That Oh, So Precious Trust

“You can’t afford to lose it! narinig ko sa isang English drama. Madalas ko rin itong mabasa sa mga nobela, kahit non-fiction. Kapag naaalala ko ang mga katagang ito, kadalasang sumasagi sa aking isip ang tiwala. Trust. That oh, so precious trust. I can’t afford to lose it!

Mahalaga sa bawat relasyon ang tiwala. Sa pagitan ng mag-asawa. Sa pagitan ng magulang at anak. Sa pagitan ng magkaibigan. Sa pagitan ng employer at ng employee. Sa pagitan ng lider at ng mga tagasunod. Ang tiwala ay isang bagay na hinding-hindi mo kakayaning mawala. Kung walang tiwala sa magkaparehong kampo, hindi magtatagal at ang kaugnayan sa isa’t isa ay masisira, mawawasak. Kailangan lamang ng panahon, matatapos sa kalunus-lunos na hinaharap ang isang relasyong walang tiwala bilang sangkap.

Kung nais mong mapanatili mo ang tiwala sa’yo ng mga taong nakapaligid sa’yo, mayroon lamang mga kaunting payo ang Salita ng Diyos:

1) Magtiwala ka muna sa Panginoon. (Proverbs 3:5)

Kung akala natin ang kawalan ng tiwala ay nangyayari lamang nang tao sa tao, ay nagkakamali ka. Minsan ay dumarating din tayo sa punto na hindi na tayo nagtitiwala sa Diyos. Hindi natin maintindihan ang mga nangyayari, ang mga dumarating sa ating buhay, kaya naman nawawalan din tayo ng tiwala sa Kanya. Ngunit hindi ito dapat.

Kapag nawalan na tayo ng tiwala sa Panginoon ay hindi magiging kataka-taka kung gagawin na natin ang mga bagay ayon lamang sa ating pananaw at kalooban. Alam naman natin siguro kadalasan na ang ating sariling opinyon  o pag-iisip o kalooban ay hindi magdadala sa atin ng magandang resulta kundi, mas masaklap pa. Alalahanin mo si Adan at Eba. Si Cain. Si Abraham. Si Sarah. Si Pedro. Alam mo kung ano ang kapalit ng walang pagtitiwala sa Panginoon.

Madalas ang kawalan natin ng tiwala sa Diyos ay dala lamang ng hindi natin lubos na pagkaunawa sa mga pangyayari at mga bagay. Magtiwala pa rin tayo sa Panginoon. At kung ginagawa natin ang mga bagay ayon sa Kanyang kalooban, mas madalas na makukuha natin ang tiwala ng iba.

2) Huwag kang magtiwala sa iyong sarili. (Proverbs 28:26)

Ang mundo ngayon ay binibigyan ng kagandahan ang pagtitiwala sa sarili, ngunit, gaano man nila ito pagandahin, sa loob ay may kapangitan ito na hindi dapat pang makita. “The heart is deceitful above all things,” kaya hindi tayo nararapat tumingin sa sarili.

Madalas ang tiwala natin sa ating sarili ang nagdadala sa atin sa mga maling konklusyon at desisyon.

3) Magtiwala ka rin sa iba. (1 Corinthians 13:7)

Hindi ito ang pagtitiwalang tulad ng hinihingi ng Diyos mula sa iyo kundi tiwala, na, umaasa kang gagawin ng tao ang iyong sinabi, pinangako sa’yo o inaasahan mula sa kanila. Maaaring nasaktan ka, siniraan ka, halos winasak na ang buhay mo, hinayag ang iyong mga sikreto, binalewala ka, tapos biglang darating ang sinumang taong iyon at bigla na lamang hihingi ng tawad, ng dispensa… at ng tiwala.

Oo, mahirap, mahirap. Ngunit ang susi upang magawa mo ito ay asahan na may pagkakataon talagang hindi niya ito matutupad, dahil nga tao lamang ito at isang makasalanan. Kapag lagi mo itong isinasaisip ay hindi ka na madaling madi-disappoint sa mga pagkukulang o pagkakamaling magagawa nung taong pagtitiwalaan mo.

Alalahanin mo rin na nagtitiwala din sa’yo ang Diyos. Higit sa lahat, ang Diyos ang nakakaalam na maaari mo Siyang biguin sooner or later, ngunit, narito pa rin Siya, handa pa ring magtiwala.

4) Gumawa ka ng higit sa inaasahan sa’yo. (Ecclesiastes 9:10)

Kung inaasahan niya na magbibigay ka ng card, dagdagan mo ng rosas. Kung umaasa siya na pupurihin mo siya sa kanyang ginawa, bakit di mo pa siya i-treat? Do more than what is asked and expected, and you can be sure you will be trusted by that person sometime.

Hindi ba ganun ang ginagawa ng Diyos sa atin? Sa oras na ang inaasahan natin ay parusa, ay binigyan Niya tayo ng biyaya. Gumawa Siya nang higit sa inaasahan natin, kaya naman ganon na lamang ang tiwala natin sa Kanya.

 

That oh, so precious trust. Gustung-gusto natin ng tiwala, yan ay katotohanan. But, you know it really costs something. Sometimes, it costs everything. Pero it’s worth it.

Para lang makuha ang ating tiwala, God gave all, even His own precious Son. And what He got was worth it. Our trust.

