Ano Ba Talaga’ng GUSTO ng mga Babae?

Ano Ba ang Ibig-Sabihin ng “Security” para sa Iyong Asawa?

by Jeff Feldhahn

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah E. Abanto

“Kaya ano sa tingin mo ang ibig-sabihin kapag sinasabi ng babae na gusto niya ng security?” tanong ko sa isang kaibigan.

“Hindi ako pwedeng tumigil ‘tumakbo,’” sabi niya. “Kailangan kong gawin ang kahit anong kailangan para masiguradong hindi niya nararamdaman na insecure siya pagdating sa pera. Kung ang ibig-sabihin noon ay dapat akong magtrabaho ng mahabang mga oras o manatili sa isang trabaho kahit hindi ko gusto, edi ganun.”

Pakiramdam ng kaibigan ko ay nasa patibong siya, dahil ang alam niya ay gusto ng asawa niya na magpatnubay siya nang maayos na buhay rito at sa mga bata, pero gusto rin nito na nasa bahay na siya pagdating ng hapunan. Imposibleng pinansyal na pag-aasam sa bahagi ng babae? Siguro, ngunit malamang hindi. Maaari na ang mga lalaki ay nababagabag ng kung ano ang iniisip nilang inaasahan sa kanila ng mga babae, na kung tutuusin ay wala naman talaga silang ganoong mga inaasahan. Iyon ang natagpuan namin sa pagpapanayam sa mahigit 1,000 mga babaeng asawa para sa aming research. Oo, nais nila ng security, ngunit ibang-iba ang ibig-sabihin nila kumpara sa kung ano’ng iniisip ng mga lalaki.

Sa isang babae, ang seguridad na pinakamahalaga ay ang emotional security: yung pakiramdam ay konektado at malapit sa’yo—na nandiyan ka para sa kanya, kahit ano’ng mangyari. Oo, ang magpatnubay-pinansyal ay importante, ngunit para sa mas maraming babae, wala iyon sa pinakatuktok ng kanilang listahan. Sa totoo nga lang, tulad ng sinabi nung isang babae, “Wala nga yun sa listahan eh!”

Maniwala ka man o sa hindi, sa isang pambansang pagsusuri sinimulan namin ng aking asawang si Shaunti, pito sa sampung babaeng kasal na babae ang nagsabi na mas pipiliin nila ang pinansyal na kahirapan kaysa paglalayo sa relasyon. Ang katotohanang ito ay kitang-kita sa pinakamaraming babae—ngunit karamihin din sa mga lalaki ang hindi makapaniwala rito! At tulad, ang mga babae ay hindi rin makapaniwala na iniisip natin na iniisip nila na ang pinansyal na seguridad ang mas magiging mahalaga. Sabi nga ng isang babae, “Kaya ang ibig-sabihin kayong mga lalaki ay nag-iisip na kami ay mga materialistic—talagang-talagang materialistic—at na mas pipiliin namin ang mga bagay-bagay kaysa sa kasiyahan niyo?!”

Uh … oo. Sa tingin ko ’yon ang aming sinasabi. Ngunit tila, mali kami. Ayon sa aming datos, hindi lang mas nag-aaala ang iyong asawa sa’yo higit sa kung ano pa man ang iyong maibibigay; mas gugustuhin pa niyang magsakripisyo financially para magkaroon ng mas maraming oras kasama ka at mas maraming kasiyahan para sa’yo.

Ang katotohanan na ito ay napakahirap tanggapin para sa mga lalaki ay mukhang mas may-kaugnayan pa sa pagkakagawa sa lalaki, hindi sa babae. Ang pagsusuri na ginawa ni Shaunti sa kanyang unang aklat ay nagpakita na 75% ng mga lalaki ay “palagi” na nababalisa sa kanilang pasan para makapag-provide—at karamihan sa lalaking asawa ay hindi ito magawang ibahin. Kadalasan ang ating trabaho ang naglalarawan kung sino tayo; ang ating pansariling-kahalagahan ay nakabalot dito. Bukod pa rito, iniisip agad natin na ang ating mga asawa ay alam na ang lahat ng mga mahabang oras ng trabahong iyon ay isang importanteng paraan para ipakita sa kanilang mahal natin sila.

