakakatuwang kwento tungkol sa isang manok at isang baboy na nag-uusap nang makakita ng sign na “Annual Fundraiser: Ham and Egg Breakfast.” Sabi ng manok, “Ako, magko-contribute ako ng itlog. Ikaw?” Sabi ng baboy, “Magko-kontribute ka lang? Ako, ibibigay ko ang lahat.” Ikaw? Marapat na magkaroon ka rin ng total commitment.

 

2) ITIGIL MO NA ANG PAGKONTROL SA IYONG BUHAY.

“…Lean not unto thine own understanding” (v. 5). Bakit? Dahil mayroon lamang tayong limitadong pang-unawa.

Marami sa atin ang nag-iisip na kaya nating gawin lahat sa ating sarili lamang. Dumarating ang kaguluhan kapag ating hinahanapan ng solusyon ang mga bagay sa ating paraan lamang at hindi isinasama ang Diyos.

Minsan nga ay may tinanong akong isang bata, “Bakit tayo nagtatrabaho?” Sagot ng bata, “Para po mabuhay.” “Bakit tayo nabubuhay?” “Para po magtrabaho.” Paikot-ikot lamang ang aming tanungan nang sa bandang-huli ay maitanong ko sa kanya, “Nasaan ang Diyos?” Sabi sa Proverbs 28:26, “He that trusteth in his own heart is a fool: but whoso walketh wisely, he shall be delivered.”

Ang isang hukom ay nakagagawa ng mga maling desisyon dahil sa maling impormasyon. Bakit? Dahil walang sinumang nakakaalam ng lahat ng bagay.

 

3) KILALANIN ANG DIYOS SA LAHAT NG IYONG GINAGAWA.

Kilalanin natin ang Diyos sa bawat ginagawa natin, sa bawat detalye ng ating buhay (walang hindi importante) — walang anumang bagay na labas sa inaalala ng Diyos.

Kaya mo bang hawakan ang buhay mo nang mag-isa? HINDI.

“He shall direct thy paths,” sabi sa verse 6. Dadalhin ka Niya sa tamang direksyon.

Nung makarating ako sa Amerika napansin ko na ang mga interstate hi-ways ay karaniwang tuwid. Pinlano nila iyon at ginawa sa ganoong paraan, para makaiwas sa matataas na bundok. Gayunpaman, mayroon pa ring mga kalsadang dumadaan sa mga kabundukan, mga lambak, mga rumaragasang ilog, tahimik na mga sapa, sa gitna ng mga disyerto, at mga luntiang damuhan. Masaya ako at nakita ko ang lahat ng iba’t ibang klase ng daanan.

Ngunit ang ating buhay ay tulad din ng isang paglalakbay na humahayo paitaas sa mga bundok isang araw at napapapunta sa tubigan sa susunod. Minsan ay sa mayayaman, luntiang kagubatan at pagkatapos ay sa gitna ng walang buhay, tigang na disyerto.

Ang direksyon kung saan tayo dinadala ng Diyos, ang tuwid na daan, ay hindi palaging madali ngunit totoong dinadala tayo nito palayo sa kasalanan at pagkasira at tinuturo tayo papunta sa isang mas malalim na relasyon kay Kristo.

Upang makagawa ng mga tamang desisyon:

MAGTIWALA sa Panginoon, tumigil nang kontrolin ang iyong buhay, at hayaan ang Diyos ang kumontrol ang iyong buhay.

HOW TO DESTROY Your Family

by Pastor Felizardo Abanto

(Ephesians 3:20-21; Revelation 3:1-5)

 

Anumang makasisira sa isang pamilya ay siya ring makasisira sa isang iglesiya. Nais ng Diyos na Siya maluwalhati sa buhay ng bawat Kristiano, bawat Kristianong pamilya, at bawat tunay na iglesiyang Baptist. Nais Niya na ang lahat ay pinapalawig pa ang abot ng Ebanghelyo.

Kapag hindi naging matagumpay ang isang Kristiano, sa pagtingin ng Diyos, sa kanyang buhay, kanyang pamilya, at kanyang iglesiya, ibig-sabihin ay ang kabiguang lumago, ay maaari niyang isisi ito sa kung sinong mga tao, ngunit wala namang batayan. Ang ating tatalakayin sa mga susunod na pangungusap ay ang totoong mga rason. Kahit ang kawalan ng paggawa ay maaaring makasira o makapatay sa mismong pamilya. Paano ito mangyayari?

