Keeping Promises

by Elijah Abanto

Hindi ako eksperto sa pagtupad ng mga pangako. Lalo na yung mismong sa akin nanggaling na pangako. Tulad nito lamang mga nakaraang araw ay nangako ako sa mga prospect ko na bibisitahin ko sila, which I think ay inaasahan nila. Pero nitong mga nakaraang araw ay hindi ko nagawa ang karamihan sa mga iyon. Nangako ako sa isang bata sa church na bibisitahin ko sila para ipaalam kung kailan sila pwedeng sumama sa visitation. Nangako din ako sa isang bata sa Good News groups na tinuturuan ko noong Sabado na babalik ako sa hapon, ngunit ko rin nagawa.

Hindi ko rin matupad ang mga pangako ko sa sarili ko. Sabi ko sa sarili ko tatapusin ko na ang mga papers sa araw na iyon, gagawin ko na yung curriculum ng DVBS sa araw na ito, pero… hindi ko rin nagawa noong araw na iyon. Dapat kong gawin ang mga ito mangako man ako o hindi, pero nakaka-frustrate lang na hindi ko magawa. Ang pangako ko sa Diyos na tungkol sa aking buhay ay hindi ko matupad nang tuluy-tuloy.

“Promises are made to be broken,” sabi nga nila, ngunit, ang pangungusap na iyon ay nangyayari hindi dahil ayaw nating tuparin ang ating sinabi, ngunit dahil sa ating katamaran o kawalan ng commitment.

 

But let your communication be, Yea, yea; Nay, nay: for whatsoever is more than these cometh of evil.

(Matthew 5:37, KJV)

 

Isa ito sa mga prinsipyong dapat ko pang matutunan at isagawa nang tuluy-tuloy. Kung oo, oo; kung hindi, hindi; dahil masama na kapag higit pa rito.

 

Advertisements

The Fiery Tongue

by Marla Lewis

BAKIT KO BA SINABI IYON? ay isang tanong na karamihan sa atin ay naitatanong sa sarili sa napakaraming okasyon. Ngunit, patuloy tayo sa pagsasalita at pagsasalita, nagsasalita bago tayo mag-isip, ibinoboses ang ating mga galit na opinyon, at pinupuna ang lahat ng bagay at bawat taong nakikita natin. Inilalarawan ni Santiago ang dila bilang isang pwersa ng pagwawasak, na sinasabi, “Kahit na ang dila ay isa lamang na maliit na bahagi, ngunit ito’y nagyayabang ng mga dakilang bagay. Masdan kung gaano kalaking bagay ang nagagawa ng isang maliit na apoy!” (Santiago 3:5)

Bakit kaya napakahirap na kontrolin ang ating mga O.A. na mga bibig? Tayo ba ay desperado para sa pagkilala at pagtanggap, o talaga lang nasisiyahan tayong ilabas ang ating mga aalalahanin? Maging anuman ang kaso, ang ating laman ay mukha talagang hindi kayang pigilin ang sasabihin. Ang Salita ng Diyos, sa kabilang dako, ay ipinapakita ang kahalagahan ng pagbabantay sa ating pananalita.

Itinuturo ng 2 Timoteo ng 2:16, “Ngunit umiwas sa mga makamundo at walang kabuluhang mga usapan, sapagka’t magdadala lamang ito sa lalong hindi pagiging makadiyos.” Kung kailangan natin ng higit na malakas na suporta para sa pagbabantay sa ating mga salita, makikita ito sa 1 Pedro 3:10: “Sapagka’t siya na nais mahalin ang buhay, at makakita ng mga mabubuting araw, hayaan siyang ilayo ang kanyang bibig mula sa masama, at ang kanyang mga labi na hindi magsalita ng pandaraya.”

Gaano man kahirap nating subukan, ang bawat isa sa atin ay nakikipagbaka sa pagko-kontrol sa ating pananalita bawat oras. Subalit, kapag may tamang pagpupunyagi at gabay mula sa Banal na Ispiritu, magagawa nating mapagtagumpayan ang ilan sa mga pangkaraniwan nang “sakit” ng dila na nakatala rito. Habang iyong binabasa ang listahan, mapanalangin mong itanong sa iyong sarili, Mayroon ba akong problema sa:

 

Pagrereklamo?

Kung gayon, basahin at kabisaduhin, “Gawin lahat ng mga bagay nang walang pagbubulungan at pakikipagtalo: nang kayo ay maging walang-kapintasan at hindi mapanakit, mga anak ng Diyos, …, sa gitna ng balukot at taliwas na bayan, kung saan sa kalagitnaan nito kayo ay nagniningning bilang mga liwanag sa sanlibutan” (Filipos 2:14-15). Sa mas simpleng mga salita, ang talatang ito ay tinuturuan tayong gawin ang mga trabaho ng araw nang walang pagrereklamo.

Ano ang dapat nating maging motibasyon para magawa ito? Malinaw na sinasabi ng Kasulatan na tayo ay nabubuhay sa bulok na mundo, ngunit may oportunidad upang “magningning bilang mga liwanag” sa gitna ng lumulukob na kadiliman. Kapag ang ating mga pagrereklamo ay naalis sa ating pananalita, hindi tayo matatagpuang nagkasala ng pagdagdag sa pagiging negatibo ng ating paligid. Sa susunod na pagkakataong natutukso kang mag-reklamo, kumuha ng sandali upang pagbulay-bulayan ang kabutihan ng Diyos. Pag-isipan ang tungkol sa kung anong binigay Niya sa iyo at kung ano na ang nagawa Niya para sa iyo.

 

Pagsisinungaling?

Ang mga wala bang katotohanan ay nakakarating sa ating mga pakikipag-usap? Alalahanin na ang “nagsisinungaling na mga labi ay isang karumal-dumal na bagay sa PANGINOON, ngunit sila na nakikipagkapwa nang matapat ay Kanyang kasiyahan” (Kawikaan 12:22). Walang paraan para ibahin ang ibig-sabihin ng talatang ito. Napopoot ang Diyos sa pagsisinungaling dahil Siya’y tumatayo para sa katotohanan—Siya ay Katotohanan.

Ganunpaman, patuloy na nagiging sumpa ang pagsisinungaling sa sangkatauhan. Ayon kay Dr. Michael Lewis, karamihan sa mga tao ay nagsisinungaling nang hindi bababa sa 25 beses sa isang araw (abcNEWS.com, July 25, 2002). Ang hindi pagiging matapat ay nahahati sa tatlong malalawak na kategorya: upang gawing maganda ang pakiramdam ng ibang tao,  upang gawing maganda ang pakiramdam natin, at para protektahan ang ating mga sarili. Bagaman maraming mga tao ang itinatama ang pagsisinungaling bilang “isa lamang na eksarehasyon” ng katotohanan, nananatili ang katotohanan na ito ay hindi kalinya ng mga pamantayan ng Diyos para sa ating ugali.

May isang pag-aaral na naghayag na ang mga pagsisinungaling ay karaniwang nag-uugat sa takot. Kung ikaw ay nakikipagbaka sa pagsasabi ng buong katotohanan sa takot na ikaw ay tanggihan, dalhin ang isyung ito sa harap ng Panginoon ngayon. Ang Kasulatan ay naninigurado sa atin na ang perpektong pag-ibig ng Diyos ay nagtataboy ng takot. (1 Juan 4:18) Hilingin sa iyong makalangit na Ama na ipakita sa iyo na, dahil ang Kanyang katotohanan ay nananahan sa iyong puso, hindi mo kailangang magsinungaling.

 

Galit o Pagpuna?

Nangunguna ba ang galit at pagpuna sa iyong pakikipag-usap sa iba? Kung ganon, dibdibin ang katotohanan ng Kawikaan 15:1: “Ang isang magalang na pagsagot ay nag-aalis ng poot, ngunit ang matitinding salita ay nagsisimula ng galit.” Kaya kadalasan, tayo ay natutulak na magalit at maging mapalakas ang ating loob na pumuna ng mga nakapaligid sa atin sa trabaho at sa tahanan.