Ang problema, sa nakita ko, ay hindi nila ito alam. Sa totoo nga lang, ang gusto ng asawa mo sa’yo ay ang iyong oras at atensyon, kaya kapag mas marami kang binibigay para sa iyong trabaho, mas nagmumukha tuloy na mas prayoridad mo ang iyong trabaho. Para sa kanya, nangangahulugan ito na hindi siya ang iyong prayoridad. Ang ganitong klase mong pagpili ay iiwanan siyang iniisip na malayo ka sa kanya at hindi mo siya mahal.

Atin ngang bigyang ibig-sabihin ang “emotional security”—

  1. “Secure” siya kapag malapit kayo sa isa’t isa. Ang paggawa ng pagiging malapit ninyo sa isa’t isa ay mas mahalaga kaysa anupaman—sa isang babae, halos ito’y katumbas na salita para sa emotional security. Higit pa ito sa pisikal na pagiging malapit; kasama rito ang iba pang aspeto, kabilang ang mga maliliit na bagay na bahagi ng buhay ng isang nagmamahalan at matalik na magkaibigan. Ang pagmamahal ay maaaring maipakita maging sa mga maliliit na pagkilos na hindi kadalasang naiisip ng mga lalaki, tulad ng pag-abot sa kanyang kamay o pag-iiwan ng isang nagmamalasakit na mensahe. Minsan na madiskubre ko kung kung gaano ito kahalaga—well, napakadali nitong gawin!
  2. “Secure” siya kapag ginagawa mong prayoridad ang oras na makasama siya. Maaari mong makita ang iyong trabaho bilang iyong ginagawa para ipakitang may malasakit ka sa iyong pamilya; subalit, mas magiging “secure” ang iyong asawa kung nakikita niyang mas mahalaga siya at iyong mga anak kaysa trabaho mo, na pagkatapos ng Diyos, siya ang iyong pangunahing tuon. Tulad nga ng pagkakasabi nung isang babae, “Kung alam kong nariyan siya para sa akin, kaya kong harapin ang mga pagsubok financially.” Narito ang isang pinasimpleng buod ng kung ano ang kadalasang ibig-sabihin ng “pagiging prayoridad” sa isang babae: sa labas ng mga tradisyunal na oras ng trabaho, iyon ay kung gaano karaming oras at atensyon ang naiibibigay mo sa kanya kumpara sa anupamang bagay. Hindi naman inaasahan ng asawang babae ang kanyang asawa na palipasin ang bawat oras na wala itong trabaho kasama siya. Ngunit ang maramdaman na siya’y “secure,” hindi niya maiisip na pinipili nito ang iba pang prayoridad kaysa kanya.
  3. “Secure” siya kapag pinapakita mo ang iyong commitment. Kailangang maniwala ang iyong asawa na walang anuman ang maglalayo sa’yo sa kanya—at na gagawin mo ang iyong makakaya para protektahan ang iyong relasyon. Halimbawa, kapag hindi kayo magkasundo, walang higit na nagsisigurado sa kanya kaysa marinig, “Nagagalit ako tungkol dito at kailangan ko ng panahon ngayon, pero gusto kong malaman mong okay pa rin tayo.”
  4. “Secure” siya kapag aktibo ka sa tahanan at sa pagmamagulang. Nais makita ng mga babae ang kanilang mga asawa na maging aktibong kalahok sa buhay-pamilya, kahit na ang magiging ibig-sabihin nito ay ang pagsasaayos ng ibang prayoridad. Mayroon kaming na-interview na mga babae na iniisip na noong simula partner nila ang kanilang asawa ngunit nitong huli ay naging mga tagapagbigay ng lamang ng pangangailangan.
  5. “Secure” siya kapag sinisikap mo talagang gumawa ng paraan para magbigay ng pangangailangan. Ang iyong pagpupunyagi na makapagpatnubay sa iyong pamilya ay nakakadagdag rin sa kanyang emotional security—kahit na ang mga resulta ay hindi nagdadala ng dami ng pera na iniisip mong gusto niya. Kung tayo ay nagbibigay-tuon sa resulta, mas nagbibigay naman sila ng tuon sa ginawa.