Advertisements

HOW TO MAKE Right Decisions (Proverbs 3:5-6)

 

by Pastor Felizardo Abanto

Makikita natin sa Acts 14 sina Pablo at Silas na tumatakas mula sa Iconium. (vv. 1-7) Sa Acts 21, habang si Pablo ay kasama si Philip ang ebanghelista sa Caesarea, ay dumating ang propetang si Agabus mula sa Judaea at sinabi kay Pablo na siya’y gagapusin pag tumuloy pa rin siya sa Jerusalem ngunit, imbes na tumakas, ay tumuloy pa rin siya. Nagdesisyon si Pablo ayon sa patnubay at pangunguna ng Banal na Ispiritu. Ito ang mga paraan sa pagtahak sa tamang direksyon sa buhay. At ang paggawa ng mga desisyon ay magiging mas madali at mas mabilis dahil alam natin na tayo’y nasa TAMANG daan.

Ngunit atin munang isa-isahin ang mga pangkaraniwang maling paniniwala:

 

1)  Maling Paniniwala #1: Mahirap hanapin ang kalooban ng Diyos.

Maraming nagsasabi nito, ngunit, totoo nga ba? Unang-una ay mayroon tayong Sampung Utos. Paano magiging mahirap? Halos-lahat ng dapat nating malaman sa kalooban ng Diyos ay nakabuod na sa Sampung Utos. Hindi lamang iyon, nasa kamay na natin ang BIBLIA, ang buong Salita ng Diyos! Sabi nga sa Psalm 119:105, “Thy word is a lamp unto my feet, and a light unto my path.”

 

2) Maling Paniniwala #2: Gusto ng Diyos na malaman natin ang lahat ng mangyayari sa hinaharap.

Hindi. Sabi sa Acts 1:7, “And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power.” Ang alam natin ay sa hinaharap sa langit tayo pupunta. (John 14:1-3) Sa ngayon ay dapat tayong matutong magtiwala sa Kanya bawat sandali.

 

3) Maling Paniniwala #3: Ang pinakamalaking layunin ng Diyos para sa aking buhay ay ang aking kasiyahan.

Oo, nais ng Diyos na tayo’y maging masaya—at iyon ay nangyayari kapag sumusunod tayo sa Kanya. Ngunit mas iniisip ng Diyos ang iyong KARAKTER o PAG-UUGALI kaysa sa iyong kaginhawahan. Ang Diyos ay mas nakatalaga sa ating kabanalan kaysa kasiyahan; kadalisayan kaysa katuwaan. Ang Gawain ng Diyos ay ang magbago ng buhay.

 

Ang Diyos ay nagbigay ng tatlong hakbang para tayo’y makagawa ng tamang desisyon:

 

1) MAGTIWALA sa Panginoon.

Ang pagtitiwala sa Panginoon ay paggawa ng isang commitment sa Panginoon. Ito ay ang pag-asa sa Diyos at paniniwala na Siya ay sapat upang intindihin ang ating sitwasyon.

Ang pagtitiwala sa Panginoon ay buong puso—hindi lamang kalahati na siyang nagpapakita ng pagdadalawang-isip.

BUONG debosyon, GANAP na pagtatalaga, KUMPLETONG pagsunod.

May isang nakakatuwang kwento tungkol sa isang manok at isang baboy na nag-uusap nang makakita ng sign na “Annual Fundraiser: Ham and Egg Breakfast.” Sabi ng manok, “Ako, magko-contribute ako ng itlog. Ikaw?” Sabi ng baboy, “Magko-kontribute ka lang? Ako, ibibigay ko ang lahat.” Ikaw? Marapat na magkaroon ka rin ng total commitment.

 

2) ITIGIL MO NA ANG PAGKONTROL SA IYONG BUHAY.

“…Lean not unto thine own understanding” (v. 5). Bakit? Dahil mayroon lamang tayong limitadong pang-unawa.

Marami sa atin ang nag-iisip na kaya nating gawin lahat sa ating sarili lamang. Dumarating ang kaguluhan kapag ating hinahanapan ng solusyon ang mga bagay sa ating paraan lamang at hindi isinasama ang Diyos.

Minsan nga ay may tinanong akong isang bata, “Bakit tayo nagtatrabaho?” Sagot ng bata, “Para po mabuhay.” “Bakit tayo nabubuhay?” “Para po magtrabaho.” Paikot-ikot lamang ang aming tanungan nang sa bandang-huli ay maitanong ko sa kanya, “Nasaan ang Diyos?” Sabi sa Proverbs 28:26, “He that trusteth in his own heart is a fool: but whoso walketh wisely, he shall be delivered.”

Ang isang hukom ay nakagagawa ng mga maling desisyon dahil sa maling impormasyon. Bakit? Dahil walang sinumang nakakaalam ng lahat ng bagay.

 

3) KILALANIN ANG DIYOS SA LAHAT NG IYONG GINAGAWA.

Kilalanin natin ang Diyos sa bawat ginagawa natin, sa bawat detalye ng ating buhay (walang hindi importante) — walang anumang bagay na labas sa inaalala ng Diyos.

Kaya mo bang hawakan ang buhay mo nang mag-isa? HINDI.

“He shall direct thy paths,” sabi sa verse 6. Dadalhin ka Niya sa tamang direksyon.

Nung makarating ako sa Amerika napansin ko na ang mga interstate hi-ways ay karaniwang tuwid. Pinlano nila iyon at ginawa sa ganoong paraan, para makaiwas sa matataas na bundok. Gayunpaman, mayroon pa ring mga kalsadang dumadaan sa mga kabundukan, mga lambak, mga rumaragasang ilog, tahimik na mga sapa, sa gitna ng mga disyerto, at mga luntiang damuhan. Masaya ako at nakita ko ang lahat ng iba’t ibang klase ng daanan.

