Magpakabanal Ka! (A Story, Part 5)

(mga taong nakaupo sa bangketa, nakasumbrerong pabaligtad, kasama si Andrea)

Voice of Andrea: Lulong ako sa drugs… dahil dito…

(si Andrea nasa gitna may hawak na phone sa tainga)

Boses sa Phone: Break na tayo, Andrea! Drugs ka na lang ng drugs!

(Andrea, titingin sa audience, at magmumukhang malungkot)

Voice of Andrea: Pero tuluy-tuloy pa rin ako, pinalayas na nga rin ako ng mga magulang ko eh!

Mga Magulang ni Andrea: (papasok sa eksena) Lumayas ka na! Nakakahiya ka sa mga kapit-bahay!

Voice of Andrea: Ngunit isang dating kaibigan ang pumasok muli sa aking buhay—si Nards. Kaklase ko siya noong high school. May sinabi siya sa aking bagay na mahalaga.

Nards: Sinasabi ng Biblia na tayong lahat ay makasalanan, nakatakdang pumunta ng impyerno para iyo’y pagbayaran. Ngunit alam mo Andrea, may pag-asa pa—dumating ang Anak ng Diyos na si Jesus para mamatay sa iyong kasalanan. At maaari mong matiyak ang pagpunta sa langit ngayon. 

Andrea: And the rest is history. Tinanggap ko siya bilang Tagapagligtas noong February 14, 2009, at pupunta na ako ng langit anumang oras. Maraming salamat sa Panginoon! (sumisinghot; parang sumisinga) Ligtas ka na ba? Hindi ka siguro naging gaya ni Jess noon na drug addict o hopeless, pero, sabi nga niya, pantay-pantay lang ang lahat ng tao—pare-parehong makasalanan. Bakit hindi mo siya tanggapin sa iyong puso bilang Tagapagligtas at Panginoon sa puso mo ngayon? “For whosoever shall call upon the name of the Lord shall be saved” (Romans 10:13). 

(mga taong palakad pauwi; nandoon din sina Andrea at Nards)

Andrea: Ang saya ko! Ang sarap pala ng pakiramdam pag nagte-testimony!

Nards: (naglalakad kasabay si Andrea) Salamat, ha. Na-motivate ako at na-encourage.

Andrea: Okay ka lang ba?

Nards: (tumigil sa paglalakad) Okay lang ako. Naisip ko lang yung mga kamag-anak ko. Yung mga kaklase ko noong high school ako. Yung mga nakatrabaho ko sa work. Paano na lang kung mapunta sila sa impyerno? Gusto ko silang mapunta ng langit.

Andrea: Oo nga, kahit yung mga magulang ko rin. O mga kabarkada ko. O kahit yung dati kong boy friend.

Nards: Ang problema kasi sa maraming churches, workers lang ang nagso-soul winning. O kung mayroon mang iba, 10% lamang ng kabuuang kongregasyon ang gumagawa nito. Imagine-in mo, 10%! Kung mayroon kang 200 active members sa church, ibig-sabihin 20 lang ang soul winners! At hindi iyon araw-araw! Kadalasan once a week lang iyon. Kung mayroon lang pananampalataya ang Cristiano tulad noong una, magso-soul winning ang bawat member.

Andrea: Ano ngayon gagawin mo, Nards?

Nards: Anong oras na ba?

Andrea: Eight P.M., eksakto.

Nards: Sama ka?

Andrea: Saan? Ano ang gagawin mo?

Nards: She-share-an ko ang mga kaibigan ko. Habang mainit pa ako mula sa pagpe-pray, sa preaching, at sa testimony mo, magso-soul winning na ako.

Andrea: Really? Join ako!

“Go ye into all the world and preach the gospel to every creature” (Mark 16:15). Kasama ka ba sa 90% na hindi nagso-soul winning? Huwag mong tigasan ang iyong puso—win souls!

Lakad Tayo!

daily walk

by Elijah Abanto

Lahat na siguro tayo nakipag-usap—kahit nga sanggol nakikipag-usap na, kahit utal-utal pa ang pananalita! Oo, nakaranas na tayong lahat makipag-usap.

Ano nga ba ang pakikipag-usap? Ito ang pakikipagpalitan ng dalawa o higit pang mga persona ng mga salita tungkol sa isang pangkaraniwang paksa. Kaya sa pakikipag-usap hindi pwedeng mag-isa ka lang, bukod na nga lang kung kinakausap mo ang iyong sarili—in a way, parang dalawang tao din iyon!

With that in mind, imagine-in niyo ang dalawang taong naglalakad sa daan. Karaniwan ay ganito ang eksenang ating kinabibilangan kapag tayo ay may visitation o soul winning. Ano bang ginagawa niyo habang kayo ay naglalakad-lakad sa daan? Wala bang imikan? Walang salita, lakad lang? Siguro napapasabi ka, “Siyempre naman hindi! Nag-uusap kami—nakaka-boring kaya ang walang kausap!” Tama. At tsaka kung gusto mong mapalapit sa taong iyon, hindi mo siya susupladuhan. Tama?

Dalhin natin ang ganyang kaisipan sa relasyon natin sa Diyos.  Simula nang tayo’y magsisi sa ating mga kasalanan, naniwala sa Kanyang ginawa sa krus ng Kalbaryo, at tinanggap Siya sa ating mga puso bilang Tagapagligtas, nagkaroon na tayo ng relasyon sa Diyos: Siya ang ating Ama, at tayo nama’y Kanyang mga anak. At simula nang maging Kristiano ka, ay lagi na tayong lumalakad na kasama Niya. Mayroon na tayong daily walk kasama Siya.