Alam natin na ang mga kaugalian na ito ay laban sa bunga ng Banal na Ispirito ng Diyos, ngunit nagpapatuloy pa rin tayong magbigay ng mga palusot. “Magagalitin lamang akong tao,” sinasabi natin. “Masyado lamang akong perfectionist. Wala naman kasing gumagawa ng mga bagay sa paraan na dapat silang gawin.” Bagaman ang mga pangungusap na ito ay nagiging normal na sa ating mundo, bilang mga Kristiano, tayo ay tinatawag sa mas mataas na pamantayan. Ang magagalitin at mapagpunang mga pag-iisip ay nararapat na madala sa ilalim ng awtoridad ni Jesu-Kristo bago sila masabi.

 

Pagmumura o Paggamit ng Pangalan ng Diyos sa Walang Kabuluhan?

Kung ang mga pangyayari sa buhay ay nagiging dahilan para tayo’y magbulalas ng mga mura at gamitin ang pangalan ng Panginoon sa walang kabuluhan, makinig sa mga utos ng Diyos. “Ngunit sinasabi ko sa inyo na ang bawat salitang sinabi ng tao nang walang ingat, sila ay magbibigay-sulit para rito sa araw ng pag hatol” (Mateo 12:36) at “Hindi kayo susumpa nang walang katotohanan sa Aking pangalan, na sumasalansang sa ngalan ng iyong Diyos; ako ang PANGINOON” (Leviticus 19:12).

Sa kasamaang-palad, maraming mga Kristiano ang maluwag na binabalewala ang mga mahahalagang utos na ito mula sa Diyos. Kanilang sinasabi na si Jesus ay Panginoon ng kanilang mga buhay, at pagkatapos ay biglang gagamitin ang mahalaga Niyang Pangalan kakabit ng mga malolokong salita.

Nagbigay ang isang marunong na lola sa kanyang apo ng isang reality check, na may kaugaliang isigaw ang pangalan ni Jesus kapag ito’y galit. Sinabi niya rito, “Anak, kapag tinatawag mo si Jesus, sumasagot Siya. Mabuti pang maghanda kang sabihin sa Kanya kung bakit ka nagagalit.”

 

Kung kailangan mo ng karagdagang motibasyon para makontrol mo ang iyong dila, makikita ito sa Santiago 1:26. “Kung may nag-iisip na siya ay relihiyoso, at hindi naman kinokontrol ang kanyang dila ngunit nililinlang ang kanyang puso, ang relihiyon ng taong ito ay walang kabuluhan.” Malinaw na, ang isyung ito ay mahalaga sa Panginoon. Iyo bang isasama ang Kanyang tulong habang ginagawa mong prayoridad sa iyong buhay ang pagkokontrol sa iyong dila? bdj

 

Ang artikulong ito ay isang salin ni Bro. Elijah Abanto ng Ingles na artikulong “The Fiery Tongue: How Controlling Your Speech Can Change Your Life,” mula sa In Touch®, January 2003, pp. 16-17.

Ano Ba Talaga’ng GUSTO ng mga Babae?

Ano Ba ang Ibig-Sabihin ng “Security” para sa Iyong Asawa?

by Jeff Feldhahn

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah E. Abanto

“Kaya ano sa tingin mo ang ibig-sabihin kapag sinasabi ng babae na gusto niya ng security?” tanong ko sa isang kaibigan.

“Hindi ako pwedeng tumigil ‘tumakbo,’” sabi niya. “Kailangan kong gawin ang kahit anong kailangan para masiguradong hindi niya nararamdaman na insecure siya pagdating sa pera. Kung ang ibig-sabihin noon ay dapat akong magtrabaho ng mahabang mga oras o manatili sa isang trabaho kahit hindi ko gusto, edi ganun.”

Pakiramdam ng kaibigan ko ay nasa patibong siya, dahil ang alam niya ay gusto ng asawa niya na magpatnubay siya nang maayos na buhay rito at sa mga bata, pero gusto rin nito na nasa bahay na siya pagdating ng hapunan. Imposibleng pinansyal na pag-aasam sa bahagi ng babae? Siguro, ngunit malamang hindi. Maaari na ang mga lalaki ay nababagabag ng kung ano ang iniisip nilang inaasahan sa kanila ng mga babae, na kung tutuusin ay wala naman talaga silang ganoong mga inaasahan. Iyon ang natagpuan namin sa pagpapanayam sa mahigit 1,000 mga babaeng asawa para sa aming research. Oo, nais nila ng security, ngunit ibang-iba ang ibig-sabihin nila kumpara sa kung ano’ng iniisip ng mga lalaki.

Sa isang babae, ang seguridad na pinakamahalaga ay ang emotional security: yung pakiramdam ay konektado at malapit sa’yo—na nandiyan ka para sa kanya, kahit ano’ng mangyari. Oo, ang magpatnubay-pinansyal ay importante, ngunit para sa mas maraming babae, wala iyon sa pinakatuktok ng kanilang listahan. Sa totoo nga lang, tulad ng sinabi nung isang babae, “Wala nga yun sa listahan eh!”

Maniwala ka man o sa hindi, sa isang pambansang pagsusuri sinimulan namin ng aking asawang si Shaunti, pito sa sampung babaeng kasal na babae ang nagsabi na mas pipiliin nila ang pinansyal na kahirapan kaysa paglalayo sa relasyon. Ang katotohanang ito ay kitang-kita sa pinakamaraming babae—ngunit karamihin din sa mga lalaki ang hindi makapaniwala rito! At tulad, ang mga babae ay hindi rin makapaniwala na iniisip natin na iniisip nila na ang pinansyal na seguridad ang mas magiging mahalaga. Sabi nga ng isang babae, “Kaya ang ibig-sabihin kayong mga lalaki ay nag-iisip na kami ay mga materialistic—talagang-talagang materialistic—at na mas pipiliin namin ang mga bagay-bagay kaysa sa kasiyahan niyo?!”

Uh … oo. Sa tingin ko ’yon ang aming sinasabi. Ngunit tila, mali kami. Ayon sa aming datos, hindi lang mas nag-aaala ang iyong asawa sa’yo higit sa kung ano pa man ang iyong maibibigay; mas gugustuhin pa niyang magsakripisyo financially para magkaroon ng mas maraming oras kasama ka at mas maraming kasiyahan para sa’yo.

Ang katotohanan na ito ay napakahirap tanggapin para sa mga lalaki ay mukhang mas may-kaugnayan pa sa pagkakagawa sa lalaki, hindi sa babae. Ang pagsusuri na ginawa ni Shaunti sa kanyang unang aklat ay nagpakita na 75% ng mga lalaki ay “palagi” na nababalisa sa kanilang pasan para makapag-provide—at karamihan sa lalaking asawa ay hindi ito magawang ibahin. Kadalasan ang ating trabaho ang naglalarawan kung sino tayo; ang ating pansariling-kahalagahan ay nakabalot dito. Bukod pa rito, iniisip agad natin na ang ating mga asawa ay alam na ang lahat ng mga mahabang oras ng trabahong iyon ay isang importanteng paraan para ipakita sa kanilang mahal natin sila.

Ang problema, sa nakita ko, ay hindi nila ito alam. Sa totoo nga lang, ang gusto ng asawa mo sa’yo ay ang iyong oras at atensyon, kaya kapag mas marami kang binibigay para sa iyong trabaho, mas nagmumukha tuloy na mas prayoridad mo ang iyong trabaho. Para sa kanya, nangangahulugan ito na hindi siya ang iyong prayoridad. Ang ganitong klase mong pagpili ay iiwanan siyang iniisip na malayo ka sa kanya at hindi mo siya mahal.