Ngunit ang ating buhay ay tulad din ng isang paglalakbay na humahayo paitaas sa mga bundok isang araw at napapapunta sa tubigan sa susunod. Minsan ay sa mayayaman, luntiang kagubatan at pagkatapos ay sa gitna ng walang buhay, tigang na disyerto.

Ang direksyon kung saan tayo dinadala ng Diyos, ang tuwid na daan, ay hindi palaging madali ngunit totoong dinadala tayo nito palayo sa kasalanan at pagkasira at tinuturo tayo papunta sa isang mas malalim na relasyon kay Kristo.

Upang makagawa ng mga tamang desisyon:

MAGTIWALA sa Panginoon, tumigil nang kontrolin ang iyong buhay, at hayaan ang Diyos ang kumontrol ang iyong buhay.

Belief, Faith and Trust

Nakuha ko ang mga depinisyong ito mula Merriam-Webster’s® Ninth-New Collegiate Dictionary sa aming bahay:

  • Belief (paniniwala)—kalagayan ng pag-iisip kung saan ang tiwala ay nilagay sa isang persona o bagay
  • Faith (pananampalataya)—isang matibay na paniniwala sa isang persona o bagay bagaman wala siyang/itong kongkretong patunay
  • Trust (tiwala)—isang tiyak na kompiyansa sa katangian, kakayahan, lakas, o katotohanan ng isang persona o bagay

Kapag ang mga salitang ito ay nilagay sa isang pangungusap kasama ang aking pangalan, masarap pakinggan. “May tiwala ako sa’yo.” “Hindi mawawala ang paniniwala ko sa sinabi mo.” “Kahit na malabo pa ang mga bagay-bagay, matibay ang paniniwala kong totoo ka sa mga sinasabi mo.” At kung ako ang tatanungin, ay gusto kong may nagtitiwala at naniniwala sa akin at sa mga sinasabi ko. Alam ko rin, na ikaw, ay sinserong nagnanais na ang tao ay nagtitiwala sa’yo. Kung nais natin ng tiwala at paniniwala at pananampalataya, di kaya lalo na ang Diyos, na Siya naman talagang kapani-paniwala, katiwa-tiwala, at dapat na sampalatayanan?

Yes, He sincerely wants our belief, our faith, and our trust. Basahin mo ang buong Bibliya at lagi mong makikita ang salitang believe, faith, at anumang may kaugnayan sa paniniwala sa Diyos. Sa totoo nga lang, kailangan ito upang matuwa ang Diyos sa atin! Hebrews 11:6: “For without faith it is impossible to please [God].” Kapag nagpapagaling si Jesus nang may sakit, ang lagi niyang sinasabi: “Thy faith hath made thee whole” o katulad nitong pangungusap (Matthew 8:13; 9:22; Mark 5:34, 36; Mark 10:52; Luke 8:48; Luke 17:19). Para maligtas, dapat tayong manampalataya (Mark 1:16; John 3:16, Romans 10:9; Ephesian 2:8, 9). We “shall move mountains,” kung mayroon tayong faith (Mark 11:23). Almost everything in our relationship with God revolves around our belief, our faith, our trust in Him and His Word.

Will our faith win the victory?

Sa biyaya ng Diyos, ang pananampalatayang ito ay magtatagumpay.—Bro. Elijah A.

You Should Realize This

Ang kaalaman sa pagkakasala o guilt ay isang positibong bagay kapag dinadala tayo nito sa posisyon ng pagsisisi at paghingi ng tawad sa Diyos. Ang pagkakaalam sa kasalanan ang nagdala sa atin sa pagsisisi at pagtanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas at Panginoon natin. At sa totoo lang, kapag tayo’y Kristiano na, tulad ng sinabi ni Pablo, “Ako’y namamatay araw-araw,” mayroon tayong mga kasalanang nanggaling sa ating makasalanang kalikasan na dapat nating pagsisihan at palitan ng isang bagong katangian sa bunga ng Ispiritu.

Ngunit kung ang iyong guilt ay hindi nagbubunga ng pagsisisi, at bagkus ay dinadala ka pa nang mas malalim sa hukay na iyong kinasasadlakan, ay hindi ito magandang senyales. Nakakasama ito sa ating pisikal na kalagayan, dahil sinisira nito ang nervous system, ang sistema ng katawan kung saan tayo ay nakakapag-isip. Higit pa rito, ang iyong relasyon sa Diyos ay hindi nagiging maayos, tinanggap mo man si Jesus bilang Tagapagligtas. Ang guilt na ito ay maaari ring makasama sa iyong relasyon sa iba.

Mayroon akong nakilalang isang lalaking Kristiano na hindi pa rin makapagtagumpay sa pagtingin at panonood ng mga sekswal na lalaki sa Internet. Alam niyang dapat niyang itigil ito, at alam niyang kasalanan ito. Ngunit imbes na makatulong ang pagkakaalam na ito upang makalaya siya sa kasalanang ito, lalo pa siyang nalulubog rito, at naikwento niyang hindi siya masyadong makapag-pray, makapagbasa ng Bible, o makapaglingkod sa Panginoon dahil dito. Dagdag pa rito, ang kanyang pakikitungo sa kapwa kalalakihan ay hindi rin nagiging maayos. Mas gusto na lamang niyang umiwas, o kung kausapin man niya, ay madali siyang mapikon o magalit.

Ang guilt ay kadalasan ding dala, hindi lang pagkaalam ng kasalanan, kundi pag-iisip na dahil dito ay may mangyayaring masama.