Ngunit nakikipag-usap ka ba sa Kanya? Para alalahanin kung ano ang ibig-sabihin ng pakikipag-usap, bumalik ka sa unang pahina. “Pakikipagpalitan.” In some way, “mahiyain” ang ating Ama, at nais Niya na ikaw ang magsimula ng usapan—ayaw ka Niyang pilitin sa usapang hindi mo naman gustong gawin.

Nalaman natin na tayo ay nagsasalita sa Ama sa pamamagitan ng prayer, o pananalangin. Ang Diyos naman ay nakikipag-usap sa atin sa pamamagitan ng pag-aaral natin ng Biblia, o Bible study. (Bible study, dahil, kung babasahin lamang, at hindi natin iintindihin, hindi iyon pakikipag-usap.)

Ano’ng ginagawa natin pag nanalangin? Sinasabi natin lahat (lahat, dapat) sa Kanya—ating mga kasalanan (pag-amin),  ating mga pagpapala at biyaya (pagpapasalamat), at ating mga kailangan (paghiling). Sa paraang ito ay nagsasalita tayo sa Kanya. At karamihan sa atin ay hindi nabibigo sa bahaging ito—kahit iilang minuto lamang (ngunit hindi naman din dapat ganon lang kaikli), ay nagagawa nating magsalita sa Kanya. (Pansinin niyo na laging “magsalita” ang ginagamit ko, hindi “makipag-usap.”) Ngunit paano ang Bible study? Marami sa atin ang nabibigo sa bahaging iyan. At parang wala lang sa atin kung mapag-aralan natin ang Biblia o hindi sa buong araw.

Ngunit isipin mo na lamang kung sa usapan ay yung kasama mo lang ang salita-ng-salita at hindi ka niya binibigyan ng pagkakataon na magsabi ng kahit isang salita lang. Naiinis ka. Nababagot ka. Baka hindi ka na makapagpigil at magsabi ka, “Ano ka ba, bakit ayaw mo akong pagsalitain? Gusto mo ikaw lang ang nagsasalita?” At ikaw, galit, ay mas mamabutihin pa iwan na lang siya, at maghanap na lang ng ibang bubuwisitin niya.

Ngayon balik tayo sa Diyos. Kinakausap Niya tayo sa pamamagitan ng pag-aaral ng Biblia. (“Kinakausap” ang aking ginamit dahil bago ka kausapin ng Diyos, ikaw muna ang dapat lumapit sa Kanya at magsalita. Ipapaliwanag ko maya-maya.) Ibig-sabihin, kung hindi tayo nagbabasa at nag-aaral ng Biblia, parang tayo yung taong ayaw pasalitain yung kausap. Nakuha niyo ba? At dahil doon, “iiwan” Niya tayo at hindi na pakikinggan ang ating panalangin—bagaman, dahil mapagpasensya ang Diyos ay matagal pa bago Niya gawin ’yon. Pero isipin mo na lang kung ano’ng nararamdaman Niya sa ating ginagawa pag walang Bible study. Parang tinatakpan natin ang bibig Niya nang sapilitan.

Dahil ang Diyos ay “mahiyain,” lumapit ka sa Kanya at sabihin mong kausapin ka Niya. “Ano po bang gusto Ninyong sabihin sa akin?” Lumapit ka sa Bible mo at buksan sa Scripture reading, at sabihin mo, “Ano po ang gusto Niyong ipaunawa mula dito?” At kakausapin ka Niya nang buong puso, at pakikinggan Niya rin kung ano ang sinasabi mo sa Kanya. Di ba ganon ang magandang pakikipag-usap? Titibay ang inyong relasyon ng Diyos; nasisiyahan Siya, at natutuwa ka rin.

Bakit hindi mo iyon gawin simula ngayon? Tama na ang walang imikan! Tama na ang ikaw lang ang salita nang salita! Isaayos mo na ang paglakad mo kasama Siya.

Maglaan ka ng takdang oras. 6 AM. 12 NN. 3 PM. 9 PM. Kahit ano’ng oras basta magtakda ka. At sundin mong palagi. Huwag kang mahuhuli—dahil hindi nahuhuli ang Diyos sa iyo. At kung sakaling mabigo ka ng isang beses, ‘wag kang manghina—hingin mo lang ang Kanyang tawad, at magsimula kang muli nang panibago. At kung ano’ng sabihin Niya sa iyo, huwag magdalawang-isip na sundin iyon. At sinasabi ko sa iyo, mas malamang ay “susundin” Niya rin ang sinasabi mo sa Kanya!

“Lakad tayo!” sabi ng Diyos. At sa paglakad na iyon ay titindi lamang ang inyong relasyon ng Diyos kung mag-uusap kayong dalawa. Di ba ang ganda? Kung mapagtatanto lang natin.

How Much Can We Believe God For?

by Pastor Felizardo Abanto

(Written in 2008)

When we wrote to the principal of Tanza National Trade School for Bible Study in the campus we really don’t know whether she will allow it or not. So we fasted and prayed for it. And the Lord opened the door so that we could teach about 2,000 students every week.

When I looked for a bigger place of worship along the highway, it was just to see whether we’ll get one. When I told Janice my proposed low rental fee to the place, I was almost ashamed to say it. Still we fasted and prayed and God granted us what we asked for.

I am telling our members if we will win just one soul every class section then we’ll have 35 additional members. Or if two, then we’ll have seventy. Or if five, then we’ll have 175 converts. After we fasted and prayed again the Lord impressed to my heart, “Why not ask for the salvation of ALL the students?” Didn’t the Bible say, “God is not willing that any should perish but that all should come to repentance”?