 

  1. Sa Pamamagitan ng Pagpapabayang Umuwi sa Tahanan (sa iglesiya, ang hindi pagdalo sa pagtitipon) (Hebrews 10:25). Ang problema sa maraming mga Pilipinong pamilya, dahil sa ekonomiya ng bansa, ay nagde-desisyon, tulad ni Flor Contemplacion, na mangibang bansa. Kung ihahambing ito sa iglesiya:
  2. Pagiging Absent tulad ni Tomas. (John 20:24) May tatlong bagay siya na hindi niya nakuha dahil dito;
  3. Kapayapaan.
  4. Pribilehiyo
  5. Kapangyarihan. Makikita natin sa verse 22 na noong wala siya ay dumating si Jesus at hiningahan ang mga disipulo ng Banal na Ispiritu.
  6. Maraming Dumadalo Ngunit hindi Buong-Puso. Dapat tayong maging tulad ni David sa Psalm 122:1, “I was glad when they said unto me, Let us go into the house of the LORD” at 84:10, “For a day in thy courts is better than a thousand. I had rather be a doorkeeper in the house of my God, than to dwell in the tents of wickedness.”
  7. Ang mga mahilig magpalusot ang pumapatay sa iglesiya. Ang pasubali ay isang balat ng rason na may lamang kasinungalingan.
  8. Sinisipon si Danny. Buong pamilya ba?
  9. Pagod na ako. Napagod din si Jesus, ngunit tinungo pa rin Niya ang krus.
  10. Lahat ng dahilan ay maganda kung ayaw mong dumalo. Alam ng lahat na may Linggo ng umaga, Linggo ng gabi, at Prayer Meeting tayo.
  11. Ang halimbawa ni Jesus ay nagsasabing, “Pumunta ka.” Luke 4:16

 

  1. Sa Pamamagitan ng Hindi Pagsunod sa Mga Magulang (Ephesians 6:1, 2). Kung iuugnay ito sa iglesiya, ito ay ang kawalan ng interes o pakielam sa mga programa nito. Ang programa ng iglesiya ay ang mag-akay ng mga kaluluwa at magsimula ng isang misyon—ebanghelismo at pagmi-misyon. Ano ba ang ating fourfold purpose?
  2. Win people to Christ.
  3. Get them baptized.
  4. Teach and train them.
  5. Help save the world!

Ang kooperasyon ng bawat isa ay kailangan. Hindi niligtas ng Diyos ang bawat isa sa atin upang umupo lamang, o manood, anuman ang ating edad o bokasyon. Ang buhay-Kristiano ang siya lamang buhay na walang bakasyon dahil ang Kaaway ay hindi nagbabakasyon.

 

III. Sa Pamamagitan ng Pagiging Manhid sa Mga Pangangailangan Nito. Si Tatay, dedma kahit walang makain; si Nanay, dedma kahit naglalasing at nambababae ang asawa; si anak, dedma kahit bagsak lahat ng grado, kahit na pagsabihan. Patungkol sa iglesiya:

  1. Tanungin ang iyong sarili, “Ano’ng uri ng iglesiya magiging ang iglesiyang ito kung lahat ng miyembro ay katulad ko?”
  2. May mga Tao na Mukhang Iniisip na ang Gusto Lamang ng Diyos ay mga Tira-Tira (basura). Ngunit ang sabi sa 1 Corinthians 16:2, “Upon the first day of the week let every one of you lay by him in store, as God hath prospered him, that there be no gatherings when I come.” Ipinapakita ng talatang ito na ang pagbibigay ay:
  3. Personal.
  4. Regular/May Takdang Panahon.
  5. Nakaayon sa Kung Ano’ng Mayroon Ka (proportional).

 

  1. Sa Pamamagitan ng Pagiging Galit sa mga Miyembro nito.
  2. Ang ating pag-uugali sa bawat isa. (Ephesians 4:32)
  3. Maging mabait—walang nakakatalo dito.
  4. Maging mapagpatawad—para sa kapakanan ni Kristo. (Matthew 6:15; Mark 11:25-26; Matthew 18:21-22).

Ang ating layunin ay ang itayo at patibayin ang katawan ni Kristo.

 

  1. Sa Pamamagitan ng Hindi Pagkakakilanlan Rito.
  2. Huwag maging mga “church hoppers,” o taong palipat-lipat dinadaluhan.
  3. May tatlong mga bagay na dapat mangyari bago ang isang tao ay maging isang miyembro:
  4. Maligtas.
  5. Mabautismuhan ayon sa mga kasulatan.
  6. Maidagdag sa iglesiya.