Kung nasa ganitong sitwasyon ka, kapatid, ikaw na isang Kristiano, ay mayroon kang apat na bagay na dapat mapagtanto upang makalaya ka sa kasalanang mayroon ka at ang kakabit nitong pagkabagabag.

 

1) You’re saved. (Romans 10:13) Nung ikaw ay tumawag sa pangalan ng Panginoon, nanampalataya sa Kanya, at tinanggap Siya bilang Tagapagligtas ng iyong kaluluwa, ay ligtas ka na. Anumang oras na dumating sa iyo ang kamatayan, ay sa langit ka pupunta, sa piling ng Ama. Minsan ay dapat itong ipaalala sa atin upang maisip natin na ang ating mga nagawa, ginagawa, at magagawa pang mga kasalanan ay hindi matutumbasan ang katubusang nilaan para sa atin ni Jesus sa krus nang dumanak ang Kanyang dugo roon. Kapag atin ding pinagnilay-nilayan ang katotohanang ito ay maiisip nating isa tayong makasalanan na kinaawaan lamang ng Diyos at iniligtas Niya mula sa kapahamakan. Hindi tayo naging banal dahil sa mga nagawa natin, kundi dahil sa nagawa ni Jesus. Naging anak tayo ng Diyos hindi dahil sa pagsisikap natin, ngunit dahil sa pagpupunyagi ni Jesus dito sa lupa hanggang sa Kanyang kamatayan. Hindi nawala ang ating makasalanang kalikasan, bagkus, nadagdagan lamang tayo ng isa pang kalikasan—ang dibino o banal na kalikasan. Kaya magkakasala pa rin tayo, ngunit nandyan ang banal na kalikasan upang kumastigo sa atin. Ang kaalamang ito ang dapat na tumulong sa atin upang tuluyan nang magsisi at magdesisyon na sumunod sa Kanya.

2) You’re accepted. (Ephesians 1:6) Kadalasang naiisip natin kapag tayo’y nagkakasala (maaaring ito ay isang bagay na nagawa o bagay na hindi natin nagawa), ay iniisip natin, “Hindi na nila ako tanggap.” Ang malimit na pumipigil sa ating i-confess ang ating kasalanan ay ang pag-iisip natin na baka tanggihan na tayo ng kapwa natin Kristiano—minsan ay iniisip natin ito kahit sa Diyos. Ngunit, alalahanin mo, tinanggap ka na ng Diyos—hindi Niya tinanggap ang nakaraan mo, ang buhay mo ngayon, o ang buhay na iyong hinaharap—tinanggap Niya ang iyong kabuuan. Alam Niyang madadapa ka nang ilang beses, ngunit hindi iyon magre-resulta sa pagtanggi Niya sa iyo. Kahit kailan. At ako, bilang isang Kristiano, ay hindi rin dapat na ikaw ay aking iwasan, tanggihan, pag nalaman ko ang iyong kasalanan, dahil tulad mo, naligtas din lang ako, tinanggap, at nagkakasala pa rin.

3) You’re forgiven. (Colossians 2:13) Pinatawad ka na kapatid! Alam kong dala na tayo na hindi napapatawad ang ating mga kasalanan ng mga tao. Nakikita natin ito sa media, kung saan ang mga drama ay ipinapakita na kapag may nagawa ang isang tao, ay madalas sabihin ng nasaktan, “Hindi kita mapapatawad.” Naranasan natin ito sa isang kaibigan, na noong may nagawa tayong pagkakamali, ay bigla na lamang umiwas at hindi na nakipagkasundo. O tayo mismo, nung tayo’y magawan ng pagkakamali, ay hindi natin mapatawad sa una ang taong iyon. Kaya naman naiisip natin na baka hindi tayo mapatawad kapag nalaman ng iba ang nagawa natin. Well, we should know better—we are forgiven already! Ang nakalipas, ang kasalukuyan, at hinaharap natin ay napatawad na ng Diyos. Walang kasalanan na napakalaki na hindi mapapatawad at hindi pinatawad ng Diyos. Alam kasi ng diyablo na ang susi para patawarin tayo ay ang aminin ito (1 John 1:9), kaya naman lahat na ng maling kaisipan ay nilalagay niya sa atin. Ngunit, kapatid, napatawad ka na!

4) You’re loved. (1 John 4:10-11, 19) Ito naman lagi ang ating hinihintay, na pagkatapos tayong magkasala, at ipagtapat ito, ay mahalin pa rin tayo. Yun lang naman eh! If we just realized that we are still loved, still cherished, hindi tayo matatakot na ipagtapat ang ating nagawa at makalaya sa guilt na nasa pag-iisip natin. And it’s true, God still loves us! Hindi ba ang Diyos ang nagsabing, “I have loved thee with an everlasting love” (Jeremiah 31:3, emphasis added)?

 

Friend, you should realize this. You’re saved, you’re accepted, you’re forgiven, you’re loved—still, anuman ang nagawa mo o hindi mo nagawa sa kapwa o sa Diyos. It may seem too amazing, but, alam mo, noon pa kahanga-hanga ang Diyos sa mga bagay na ito. Yes, alam ko, alam ko, sa pagsusulat ng article na ito ay parang binibigyan ko pa ng lisensya ang isang Kristiano na gumawa pa nang gumawa ng kasalanan dahil ligtas pa rin naman siya, tanggap pa rin, pinatawad na, at mahal pa rin. Ngunit ito ang katotohanan. Maging ang Diyos ay kumuha ng risk na ihayag sa ating papatawarin Niya tayo sa kasalanan dahil maaari nga nating abusuhin ito, ngunit ginawa Niya pa rin.