Remember the three individuals God brought home because of prayer? One was gone for six days, the girl two days, and the third two weeks. Our Lord Jesus did it three times! To impress to us that “all things are possible to those who believe.” God still intervenes in the affairs of men. We must believe God will give us much harvest of souls.

Pamemeke ng Church

by Dan Schaeffer

Hinintay niya ang kanyang pagkakataon, pinapraktis kung ano ang na-ensayo niya kasama ang kanyang  asawa, kinakabahan na maranasan ang matinding pagpupuring alam niyang darating. Maya-maya lang ay malulunod siya sa papuri para sa kanilang pagiging palabigay na wala ng tinira para sa kanilang sarili. Lingid sa kanilang kaalaman, sila ay gumagawa ng kasaysayan bilang unang mga “church fakers”.

Ang kwento nina Ananias at Sapphira sa Acts 5:1-11 ay lubhang nakakabahala. Parehas silang namatay sa dulo ng kwento, at “malaking takot ang naghari sa buong iglesia, at sa gaya ng marami na nakarinig ng mga bagay na ito.” (v. 11) Nagsimula ito nang hindi napapansin: nasaksihan ng mag-asawa ang  pagiging bukas-palad ng iba sa iglesya sa Jerusalem na ibinenta ang kanilang mga sariling mga lupain at ibinigay ang kanilang buong napagbentahan para ipamigay sa mga nangangailangan (4:32-39). Ang pinakanapansin nina Ananias at Sapphira ay hindi ang “pagiging bukas-palad” kundi ang nag-aantay na ispritwal na papuri sa sinumang makagawa nito.

Ang mag-asawa ay nag-benta ng piraso ng kanilang pag-aari, pero nang dalhin nila ang kanilang mga napagbentahan, kalahati lamang ang kanilang ibinigay. Okay lang naman. Kahit anong gawa ng pagiging bukas-palad ay tanggap na sana. Ang problema ay ang pandaraya sa kanilang mga puso. Sinasabi nilang ibinibigay nila ang buong halaga ng kanilang kabuuang kita. Maaari nating isipin si Ananias na ibinibigay ang pera sa mga apostoles na may ngiting nagpapakita na kontento siya sa sarili niya. Iniisip niya kung paano makakakuha ng mataas na reputasyon sa kalahating presyo, ang pinakarurok na spiritwal na tawaran.

Kadalasang itinatanong ng mga tao kung bakit pinili ng Holy Spirit na ihayag ang kasalanan ng mag-asawang ito sa ganoong bayolenteng paraan—ang kamatayan para sa atin ay medyo mabagsik. Habang hindi natin alam ang lahat ng pangyayari nung araw  na ‘yon, isang bagay lang ang maaari nating masigurado: ang kabanalan ng Diyos sa loob ng Kanyang iglesya ay nakataya. Nais Niyang ipaalala sa kanyang bayan na ang kadalisayan ng motibo ay palaging higit sa “ministeryong” naglilingkod lamang sa sarili o pagtulong sa tao.

Tayo ay tinuruan na makaramdam ng matinding pagkagalit sa kanilang halimbawa, pero nangangamba akong ito’y ating nagagaya kaya nga lang sa mas mababang antas. Nadiskubre kong may mas malala pang “Ananias at Sapphira” sa akin  higit sa mga tanggap ko ng meron ako. Madalas akong makatanggap (at oo kung tatrabahuhan din) ng ispiritwal na reputasyon na hindi nababagay sakin. At alam ko, hindi ako nag-iisa. Bakit kaya “malaking takot” ang pumukaw sa buong iglesia nang marinig nila ang tungkol sa kamatayan ng dalawang mamemeke? Malamang sila ay natatakot sa kung ano man ang maaaring manirahan sa kanilang sariling mga puso, dahil sa totoo lang mayroon ding munting Ananias at Sapphira sa mga pinakamatino sa kanila.

Ito ay malusog na “pagkatakot” kasi ang nagdudulot nito sa atin na suriin ang ating mga puso, at ituon ang ating paningin sa Diyos. Sa kawalan ng ganitong kamalayan, sinisimulan nating dayain ang ating mga sarili tungkol sa ating espiritwal na motibo – at yon ay isa lamang maliit na hakbang sa paniniwalang kaya nating dayain ang Panginoon.

Gumugol ako ng maraming taon bilang nagpapagaling ng church faker. Ako’y naging isang pastor, may-akda, at tagapagsalita sa mahabang panahon at ako’y nakikipaglaban sa aking pag-uugaling mameke ng church sa buong pagkakataon. At ngayon alam ko na kung bakit.

Ang Kaanyuan ng Pagka-makadiyos

Bilang bata, karamihan sa atin ay mahilig maglaro ng kunwa-kunwarian.

Kaya nating bigyang-layaw ang ating pinakamalalim na kagustuhan na maging kung ano ang hindi tayo sa sandaling oras – at gawin ito nang walang pakiramdam ng pagsisisi, dahil isa lang naman itong laro. Pero isang araw, “ nagtatapos  ” tayo mula sa pagkabata,  at posibleng mapagtanto (na may kasamang konting pagka-distress dahil sa pagkabigo at disappointment) na gusto pa ring maging kung ano ang di tayo. Ang ganitong kagustuhan ay sinusundan tayo hanggang sa pagtanda, sa labas ng mundo ng pagpapaniwala, kasayahan at mga laro. Ang buhay maya-maya’y tuturuan tayo sa proseso ng panlilinlang, natutunan natin na minsan kaya nating papaniwalain ang iba sa mali nating imahe – at kadalasan ito’y kumikita ang pagiging Kristyano ay hindi na kaagad napapaamo ang halimaw na nasa ating katawan; sa katunayan, kadalasan binibigyan nito ang halimaw ng bagong butas para matukso tayo. Ito ang malamang  na nangyari kina Ananias at Sapphira. Sa oras na matutunan natin ang mga tamang ispiritwal na mga termino at tamang makadiyos na lingwahe ng katawan maaari tayong lumabas at magpakita at magtunog bilang napaka-maka-Diyos. Pagmamalaki, kapaitan, pita, pagseselos, at at marami pang mga kasalanan ay kayang magpatuloy sa pananamantala sa loob natin, maingat na nakatago sa loob ng pinabanal na mukha.