Maging maingat tayo sa pagtanggap ng mga miyembro.

 

Sa simple lamang na hindi paggawa ng anuman at pag-asa sa iba upang gawin lahat ang trabaho, ay hinahayaan natin ang mga pag-uugali na hindi malinang, ang mga relasyon na unti-unting mamatay; sa hindi pagsuporta, ang pamilya at ang iglesiya ay tiyak na mamamatay.

Hindi natin ito hahayaang mangyari. Inaasahan tayo ni Jesus na gagawin natin ang bahagi sa Kanya. bdj

 

Fear Vs. Love

“Hindi ako matatakot, mahihiya, anuman ang sabihin nila, dahil mahal kita!” kanta na sintunado ng isang naka-spaghetti na babae sa may videokehan. Hindi ko alam kung naiintindihan talaga nung babae yung kinakanta niya o basta na lang niyang kinanta ang sikat na awitin na iyon. Mali ang musika nito, siyempre, maging ang mensahe ng awitin ay mali din, siyempre, ngunit ang isang bahaging ito ng awitin ay nagpaalala sa akin ng isang bahagi ng kasulatan:

 

There is no fear in love; but perfect love casteth out fear: because fear hath torment. He that feareth is not made perfect in love.

(1 John 4:18)

 

“Walang takot sa pag-ibig; subalit ang ganap na pag-ibig ay itinataboy ang takot: sapagka’t ang takot ay may pahirap. Siya na natatakot pa ay hindi pa napaganap sa pag-ibig.”

Bihirang magsalubong ang takot at pag-ibig. Lagi itong magkasalungat. Bukod sa pagkakaroon ng takot sa Diyos, wala nang ibang klase ng takot na tutugma o sasang-ayon sa konsepto ng pag-ibig. Kung may pag-ibig ka, wala kang takot. Kung ikaw ay takot, wala ka pang pag-ibig. Ganoon lamang kasimple. If there’s no fear, there’s love. If there’s fear, there’s no love. Sabi nga ng isang kilalang awtor na si Frank Sant’Agata, “Hindi maaaring magsama ang pag-ibig at takot. Kung nasaan ang isa, hindi pwedeng naroon din ang isa. Mabilis na aalis ang isa, kapag pumapasok ang isa sa presensya nito” (Fear and Love, © 1996).

Noon pa man ay nandyan na ang sakit ng kaluluwa na tinatawag na takot. Pakinggan mo pa lang ang salita ay nakakapanlamig na ang pakiramdam. Marami nang nasirang buhay dahil sa takot. Marami nang pangarap na hindi naabot dahil sa takot. Maraming problema ang nanatili dahil sa takot na harapin ito. Maraming pumunta at pumupunta ngayon sa impyerno dahil sa takot. Maraming mga mahahalagang gawain ang hindi natatapos dahil sa takot. Alam mo ba na ang takot ay scientifically proven na nakaka-apekto sa ating respiratory system? Nahihirapan kang huminga, mabilis kang hingalin, at naninikip ang iyong dibdib kapag ikaw ay natatakot. At ang nakalulungkot ay nagiging dahilan din ito para tayo ay hindi makapag lingkod sa Panginoon: takot bumagsak ang grado sa school, takot na mawalan ng trabaho, takot na baka iwanan ka ng mga malalapit sa’yo. Ang mas nakakapangalumbaba ay kapag dumating ang panahon na takot na tayong magtiwala sa Diyos.

Ito ay isang katotohanan: ang takot ay galing sa diyablo, hindi sa Diyos.

For God hath not given us the spirit of fear … (2 Timothy 1:7a)

Kung hindi ang Diyos ang nagbibigay ng ispiritu ng takot sa ating mga kalooban, sino kaya ang tunay na nagbibigay? Si Satanas at kanyang mga kampon. Nais ng Diyos na ikaw ay maging matapang, ngunit bibigyan ka ng diyablo ng mga pag-iisip upang hindi mapayapa ang iyong ispiritu.

Ngunit alam natin na hindi tamang payagan ang diyablo na paghariin sa atin ang takot. Lagi nga nating mababasa sa Biblia na tuwing magpapakita ang Diyos o isang anghel sa visible na paraan sa isang tao, ay laging paunang sinasabi ang, “Fear not,” o “Huwag kang matakot.” God sees fear as an undesirable quality, at nais Niyang makalaya tayo mula sa kadena nito.