 

Ang Bottom Line

Ang buong isyung ito ay dumidiretso sa isang tanong: Binibigay mo ba ang uri ng security na talagang kinakailangan at ninanais ng iyong asawa? Sinabi ng isang kaibigan: “Mas nag-fo-focus ang mga lalaki sa kita at pag-aari dahil mas madaling magsukat ng tagumpay sa bilang. Ang ‘mapagmahal na atensyon’ ay mas mahirap sa atin na ibigay.”

Alam naman nating lahat na pagdating ng ating pagtanda, ang ating pinakamagandang mga alaala ay hindi ang mga “cool” na bagay na nabili natin o laki ng ating bahay. Mas simple at mas payak ang mga ito—ang buhay na na ating naibahagi. At yon ang isang bahay na pwedeng sabihing “security” para sa aming dalawa.

 

Si Shaunti Feldhahn ay tumulong sa pagsulat ng artikulong ito.

Ang article na ito ay ang Tagalog na bersyon ng “What Women Want,” In Touch® Magazine, June 2006, pp. 22-24.

Si Jeff Feldhahn, kasama ang kanyang asawa na si Shaunti Feldhahn, ang awtor ng isa pang popular na aklat na For Men Only: A Straightforward Guide to the Inner Lives of Women (Multnomah). http://www.shaunti.com.

Sa tulong ng Diyos, ay mai-incorporate ni Elijah Abanto ang kanyang natutunan sa article na ito sa kanyang future marriage.

 

Advertisements

Hindi Sapat ang Pag-ibig Mo

Kung Bakit ang Respeto ay Mas Mahalaga sa Isang Lalaki Kaysa Pag-ibig

ni Shaunti Feldhahn

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah E. Abanto

“Pumili kayo sa dalawang bagay na ‘to,” sabi ng isang tagapagsalita. Nilibot niya ang kanyang tingin sa buong silid na binubuo ng mga single na lalaki sa isang banda, at mga single na babae sa kabilang banda. “Ano’ng mas gugustuhin niyo, maramdaman na mag-isa ka lang at hindi minamahal, o maramdaman na ikaw ay masahol at hindi nirerespeto?”

Anong klaseng pamimili iyon? naisip ko dati. Sino’ng pipili na maramdamang hindi siya mahal?

“O sige, mga kalalakihan,” sabi ng tagapagsalita sa mga lalaki sa silid. “Sino ang mas gusto na maramdaman na hindi siya mahal?”

Napakarami ng nagtaas ng kamay. Hindi mapigilang mapasinghap ng mga kababaihan sa nasaksihan. Isang katotohanan ang naipakitang hindi napansin ng mga babae: Mas gugustuhin pa ng mga lalaki na makaramdam ng respeto kaysa ating pag-ibig.

Simula noon ay sinimulan ko ang misyon para maunawaan kung paano ba talaga mag-isip at makaramdam. Nag-interview ako ng higit sa 1,000  na mga lalaki: mga malalapit na kaibigan, mga estranghero sa grocery store, mga may-asawang lalaki sa church, at sa single na estudyanteng katabi ko sa eroplano. Nakipag-usap ako sa mga CEOs, abogado, pastor, mga magagaling sa gadget, negosyante, isang security guard, at yung mga lalaking nasa likod ng Starbucks counter. Pati propesyunal na mang-aawit ng opera at dating NFL player ay hindi ko pinalampas.