Ngunit ito nga ba ang dapat nating maging reaksyon dito. Sabi sa Romans 3:31, “Do we then make void the law through faith? God forbid: yea, we establish the law.” Hindi dapat mabalewala ang batas ng Diyos dahil dito; dapat ito pa nga ang maging dahilan upang mas lalo natin Siyang sundin. Sabi pa sa Romans 6:15, “What then? shall we sin, because we are not under the law, but under grace? God forbid.” At sa Romans 6:1-2, “What shall we say then? Shall we continue in sin, that grace may abound? God forbid. How shall we, that are dead to sin, live any longer therein?” Ang ating kaligtasan, pagiging tanggap, kapatawaran ng kasalanan, at pagmamahal ng Diyos ay dapat na magdala sa atin sa pagsisisi at pagdedesisyong sumunod sa Kanya. Sa pamamagitan nito, ang guilt na bumabalot sa atin ay mawawala at tunay tayong magiging malaya. Malayang-malaya.

HOW TO DESTROY Your Family

by Pastor Felizardo Abanto

(Ephesians 3:20-21; Revelation 3:1-5)

 

Anumang makasisira sa isang pamilya ay siya ring makasisira sa isang iglesiya. Nais ng Diyos na Siya maluwalhati sa buhay ng bawat Kristiano, bawat Kristianong pamilya, at bawat tunay na iglesiyang Baptist. Nais Niya na ang lahat ay pinapalawig pa ang abot ng Ebanghelyo.

Kapag hindi naging matagumpay ang isang Kristiano, sa pagtingin ng Diyos, sa kanyang buhay, kanyang pamilya, at kanyang iglesiya, ibig-sabihin ay ang kabiguang lumago, ay maaari niyang isisi ito sa kung sinong mga tao, ngunit wala namang batayan. Ang ating tatalakayin sa mga susunod na pangungusap ay ang totoong mga rason. Kahit ang kawalan ng paggawa ay maaaring makasira o makapatay sa mismong pamilya. Paano ito mangyayari?

 

  1. Sa Pamamagitan ng Pagpapabayang Umuwi sa Tahanan (sa iglesiya, ang hindi pagdalo sa pagtitipon) (Hebrews 10:25). Ang problema sa maraming mga Pilipinong pamilya, dahil sa ekonomiya ng bansa, ay nagde-desisyon, tulad ni Flor Contemplacion, na mangibang bansa. Kung ihahambing ito sa iglesiya:
  2. Pagiging Absent tulad ni Tomas. (John 20:24) May tatlong bagay siya na hindi niya nakuha dahil dito;
  3. Kapayapaan.
  4. Pribilehiyo
  5. Kapangyarihan. Makikita natin sa verse 22 na noong wala siya ay dumating si Jesus at hiningahan ang mga disipulo ng Banal na Ispiritu.
  6. Maraming Dumadalo Ngunit hindi Buong-Puso. Dapat tayong maging tulad ni David sa Psalm 122:1, “I was glad when they said unto me, Let us go into the house of the LORD” at 84:10, “For a day in thy courts is better than a thousand. I had rather be a doorkeeper in the house of my God, than to dwell in the tents of wickedness.”
  7. Ang mga mahilig magpalusot ang pumapatay sa iglesiya. Ang pasubali ay isang balat ng rason na may lamang kasinungalingan.
  8. Sinisipon si Danny. Buong pamilya ba?
  9. Pagod na ako. Napagod din si Jesus, ngunit tinungo pa rin Niya ang krus.
  10. Lahat ng dahilan ay maganda kung ayaw mong dumalo. Alam ng lahat na may Linggo ng umaga, Linggo ng gabi, at Prayer Meeting tayo.
  11. Ang halimbawa ni Jesus ay nagsasabing, “Pumunta ka.” Luke 4:16

 

  1. Sa Pamamagitan ng Hindi Pagsunod sa Mga Magulang (Ephesians 6:1, 2). Kung iuugnay ito sa iglesiya, ito ay ang kawalan ng interes o pakielam sa mga programa nito. Ang programa ng iglesiya ay ang mag-akay ng mga kaluluwa at magsimula ng isang misyon—ebanghelismo at pagmi-misyon. Ano ba ang ating fourfold purpose?
  2. Win people to Christ.
  3. Get them baptized.
  4. Teach and train them.
  5. Help save the world!

Ang kooperasyon ng bawat isa ay kailangan. Hindi niligtas ng Diyos ang bawat isa sa atin upang umupo lamang, o manood, anuman ang ating edad o bokasyon. Ang buhay-Kristiano ang siya lamang buhay na walang bakasyon dahil ang Kaaway ay hindi nagbabakasyon.

 

III. Sa Pamamagitan ng Pagiging Manhid sa Mga Pangangailangan Nito. Si Tatay, dedma kahit walang makain; si Nanay, dedma kahit naglalasing at nambababae ang asawa; si anak, dedma kahit bagsak lahat ng grado, kahit na pagsabihan. Patungkol sa iglesiya:

  1. Tanungin ang iyong sarili, “Ano’ng uri ng iglesiya magiging ang iglesiyang ito kung lahat ng miyembro ay katulad ko?”
  2. May mga Tao na Mukhang Iniisip na ang Gusto Lamang ng Diyos ay mga Tira-Tira (basura). Ngunit ang sabi sa 1 Corinthians 16:2, “Upon the first day of the week let every one of you lay by him in store, as God hath prospered him, that there be no gatherings when I come.” Ipinapakita ng talatang ito na ang pagbibigay ay:
  3. Personal.
  4. Regular/May Takdang Panahon.
  5. Nakaayon sa Kung Ano’ng Mayroon Ka (proportional).