Ngunit ano ba ang solusyon? Tulad ng ibang mga problema, sa Diyos lamang makukuha ang solusyon sa problema ng takot, at iyon ay mula sa Kanyang Salita. Tulad ng talatang nabasa natin kanina:

For God hath not given us the spirit of fear, but of power, and of love, and of a sound mind. (2 Timothy 1:7)

Kung ikaw ay isang Kristiano na, nasa atin na ang solusyon! Ibinigay na sa atin ng Diyos! Kapangyarihan, pag-ibig, at isang matinong pag-iisip. Ang mga ito pala ay kalaban ng takot! Kailangan lang nating manampalataya sa Kanya na ito ay nasa atin. Kung ang takot ay mawawala, mahalaga na nasa ating mga sarili ang tatlong ito. Ngunit higit sa lahat ay ang pag-ibig.

Nito ko lang napagtanto habang pinag-aaralan ang 1 John 4:18, na ang kabaligtaran ng takot ay hindi tapang o courage, at na ang kabaligtaran ng pag-ibig ay hindi poot o hate. Ang kabaligtaran ng fear ay love; ang kabaligtaran ng love ay fear. Ang tapang at poot ay mga ekspresyon lamang ng ating takot o pag-ibig. Balikan natin ang talata:

There is no fear in love; but perfect love casteth out fear…

(1 John 4:18a)

Ang solusyon sa ating takot ay pag-ibig! Hindi ko na kaya itong ipaliwanag pa sa mga komplikadong mga termino, ngunit, hayaan ninyo akong magbahagi ng mga bagay na aking nasaksihan.

Una ay tuwing ako’y nagha-house-to-house. Si David Wood na rin, awtor ng kilalang aklat na The Jerusalem Factor, ang nagsabi na ang pangunahing hadlang sa pagso-soul winning ay takot. Ito ay personal kong naranasan. Kasama ko ang aking bunga sa pananampalataya, at, hindi siguro niya napapansin ngunit, ilang bahay na ang aming nalalagpasan—dahil naghahari sa puso ko ang takot—baka sigawan nila ako, baka hindi naman sila tumanggap, lahat na ng “baka” ay pumasok na sa isip ko. Pagtapat namin sa isa pang bahay ay tumigil ako. Hindi maari ito, sabi ng isip ko. Ang mga taong ito ay papunta ng impyerno, at ayaw iyon ng Diyos. Mahal sila ng Diyos, kaya dapat mahalin ko rin sila! “Dito tayo!” sabi ko sa kasama ko, at ang takot ay naglahong bigla at ang pag-ibig ng Diyos ang namukadkad. Kapag nasa anumang lugar ako, ang dahilan kung bakit ako nakakapagbigay ng tracts ay dahil sa pag-ibig. Kung hindi man sa akin nanggagaling ang pag-ibig na iyon, ay sa Diyos iyon. Ang ekspresyong, Ayokong pumunta sila sa impyerno! ay isang ekspresyon ng pag-ibig.

Kukuha din ako ng halimbawa sa isang popular na palabas sa telebisyon noong 2006: ang Jewel in the Palace. (Sa lahat ng drama na naipalabas, ito ang tanging masasabi kong dapat panoorin ng isang Kristiano.) Kilala si Jang-geum sa paggawa ng mga bagay na halos-magdala sa kanya sa kamatayan. Tulad noong maaresto ang kanyang amain na si Duk-Gu, ay naghari ang pag-ibig niya rito upang maging matapang na subukan ang lason na nakaapekto sa prinsipe, para lamang ito ay mailigtas niya. Pag-ibig sa bayan ang dahilan kung bakit hinamon niya ang inang-reyna sa isang bugtung-bugtong. Pag-ibig sa reyna ang nagdala sa kanya upang hamunin ang diagnosis ng isang nurse rito. Kung nanguna lamang ang takot niya, ay iisipin niyang baguhan lamang siyang nars at hindi na dapat pang makialam sa reyna. Kung hindi dahil sa pag-ibig para kay Lady Han at kanyang ina, hindi niya tatangkaing kunin ang mga rekord na medikal ng hari para patunayang sila ay mga inosente. Kung hindi dahil sa pagmamahal niya upang mapagaling ang hari, ay hindi niya imumungkahi ang pag-oopera nito sa bituka, na noong panahon na iyon ay isang lapastangan at pwedeng hatulan ng kamatayan.