Marami akong natutunan mula sa mga lalaking ito, at sa totoo lang, ako’y namangha sa aking mga nakalap. Malamang ang pinakamahalagang rebelasyon ay ang katotohanan na ang mga asawang lalaki ay kailangan—as in kailangan—na i-respeto at patibayin ng kanilang mga asawa. Para sa isang lalaki, respeto, kaysa pag-ibig, ang siyang magiging daan para ang buhay-may-asawa ay maging isang kaigaya-gayang lugar ng pagsasama na itinakda ng Diyos.

 

Paano Yun Nangyari?

Kadalasan sa ating babae ay gusto na, higit sa lahat, ay maramdamang minamahal at pinapahalagahan, kaya naman ating pinapakita ito sa mga lalaki. Sa mga panayam, lagi kong naririnig ang mga may-asawang lalaki, “Hindi ako nagdadalawang-isip na mahal ako ng asawa ko.”

Ngunit magpapatuloy ang marami sa kanila, “Pero, nagda-dalawang-isip ako kung nire-respeto niya ako.” Ang problema, magkasintimbang lamang ang samang dulot sa kanila ng pakiramdam na walang respeto at ang samang dulot sa atin pag pakiramdam natin ay hindi tayo mahal. Tatlo sa apat ng mga lalaking aking in-interview ay nagsabi na mas makakaya pa nila na walang pagmamahal, kaysa walang pag-respeto.

Sinasabi kong “pakiramdam” dahil bagaman karamihan naman sa atin ay nire-respeto naman talaga ang lalaki ng ating mga buhay, mas madalas na wala sa isip tayong nagpapadala ng maling signal. Halimbawa, kapag siya’y gumagawa ng isang desisyon, awtomatiko natin itong kinikwestiyon, o binibigay natin ang lahat ng dahilan kung bakit maaaring mali siya. O pinapalabas natin sa mga anak natin na mas mainam ang ating naiisip. O kinikwento natin sa publiko ang isang “nakakatawang” kwento tungkol sa kawalan niya na kakayahan para ayusin yung gripo sa panlimang subok.

Kadalasan nating hindi nakikita ang implikasyon ng ganung ugali; iniisip natin na nagiging matulungin lamang tayo, o na mayroong tayong mas magandang solusyon. Ngunit para sa isang ordinaryong lalaki, ang mga ganitong aksyon ay masakit at nagsasabi ng isang bagay nang malakas at maliwanag: “Wala akong tiwala o respeto sa’yo.”

At ang malakas na mensaheng iyon ay hindi rin biblikal, tulad ng kultural na ideya natin na, habang ang pag-ibig ay walang kasamang kondisyon, ang respeto ay pinag-hihirapan. Sinasabi sa atin ng Biblia sa Efeso 5:33:

 

“Gayunman, ang bawat isa sa inyo ay magmahal sa kaniyang asawang babae tulad sa kaniyang sarili. Ang asawang babae ay magpitagan sa kaniyang asawa.”

 

Marami sa atin ang nararapat na alisin ang mga taon ng mga palagay at kaugalian habang ating natututunan na suportahan ang ating mga lalaking asawa sa paraan na talagang kailangan nila.

Sa puntong ito, nag-iisip siguro ang mga babaeng may-asawa, Tungkol naman lahat ito sa kanya. Ano’ng makukuha ko sa usapang ‘to? Ang Diyos ang Siyang puno ng kabalintunaan (paradox), at tulad na ang walang kondisyong pag-ibig ni Jesus para sa atin ay nagiging daan para ating gustuhin na maging karapat-dapat para dito, ang ating desisyon na magpakita ng respeto (nang walang pasubali) sa ating asawang lalaki ay nagiging daan para gustuhin niya na paghirapan ito—at mahalin tayo. Ang lalaki na binibigyang-galang at pinapatibay ng kanyang asawa ay nagiging asawang lalaki na ginawa siya ng Diyos na maging, isang lalaking mas linang na paliguan ang kanyang asawa ng walang kondisyong pag-ibig na inaasam-asam nito.