 

  1. Sa Pamamagitan ng Pagiging Galit sa mga Miyembro nito.
  2. Ang ating pag-uugali sa bawat isa. (Ephesians 4:32)
  3. Maging mabait—walang nakakatalo dito.
  4. Maging mapagpatawad—para sa kapakanan ni Kristo. (Matthew 6:15; Mark 11:25-26; Matthew 18:21-22).

Ang ating layunin ay ang itayo at patibayin ang katawan ni Kristo.

 

  1. Sa Pamamagitan ng Hindi Pagkakakilanlan Rito.
  2. Huwag maging mga “church hoppers,” o taong palipat-lipat dinadaluhan.
  3. May tatlong mga bagay na dapat mangyari bago ang isang tao ay maging isang miyembro:
  4. Maligtas.
  5. Mabautismuhan ayon sa mga kasulatan.
  6. Maidagdag sa iglesiya.

Maging maingat tayo sa pagtanggap ng mga miyembro.

 

Sa simple lamang na hindi paggawa ng anuman at pag-asa sa iba upang gawin lahat ang trabaho, ay hinahayaan natin ang mga pag-uugali na hindi malinang, ang mga relasyon na unti-unting mamatay; sa hindi pagsuporta, ang pamilya at ang iglesiya ay tiyak na mamamatay.

Hindi natin ito hahayaang mangyari. Inaasahan tayo ni Jesus na gagawin natin ang bahagi sa Kanya. bdj

 

Guilt and Grace

Habang binabasa ko ang aklat ng Kristianong journalist na si Philip Yancey, ang What’s So Amazing About Grace?, ay napagtanto ko ang katapat ng guilt o pagkaalam ng kasalanan: grace o biyaya. Ang grace ay isang bagay na ibinibigay sa isang tao bagaman hindi ito karapat-dapat para doon. Ang pinakamalaking Halimbawa ng pagbibigay ng biyaya ay ang Diyos—nang tayo ay mga makasalanan pang hindi karapat-dapat sa pagiging mga anak Niya, ay binigyan Niya tayo ng biyaya sa pamamagitan ng pagliligtas sa atin. “There is no free ride in this world,” sabi nga nila, at kung akala natin ay walang presyo ang biyayang binibigay at binibigay ng Diyos sa atin, think again. Someone must pay—one way or the other. At sa kasong ito ang Diyos ang nagbayad—imbes na tayo.

Ngunit alam niyo bang nasa kamay nating mga tao kung ano ang magtatagumpay: guilt o grace? Ginamit ni Philip Yancey ang mga salita ni C.S. Lewis tungkol sa responsibilidad ng tao, “ ‘Sinabi ni St. Augustine na “Nagbibigay ang Diyos kung saan nakakakita Siya ng kamay na walang laman.” Ang tao na may kamay na puno ng mga bagay-bagay ay hindi makakatanggap ng kaloob’” (p. 180, translated). Dagdag pa niya, “Ang biyaya, sa ibang mga salita, ay dapat na tanggapin. … Ipinapaliwanag ni Lewis na … ’Ang kapatawaran ay kailangan na tanggapin tulad na ito ay inaalay kung ito ay magiging kumpleto: at ang isang tao na hindi umaamin sa kanyang kasalanan ay hindi makakatanggap ng kapatawaran.’” Parang sa kaligtasan—alam nating lahat na ang kaligtasan ay isang biyaya, walang bayad, walang kapalit, ngunit—kung hindi ito tatanggapin, ay hindi ito matatanggap.

Nung bago ka maligtas ay inamin mo ang iyong pagiging makasalanan at tinanggap mo si Jesus sa iyong puso bilang Tagapagligtas at Panginoon. Bago mo Siya matanggap ay mayroon ka munang tinalikuran.

Ito ang pagkakaiba ng mga Fariseo at ng babaeng nahuli sa pangangalunya (John 8:1-11). Ang mga Fariseo ay mga makasalanang hindi matanggap ang pagkakamali; ang babae ay isang makasalanang inaamin ang pagkakamali. Sino ang napatawad? Sino ang nabigyan ng biyaya? Yung babae. Sa atin din, kung may nagawa tayong kasalanan, handang magpatawad ang Diyos, ngunit, kung hindi natin ito aaminin, ay hindi natin matatanggap ang kapatawaran. Tayo ang may problema, hindi ang Diyos. —Bro. Elijah E. Abanto

 

Who’s Blazing Your Trail?

by Steve Farrar

Psalm 16:8-11 8I have set the LORD always before me: because he is at my right hand, I shall not be moved. 9Therefore my heart is glad, and my glory rejoiceth: my flesh also shall rest in hope. 10For thou wilt not leave my soul in hell; neither wilt thou suffer thine Holy One to see corruption. 11Thou wilt shew me the path of life: in thy presence is fulness of joy; at thy right hand there are pleasures for evermore.

Psalm 119:105

Thy word is a lamp unto my feet, and a light unto my path.

Luke 9:23 And he said to them all, If any man will come after me, let him deny himself, and take up his cross daily, and follow me.

Kung iyong paliliitin nang paliliitin, ito ang makukuha mo: Maaari kang mabuhay ng isang nasayang na buhay o maaari kang mabuhay ng isang marunong na buhay. Depende lamang iyan sa kung anong landas ang iyong tatahakin.