Hindi pag-ibig ang pagpaparaya na lamang sa isang tao, tulad ng ipinapakita ng maraming telenovela at drama. Ito ay pagkakaroon ng tapang upang ipakita at ipahayag ang tunay na nararamdaman. Pag-ibig ang nagtulak sa aking ama upang maging matapang na mag-walk out sa maling ginawa ng isang pastor sa camp service—pag-ibig dahil, ayaw niyang magkaroon kami ng pagkalito sa kung ano ang tama at mali. Hindi kailanman pag-ibig ang pagto-tolerate o pagbabalewala sa mali. Pag-ibig ang nagtutulak sa magulang upang pagalitan at disiplinahin ang anak. Hindi pag-ibig ang pagbibigay ng layaw sa anak—sa pagpayag ng lahat ng gusto niya.

Ano ang solusyon sa takot? Pag-ibig. At ang pinakamalaking halimbawa ng pag-ibig ay ang Diyos. Pag-ibig ang nagdala sa Kanya upang tayo ay likhain. Pag-ibig ang nagdala sa Kanya upang ipadala Niya si Jesus sa lupa para mamuhay kasama ang mga nakakatakot na makasalanan at mamatay sa krus. Kung takot lamang, ay marami nang tukso ang dumalaw kay Jesus para magkaganun. Ngunit pinaghari Niya ang pag-ibig para sa walang-pag-asa at kawawang makasalanang tulad ko. Tulad mo. Kung Siya ay takot, ay hindi Siya maglalakas-loob na ituro sa publiko ang mga ka-ipokritohan ng mga Fariseo at mga religious leaders noong panahon Niya, dahil maaari Niyang isipin na makapangyarihan ang mga ito at maaari Siyang ipapatay. Kung Siya ay takot, ay hindi Niya magagawang palayasin ang mga nagbebenta sa templo. Kung Siya ay takot, hindi Siya papayag na traydorin ng isang kinilalang kaibigan at mahagupit at mamatay sa Krus ng isang kahiya-hiyang kaparaanan.

Nagulat ka ba sa solusyon ng Biblia sa takot?

… He that feareth is not made perfect in love. (1 John 4:18c)

Kung natatakot ka pang bumagsak ang grado sa school kaya hindi ka papasok, hindi pa ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot kang mawalan ng trabaho kaya ka hindi dadalo sa iglesiya, hindi pa ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot ka na baka talikuran ka ng asawa o mga anak mo pag sumunod ka sa Panginoon, hindi pa nagiging ganap ang pag-ibig mo sa Diyos. Kung natatakot ka na baka ka tanggihan ng tao pag sinubukan mo silang i-win sa Panginoon kaya hindi mo na lang gagawin, hindi pa ganap ang iyong pag-ibig. Kung natatakot ka na baka layasan ka ng anak mo pag dinisiplina mo siya, hindi pag-ibig ang ipinapakita mo. Kung takot ka, hindi ka pa talagang umiibig.

Nagawa lahat ng Diyos ang mga nagawa Niya para sa atin dahil sa pag-ibig—dahil Siya ay pag-ibig. “God is love,” sabi nga ng 1 John.

Sabi nila, panahon ngayon ng pag-ibig, ngunit malaking porsiyento ng sanlibutan ay hindi pa talaga umiibig. Kung puno pa ng takot ang iyong puso, maaaring hindi mo pa nakikilalang tunay si Jesus. Magsisi ka sa iyong mga kasalanan at tanggapin Siya sa puso mo bilang Tagapagligtas at puso.

Nakalulungkot dahil tayo, na anak na ng pag-ibig, (ang aking tinutukoy ay tayong mga ligtas na,) ay pinaghahari pa rin ang takot sa ating mga buhay. Bakit hindi natin kunin ang kapangyarihan ng Diyos, at paghariin ang pag-ibig sa ating mga puso? Ito ang solusyon ng Biblia sa ating mga takot.

Encouraging Words

by Charles H. Spurgeon

 

“Palakasin mo ang loob niya.” (Deuteronomy 1:38)

 

Ginagamit ng Diyos ang kanyang mga tao upang palakasin ang loob ng isa’t isa. Hindi niya sinabi sa isang anghel na, “Gabriel, ang lingkod kong si Joshua ay pamumunuan ang aking bayan papunta sa Canaan—humayo ka, at palakasin mo ang loob niya.” Hindi gumagawa ang Diyos ng mga himalang hindi naman kinakailangan; kung ang Kanyang mga layunin ay maaaring matupad sa pamamagitan ng ordinaryong pamamaraan, hindi na Siya gagamit pa ng milagrosong ahensya. Wala pa siguro sa kalahati sa kakayahan si Gabriel para gawin ang trabaho kaysa kay Moises.