Ilang taon din ang nakalipas, bilang isang batang pastor na nasa pagsasanay, sinusubukan kong maging kung ano sa tingin ko ang bawat pastor ay dapat maging. Nagsalita ako ng may hangin ng pagkasabik, pagtitiwala, at kasiyahan—kahit na malayo ako sa pagkakaroon ng mga ganitong pag-uugali. Ang katawa-tawa, nakatanggap pa ako ng “Joy Award” mula sa aming children’s ministry, na namigay ng awards ayon sa fruits of the Spirit! Isa itong plastic na tropeo para sa isang plastic na Kristiyano. Tulad ng kapanipaniwalang sinabi ni Paul Eldredge, “Hinuhulma natin ang ating mukha para magkasya sa ating maskara.” Hindi ko lang ito pinepeke; nabigyan pa ako ng gantimpala para sa aking kilos. Nakakatakot, di’ba?

Habang ako’y lumalago sa aking pananampalataya sa paglipas ng mga taon, nasimulan kong maunawaan kung gaano kalalim ang isip at puso ko’y namantsahan ng kasalanan. Ilan sa mga kasalanan ko ay madali ko lang makita ngunit may ibang namang inaabot ng mga taon para matukoy. Pagmamalaki, halimbawa na lang, ay tumatakbo nang higit na mas malalim sa buhay ko kaysa sa buong inaakala ko. Malayang umaagos sa malalim na kweba ng aking kaluluwa habang pinapanatili ko itong nakatago sa mahabang panahon, nananatili pa rin itong naroon. At pagkatapos, tulad ng isang geyser, bigla na lamang itong puputok ng may hindi kapanipaniwala, hindi inaasahang lakas.

Ano ang Iyong mga Motibo

Ang pamemeke ng church ay isang hindi kapansin-pansin na kasiraan mula sa katotohanan tungkol sa ating ispiritwal na mga paninidigan and motibasyon. Kung maiiwang hindi nagagamot, maaari itong magdulot ng panlabas na kasiraan sa iglesya mismo habang ang ating mukha ay maging mahirap na panatilihin.

Hindi ako naniniwalang nagsisimula talaga tayong ang intensyon ay makapandaya. Hindi tayo tumitigil sa paglilingkod kay Kristo nang biglaan; pero sa paglipas ng panahon ang ating motibo sa paglilingkod ay unti-unting mas humihina. Kinukumbinsi ang ating mga sarili na ang gusto lang natin ay “kaluwalhatian ng Diyos.” Kadalasan tayo’y naglilingkod nang may mabuting scriptural na mga dahilan—ngunit hindi na iyon ang pangunahing dahilan ba’t tayo naglilingkod.

Sa isang punto, pumasok tayo sa isang pintuang ‘di nakikita ng karamihan pero malinaw na nakikita ng Diyos. Nagsisimula tayong mag-ministeryo, tumulong, manguna, mag-organisa, mag-plano, magluto, magturo, mag-preach, umawit, mag-bisita, at magbigay, unang-una (kahit na hindi eksklusibo) para sa ikakukuntento ng pakiramdam ng pagiging ispiritwal at pagtanggap ng papuri mula sa iba. Di magtatagal ang pinakamaliit na tanda ng sinseridad ay sapat na upang ilarawan ang ating mga motibo bilang dalisay.

Nang ako’y inimbitahang magsalita sa isang conference, madali kong nakumbinsi ang aking sarili na ito ay isang malaking oportunidad para makapag-ministeryo, hindi pinapansin ang katotohanang ang pagkasabik na nadarama ng aking sarili ay may konti lang na kinalaman sa paglilingkod kay Kristo. At, muli, ang istorya nina Ananias at Sapphira ay idinrama lang. Kapag nakakalimutan natin kung sino ang ating pinaglilingkuran, nawawalan tayo ng paningin kung bakit tayo naglilingkod, at nagtatapos tayo sa paglilingkod sa ating mga sarili. Kung ang gusto talaga natin ay ang maluwalhati ang Diyos lamang, Siya ang dapat na magpakahulugan sa ating paglilingkod—at, mas malamang, ang ating paglilingkod ay di magiging tulad ng gusto natin. Kung tayo’y mayroong konting bahagi dito, malamang pagpuno at pagpapatigas ng ating mga sariling layunin gamit ang mga ispiritwal na mga elemento, hindi Siya tuluyang maluluwalhati. Ngunit kung meron tayong tibay ng loob na harapin ang katotohanan ng ating mga pinaghalo-halong mga motibo, bibigyan tayo ng Diyos ng kapangyarihang magbago.

Gusto ba nating magbago? Aaminin mo bang pinepeke natin ito? Dyan nakasalalay ang ating pinakadakilang pakikibaka. Ngunit ang pagbabago ng ating gawain ay isang pagkilos patungo sa pagiging tunay, kalayaan at kapayapaan na ipinangako sa atin ni Kristo. Ang pinaka-dakilang kasiyahan na maaari tayong magkaroon ay ang pagkatutong mabuhay at maglingkod sa Iisang Tagapanood—ang Diyos. Natutunan ng mga unang Kristiyano sa mahirap na paraan ang aral na kahit kaila’y di natutunan nina Ananias at Sapphira. Marahil ito ang oras para tayo’y matuto na rin.