Sa kasaysayan, mayroong mga kilalang landas. Ang Appalachian Trail, ang Oregon Trail, ang Natchez Trail, at ang Chisholm Trail ay ilan lamang sa mga mga kilalang landas noong unang mga araw ng Amerika. Ang mga ito ang unang interstate system ng bansa.

Ngunit anumang landasin ang iyong naiisip, ipinapakita na naman ng kasaysayan nang paulit-ulit kung gaano karunong na manatili sa tamang landas. Kung ikaw ay papunta sa Oregon, talaga namang dapat na dumaan ka sa Oregon Trail, imbes na subukan ang daang gustuhin natin. Hindi na kailangan ng malalim na pag-iisip para malaman kung bakit.

Kailangan munang gumawa ng pagkarami-raming paglalakbay sa mga dead-end na landas bago nabuo ang tamang landasin. Ngunit sila na nauna ay nakatagpo din ng isang landas na mayroon lahat ng kinakailangan. At maaari mong masabi na ang mga nauna sa ating dumaan roon ay minarkahan ang daanang iyon para sa mga susunod sa kanila na daraan din doon.

Ang landas, kung gayon, ay ang daan ng karunungan. Kapag dumikit ka rito, makakaasa ka na makakahanap ka ng tubig, damuhan para sa iyong hayop, sisilungan, at pahingahan habang nasa daan.

Siguro ay hindi mo masyadong napag-isipan, ngunit, ikaw ay nasa isang landas din. Ngayon mismo, sa oras na ito. At tulad din ng mga nauna, umaasa ka na mahahanap mo ang lahat ng iyong kailangan doon.

Maaaring ikaw ay nasa tamang landas o nasa maling landas. Ngunit kung nasaan ka man, ikaw ay nasa gitna ng daang iyon. Kung ikaw ay nasa maling landas, mayroon pa ring oras upang baguhin mo ang iyong direksyon. Kung ikaw ay nasa tamang landas ngayon, maaari mo pa ring mapili ang maling landas bukas. Araw-araw kapag bumangon ka mula sa iyong higaan, pipiliin mo na naman kung ano ang landas na iyong dadaanan.

Ang buhay Kristiano ay isang landas. Ang landas na iyon ay nagsisimula noong ikaw ay maligtas at natatapos sa kamatayan. At ngayon, sa iyong pagtatapos sa eskwela, ay gagawa ka na naman ng isang desisyon. Isang napakahalagang desisyon. Anong daan ang iyong susundin—at sino ang pinagkakatiwalaan mo upang magliwanag ng landas para sa iyo?

PAGSUNOD:

Ang landas ng aking buhay ay markado ng mga yapak ni Jesus.

PAGHAHANAP:

Panginoon, mayroon bang mga tao diyan na natutukso akong tingnan bilang mga liwanag sa landas imbes na Ikaw? Kung ganon, ipakita Niyo po sila sa akin at tulungan Niyo po akong alisin ang aking mata sa kanila at ituon sa Inyo.

PAGTUGON:

  • Kukunin ko ang sandaling ito upang isulat ang isang halimbawa kung saan pinili ko ang maling landas sa buhay.
  • Ano’ng sakit ang idinulot nito sa akin? Ano ang natutunan ko mula roon?
  • Ano ang aking gagawin upang maiwasan ko ang pagsunod sa landas na iyon muli?

Panginoon, napakaraming tao diyan sa labas na nag-aalok na dalhin ako sa lahat ng klase ng landas na may lahat ng uri ng mga pangako. Tulungan Niyo po ako na makita ang tunay na landas ng pagiging matapat. At panatilihin niyo po ako doon—ano man ang mangyari.

Ang article na ito ay Tagalog version ng isang devotional article ng Our Journey, January 14, 2007, pp. 28-29.

INVESTMENT TIPS for GROWING Family Relationships

by Pastor Felizardo Abanto

1 Peter 3:7

Isa si Warren Buffet sa mga pinakamayamang tao sa Amerika. Noong 1997, sa pitungpu na nagkakahalaga ng 1 bilyong dolyares o higit pa, si Buffet lamang ang nakuha ang kanyang kayamanan sa pamamagitan ng pag-i-invest. (Para maubos mo ang $1 bilyon sa isang taon ay gagastos ka ng $2.73 milyon araw-araw. Ang pinakamababang katumbas ng $1 bilyon sa pesos ay P45 bilyon, at kung gagastusin mo ito nang P2.73 milyon kada araw ay 45 taon muna bago mo ito maubos.) Maraming mga investor ang tumitingin sa kanya para sa payo patungkol sa pag-i-invest.

Kung kayo ay makakaupo kasama si Warren Buffet pansumandali at kukuha ng kaunting mga tips sa pag-i-invest gagawin niyo kaya?

Isipin mo nang isang sandali na ang iyong pamilya ang iyong pinakamalaking kapital. Kung ikaw ay makakakuha kaya ng investment tips sa kung paano mo ito mapapalago sa kalidad magiging interesado ka kaya?

Ang Biblia na nasa ating mga kamay ay puno ng makapamilyang mga prinsipyo at kasabihan na maaari nating matutunan at maisagawa upang gawing mayaman ang ating relasyong pampamilya.

 

  1. INTINDIHIN ang Bawat Isa. 1 Peter 3:7

Kapag pag-aari mo ang isang bagay tulad ng VCR, ano ang gagawin mo para magamit mo ito? Kailangan mong unawain kung paano. Bilang mag-asawa, pag-aari niyo na ang isa’t isa. Paano magiging maayos ang inyong relasyon? Dapat ay unawain ninyo ang isa’t isa.