Atin ngang bigyang ibig-sabihin ang “emotional security”—

  1. “Secure” siya kapag malapit kayo sa isa’t isa. Ang paggawa ng pagiging malapit ninyo sa isa’t isa ay mas mahalaga kaysa anupaman—sa isang babae, halos ito’y katumbas na salita para sa emotional security. Higit pa ito sa pisikal na pagiging malapit; kasama rito ang iba pang aspeto, kabilang ang mga maliliit na bagay na bahagi ng buhay ng isang nagmamahalan at matalik na magkaibigan. Ang pagmamahal ay maaaring maipakita maging sa mga maliliit na pagkilos na hindi kadalasang naiisip ng mga lalaki, tulad ng pag-abot sa kanyang kamay o pag-iiwan ng isang nagmamalasakit na mensahe. Minsan na madiskubre ko kung kung gaano ito kahalaga—well, napakadali nitong gawin!
  2. “Secure” siya kapag ginagawa mong prayoridad ang oras na makasama siya. Maaari mong makita ang iyong trabaho bilang iyong ginagawa para ipakitang may malasakit ka sa iyong pamilya; subalit, mas magiging “secure” ang iyong asawa kung nakikita niyang mas mahalaga siya at iyong mga anak kaysa trabaho mo, na pagkatapos ng Diyos, siya ang iyong pangunahing tuon. Tulad nga ng pagkakasabi nung isang babae, “Kung alam kong nariyan siya para sa akin, kaya kong harapin ang mga pagsubok financially.” Narito ang isang pinasimpleng buod ng kung ano ang kadalasang ibig-sabihin ng “pagiging prayoridad” sa isang babae: sa labas ng mga tradisyunal na oras ng trabaho, iyon ay kung gaano karaming oras at atensyon ang naiibibigay mo sa kanya kumpara sa anupamang bagay. Hindi naman inaasahan ng asawang babae ang kanyang asawa na palipasin ang bawat oras na wala itong trabaho kasama siya. Ngunit ang maramdaman na siya’y “secure,” hindi niya maiisip na pinipili nito ang iba pang prayoridad kaysa kanya.
  3. “Secure” siya kapag pinapakita mo ang iyong commitment. Kailangang maniwala ang iyong asawa na walang anuman ang maglalayo sa’yo sa kanya—at na gagawin mo ang iyong makakaya para protektahan ang iyong relasyon. Halimbawa, kapag hindi kayo magkasundo, walang higit na nagsisigurado sa kanya kaysa marinig, “Nagagalit ako tungkol dito at kailangan ko ng panahon ngayon, pero gusto kong malaman mong okay pa rin tayo.”
  4. “Secure” siya kapag aktibo ka sa tahanan at sa pagmamagulang. Nais makita ng mga babae ang kanilang mga asawa na maging aktibong kalahok sa buhay-pamilya, kahit na ang magiging ibig-sabihin nito ay ang pagsasaayos ng ibang prayoridad. Mayroon kaming na-interview na mga babae na iniisip na noong simula partner nila ang kanilang asawa ngunit nitong huli ay naging mga tagapagbigay ng lamang ng pangangailangan.
  5. “Secure” siya kapag sinisikap mo talagang gumawa ng paraan para magbigay ng pangangailangan. Ang iyong pagpupunyagi na makapagpatnubay sa iyong pamilya ay nakakadagdag rin sa kanyang emotional security—kahit na ang mga resulta ay hindi nagdadala ng dami ng pera na iniisip mong gusto niya. Kung tayo ay nagbibigay-tuon sa resulta, mas nagbibigay naman sila ng tuon sa ginawa.

 

Ang Bottom Line

Ang buong isyung ito ay dumidiretso sa isang tanong: Binibigay mo ba ang uri ng security na talagang kinakailangan at ninanais ng iyong asawa? Sinabi ng isang kaibigan: “Mas nag-fo-focus ang mga lalaki sa kita at pag-aari dahil mas madaling magsukat ng tagumpay sa bilang. Ang ‘mapagmahal na atensyon’ ay mas mahirap sa atin na ibigay.”

Alam naman nating lahat na pagdating ng ating pagtanda, ang ating pinakamagandang mga alaala ay hindi ang mga “cool” na bagay na nabili natin o laki ng ating bahay. Mas simple at mas payak ang mga ito—ang buhay na na ating naibahagi. At yon ang isang bahay na pwedeng sabihing “security” para sa aming dalawa.

 

Si Shaunti Feldhahn ay tumulong sa pagsulat ng artikulong ito.

Ang article na ito ay ang Tagalog na bersyon ng “What Women Want,” In Touch® Magazine, June 2006, pp. 22-24.

Si Jeff Feldhahn, kasama ang kanyang asawa na si Shaunti Feldhahn, ang awtor ng isa pang popular na aklat na For Men Only: A Straightforward Guide to the Inner Lives of Women (Multnomah). http://www.shaunti.com.

Sa tulong ng Diyos, ay mai-incorporate ni Elijah Abanto ang kanyang natutunan sa article na ito sa kanyang future marriage.

 

Hindi Sapat ang Pag-ibig Mo

Kung Bakit ang Respeto ay Mas Mahalaga sa Isang Lalaki Kaysa Pag-ibig

ni Shaunti Feldhahn

Isinalin sa Tagalog ni Bro. Elijah E. Abanto

“Pumili kayo sa dalawang bagay na ‘to,” sabi ng isang tagapagsalita. Nilibot niya ang kanyang tingin sa buong silid na binubuo ng mga single na lalaki sa isang banda, at mga single na babae sa kabilang banda. “Ano’ng mas gugustuhin niyo, maramdaman na mag-isa ka lang at hindi minamahal, o maramdaman na ikaw ay masahol at hindi nirerespeto?”

Anong klaseng pamimili iyon? naisip ko dati. Sino’ng pipili na maramdamang hindi siya mahal?

“O sige, mga kalalakihan,” sabi ng tagapagsalita sa mga lalaki sa silid. “Sino ang mas gusto na maramdaman na hindi siya mahal?”

Napakarami ng nagtaas ng kamay. Hindi mapigilang mapasinghap ng mga kababaihan sa nasaksihan. Isang katotohanan ang naipakitang hindi napansin ng mga babae: Mas gugustuhin pa ng mga lalaki na makaramdam ng respeto kaysa ating pag-ibig.

Simula noon ay sinimulan ko ang misyon para maunawaan kung paano ba talaga mag-isip at makaramdam. Nag-interview ako ng higit sa 1,000  na mga lalaki: mga malalapit na kaibigan, mga estranghero sa grocery store, mga may-asawang lalaki sa church, at sa single na estudyanteng katabi ko sa eroplano. Nakipag-usap ako sa mga CEOs, abogado, pastor, mga magagaling sa gadget, negosyante, isang security guard, at yung mga lalaking nasa likod ng Starbucks counter. Pati propesyunal na mang-aawit ng opera at dating NFL player ay hindi ko pinalampas.

Marami akong natutunan mula sa mga lalaking ito, at sa totoo lang, ako’y namangha sa aking mga nakalap. Malamang ang pinakamahalagang rebelasyon ay ang katotohanan na ang mga asawang lalaki ay kailangan—as in kailangan—na i-respeto at patibayin ng kanilang mga asawa. Para sa isang lalaki, respeto, kaysa pag-ibig, ang siyang magiging daan para ang buhay-may-asawa ay maging isang kaigaya-gayang lugar ng pagsasama na itinakda ng Diyos.

 

Paano Yun Nangyari?

Kadalasan sa ating babae ay gusto na, higit sa lahat, ay maramdamang minamahal at pinapahalagahan, kaya naman ating pinapakita ito sa mga lalaki. Sa mga panayam, lagi kong naririnig ang mga may-asawang lalaki, “Hindi ako nagdadalawang-isip na mahal ako ng asawa ko.”

Ngunit magpapatuloy ang marami sa kanila, “Pero, nagda-dalawang-isip ako kung nire-respeto niya ako.” Ang problema, magkasintimbang lamang ang samang dulot sa kanila ng pakiramdam na walang respeto at ang samang dulot sa atin pag pakiramdam natin ay hindi tayo mahal. Tatlo sa apat ng mga lalaking aking in-interview ay nagsabi na mas makakaya pa nila na walang pagmamahal, kaysa walang pag-respeto.