Ang simpatya ng isang kapatid ay mas mahalaga kaysa sa embahada ng isang anghel. Ang anghel, na mabilis lumipad, ay mas alam ang kautusan ng kanyang Amo kaysa timplada ng mga tao. Hindi kailanman naranasan ng isang anghel ang katigasan ng kalsada, o nakakita ng mga mababangis na mga ahas, o maging ang pangunahan ang katigasan ng leeg ng karamihan ng mga tao sa disyerto kagaya ng ginawa ni Moises. Dapat tayong maging maligaya na ang Diyos ay kadalasang gumagawa para sa tao sa pamamagitan din ng tao. Bumubuo ito ng isang bigkis ng kapatiran, at dahil tayo’y dumidepende sa isa’t isa, tayo ay napapagsama-sama nang buo sa isang pamilya.

Mga kapatid, kunin niyo ang teksto bilang mensahe sa’yo ng Diyos. Magpagal upang tumulong sa iba, at higit sa lahat ay magsikap na sila’y palakasin ang loob. Masayang makipag-usap sa mga nakakabata at balisang nagtatanong; may-pagmamahal mong alisin ang mga hadlang mula sa kanilang dinaraanan. Kapag ikaw ay nakahanap ng isang kislap ng biyaya sa puso, lumuhod ka at hipanin ito upang maging apoy. Iwanan mo ang batang mananampalataya upang kanyang madiskubre ang kahirapan ng daan nang dahan-dahan, ngunit sabihin din sa kanya ang lakas na nananahan sa Diyos, ang kasiguraduhan ng pangako, at ang kariktan ng pakikipagniig kay Kristo. Magbalak na aliwin ang mga nangalulungkot, at bigyang-buhay ang mga nalulumbay. Magsalita nang nasa panahon sa kanya na napapagal, at palakasin ang loob ng mga natatakot.

Parisan ang banal na karunungan, at palakasin ang loob ng iba.

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah Abanto mula sa Power for Living®, November 19, 2006, p. 7.

Magpakabanal Ka! (A Story, Part 5)

(mga taong nakaupo sa bangketa, nakasumbrerong pabaligtad, kasama si Andrea)

Voice of Andrea: Lulong ako sa drugs… dahil dito…

(si Andrea nasa gitna may hawak na phone sa tainga)

Boses sa Phone: Break na tayo, Andrea! Drugs ka na lang ng drugs!

(Andrea, titingin sa audience, at magmumukhang malungkot)

Voice of Andrea: Pero tuluy-tuloy pa rin ako, pinalayas na nga rin ako ng mga magulang ko eh!

Mga Magulang ni Andrea: (papasok sa eksena) Lumayas ka na! Nakakahiya ka sa mga kapit-bahay!

Voice of Andrea: Ngunit isang dating kaibigan ang pumasok muli sa aking buhay—si Nards. Kaklase ko siya noong high school. May sinabi siya sa aking bagay na mahalaga.

Nards: Sinasabi ng Biblia na tayong lahat ay makasalanan, nakatakdang pumunta ng impyerno para iyo’y pagbayaran. Ngunit alam mo Andrea, may pag-asa pa—dumating ang Anak ng Diyos na si Jesus para mamatay sa iyong kasalanan. At maaari mong matiyak ang pagpunta sa langit ngayon. 

Andrea: And the rest is history. Tinanggap ko siya bilang Tagapagligtas noong February 14, 2009, at pupunta na ako ng langit anumang oras. Maraming salamat sa Panginoon! (sumisinghot; parang sumisinga) Ligtas ka na ba? Hindi ka siguro naging gaya ni Jess noon na drug addict o hopeless, pero, sabi nga niya, pantay-pantay lang ang lahat ng tao—pare-parehong makasalanan. Bakit hindi mo siya tanggapin sa iyong puso bilang Tagapagligtas at Panginoon sa puso mo ngayon? “For whosoever shall call upon the name of the Lord shall be saved” (Romans 10:13). 

(mga taong palakad pauwi; nandoon din sina Andrea at Nards)

Andrea: Ang saya ko! Ang sarap pala ng pakiramdam pag nagte-testimony!

Nards: (naglalakad kasabay si Andrea) Salamat, ha. Na-motivate ako at na-encourage.

Andrea: Okay ka lang ba?

Nards: (tumigil sa paglalakad) Okay lang ako. Naisip ko lang yung mga kamag-anak ko. Yung mga kaklase ko noong high school ako. Yung mga nakatrabaho ko sa work. Paano na lang kung mapunta sila sa impyerno? Gusto ko silang mapunta ng langit.