 

The 30-Day Challenge

Sa susunod na tatlumpung araw, huwag magsalita ng kahit anong negatibo tungkol sa iyong asawa, sa kanya o sa kahit sino pa man; imbes, mag-isip at magsabi lamang ng mga bagay na iyon na karapat-dapat ng papuri.

Habang ang hamong ito ay hindi awtomatikong magsasaayos ng bawat ugali na hindi magalang, bubunutin nito ang maraming tahimik na mapanirang kasanayan at isyu ng puso na hindi pa natin napapagtanto noon. At habang ating nire-respeto ang ating mga asawa sa paraang kailangan nilang mai-respeto, mararanasin natin ang kaligayahan na makita silang maging mga lalaking makadiyos na iniibig din tayo bilang balik. BDJ

Ang artikulong ito ay ang isinalin na bersyon ng “Your Love is Not Enough” ni Shaunti Feldhahn, In Touch® Magazine, May 2005, pp. 14-15.

 

Si Shaunti Feldhahn ay awtor na mabentang aklat na For Women Only: What You Need to Know About the Inner Lives of Men (Multnomah) at walong iba pa.  Maaari mong bisitahin ang kanyang website: www.shaunti.com.

Si Bro. Elijah Abanto ay concerned na sa relasyon ng mag-asawa kahit bata pa lamang dahil gusto niya itong paghandaan. Isang paraan ang isinalin niyang article na ito, bukod pa sa iba.

Strength and Beauty

strength and beauty

by Sis. Olivia E. Abanto

Ang “lakas” (strength) ay pangkaraniwang nakikita sa katauhan ng mga lalaki, lalo’t kung ang pagbabatayan ay lakas ng pangangatawan at aspetong emosyonal. Ang “ganda” (beauty) ay pangkaraniwang nakikita sa pagkagawa sa mga babae. Ngunit ang dalawang katangiang ito ay kapwa ko nakita sa ating Panginoon. Sa Awit 96:6b ay sinasabi, “Ang lakas at ganda ay nasa iyong santwaryo.” Kahit sa aking personal na karanasan napatunayan ko na ang Diyos ay malakas at makapangyarihan sa lahat ng aspeto. Siya ay nagpamalas din sa akin ng kakaibang ganda sa pamamagitan ng Kanyang pagmamahal at pagpapatawad at iba pang katangian. Binibilang ko itong kagandahan ng Diyos sa pamamagitan ni Kristo. Tayo ay nilalang ng Diyos sa Kanyang wangis, kaya ako’y naniniwalang ang dalawang katangian na ito ay nasa atin din na Kanyang mga anak.

Strength and beauty—dalawang katangian na tila mahirap at bihirang matagpuan sa lalaki at babae sa magkasabay na pagkakataon. Nais ko pa ring panghawakan ang hamon ng Salita ng Diyos sa sulat ni Pablo para sa mga Taga-Filipos 4:13: “Magagawa ko ang lahat ng bagay sa pamamagitan ni Kristo na nagpapalakas sa akin.” Mayroon akong pitong (7) pinagsamang katangian ng “lakas at ganda” upang ang biyaya ng Panginoon ay maipamuhay at maipamalas natin para sa kapurihan ng ating Diyos:

1) Lakas para ipakita ang Kagandahan ng Pagiging Mapag-asikaso o Hospitality (1 Pedro 4:9). Hindi madaling ipakita ang kagandahan ng bukas na tahanan, ngunit kung mauuna tayong buksan ang ating mga puso para sa nangangailangan ng karamay at pagmamahal ay kasunod ding lalabas ang lakas na maipakita ang ganda ng bukas na tahanan na may galak at taos-pusong pagtanggap sa sinumang nangangailangan nito.