Sinasabi kong “pakiramdam” dahil bagaman karamihan naman sa atin ay nire-respeto naman talaga ang lalaki ng ating mga buhay, mas madalas na wala sa isip tayong nagpapadala ng maling signal. Halimbawa, kapag siya’y gumagawa ng isang desisyon, awtomatiko natin itong kinikwestiyon, o binibigay natin ang lahat ng dahilan kung bakit maaaring mali siya. O pinapalabas natin sa mga anak natin na mas mainam ang ating naiisip. O kinikwento natin sa publiko ang isang “nakakatawang” kwento tungkol sa kawalan niya na kakayahan para ayusin yung gripo sa panlimang subok.

Kadalasan nating hindi nakikita ang implikasyon ng ganung ugali; iniisip natin na nagiging matulungin lamang tayo, o na mayroong tayong mas magandang solusyon. Ngunit para sa isang ordinaryong lalaki, ang mga ganitong aksyon ay masakit at nagsasabi ng isang bagay nang malakas at maliwanag: “Wala akong tiwala o respeto sa’yo.”

At ang malakas na mensaheng iyon ay hindi rin biblikal, tulad ng kultural na ideya natin na, habang ang pag-ibig ay walang kasamang kondisyon, ang respeto ay pinag-hihirapan. Sinasabi sa atin ng Biblia sa Efeso 5:33:

 

“Gayunman, ang bawat isa sa inyo ay magmahal sa kaniyang asawang babae tulad sa kaniyang sarili. Ang asawang babae ay magpitagan sa kaniyang asawa.”

 

Marami sa atin ang nararapat na alisin ang mga taon ng mga palagay at kaugalian habang ating natututunan na suportahan ang ating mga lalaking asawa sa paraan na talagang kailangan nila.

Sa puntong ito, nag-iisip siguro ang mga babaeng may-asawa, Tungkol naman lahat ito sa kanya. Ano’ng makukuha ko sa usapang ‘to? Ang Diyos ang Siyang puno ng kabalintunaan (paradox), at tulad na ang walang kondisyong pag-ibig ni Jesus para sa atin ay nagiging daan para ating gustuhin na maging karapat-dapat para dito, ang ating desisyon na magpakita ng respeto (nang walang pasubali) sa ating asawang lalaki ay nagiging daan para gustuhin niya na paghirapan ito—at mahalin tayo. Ang lalaki na binibigyang-galang at pinapatibay ng kanyang asawa ay nagiging asawang lalaki na ginawa siya ng Diyos na maging, isang lalaking mas linang na paliguan ang kanyang asawa ng walang kondisyong pag-ibig na inaasam-asam nito.

 

The 30-Day Challenge

Sa susunod na tatlumpung araw, huwag magsalita ng kahit anong negatibo tungkol sa iyong asawa, sa kanya o sa kahit sino pa man; imbes, mag-isip at magsabi lamang ng mga bagay na iyon na karapat-dapat ng papuri.

Habang ang hamong ito ay hindi awtomatikong magsasaayos ng bawat ugali na hindi magalang, bubunutin nito ang maraming tahimik na mapanirang kasanayan at isyu ng puso na hindi pa natin napapagtanto noon. At habang ating nire-respeto ang ating mga asawa sa paraang kailangan nilang mai-respeto, mararanasin natin ang kaligayahan na makita silang maging mga lalaking makadiyos na iniibig din tayo bilang balik. BDJ

Ang artikulong ito ay ang isinalin na bersyon ng “Your Love is Not Enough” ni Shaunti Feldhahn, In Touch® Magazine, May 2005, pp. 14-15.

 

Si Shaunti Feldhahn ay awtor na mabentang aklat na For Women Only: What You Need to Know About the Inner Lives of Men (Multnomah) at walong iba pa.  Maaari mong bisitahin ang kanyang website: www.shaunti.com.

Si Bro. Elijah Abanto ay concerned na sa relasyon ng mag-asawa kahit bata pa lamang dahil gusto niya itong paghandaan. Isang paraan ang isinalin niyang article na ito, bukod pa sa iba.

The Way Out of Depression

way

Hope. Thought renewal. Help. Dependence upon God. These must be the things a depressed person needs to get back to life. But most people who are really depressed hardly go back to normal but end up in suicide or total destruction of living. With these in mind, what can we do to help a depressed person or even ourselves to go out of depression?

First, we must know what depression is. Depression is the state of mind that causes people to see everything around them in a negative way. They experience feelings of sadness, failure, rejection, and lose sight of reality. They are overwhelmed by a feeling that God has abandoned them. Knowing these things, follow these simple steps:

1) Show the person that he is not alone. Take him to Hebrews 13:5 and emphasize the fact that God is with him and that he must seek Him.

2) Encourage him to renew his mind (Romans 12:2). Changing his way of thinking will enable him to see the marvelous plans that God has for his life.

3) Invite him to cast his cares on to Jesus (Matthew 11:28). It is His desire that we give Him all our worries so that we can find our rest in Him.

4) Pray with him. It must be a confession of victory, a declaration of the excellent things God has for us and must emphasize how much God loves us and believes in us.

New believers, I encourage you not to let your problems oppress you. Trust in Jesus and bring all your feelings and problems to Him. With this in mind, and Romans 12:2 (“be ye transformed by the renewing of your mind”), there will sure be a way out of the most undesirable situation in every man’s life—depression.

Children are Fragile–Handle with Care (for Fathers)

words

Translated from Family Walk, published by Walk Thru the Bible Ministries and Zondervan.

Kahit ngayong siya ay binata na, naaalala pa rin ni Ray Marshall ang masasakit na salita ng kanyang ama. Napagtanto niya ngayon na hindi ibig ng kanyang ama na saktan siya, ngunit ramdam pa rin ni Ray ang sakit na kanyang naranasan labinlimang taon na ang nakakaraan.

Si Ray ay limang taon noon. Siya at  ang kanyang ate ay nagmamaneho kasama ang kanilang magulang para bisitahin ang kanilang tita Judy, tito Vaughan, at ang bago nitong baby – isang lalaking nasama sa isang pamilya ng tatlong babae. Ang buong pamilya—mga abuelo’t abuela, tito’t tita, kahit kanilang mga pinsan—ay sabik na makita ang bagong dating. Habang nasa biyahe sinubukang isipin nina Ray at kanyang ate kung gaano kasabik ang lahat nung sila’y ipinaganak. Si Mr. Marshall, na nakatuon ang pansin sa pagmamaneho sa gitna ng malakas na ulan, ay hindi masyadong nakikinig sa usapan.

Bigla na lang ay sumandig paharap si Ray at binalot ang kanyang mga braso sa leeg ng kanyang ama. “Pustahan napakasaya niyo po na magkaroon ng anak na lalaki, hindi ba, ’Tay?”

“Ano ba, Ray!” sigaw ni Mr. Marshall. “Hindi, hindi namin iniisip kung babae ka o lalake; masaya na kami ng Nanay mo at buhay ka.”

  • TAKE A LOOK

Proverbs 1:8-9; 2:1,5; 3:1-2; 4:1-6

Gusto ni Ray na marinig mula sa ama kung gaano kasaya ito na magkaroon ng anak na lalaki. Sa halip, parang walang pakielam ito. Ngunit ang nasa isip ni Mr. Marshall ay ukol sa mahirap na pagbubuntis ng kanyang asawa bago ipanganak si Ray. Agad na ipinaliwanag ni Mr. Marshall na mas nag-aalala siya sa maayos na pagluwal sa sanggol kaysa kung babae ito o lalaki. Pero ang paliwanag niyang ito ay hindi nag-alis ng sakit sa kanyang mga salita.

Ang mga salita ay may napakalaking epekto—pwede itong makatulong o makasakit. Ang mga salita ng ama na nakapagpapalakas ng loob ay nagsasabi sa anak kung gaano siya nito kamahal. Nakakatulong ito upang gawin ng kanyang pinakamahusay sa anumang ginagawa nito. Si Haring Solomon, ang sumulat ng libro ng Proverbs, ay isang marunong na ama. Basahin ang mga talata. Ano’ng masasabi mo kay David, ang kanyang ama?