Andrea: Oo nga, kahit yung mga magulang ko rin. O mga kabarkada ko. O kahit yung dati kong boy friend.

Nards: Ang problema kasi sa maraming churches, workers lang ang nagso-soul winning. O kung mayroon mang iba, 10% lamang ng kabuuang kongregasyon ang gumagawa nito. Imagine-in mo, 10%! Kung mayroon kang 200 active members sa church, ibig-sabihin 20 lang ang soul winners! At hindi iyon araw-araw! Kadalasan once a week lang iyon. Kung mayroon lang pananampalataya ang Cristiano tulad noong una, magso-soul winning ang bawat member.

Andrea: Ano ngayon gagawin mo, Nards?

Nards: Anong oras na ba?

Andrea: Eight P.M., eksakto.

Nards: Sama ka?

Andrea: Saan? Ano ang gagawin mo?

Nards: She-share-an ko ang mga kaibigan ko. Habang mainit pa ako mula sa pagpe-pray, sa preaching, at sa testimony mo, magso-soul winning na ako.

Andrea: Really? Join ako!

“Go ye into all the world and preach the gospel to every creature” (Mark 16:15). Kasama ka ba sa 90% na hindi nagso-soul winning? Huwag mong tigasan ang iyong puso—win souls!

Lakad Tayo!

daily walk

by Elijah Abanto

Lahat na siguro tayo nakipag-usap—kahit nga sanggol nakikipag-usap na, kahit utal-utal pa ang pananalita! Oo, nakaranas na tayong lahat makipag-usap.

Ano nga ba ang pakikipag-usap? Ito ang pakikipagpalitan ng dalawa o higit pang mga persona ng mga salita tungkol sa isang pangkaraniwang paksa. Kaya sa pakikipag-usap hindi pwedeng mag-isa ka lang, bukod na nga lang kung kinakausap mo ang iyong sarili—in a way, parang dalawang tao din iyon!

With that in mind, imagine-in niyo ang dalawang taong naglalakad sa daan. Karaniwan ay ganito ang eksenang ating kinabibilangan kapag tayo ay may visitation o soul winning. Ano bang ginagawa niyo habang kayo ay naglalakad-lakad sa daan? Wala bang imikan? Walang salita, lakad lang? Siguro napapasabi ka, “Siyempre naman hindi! Nag-uusap kami—nakaka-boring kaya ang walang kausap!” Tama. At tsaka kung gusto mong mapalapit sa taong iyon, hindi mo siya susupladuhan. Tama?

Dalhin natin ang ganyang kaisipan sa relasyon natin sa Diyos.  Simula nang tayo’y magsisi sa ating mga kasalanan, naniwala sa Kanyang ginawa sa krus ng Kalbaryo, at tinanggap Siya sa ating mga puso bilang Tagapagligtas, nagkaroon na tayo ng relasyon sa Diyos: Siya ang ating Ama, at tayo nama’y Kanyang mga anak. At simula nang maging Kristiano ka, ay lagi na tayong lumalakad na kasama Niya. Mayroon na tayong daily walk kasama Siya.

Ngunit nakikipag-usap ka ba sa Kanya? Para alalahanin kung ano ang ibig-sabihin ng pakikipag-usap, bumalik ka sa unang pahina. “Pakikipagpalitan.” In some way, “mahiyain” ang ating Ama, at nais Niya na ikaw ang magsimula ng usapan—ayaw ka Niyang pilitin sa usapang hindi mo naman gustong gawin.

Nalaman natin na tayo ay nagsasalita sa Ama sa pamamagitan ng prayer, o pananalangin. Ang Diyos naman ay nakikipag-usap sa atin sa pamamagitan ng pag-aaral natin ng Biblia, o Bible study. (Bible study, dahil, kung babasahin lamang, at hindi natin iintindihin, hindi iyon pakikipag-usap.)

Ano’ng ginagawa natin pag nanalangin? Sinasabi natin lahat (lahat, dapat) sa Kanya—ating mga kasalanan (pag-amin),  ating mga pagpapala at biyaya (pagpapasalamat), at ating mga kailangan (paghiling). Sa paraang ito ay nagsasalita tayo sa Kanya. At karamihan sa atin ay hindi nabibigo sa bahaging ito—kahit iilang minuto lamang (ngunit hindi naman din dapat ganon lang kaikli), ay nagagawa nating magsalita sa Kanya. (Pansinin niyo na laging “magsalita” ang ginagamit ko, hindi “makipag-usap.”) Ngunit paano ang Bible study? Marami sa atin ang nabibigo sa bahaging iyan. At parang wala lang sa atin kung mapag-aralan natin ang Biblia o hindi sa buong araw.