2) Lakas para ipakita ang Kagandahan ng Pananampalataya. Kailangan ng lakas para tumayo nang matatag upang makayang pagtagumpayan at lampasan ang samu’t saring krisis ng buhay, kung may pagtitiwala o pananampalataya sa ating Diyos. Sapagka’t nangako Siya na “ang sinumang nagtitiwala sa Kanya ay hindi mapapahiya.” Naalala ko pa nang ako ay bago pa lamang na Kristiano. Isang taong malapit sa aking puso ang agad na humamon sa aking pananampalataya sa Diyos. Napatunayan kong may lakas na ibinigay sa akin ang Diyos upang tumindig nang matatag para makita ng taong ito na ang pagtitiwala sa Diyos kailanman ay hindi pagkukulangin.

3) Lakas para Sabihin ang Katotohanan sa Kagandahan ng Karunungan. Mga Kawikaan 31:26—“Binubuka niya ang kaniyang bibig na may karunungan; at ang batas ng kagandahang-loob ay nasa kaniyang dila.” Mas madaling isara na lamang ang bibig upang maiwasan ang anumang hindi pagkakasundo, lalo na kung ang pinag-uusapan ay katotohanan. Ngunit hindi makakatulong sa bawa’t isa kung ang katotohanan ay natatakpan at nananatiling nakatago. Ang lakas o tapang upang ihayag ang katotohanan ay mabuti lalo’t kung ito’y sasamahan ng karunungan na sabihin ito sa tamang panahon, paraan at lugar. Marami ring mabilis magsalita ngunit kulang ng karunungan, at ito’y nagdudulot ng pagkasira ng ispiritu ng sasabihan. Ngunit kung may karunungan, ito may makabasag man ng pansariling-kalooban, ay hindi ang ispiritung maselan.

4) Lakas na Gumawa upang ang iba ay maranasan ang Kagandahan ng Pag-ibig. Kung ang ating Panginoon ay hindi kinaya ang magpagal ng hirap at pasakit sa krus, hindi rin natin mararanasan ang ganda ng pag-ibig ng Diyos upang tayo ay mabuhay nang walang-hanggan sa piling Niya sa tinakdang panahon. Maraming pagkakataon sa mga karanasan ng ating buhay na kung walang lakas upang maghirap o magtiis ng hirap, ang ganda ng pagbubuklod nang may pagmamahal sa loob ng tahanan ay hindi mararanasan: ang pangakong “kamatayan ang magpapahiwalay sa atin” ay mapapako. Ang katagang “kaibigan magpakailanman” ay mapapalitan ng “walang permanenteng kaibigan.” Nagawa ito ng ating Panginoon kaya’t makakaya rin natin.

5) Lakas para Itaas ang Kagandahan ng mga Pamantayan (Awit 29:2). Laging may dulot na ganda ang “standards” o pamantayan sa pagiging Kristiano sapagka’t ang Diyos ang nagtakda nito, ngunit sa bawat lakad ng panahon maraming pagsubok upang ito’y sirain o pababain. Kaya’t kailangan ng lakas upang ito’y panatilihing pinanghahawakan natin at ipinapamuhay sapagka’t ang ating Diyos kailanma’y hindi nagbago o nang-hina sa Kanyang mga pamantayan, kabanalan, kalinisan, at kaayusan—mananatili itong kalikasan ng ating Diyos, sapagka’t Siya’y hindi nagbabago kahapon, ngayon at magkailanman. (Hebreo 12:3)

6) Lakas para Makapagbuo sa Kagandahan ng Pusong Nagpapatawad (Colosas 3:13). Dahil sa pagpapatawad ng Panginoon ay maraming buhay ang muling naitatag, maraming buhay ang muling nabuo. Ito ay nasaksihan ko sa maraming pamilya at indibidwal sa buhay. Napakabuti at kay-gandang pagmasdan ang mga buhay na muling binuo sa biyaya ng Diyos kung tayo ay isa sa mga ginamit Niya at binigyan ng lakas upang magbuo sa pagpapatawad na ibinigay natin sa kanila na nagkasala sa atin.