  • TAKE A STEP

He taught me also, and said unto me, Let thine heart retain my words: keep my commandments, and live (Proverbs 4:4, KJV).

Ang mga nakapagpapalakas-ng-loob na salita ng isang ama at kung paano siya nabubuhay ay nagtuturo sa kanyang anak kung paano haharapin ang mga pangyayari sa buhay sa paraang maka-Dios. Mapa-matanda o bata ka man, isipin mo kung paano ka in-encourage ng iyong ama. At pagkatapos ay ikaw naman ang mag-encourage sa kanya!

Ang Tunay na Pagpapasalamat: Ang Pasasalamat Hindi Lang Isang Araw

giving thanks

by Ellen Vaughn

Kailan lang ay nakarinig ako ng isang kwento tungkol sa dalawang batang lalaki na na-stranded sa dagat. Bigla pagkatulak nila palayo, ay nahuli sila ng malakas na agos. Dinala sila nito palayo at palayo mula sa mga pamilyar na mga boses ng mga tao sa beach.

Pagkatapos ng isang oras, mga ilang milya na sila mula sa pangpang na walang pagkain, tubig, maging mga pampatagal ng buhay, at komunikasyon. Mga ilang oras pa bago maisip ng mga tao na sila’y nawawala.

Noong una nilang gabi sa bukas na dagat, ang lamig ng hangin ay bumaba sa below freezing degree. Doon sa bangka ay nakahiga silang ginaw-na-ginaw at takot-na-takot. Ang isang araw ay naging linggo na, at ang pag-asa nilang mabuhay ay halos mawala na. Lumipas ang mga araw na kanilang pinag-uusapan ang kanilang mga pinakamagagandang alaala, mga matatalik na kaibigan, at paboritong pagkain: banana split at Mountain Dew. Nanigas ang kanilang mga dila sa uhaw, at nanuyo ang kanilang mga bibig. Sa ika-anim na araw, umukit sila ng mensahe ng pamamaalam sa mga minamahal sa bangka at hinintay ang kamatayan.

Ngunit noong sumunod na umaga, sila’y gumising nang may bahag-hari. Habang sila’y lumulutang-lutang, isang agos ng tubig ay tumaas, dahilan upang makakita sila ng isang sasakyang malapit sa kanila. May dalawang mangingisda roon—isang balabas-saradong kapitan at kasama nito: “mga anghel,” na tinawag di naglaon ng mga bata sa mga ito. Tinulungan sila ng mga lalaki mula sa kanilang bangka, binigyan sila ng tubig, at ibinalik silang ligtas.

Ngayong Thanksgiving, hindi ko maialis sa isip ko ang kwento ng dalawang batang ito. Ang mga handa sa aating lamesa ay mga simbolo ng mga pagpapalang dakila ng Diyos sa buong taon. Mayroon kami ng lahat ng aming kailangan, at higit pa. At kontra sa mga desperadong mga batang ito na-stranded sa dagat, kami ay mainit at ligtas. At oo, kami’y mapagpasalamat.

Ngunit isipin niyo na lamang kung ano magiging ang Thanksgiving namin kung nadala kaming palutang-lutang sa karagatan—malamang papangarapin din naming maligtas at matutuwa kung ganoon nga ang mangyari. Ang aming pasasalamat ay aapaw, umaapaw na kami’y napapaluha na, natatawa, may lubos na ginhawa, at ligaya. Sila na nailigtas mula sa gutom ay mapagpasalamat sa pagkain sa paraan na ang laging kumakain ay hindi.

At halata din naman ito sa ating ispiritwal na bahagi. Sila na talagang nakita ang kalakihan ng kanilang kanilang kaligtasan ay umaapaw sa pasasalamat sa biyaya ng Diyos. Kinakain nila ang Salita ng Diyos at hindi sila mabusug-busog rito. Gusto nilang sabihin sa lahat ng tao kung gaano sila naging ligaw noon at natagpuan ni Jesus. Sobrang ligaya nila. Hindi nila matapos-tapos na isipin kung gaano sila kamahal ng Diyos at niligtas sila mula sa ispiritwal na kamatayan, at gusto nila na maligtas rin ang kanilang mga kaibigan.

Pero ano namang balita sa atin na nasa ligtas na kalsada ng pananampalataya sa ngayon? Kaya ba nating umupo sa mesa ng Pasasalamat at maging ganito ka-wild sa pagpapasalamat?

Oo. Ngunit para magawa ito, kailangan nating malaman kung ano ba talaga ang pagbibigay-pasalamat.

 

Ang Layon ng Ating

Pasasalamat

May dalawang uri ng pasasalamat: ang isa ay pumapangalawa, ang isa ang pinakapangunahin. Ang pumapangalawang uri ay pasasalamat para sa mga pagpapalang natanggap—ang mga unang bagay na pumapasok sa harap ng mesa ng Pasasalamat: buhay, kalusugan, tahanan, pamilya, kalayaan, mga kaibigan, pagkain. Ito ay isa nang pag-iisip ng pagpapahalaga sa lahat ng mga mabubuting kaloob, malaki man o maliit.

Tinawag ito ng 19th century na mangangaral na si Jonathan Edwards na “natural na pasasalamat.” Maganda ito—ngunit mahirap itong dumarating kapag masungit ang buhay sa atin. Sinasabi ni Edwards na kung mahal natin ang Diyos dahil lang sa mga binibigay Niya sa atin, ang ating pagmamahal ay nagsisimula sa maling bahagi.

Ang isa pang uri ng pasasalamat ay tinatawag ni Edwards na “mabiyayang pasasalamat”—pasasalamat hindi para sa kung anong binibigay ng Diyos sa atin, ngunit sa kung sino Siya. Ito ay tungkol lahat sa Kanya at pagtataas sa Kanyang kabutihan, pag-ibig, kapangyarihan, at biyaya, anumang tanggapin natin. Ang ganitong uri ng pasasalamat ay isang tunay na katunayan ng presensya ng Banal na Ispiritu sa buhay ng isang tao, at ito’y lumalabas sa gitna ng hirap o sakit. Makikita natin ito sa hindi natitinag na pahayag ni Job: “Kahit na ako’y patayin Niya, magtitiwala pa rin ako sa Kanya” (Job 3:15).

Ang apostol Pablo ay umaapaw sa ganitong klase ng pasasalamat. Kapag pinagbabantaan ng kamatayan, na kadalasan ay nangyari, nagsasabi siya ng mga bagay tulad ng, “Sige! Ang mamatay ay pakinabang!” Kapag nanatiling buhay, okay pa rin: “Para sa akin, ang mabuhay ay si Kristo!” (Filipos 1:21) Hindi siya mapigilan, puno ng pasasalamat at kapayapaan at kaligayahan, hindi sa dahil sa kung anong mayroon siya, kundi sa kung Sino na kanyang nakilala.

 

Ang Pinagmumulan ng Tunay na Pasasalamat

Sila na puno ng mabiyayang pasasalamat ay umaapaw na parang fountain. Sila ay umaapaw sa kaligayahan, pagsamba at misyon. Sa paraan na sila’y nabubuhay at sa mga salitang kanilang ibinibigkas, ang mga mapagpasalamat na mga mananampalataya ay nagpapatotoo sa Isa na naligtas sa kanila. Walang makakapigil sa kanilang pumunta sa kung saan sila itinuturo ng Diyos, kung saan may pangangailangan.

Ang beverage dispenser ay isang halimbawa na lumalarawan sa aking buhay. Kahit na gaano ko kaalam na dapat akong “manatili kay” Kristo, tulad ng sinabi Niya (Juan 15:5), ako’y madaling naaalis mula sa saksakan. At narito na naman ako, nagpapawis na dinadala nang mag-isa ang dalahin kaysa na umapaw sa bagong kapangyarihan ng Ispiritu.

Ngunit paano tayo mananatiling “nakasaksak”?