Ngunit isipin mo na lamang kung sa usapan ay yung kasama mo lang ang salita-ng-salita at hindi ka niya binibigyan ng pagkakataon na magsabi ng kahit isang salita lang. Naiinis ka. Nababagot ka. Baka hindi ka na makapagpigil at magsabi ka, “Ano ka ba, bakit ayaw mo akong pagsalitain? Gusto mo ikaw lang ang nagsasalita?” At ikaw, galit, ay mas mamabutihin pa iwan na lang siya, at maghanap na lang ng ibang bubuwisitin niya.

Ngayon balik tayo sa Diyos. Kinakausap Niya tayo sa pamamagitan ng pag-aaral ng Biblia. (“Kinakausap” ang aking ginamit dahil bago ka kausapin ng Diyos, ikaw muna ang dapat lumapit sa Kanya at magsalita. Ipapaliwanag ko maya-maya.) Ibig-sabihin, kung hindi tayo nagbabasa at nag-aaral ng Biblia, parang tayo yung taong ayaw pasalitain yung kausap. Nakuha niyo ba? At dahil doon, “iiwan” Niya tayo at hindi na pakikinggan ang ating panalangin—bagaman, dahil mapagpasensya ang Diyos ay matagal pa bago Niya gawin ’yon. Pero isipin mo na lang kung ano’ng nararamdaman Niya sa ating ginagawa pag walang Bible study. Parang tinatakpan natin ang bibig Niya nang sapilitan.

Dahil ang Diyos ay “mahiyain,” lumapit ka sa Kanya at sabihin mong kausapin ka Niya. “Ano po bang gusto Ninyong sabihin sa akin?” Lumapit ka sa Bible mo at buksan sa Scripture reading, at sabihin mo, “Ano po ang gusto Niyong ipaunawa mula dito?” At kakausapin ka Niya nang buong puso, at pakikinggan Niya rin kung ano ang sinasabi mo sa Kanya. Di ba ganon ang magandang pakikipag-usap? Titibay ang inyong relasyon ng Diyos; nasisiyahan Siya, at natutuwa ka rin.

Bakit hindi mo iyon gawin simula ngayon? Tama na ang walang imikan! Tama na ang ikaw lang ang salita nang salita! Isaayos mo na ang paglakad mo kasama Siya.

Maglaan ka ng takdang oras. 6 AM. 12 NN. 3 PM. 9 PM. Kahit ano’ng oras basta magtakda ka. At sundin mong palagi. Huwag kang mahuhuli—dahil hindi nahuhuli ang Diyos sa iyo. At kung sakaling mabigo ka ng isang beses, ‘wag kang manghina—hingin mo lang ang Kanyang tawad, at magsimula kang muli nang panibago. At kung ano’ng sabihin Niya sa iyo, huwag magdalawang-isip na sundin iyon. At sinasabi ko sa iyo, mas malamang ay “susundin” Niya rin ang sinasabi mo sa Kanya!

“Lakad tayo!” sabi ng Diyos. At sa paglakad na iyon ay titindi lamang ang inyong relasyon ng Diyos kung mag-uusap kayong dalawa. Di ba ang ganda? Kung mapagtatanto lang natin.

How Much Can We Believe God For?

by Pastor Felizardo Abanto

(Written in 2008)

When we wrote to the principal of Tanza National Trade School for Bible Study in the campus we really don’t know whether she will allow it or not. So we fasted and prayed for it. And the Lord opened the door so that we could teach about 2,000 students every week.

When I looked for a bigger place of worship along the highway, it was just to see whether we’ll get one. When I told Janice my proposed low rental fee to the place, I was almost ashamed to say it. Still we fasted and prayed and God granted us what we asked for.

I am telling our members if we will win just one soul every class section then we’ll have 35 additional members. Or if two, then we’ll have seventy. Or if five, then we’ll have 175 converts. After we fasted and prayed again the Lord impressed to my heart, “Why not ask for the salvation of ALL the students?” Didn’t the Bible say, “God is not willing that any should perish but that all should come to repentance”?

Remember the three individuals God brought home because of prayer? One was gone for six days, the girl two days, and the third two weeks. Our Lord Jesus did it three times! To impress to us that “all things are possible to those who believe.” God still intervenes in the affairs of men. We must believe God will give us much harvest of souls.