Isinalin ni Ella May Calderon mula sa article na “Faking Church,” In Touch® Magazine, July 2006.

 

Natatakot Ako… (A Story for the New Christian)

by Elijah Abanto

Kakagaling lang ni Danny mula sa church. Sinunod niya ang sinabi ni Emerson (ang taong nagpatanggap sa kanya kay Jesus) na pagkatapos maligtas ay ipahayag sa mga tao ang kanyang naranasan. Masaya siya sa ginawa, ngunit hindi niya malimutan ang mga sinabi nito: “Alam mo ngayong tumanggap ka na sa Panginoon, huwag mong aasahan na magiging mabuti na sa iyo ang buhay. Actually, simula pa lang ito ng matitinding pangyayari na susubok sa iyong pananampalataya kay Jesus.”

“Anong ‘matitinding pagsubok’”? tanong niya.

“Hahadlangan ka ng mga magulang mo to the point na pwede ka nilang higpitan o bawasan ang allowance o lalo’t higit pa, ang itakwil ka,” sabi nito.

Mahal na mahal pa naman niya ang kanyang mga magulang. Lahat ay ginagawa niya para maging proud sila sa kanya. Pero ngayon ligtas na siya … Ganon?

“At maaaring pati kaibigan mo layuan ka,” dagdag pa nito. “Danny, maraming pwedeng tanggalin ang Diyos sa buhay mo para subukan kung mananatili ka o hindi.”

“Bakit mo ito sinasabi sa akin ito?”

“Dahil baka magulat ka sa mga susunod na pangyayari dahil hindi mo alam na ganito pala ang pwedeng mangyari,” sagot ni Emerson. “Danny, alam mo namang may mga inuutos ang Diyos sa atin pagkatapos maligtas, di ba?”

“Oo, nagawa ko na nga yung una kaso tumakas lang ako,” sagot niya. “Ang iba pa ay ang magpa-baptize at sabihin sa iyong mga mahal sa buhay na kailangan din nilang maligtas kagaya ko.”

“Bakit hindi ka pa rin nagpapa-baptize?”

“Dahil baka malaman nila na nag-iba na ako ng relihiyon,” sabi niya.

“Ngayon nakikita ko na sa iyo ang takot,” sabi ni Emerson nang walang alinlangan. “Alam mo, Danny, para masunod mo ang Panginoon kailangan mo ng tapang—courage. Alalahanin mo na anak pa sila ng Diyablo kaya ginagamit sila ngayon niya para pigilan kang sundin ang Panginoon. Naranasan ko na rin ito, Danny. Pero naging matapat at mas sinunod ko ang sinabi ni Jesus. At nakita mo naman ngayon na nandito na ang aking pamilya sa church.”

“Bakit ganito? Susundin ko pa ba Siya?” tanong niya sa sarili. Maaaring mawala ang pamilya niya … ang kaibigan niya … ang mga hilig niya …

“Pero ito ang tinitiyak ko sa iyo, lagi mong kasama ang Panginoon. Hadlangan ka man nila, layuan ka man nila … masisiguro mo, lagging nandiyan ang Panginoon, nasa likod mo. Kasama mo.”

“Kasama ko si Jesus …”

Nawalang lahat ang takot niya. Susundin niya ang bawat iuutos ni Jesus simula ngayon. Mawala man sila …

 

QUESTIONS TO PONDER:

Ligtas ka na ba? Kagaya ka ba ni Danny na natatakot na baka hadlangan siya ng magulang, kaibigan, o kakilala? Basahin mo ang 2 Timothy 1:7 sa iyong Bible, pagkatapos ay sagutin mo ang mga tanong na ito:

1) Ayon sa verse, binigyan ba tayo ng Diyos ng ispiritu ng takot?

2) Ano ang binigay Niya?

3) Ano ngayon ang dapat mong maging attitude ngayong nabasa mo ito?

Anak, Hindi Pwede!

hindi pwede anak

Masayang lumapit kay Amelita ang kanyang anak na si Melvin. Galing ito sa paglalaro sa labas. Medyo nawala nga lang ito sa kanyang paningin kanina dahil sinamahan nito ang mga kaibigan sa hindi malaman na lugar sa kanilang subdivision. Nakangiting may inabot ito sa kanyang papel. “Ano ’to, Mel?”

“Kasi po nag-Good News po kami sa bakanteng unit kasama si Teacher Jericho,” sagot nito. Nangingislap ang mga mata nito na sa tingin niya ay kasiyahan. Ngunit nagtataka pa rin siya. “Nagkaroon po kami ng activity at mataas po nakuha kong grade. Ayan oh, 97!”

Hindi niya alam kung ngingiti siya o sisimangot. Hindi pa rin kasi niya maintindihan. “Nagke-kwento po siya tungkol sa Bible at kaligtasan. Sabi po niya makasalanan daw po tayo at pupunta sa Impyerno.

“Pero dahil kay Jesus pwede po akong maligtas at dahil doon tinanggap ko Siya sa puso ko. Kaya pag namatay ako sa Langit ako pupunta. Ang saya di ba Mommy?”

“Ah …” hindi malaman ni Amelita kung ano’ng sasabihin. Malamang ay relihiyon ito ng ibang sekta, sabi ng kanyang isip.

“Mommy, iniimbitahan niya po kami sa church,” sabi ni Melvin. “Sama ako, ha?”