Aking natagpuan na ang gustuhing pasasalamat ng puso ay susi para sa totoong pagbabago. Ang ating ispiritwal na kapangyarihan ay naka-depende sa bawat sandali na pakikipag-ugnayan sa Panginoon. At nabubuo natin ito sa pamamagitan lamang ng pasasalamat sa Kanya sa lahat ng bagay (Efeso 5:20), hindi lang sa kung anong ibinibigay Niya, kundi sa kung sino Siya. Ating sinasanay ang presensya ng Diyos sa pamamagitan ng pasasalamat para sa kanyang di-kapani-paniwala at mabiyayang katangian.

 

Ang Kwento ng Ating Kaligtasan

Ano ang naging dahilan para maging ganoon na lamang magpasalamat si Pablo? Ito ang dahilan: naalala niya ang kanyang kaligtasan. Sa buong buhay niya, sa bawat oras na ikaw ay lumingon, sinasabi niya ang kanyang pagkakakila kay Jesus. Si Pablo ay dating naging mayabang na Pariseo, puno sa kanyang sarili, puno ng kayabangan sa kanyang mga relihiyosong mabubuting gawa. Itinumba siya ni Jesus sa lupa mula sa kanyang mataas na kabayo sa daan patungong Damasko. (Mga Gawa 9:4) Binulag siya ng liwanag ni Kristo; niligtas siya ng pag-ibig ni Jesus.

Alam ni Pablo na siya ay iniligtas. Tinawag niya ang sarili na “pinuno ng mga makasalanan” (1 Timoteo 1:15) at itinaas ang himala ng pagkakaligtas mula sa kasalanan at ispiritwal na kamatayan. Umaapaw sa pagpapasalamat sa napakadakilang kaligtasan, kanya laging inalala kung ano ang ispiritwal na gutom na noon ay mayroon siya. At kaya, sa natitira niyang buhay, siya ay totoong mapagpasalamat sa biyaya.

Ang manunulat na si Elie Wiesel, isang taong nakaligtas mula sa Holocaust at nabuhay sa kadiliman sa Auschwitz, ay minsang nagsabi na “walang iba ang mas may kakayahan ng pasasalamat kaysa sa kanila na nakatakas mula sa kaharian ng kadiliman.” Sa biyaya ng Diyos, ang mga mananampalataya ay nakatakas mula sa kaharian ng gabi pupunta sa kaharian ng Liwanag. Mas madalas nating maalala ang dakilang kaligtasang ito, mas lalong magiging madalas ang ating pasasalamat na parang isang hindi mapipigil na bukal.

Ngayong Thanksgiving, sa aming tahanan, aming ililista ang mga partikular na mga bagay na aming ipinagpapasalamat—kahit ano mula sa basketball hanggang sa aming alaga hanggang sa pagkain hanggang sa mga kaibigan at pamilya. Ang ganitong klase ng pasasalamat ay mabuti.

Ngunit ang radikal na pasasalamat ang pinakamaganda. Ito ay dumarating sa tuwing tayo ay palibot ng mesa at nagsasabi ng mga kwento ng kung paano tayo iniligtas ng Diyos mula sa tiyak na kamatayan. Ating aalahanin kung paano tayo naging mahirap spiritually, sira-sira, at gutom—at kung paanong ang isang mabiyaya at maawain na Diyos ay natagpuan at nailigtas tayo. Pagkatapos ay dadaloy ang tunay na pagpapasalamat—binabaha ang ating mga buhay at binubuhos sa iba.

Isinalin ni Elijah Abanto mula sa artikulong “Radical Gratitude: Thanksgiving Isn’t for One Day Only,” In Touch®, November 2006, pp. 18-21.

Salamat sa Diyos! Pagpapakita ng Pasasalamat sa Paraan ng Biblia

sticky note

by Charles F. Stanley

Isipin mo ang huling beses na ikaw ay nanalangin. Ang iyo bang pakikipag-usap sa Ama ay mas nakatuon sa iyong mga pangangailangan at kahilingan? Gaano karami sa iyong mga panalangin—o gaano kakaunti—ang iyong binibigay sa pagpapasalamat sa Diyos para sa kung sino Siya at kung anong ginagawa Niya?

Sa Awit 92:1 ating nababasa, “Mabuti na ikaw ay magbigay-pasalamat sa Panginoon.” Sa ibang salita, ang pagpapakita ng pasasalamat sa Kanya ay may pakinabang. Pero itatanong natin, “Pakinabang kanino?”

Una sa lahat, ang Diyos mismo ay natutuwa tuwing nagsasabi tayo ng pagpapahalaga. Ang mga ekspresyon ng pasasalamat ay nagluluwalhati sa Kanya at nagpapakita na ating kinikilala ang pinanggagalingan ng ating mga pagpapala.

Pangalawa, ang mga taong nakakarinig sa ating nagpapasalamat sa Diyos ay nagsisimulang makita kung gaano kamahal ng Diyos ang Kanyang mga anak at ginagawa maging ang mga mahihirap na sitwasyon para sa ating kabutihan. (Roma 8:28) Sa ganitong paraan, ang di-nananampalatayang pamilya, katrabaho, kaibigan, at mga kakilala ay magsisimulang isipin, Kung ang Diyos ay ganito gumawa sa iyong buhay, magagawa Niya rin kaya sa akin? Ang ating papuri ay maaari ding magdala sa kanila sa konbiksyon tungkol sa kanilang kakulangan sa kanilang Manlilikha at kanilang pangangailangan para sa Kanyang kapatawaran at kaligtasan.

Sa totoo lang, isang biblikal na prinsipyo na sa tuwing ang Diyos ang totoong pokus natin, anuman ang ating ginagawa sa Kanya o para sa Kanya ay natatapos sa pagpapala sa atin. Siyempre, dapat nating bantayan ang ating mga maramot na mga intensyon kapag inaalayan natin Siya ng papuri—ang pagbibigay para makatanggap ay hindi isang dalisay at matapat na motibo na nakikitang kalugud-lugod sa Panginoon. Ngunit ang ating totoong pagpuri at pagpasalamat ay magreresulta sa pitong kapakinabangan.

1 Ang pagpupuri at pagbibigay-pasalamat ay muling nag-aayos ng ating pokus. Kapag sinimulan nating magpuri sa Panginoon, naaalala natin na ang buhay ay naka-sentro sa Kanya—hindi kabaligtaran. Ang pagpapakita ng ating pasasalamat ay maaaring magbalik ng ating kamalayan na tayo dapat ay nasa patuloy na pakikisama sa ating Manlilikha.

2 Ang pagpapasalamat sa Diyos ay nagpapaalala sa atin ng ating pag-asa sa Kanya. Ang pagpapasalamat sa Kanya ay napapaalala sa atin na ang mga pagpapalang ating ine-enjoy ngayon ay dahil lamang sa Kanyang kabutihan at ginagawa tayong may kamalayan sa kung gaano natin Siya kakailangan.

3 Ang pag-aalay ng papuri ay nagbubunga ng kalayaan mula sa pagkabalisa. Kapag nagsimula tayong magpasalamat sa Kanya, nagkakaroon ng magandang epekto ito sa ating mga katawan—ang ating pag-iisip ay nagbabago, at ang mga emosyon ay nagiging kalmado. Naniniwala akong imposible na manatiling hindi mapalagay habang nagpupuri sa Diyos.

4 Ang pagpapasalamat ay nagpapabago ng ating relasyon sa Panginoon. Ang pagpuri sa Diyos ay nagpapalalim ng ating personal na relasyon sa Kanya.

5 Ang pagpapasalamat ay nagpapadalisay ng ating ispiritwal na pakiramdam. Ang ating pagkaunawa sa kung sino Siya, kung paano Siya mag-isip, at iba pang malalalim na bagay Niya ay mapapatalas.

6 Ang pasasalamat ay nagpapalakas ng ating pananampalataya. Habang tayo’y nagpapasalamat sa Panginoon, ang ating mga iniisip ay napupunta sa kung paano Niya sinagot ang ating mga panalangin, pangangailangan, pinrotektahan tayo, at gumawa sa ating buhay. Mas lalago ang ating pananampalataya upang lalo Niya tayong magamit sa darating na panahon.