7) Lakas na Mamuno sa Kagandahan ng Isang Halimbawa o Modelo. Kung walang lakas, hindi magagawang pangunahan ang anumang gawain. Katulad ng sinabi ni Pablo, “Sumunod kayo sa akin tulad na ako ay sumusunod kay Kristo.” Una niyang nakita ang pangunguna ng Panginoon bilang halimbawa ng pagsunod sa Ama. Kung kaya’t nasabi niya ang mga katagang ito, “Sundin niyo ako katulad ng pagsunod ko kay Kristo.” Tunay ngang kailangan ng lakas makapanguna upang sumunod at upang maipakita ang kagandahan ng isang modelo o halimbawa. Pangkaraniwang sinasabi ng anak sa magulang na nagsasabi ng “Sumunod ka sa ama mo,” ay “Bakit ako susunod sa kanya, ikaw nga hindi sumusunod sa kanya?” Hindi binibigyang katwiran ang anak sa pagkakataon na ito ngunit ito ay katotohanan na nagaganap sa kahit anong relasyon kung ang kagandahan ng isang pagiging modelo ay hindi natin naipapamalas kahit tayo’y may lakas upang manguna.

Maaaring ang pitong pinagsama-samang katotohanang ito ay hindi pa ang lahat upang ipamalas ang buong katangian ng “lakas at kagandahan” ng ating katauhan, ngunit naniniwala akong ito’y sapat upang mapatunayan na ang kalakasan at kagandahan na ito sa ating buhay ay makakapagpamalas ng kapangyarihan at kagandahan ng Diyos sa bawa’t buhay. Higit Siyang may kakayahang magtanggol, magpanatili, manguna, bumuo at magtaas sa atin. Ang Kanyang maingat na kamay, pag-ibig, kahabagan, biyaya, laging pagpapatawad, pagtanggap sa akin ay ang nagpapanatili sa akin upang mabuhay nang may lakas at ganda sa bawa’t araw.

How In This Present Time Can I Serve the Lord? (for Women)

clock

By Mrs. Olivia E. Abanto

“Talagang super-abala ako, kulang-na-kulang ang isang araw para matapos ang lahat ng aking gawain sa bahay para maharap ko pa ang sinasabi ng guro namin sa Sunday school at isinisigaw ng aming pastor sa pulpito na maglingkod sa Panginoon. Kailangan ko ring magtrabaho at kumita para masapatan ang pangangailangan at pag-aaral ng aking mga anak. Nauunawaan naman ako ng Dios, dahil nandito tayo sa mundo—talagang kailangan natin material na bagay. Saka na ang paglilingkod pag ayos na ang lahat.” Ito ang ilan sa mga dahilan ng mga kababaihan upang bigyang katuwiran ang hindi nila pagganap sa kalooban ng Dios bilang isang katiwalang Kristianong babae.

Ayon sa Efeso 2:8-10, “Tayo ay niligtas at nilalang ng Panginoon para sa mabubuting gawa na pasimula pa ay inihanda ng Dios para ating lakaran.” Pwede nating unawain ang katagang ‘lakaran’ bilang ‘paglilingkod.’ Kung ano tayo at kung paano tayo ginawa ay yun ang paglilingkod na dapat nating gawin. Hindi nating kailangan pabayaan ang ating tahanan, pamilya at trabaho para makapaglingkod sa Dios. Kailangan lang nating isama o idagdag sa pangkaraniwan nating ginagawa ang tunay na ’tayo’ bilang Kristiano upang makapaglingkod.

Gusto kong ipaalala sa ating mga babae ang ating kalikasan na maaaring magamit ng Panginoon. Una, tayo ay likas na madamdamin. Mayroon tayong kakayahang ipadama ang buong pusong pagmamahal sa kahit hindi laging masunurin na anak, ang pang-unawa sa malilimuting asawa, ang pagpapatawad sa mga kapatid na nagkakasala sa atin at iba pa. Kung ito ang ating paiiralin alam man natin o hindi ito ay isang uri ng paglilingkod. Sa pamamagitan ng mga katangian nating ito ay mapapalakas natin ang ating pamilya at iglesiya. Hindi man tuwiran ito ay paglilingkod. Ito ang ating pagkagawa upang sa pamamagitan ng pagpapaubaya sa Banal na Espiritu na tayo ay Kanyang punuin at kontrolin.