“Hindi, Mel, Hindi,” sagot niyang mariin sa anak. Ayaw niyang mag-iba ng relihiyon ang anak niya.

“Mommy, masaya doon at para kay Jesus naman iyon eh —”

“Hindi, Hinde,” sagot niyang tumitigas na ang tono.

“Bakit po?” naluluhang tanong ni Melvin.

“Katoliko na tayo habang buhay!” sigaw niya at umalis sa harap ng anak.

“Mommy, ligtas na po ba kayo?” mahinahong tanong ng bata na nagpatigil sa kanya. Humarap siya. Nagsalita itong muli. “Kapag namatay po ba ngayong oras na ito tiyak niyo pong sa langit kayo pupunta anumang oras?”

“Ano na naman iyang pinagsasabi mo?” tanong niyang pasigaw.

“Ngayon po bang Katoliko tayo ligtas na kayo? Sabi po kasi ni Kuya Jericho walang relihiyon ang makakapagligtas sa atin sa Impyerno. Kahit daw Saksi, Iglesiya, Dating Daan, wala—kahit nga daw relihiyon nila hindi makakapagdala sa atin sa Langit.

“Sabi po niya—may hawak po siyang Bible—binasa niya po doon—si Jesus lang ang makakapagligtas sa atin.”

“Sige, pinapayagan na kita,” sabi ni Amelita. “Pero sasamahan kita.” Nakita niya ang tuwa sa itsura nito. Kung ano man ang nakain ng batang ito, siguro dapat din niyang makain.

 

Mommy… from Your Child

letter

by Elijah Abanto

Mahal kita. Mahal na mahal na mahal ko po kayo. Kasi mahal niyo po ako. Kasi mahal na mahal na mahal niyo po ako. Alam kong mahal niyo po ako dahil nagdesisyon po kayo na, sa kahit anong hirap, ay ibibigay niyo po ang buong lakas niyo para mailuwal po ako sa masalimuot ngunit makulay na mundong ito. Mahal niyo po ako dahil gusto niyo po akong mabuhay—gusto niyo pong uminom ako ng gatas mula sa inyong kaibuturan, kahit ang nagagawa lamang niyon ay busugin ako at gutumin po kayo. Mahal niyo po ako kasi agad niyo po akong dinadaluhan pag umiiyak ako. Mahal niyo po ako kasi hindi niyo rin po ako dinadaluhan agad pag umiiyak ako—para matututo akong maghintay at matuto akong hindi lagi masusunod ang gusto ko. Mahal niyo po ako dahil nagpapasensya po kayo sa akin sa pagsubo sa bibig ko ng pagkain, kahit na isang milyong taon pa ang hintayin bago ko matapos iyon. Mahal niyo po ako dahil pinipili niyong maiwan sa bahay para mabantayan ako, kahit na nangungulila po kayo sa presensiya ni Daddy na nasa trabaho. Mahal niyo po ako dahil pinapalo niyo po ako pag may mali ako. Mahal niyo po ako kasi hindi niyo po ako pinapalo kapag wala akong mali, bagkus ay pinaparangalan niyo pa po ako. Mahal niyo po ako dahil nasisigawan o pinapagalitan niyo po ako pag gumagawa ako ng kalokohan; o minsan ay ang pagtitiis niyo po sa akin at pag-iyak na lang sa panalangin sa Diyos para sa akin. Alam kong mahal niyo po ako.

Pasensya na po dahil palagi kong binabalewala ang sinasabi niyo. Pasensya na dahil kala ko ang “Ingat” at “Magpakabait” niyo pong mga salita ay palamuti lang. Pasensya na po dahil lagi ko kayong binibigyan ng sakit ng loob sa mga pinagaggawa. Pasensya na po dahil kung saan-saan ko po iniiwan ang sapatos, medyas, pinagkainan, tsinelas, at balat ng candy na sinipsip ko. Pasensya na po dahil nakakasagot ako nang pabalang sa inyo—hindi ko man lang po naisip na madali po kayong masaktan sa mga salita ko. Pasensya na po dahil pinapagod ko po kayo sa kakaayos at kakalinis ng bahay, habang ako’y abala sa pagkakalat. Pasensya na po.

Salamat po dahil binibigay niyo ang kailangan ko. Kapag medyo kuripot si Daddy, kayo ang gumagawa ng paraan para maibigay nang sapat ito. Salamat po dahil mahal niyo si Daddy—mahalaga po ito para lumaki akong maayos. Salamat po dahil pinag-aral niyo ako—inaasikaso ang aking almusal, uniform, at iba ko pang kailangan. Salamat po dahil pinakita niyong hindi ako nag-iisa.

Mahal ko po kayo kasi pinakilala niyo ako kay Jesus, ang tunay na Diyos, ang Tagapagligtas ko at Panginoon ko. Mahal ko po kayo kasi dinadala niyo ako sa church—natututo akong sumamba sa Diyos, makipagkaibigan sa kapwa ko, at gumalang sa matatatanda. Mahal kita kasi tinuruan mo akong magbasa ng Biblia—ito ang tanging gabay ko para sa pamumuhay. Mahal ko po kayo higit sa lahat—dahil sa buo niyong makakaya, ipinadama niyo ang pag-ibig na hindi ko matutumbasan—pag-ibig na kagaya ng walang-katumbas na pagmamahal—ng Diyos.

mom and child

What Ails You, Nanay?