7 Ang pagpuri sa Diyos ay nagpapaligaya sa ating mga ispiritu. Kapag patuloy tayong nagbibigay-pasalamat sa kanyang mga pagpapala, nakakaranas tayo ng malalim at walang-katulad na ligaya.

Kapag palagi tayong nagpapasalamat sa Kanya, tayo ay nagkakaroon ng mas malinaw na larawan ng Kanyang katangian at Kanyang kinalaman sa ating mga buhay. Ang resulta, tayo mismo ang mga nakikinabang sa papuring ibinibigay natin sa Kanya. Ang tanong ay, Paano nating mabibigyang-pasasalamat ang Diyos?

 

Malamang bawat isa sa atin ay nakapagsabi na ng, “Thank you, Lord!” pagkatapos matanggap sa trabaho, makakuha ng mataas na exam. Ngunit mas marami pang itinuturo ang Biblia tungkol sa pagbibigay-pasalamat sa Diyos. Halimbawa, sabi ng Awit 92:1, “Mabuti… na umawit ng mga papuri sa Iyong ngalan, O Kataas-taasan”. Mahalaga na kapag tayo’y nagbibigay-papuri sa Panginoon na makita ang kahalagahan ng paggamit ng Kanyang pangalan. Walang mali sa pagtawag sa Kanya bilang “Diyos,” ngunit ating nakakaligtaan ang lalim at kayamanan ng kung sino Siya hangga’t hindi natin nakikita ang kagandahan ng Kanyang maraming-marami pang pangalan sa Kasulatan. Magsimula sa paggamit ng Jehovah (“ang magpakailanman,” “ang isang nabubuhay,”) at Elohim (“ganap sa katapatan,” “walang hangganan ang kapangyarihan”), at purihin Siya sa kung anong pinapakahulugan ng mga pangalang ito.

Isa pang paraan ng pagpuri sa Kanya ay sa pag-awit ng Kanyang mga papuri. Naniniwala ako na kaya binigay ng Diyos ang musika unang-una para Siya’y purihin. Kapag tayo’y umaawit, dapat ay buong puso, sa kongregasyon man o sa choir, hindi lang mekanikal—at buong atensyon. Pwede mong sabihin, “E hindi ko naman kaya.” Kaya mo! Kapag itinataas mo ang iyong boses sa pagpuri sa Kanya, hindi mo kailangan mag-alala sa opinyon ng sinuman sa iyong mga kakayahan. Hindi ka nagpe-perform kapag sinasamba mo Siya sa isang kanta; ikaw ay nagpapakita ng pasasalamat at pagmamahal sa iyong makalangit na Ama.

Isa pang paraan ng pagpapakita ng pasasalamat sa Kanya sa pamamagitan ng paglakad nang matuwid sa harap Niya. Paulit-ulit na sinasabi sa atin ng Bibliya na tayo ay dapat na maging banal dahil ang Panginoon ay banal. (Levitiko 11:44; 19:2; 20:7) Maaari mong isipin na imposible ito para sa atin na gawin. Ngunit alalahanin, si Satanas ay isang manlilinlang (Juan 8:44), at sinusubukan niyang dalhin sa maling paniniwala ang mga mananampalataya sa isiping ito: Sinabi nga siguro iyan ng Diyos, pero alam Niyang iyon ay imposible. Hindi naman talaga ito ang ibig-sabihin Niya. Sa tingin mo ba ay kasanayan na ng Diyos na magsabi ng mga bagay na hindi talaga Niya ibig-sabihin? Ang Diyos ay katotohanan, at imposible sa Kanya na magsinungaling. (Juan 1:14; 14:6)

Sa ating mga sarili, talagang hindi natin kayang magpakabanal, ngunit sa sandali ng ating kaligtasan, ipinadala ng Diyos ang Banal na Ispiritu para manahan sa atin at mabuhay ng banal na buhay ni Kristo sa pamamagitan natin. (Galacia 2:20) Samakatwid, ang pag-akto bilang santo ay hindi isang aksyon ngunit isang ugali ng puso. Tayo lagi ang may huling pagpili sa kung ano ang mangunguna sa ating mga aksyon—kung ang “laman” o ang Banal na Ispiritu. Sa tuwing hinahayaan nating tayo ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng Ispiritu, ating nasasagawa ang utos ng Diyos na maging banal, na nangangahulugang maging hiwalay para sa banal na pamumuhay.

Isa pang paraan upang makapagpasalamat sa Diyos ay sa pamamagitan ng pagbibigay nang buong-galak at mapagkaloob. (Mateo 10:8; 2 Korinto 9:7) Kapag tayo’y totoong mapagpasalamat, ibabahagi natin ang kung anong mayroon tayo. Sa kabilang dako, kapag tayo’y makasarili, mas gugustuhin natin na ipunin ang lahat para sa ating mga sarili. Hindi man natin kayang ibigay lahat, ang pagiging mapagkaloob sa bawat isa at ikasusulong ng Kanyang Gawain ay sapat na.

Kadalasan ay mayroon tayong tendency na maging mga magagaling na tagahingi at magagaling na tagatanggap; tuwang-tuwa pa tayong magsabi ng mga talatang magpa-palakas-loob sa atin na humiling sa Panginoon (Mateo 7:7-11’ 21:22); ating sinasaulo ang mga bahagi na nagsasabing ibibigay Niya ang lahat ng ating kailangan (Filipos 4:19; Roma 8:32). Hindi rin di ba dapat tayong maging excited na magpasalamat sa mapagmahal at dakila nating Panginoon, na tumubos sa atin, na nagpatawad sa atin, na nagbigay sa atin ng buhay na walang-hanggan, at na bawat isang araw ay nagbibigay pagpapala sa atin? Huwag tayong maging guilty sa kung anong pwedeng maging pinakamalaki nating kasalanan: ang hindi natin pagpapasalamat sa Diyos. Oo, dalhin natin sa Diyos ang ating mga kahilingan, ngunit sinasabi rin sa Filipos 4:6 na may: “pagpapasalamat!”

Hindi napapagod ang Ama na tayo’y pagpapalain—o makarinig ng ating papuri. Tulad ng Awit 150, na bagaman may 6 na talata lamang, ay nagpupuri sa Diyos nang 13 beses, pag-apawin mo ang iyong pasasalamat! BD

TIPS: 1) Subukan mong isulat ang iyong mga pananalangin sa isang journal sa loob ng pitong araw, mag-focus sa iyong mga pasasalamat. 2) Gamit ang Genesis 22:14 at 35:11, magsimula ng isang listahan ng mga pangalan ng Diyos at isulat kung paano naging totoo ang pangalan iyon sa iyong buhay.

Isinalin ni Elijah Abanto mula sa artikulong “Thank God! Showing Gratefulness the Biblical Way,” In Touch®, November 2006, pp. 6-10.

Lobo sa Damit ng Tupa? Ang Tunay na Mukha ng Tsismis

wolf sheep

by Mark D. Roberts

Napansin mo ba kahit isang beses kung paanong may mga kasalanan na madaling makatawag-pansin ng lahat samantalang ang ibang kasalanan naman ay hindi pinapansin? Kadalasan, tinututok natin ang spotlight ng panghuhusga sa maliliit na kasalanan ng iba—habang ang atin namang mga kasalanang kasinlaki ng troso ay pinapalabo ang ating mga paninging moral.

Tsismis ang isa sa mga kasalanan na napakadaling lumipad palayo sa ating radar. Kaya nating magkwento sa ating kaibigan ng malalaki at masasamang kasalanan ng iba na hindi man lang naiisip na, sa paggawa nito, tayo mismo ay gumagawa din ng sarili nating malaki at masamang kasalanan. Madali nating napapaliit ang ating pagsuway, kadalasan sa pamamagitan ng pakunwaring pag-aalala para sa ibang iyon. Sa tingin naman kasi natin, higit sa lahat, ay mahalaga ang maging tapat. Pero, ang pagtsitsismis ay maaaring kainin ang ating mga puso at maging ang buhay ng ibang tao.