Pangalawa, ang kakayahan nating makipag-usap o maging masalita ay katangiang positibo na bigay ng Panginoon. Sa pamamagitan nito ay hinahamon tayo ng Tito na maging guro ng mabubuting bagay sa ating mga anak (Titus 2:3). Sila una sa lahat ang ating responsibilidad na bigyan ng panahon upang turuan ng mahahalagang prinsipyo ng Biblia upang ipamuhay. Walang Moises na lalaki ng Dios na nagpalaya sa bansang Israel sa pagkaalipin kung walang ina na naggabay at nagturo (si Jochebed). Kahit sa aspetong makabayan at makamundo, si Jose Rizal na pambansang bayani ng Filipinas ay natuto nang una sa kanyang ina bilang kanyang guro. Huwag natin ipaubaya ang ating mga anak sa mga guro ng sanlibutan. Tiyakin nating sa biyaya ng Panginoon ay nagampanan natin ang pagtuturo para sa kanilang paglago at pagtibay sa pananampalataya. Ang kahalagahan ng buhay na pinaglingkod sa Dios ay tunay na makabuluhan, at tatagal sa walang hanggang kapakinabangan. Ang pera ay mauubos, ang karangyaan ay matatapos, maliban sa ating ipinaglingkod sa Buhay at Tunay na Dios. Wala akong maipapamalas na kayamanan o mataas na naabot na karunungan ayon sa sanlibutan ngunit sa kahabagan at biyaya ng Panginoon, taas-noo kong ikararangal ang aking mga anak ay naglilingkod sa Kanya.

Patitibayin at pananatilihin ang ating pagsisikap na ito sa iba pang aspeto ng katangian natin bilang masalita ay ang pagiging mapanalanginin. Huwag tayong maging higit na abala na wala nang panahon para ilaan sa panalangin. Napakahalaga ng panalangin natin para sa mga namumuno ng iglesiya, pamilya at kapatiran. Isang paraan ng paglilingkod na ang mga bunga ay personal na kalakasang ispiritwal, proteksyon ng Dios, pagkilos ng Banal na Espiritu at Panginoon sa ating mga buhay. Mga imposible sa paningin ng tao ngunit posible sa karpangyarihan ng Dios. Hindi kayang tapatan ng salaping kinita at kaunting kasiyahan na dulot ng mga natapos na gawain tulad ng paglalaba ng damit, pagpaplantsa, pagluluto ng masarap na putahe o pagtatrabaho sa kaayusan ng tahanan ang dulot na tamis at kapayapaan sa piling ng Dios. Alam ni Maria ang kahalagahan higit sa pagbigay ng panahon sa piling ng Panginoong Hesus kaysa paghahanda ng makakain nito. Napatunayan kong ang pag-una sa mas kinakailangan at mahalagang gawain ay nakakalikha ng mas maayos at mahusay na resulta. Ibinigay sa atin ng Dios ang magaling na kakayahang makipag-ugnayan upang ipaglingkod sa pagtuturo una sa ating mga anak at nakababatang kababaihan at pananalanging magpapalakas sa ating sarili at sa iba.

Pangatlo at huli sa aking pagtingin: ang kakayahang gumawa nang masinop at magaling ng ating kamay ay sa atin ding mga babae ipinagkaloob. Kasama sa pagpapaala-ala ng aklat ng Tito na tayo ang mga tagapag-ingat ng tahanan—ating sariling tahanan at tahanan ng Panginoon—ang ating church! Akong babae ang unang responsable sa kaayusan at kagandahan nito. Tayo ang responsableng magtalaga ng gawain para sa kaayusan nito sa ating mga anak at katuwang sa tahanan.

Kung ating gagampanan, walang pag-aalinlangang may kasiyahan at katuparan ang layunin at plano ng Dios sa ating buhay. Tunay ngang tayo ay kababaihang Kristianong tagapaglingkod ng Dios.