Happy Mothers' Day

Tatlong  Bagay Na Gusto Ng Ina Na Malaman Ng Kanyang Anak Tungkol Sa Kanya

by Mrs. Olive Abanto

Ito raw ang buwan ng taon na kung kailan inaalala ang mga ‘nanay,’ o inaalala ng mga nanay na tag-ulan na naman at pasukan na naman sa Pinas. Inaalala ni Nanay ang pambili ng gamit, notebooks, ballpen, bag, pad paper, school uniform, black shoes at white socks; ano pa? Tuition fees, enrollment fees, ang dami pang iba. Siyempre, pangkaraniwang sagot ng nanay na Kristiano sa anak, “Let’s pray about it!”

Pero mabalik tayo sa sinasabi ko na ang buwan ng Mayo ay buwan raw na inaalala ang mga nanay. Inaalala nga kaya? Anyway, “Thanks a lot!” sabi ng mga mothers. Gusto ko sanang magbigay ng ilang suggestions kung anong mga bagay ang dapat nating alalahanin para sa ating mga nanay. Sana mga anak ay tunay niyong maunawaan ang mga sumusunod na bagay na ito!

Una, ang mga nanay ay mga babae, kung kaya’t sila ay mas mahinang sisidlan na mas nangangailangan ng mas maingat na pagtrato o pakikitungo. Salungat sa nararanasan ng mga nanay ito, sa pagkaraniwang mga anak. Madalas si nanay ang walang ingat nilang sinasagot at pinapakitaan ng walang pagpitagan na kilos na pangkaraniwang ikinakasakit ng kalooban ng mga nanay.

Alalahanin din ng mga anak na ang nanay ang nagmamalasakit sa mga pinakamaliit na detalye ng buhay tulad ng medyas na isusuot at huhubarin ng paa mo, nail cutter na panggupit sa kuko mo, tsinelas sa tamang lalagyan, mga kalat na dapat ilagay sa basurahan, at marami pang maliliit na bagay na di dahil maliit ay maliit din ang halaga nito. Pangkaraniwan nga sa amin na ang maliliit na bagay ang nagpapadama sa amin ng kahalagahan namin. Isang pirasong bulaklak, isang pagbati ng paggalang tulad ng “Good morning, Mom!!”, isang candy na pasalubong ay talagang ikinasisiya ng nanay sa anak na nakakaalala.

Pangatlo o marahil ay huli sa ngayon na dapat alalahanin ng anak ay ang batas at mga paalala ng nanay— “Magsinop ka ng gamit mo,” “Mag-ingat ka sa pagtawid,” “Umuwi ka nang maaga,” “Kumain ka ng tanghalian mo,” “Magpakabait ka,” “Manalangin kang palagi”—ilan sa mga paalala at batas ng ating mga nanay, na marahil inaakala ng mga anak na palamuti lamang sa bibig ng nanay. Ang hindi nila alam ito ay buong pusong inaasahan na gawin at makita ng nanay sa kanilang mga anak.

In one way or another ang tatlong bagay na ito—ang pagiging mas mahinang sisidlan ng babae tulad ng mga nanay, ang pag-intindi sa mga maliliit at detalyadong bagay at ang mga simpleng paalaala ng mga nanay ay tunay na mga alalahanin namin. Ngunit kung ang mga anak ay maingat na aalalahanin ang mga ito para sa kanilang mga ina, tunay ngang mararanasan at mararamdaman naming kami’y inaalala at pinahahalagahan hindi lang sa tuwing isang Sunday ng Mayo.

Missions Emphasis: Taiwan – China’s Counterpart is Tired of the Gospel

Taiwan

Taiwan—kine-claim ng China na pag-aari nila ang islang ito, bagaman malayung-malayo sa isa’t isa ang kalakaran dito at hindi naman ito kontrolado ng China.

Area 35,801 sq. km. Maliit lamang ang bansa, at pinapaligiran ito ng mga dagat—East China Sea, Philippine Sea, Luzon Strait at South China Sea—dahilan para malimit na dalawin ng bagyo at tag-ulan ang bansa. Two-thirds ng lupain ay mabundok at mabato. Ang Taiwan ang pangpito sa pinakamataas na isla sa daigdig. Dahil sa hugis nito, tinatawag ng mga Taiwanese ang kanilang mga sarili na “Children of the Sweet Potato.”

Population 22.9 million (2005). Malaki ang populasyong ito kumpara sa laki ng lupain ng estado. Karaniwan pa na ang populasyon ay nagsisiksikan sa 1/3 na patag na lupain ng Taiwan.

Peoples    Han Chinese 98%:

Taiwanese 86%.

Mainlanders 12%. Ang mga Mainlanders ay mga Tsinong tumakas mula sa salimuot ng  buhay sa Tsina.

Aborigines 2%.

Literacy 92%. Official Language Mandarin. Bagaman Taiwanese ang lingwahe ng halos lahat ng mamamayan ng bansa, ito ang pinili nilang lingwahe para gamitin sa edukasyon. All Languages 21. Languages with Scripture 5Bi, 5NT, 1por.

Capital Taipei. Urbanization 74%.

Economy Maunlad ang ekonomiya ng bansa, bagaman medyo bumagal ang progreso nito sa kasalukuyan. Mababa lamang ang inflation at unemployment rate (2.3% at 4.2% respectively). 0.9% lamang ang nasa below-poverty line.

Religion May freedom of religion.

Others 2.5%.

Buddhism and Taoism 93%. Ang bilang na ito ay hindi talaga lahat affiliated kundi tinanggap lamang ang relihiyon bilang respeto sa ninuno.

Christendom 4.5%

Roman Catholic 1.3%. Nahuli ang mga misyonero na dumating kumpara sa mga Protestante.

Protestants 2.6%. Pinakalat ng Dutch na sumakop dito ang Protestantismo.

Marginal Pinakamarami ang mga Mormons.