Sa madaling salita: Ang tsismis ay pag-uusap tungkol sa ibang tao sa likod nila. Karaniwang nitong laman ay mga negatibo at pribadong detalye that nilalagay ang isang indibidwal sa masamang posisyon. Bagaman maaari na hindi naman ganoon kaskandaloso ang nilalaman ng diskusyon, ang ating mga walang ingat na mga pananalita ay maaari pa ring makasakit.

Ano Ba’ng Masama Sa Tsismis?

Tinatawag lang naman ng Biblia ang walang-kwentang usapang ito na kasalanan, tuldok. Kung ikaw ay napapaisip na ang tsismis ay isa lamang maliit na pagkakamali, pansinin mo na lang kung paano ito ilarawan ng Romans 1:29-30: ito ay “hindi matuwid,” kasama sa kategorya ng “kasakiman, masamang hangarin, inggit, pagpatay, paglalaban-laban, panlilinlang, hangaring manakit,” paninirang-puri, at kayabangan. Anumang may kaugnayan sa pagpatay at masamang hangarin ay mas malamang na may mapanirang kapangyarihan!

Matinding makasira ng mga relasyon ang tsismis: ito ay “… nakapaghihiwalay ng pinakamatalik na magkaibigan” (Kawikaan 16:28), nagbubunga ng paghihiwalay, galit, at kapaitan. Magpakita ka sa akin ng isang church na puno ng tsismisan, at magpapakita ako sa iyo ng tahanang hati, napaghiwalay ng sakit at kawalan ng tiwala. Ngunit gaya ng sinasabi ng isang kawikaan, “Kung saan walang kahoy, doon ay nawawala ang apoy: kaya kung saan walang tagatsismis, doon nawawala ang sigalutan” (26:20).

Mukhang Okay, Pero Pasama Pala

Ang pakikipag-usap tungkol sa iba ay maaaring makalikha ng bulaang pakiramdam ng pagiging matuwid ng sarili. Kung nakakalaklak ka ng nakakalasong alak ng tsismis, alam mo na sa likod ng panlabas na pag-aalala, sa totoo lang ito ay “tungkol lahat sa akin.” Sa katotohanan, kadalasan nating ibino-broadcast ang mga sikreto o pagkakamali ng iba, para sa atin ding kapakinabangan, bagaman manumpa tayo na para din sa kaniya. Hindi lang natin pinapayabang ang sarili sa pamamagitan ng pagpapakita na “alam ko iyan,” ngunit atin ding ipnapahiwatig na mas matino kaysa sa ibang tao.

Ang tsismis ay nakakatukso: kapag tayo’y nangtsi-tsismis, pakiramdam natin tayo ay mga taong mas mataas ang moralidad. Mas matindi, kung nagawa mo ito sa prayer meeting (sa pamamagitan ng pagbabahagi ng isang “alalahanin” tungkol sa isang indibidwal), nakakaramdam ka ng kakuntentuhan na para kang isang ispiritwal na higante. Ngunit ang panandaliang “kasiyahan” na iyon ay hindi mo maikukumpara sa maaari nitong maging bunga—sa church o sa iyo mismong sarili.

Ang Tupa ay Lumalaban

Sa pamamagitan ng pagtsi-tsismis, mukhaan nating ipanakikita na tayo ay mga makasalanang ni nalinlang ng sarili na kulang sa paglago upang pagkatiwalaan ng pribadong impormasyon. Ouch. Ating tahasang sinusuway ang Salita ng Diyos at sinisira ang Kanyang katawan.

Ngunit may pag-asa pa! hindi natin kailangan na mahuli sa mga ngipin ng tuksong ito.

  1. Kilalanin ang tsismis sa kung ano ito. Kung tinatawag ito ng Biblia na kasalanan, dapat lamang na ituring din natin itong kasalanan. Kapag nagsasalita tayo ng laban sa kapwa, ito ay halos palaging mali. (Mayroong mga pagbubukod kapag ang pagsasalita ay tama, tulad ng pag-uulat ng isang krimen o pagsasabi sa mga magulang tungkol sa mapanganib na pag-uugali ng kanilang anak.) Kung natutukso ka nang magtsismis, huwag mo nang isipin pa—hayaan ang Banal na Ispiritu ang magdala ng conviction sa iyo at dalhin ka sa pagsisisi.
  2. Unawain ang lawak ng pwedeng sirain ng tsismis. Binalaan ni Santiago ang iglesiya, “Ang dila … ay isang maliit na bahagi ng katawan ngunit nagyayabang ng mga dakilang bagay. … Sinusunog nito ang mga pamamaraan kung tayo nabubuhay.” (3:5-6) Ang isang bagay na mukhang hindi naman nakakasakit sa simula ay sa totoo lang ay isang nakamamatay na virus na nagbabanta sa kalusugan ng church. Kung tayp’y nagmamalasakit sa pagkakaisa ng church tulad ng Panginoon (Juan 17:20-21), tayo’y mag-iisip muna bago magsalita.
  3. Gamitin ang kapangyarihan ng iyong mga salita upang makapagpalakas at makapagpatibay ng iba. Sinasabi ng Santiago 3:2-4 na, tulad ng timon ng barko, ang maliit na dilang ito ang magdidikta ng ating kahihinatnan—buhay o kamatayan. Kapag nakita natin na ang ating mga salita ay mayroong kapangyarihan upang gumawa ng mabuti at masama, titigil na tayong maliitin ang sakit na maidudulot ng tsismis at sisimulan mo nang gamitin ang mga ito upang palakasin ang iba, kahit na hindi tainga sa tainga.
  4. Kung ikaw ang tsini-tsismisan,sadyain na purihin ang pinagkakatsismisan, upang mapalitan ang masasakit na salita nang totoong pagpapatibay. Kapag sinagot ang isang malisyosong balita ng isang salita ng totoong pagpapalakas-loob ay maaaring ihayag ang kasalanan ng tsismis; sa proseso, pwede nitong itigil ang taong nangts-tsismis at ito ay magsisisi at makipag-ayos. Ipinapaalala ng 1 Pedro 4:8 sa atin, “Ang pag-ibig ay tumatakip sa maraming kasalanan.”

Kapag ating tinalikuran ang tsismis—na isang pagsisikap sa pagpapatibay ng sarili—makikita natin na tanging ang Diyos lamang ang magpupuno ng ating pangangailangan para sa ating halaga at tiwala. Madidiskubre din natin ang ligaya ng paggamit ng mga salita upang magbigay-buhay at pagkakaisa sa iglesiya.

Isinalin ni Elijah Abanto mula sa article na “The Wolf in the Sheep Suit,” In Touch® Magazine, March 2006.

The World You Want by Jon Foreman

earth

We may not readily realize, but every thing we do affect others, whose actions affect others, and so on, and so it rings true that one person contributes to the shape of the world he’s in. What are you doing in this world? Will your actions be so that it becomes the world you want it to be? Jon Foreman writes insightfully in these lyrics he wrote for his band.

I’m kickin’ up the pieces
I’m trying out adhesives
I’m trying to fix a place that feels broken
All my words they fail me
My voices don’t avail me
I’m trying to say the hope that’s unspoken

The world feels so malicious
With all our hits and misses
Feels like we’re in the business of rust
It’s when I stop to listen
All the moments I’ve been missing
I finally hear a Voice I can trust

Is this the world you want?
Is this the world you want?
You’re making it.

You start to look like what you believe
You float through time like a stream
If the waters of time
are made up by you and I
If you change the world for you,
you change it for me

What you say is your religion
How you say it is your religion
Who you love is your religion
How you love is your religion
All your science, your religion
All your hatred, your religion
All your wars are your religion
Every breath is your religion

You change the world
Every day you’re alive
You change the world
You change my world

Is this the world you want?
Is this the world you want?
You’re making it
Every day you’re alive.

From the Switchfoot album “Fading West,” released 2014. All rights reserved.