Ang Iglesiya sa Taiwan ay naging stagnant sa loob ng 30 taon. Pagkatapos ng nakakapagpapalakas-ng-loob na paglago sa pagitan ng 1940 at 1960 kasama ang revival at kilusan sa mga mamamayan sa kabundukan, at maraming conversions sa mga Mandarin-speaking na mga Chinese refugees, ang dami ng mga Cristiano ay nanatili lamang steady. Ang totoong pagkilos ng Ebanghelyo ay hindi pa dumarating. Ipanalangin na ang mga sumusunod na hadlang ay mawasak:

1) Pagkaalipin kay Satanas. Ang pagkahilig sa spirit world, pagsusugal, at kadamutang material ay dapat na mawasak.

2) Ang Pagbuhay sa Budhismo at Taoismo. Mayroong mahigit 8,700 templo sa lupain. Kaunting Tsino lamang ang may kagustuhang i-give up ang pagsamba sa kanilang mga ninuno.

3) Pagkakabaha-bahagi sa gitna ng mga Cristiano

4) Kakulangan ng mga pastor at manggagawa. Marami sa mga iglesiya ang inaasahan ang kanilang pastor na siyang gumawa ng lahat ng trabaho.

5) Mababang commitment. Napakakaunti ng mga na-convert at na-baptize ang nagiging aktibong miyembro ng church, at maraming nagba-backslide. Kaunting Cristiano lamang ang nagiging soul winners.

Ang mga Cristiano ay hindi pantay na nakakalat sa gitna ng maraming linguistic groups. Marami sa mamamayan sa kabundukan ay puro Protestante (Presbyterian, 23% ) samantalang 4.6% naman sa mga Mandarin, 1% sa mga Taiwanese, at 0.2% lamang sa mga Hakka. Ipanalangin na ang mga grupong Hoklo (Taiwanese) at Hakka ay maging receptive sa Mabuting Balita.

Mayroong mahigit sa 609 na churches sa mga tribal areas at ilan sa mga siyudad. Karamihan ay Presbyterian, ngunit dumadami rin ang mga kultong True Jesus Church at Mormons. Ang pagkasira ng pamilya ay pinabilis ng pagkalango sa alak, paglipat sa mga siyudad, lumalagong impluwensiya ng telebisyon, pagtaas ng antas edukasyon sa mga kabataan, at kawalan ng kakayahan ng mga magulang na palakihin ang kanilang mga anak sa gitna ng nagbabagong sosyedad. Ipanalangin na gamitin ng Dios ang kaligtasan para mabawasan ito.

Ang kakulangan ng mga pastor sa mga congregation ay seryoso ngunit mabagal na nagi-improve. Maraming rural na churches ay walang pastor, dahilan sa mababang offering sa mga iglesiyang ito. Mayroong higit sa 20 mga seminaries at Bible schools. Ipanalangin ang mga estudyante at staff, at ang tamang spiritual training na maibigay.

Ang patotoo sa gitna ng mga estudyante ay nakakapagpalakas ng loob. Ang 576,000 na estudyante sa 121 unibersidad at kolehiyo ay isa sa mga bukas na bahagi ng komunidad. Maraming churches na may student-centers. Permitted na sa mga middle at high school na magbuo ng mga Christian groups. Ipanalangin na ang oportunidad na ito ay magamit para maraming maligtas at madala sa mga iglesiya.

Sinimulan ng mga Presbyterians angpagpapadala ng missionaries sa bansa, ngunit dumarami na rin ang mga grupong nagpapadala sa ngayon, kabilang na ang mga Baptists. Ayon sa BBFI Missions Database, may limang Baptist missionaries na nasa bansa (Dan Freeman, Dave Green, David Green II, David Homer, at Andrew Simpson). Isang pamilya lamang mula sa ating bansa ang nasa Taiwan ayon sa Asian Baptist Clearinghouse—ang pamilya ni Joel Basilan. Ipanalangin na patuloy na ibahagi ng mga ito ang Ebanghelyo at masuportahan.

Ipanalangin din ang mga help ministries na ito:

1) Christian Literature.

2) Radio. Ang FEBC at TWR ang nangunguna sa pagbo-broadcast.

Christian video tapes.

Of Challenges and Opportunities

by Pastor Felizardo Abanto

(written 2008)

Pastor Abe Legaspina asked his people one Sunday morning: “I have news for you, what kind do you want, a challenge or an encouragement?” The challenge, he said, is that they are transferring to a new worship place with a rental fee of P12,000.00. They are renting their present place for P6,000.00. And then the encouragement? They need to raise P36,000.00 for the down payment! With the help of God we got a new worship place which will usually be rented for P4,500.00 but we got it for P1,000.00/month. Although the owner said she can allow us for six months and the continuance would be negotiable; still we believe our fasting and prayers were answered by the Lord. Our challenge? An additional P1,000.00/month rentals. Our encouragement? Let’s not waste the six months we’re here! Our opportunities! Because we are near the high school we plan to have activities for the students, like conducting free self-defense training. A Bible study will be held each session. We can make our place a student center providing board games, dart, etc., and sharing them the Gospel while they are there. To advertise our presence there we could conduct free medical consultations. Those who will come will be witnessed to. Our challenge is not that big—only an additional one thousand pesos a month. But our opportunities are endless if we will just go through what we have already started. We need the cooperation of each member. Let’s not waste any week to pass without each partner really going out and accomplishing our three-hour field soul winning. Let us continue to give our commitments so that our jeep will continue on rolling. Let us continue our partnership prayers to frustrate all the schemes of our spiritual Enemy. Let us bring visitors every Sunday. LET US FILL UP OUR NEW PLACE! If each one of us will bring a visitor every Sunday, it won’t be long before we will accomplish this goal.