Tayong mga lalaki ay direktang inutusan na intindihin ang ating mga asawa. May ilang nagsasabi na mas madaling intindihin ang Quantum Physics kaysa kanilang asawa. Maaari sa ating mga Baptists ay ganito rin ang ating iniisip.

Ano ba ang ibig-sabihin ng pag-intindi? Ang ibig nitong sabihin ay ang “gawin ang kung ano’ng mahalaga sa ibang tao bilang mahalaga din sa iyo tulad na siya ay mahalaga sa iyo.” Paano? Gumawa ng panahon upang makilala ninyo ang isa’t isa. Gumawa ng oras para talagang makinig.

Sabi nga sa James 1:19, “Wherefore, my beloved brethren, let every man be swift to hear, slow to speak, slow to wrath.”

 

  1. TUMUPAD sa mga ITINALAGA [o IPINANGAKO].

Dapat tayong maging “MAPAGBIGAY sa papuri, ngunit MAINGAT sa mga pagpapangako.”

Bakit ba na ang pagtupad ng ating mga itinalaga at pagbibigay-rangal sa ating mga pangako ay mahalaga? DAHIL tayong lahat ay may tendency na itayo ang ating mga pag-asa sa mga pangako.

Kapag ang isang lalaki ay nangangako na mamahalin ang isang babae hanggang sa maghiwalay sila sa kamatayan, binibigyan niyon ang babae ng seguridad upang maging lahat na dapat maging siya sa isang relasyong pang-mag-asawa.

Sabi nga sa Ecclesiastes 5:4-5: “When thou vowest a vow unto God, defer not to pay it; for he hath no pleasure in fools: pay that which thou hast vowed. Better is it that thou shouldest not vow, than that thou shouldest vow and not pay.” Totoo din ang talatang ito sa ating mga itinalaga sa iba. Sa ibang mga salita, dapat tayong maging tapat o LOYAL.

Prov 3:3-4: “Let not mercy and truth forsake thee: bind them about thy neck; write them upon the table of thine heart: So shalt thou find favour and good understanding in the sight of God and man.” Kapag ating tinutupad ang ating mga itinalaga ito ay bumubuo ng TIWALA. Walang malusog na relasyon kung wala nito. Tiwala ang siyang matibay na pundasyon kung saan ang isang pamilya ay nakatayo.

Ngunit ang pagtupad sa mga ipinangako ay maaaring malaki ang kapalit. Mayroon ka bang mga commitment na dapat tuparin?

 

  1. MAGBIGAY NG RESPETO.

Respeto—magbigay-pansin; magbigay-pansin nang may espesyal na atensyon; karapat-dapat sa espesyal na pagtingin, kung gayon, ay magbigay malasakit; pag-iingat; TAKOT. (Proverbs 14:26) Isa pang salita para sa respeto ay PAGGALANG. Romans 12:10, “Be kindly affectioned one to another with brotherly love; in honour preferring one another.”

Paano natin ito ipapakita sa ating pamilya?

  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa pag-aari ng isa’t isa
  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa pagiging pribado ng isa’t isa
  • sa pamamagitan ng pagrespeto sa oras ng bawat isa

Mahirap ito para sa mga taong mataas ang pagtingin sa sarili. Phil. 2:3, “Let nothing be done through strife or vainglory; but in lowliness of mind let each esteem other better than themselves.”

 

  1. MAG-ALAY NG PAMPALAKAS NG LOOB.

May isang aktres na nagsabi, “Nabubuhay kami sa mga salitang nagpapalakas ng loob, mamamatay kami kapag wala niyon nang dahan-dahan, may kalungkutan, at may galit.”

1 Thessalonians 5:11, “Wherefore comfort yourselves together, and edify one another, even as also ye do.”

Kamusta ang ating mga tahanan? Paano tayo makapagbibigay ng lakas ng  loob?

  • sa pamamagitan ng pagngiti. Naitataas ng isang ngiti ang iyong pagpapahalaga sa sarili.
  • Sa pamamagitan ng mga salita. Ang mga salita ay maaaring gumawa ng malaking pasakit o kahanga-hangang kabutihan.
  • Sa pamamagitan ng pagpansin sa positibo.

Tinanong si Andrew Carnegie, isang businessman na nakapag-hire ng 45 na milyonaryo, kung paano niya ito nagawa. ’Hindi naman sila mga milyonaryo noong sila ay i-hire ko.”

Paano niya nalinang ang mga taong iyon para maging mga milyonaryo? “Ang mga tao ay nililinang. Tulad na ang ginto ay minimina, may ilang tonelada muna ng dumi na dapat maalis para makakuha ng isang onsa ng ginto; ngunit hindi ka nagmimina para makahanap ng dumi—nagmimina ka para makahanap ka ng ginto!”

Magsimula ka na ngayon sa paghahanap ng ginto sa iyong anak, iyong asawa, at sa iyong mga magulang. Tulad ng ginawa ni Jesus sa mga disipulong pinili Niya.

  • Sa pamamagitan ng pagbibigay ng regalo. Ginawa ito ni Barnabas sa Acts 4:36-37; ang ibig-sabihin ng kanyang pangalan ay, “son of encouragement,” o “anak ng pampalakas ng loob.”
  1. HUMINGI AT MAGBIGAY NG PAGPAPATAWAD.

Isa nang katotohanan na darating at darating ang panahon na mabibigo at masasaktan tayo ng tao. Mahalaga na kalimutan ang maraming mga maliliit na bagay at patawarin ang isa’t isa. Colossians 3:13, “Forbearing one another, and forgiving one another, if any man have a quarrel against any: even as Christ forgave you, so also do ye.” Tandaan na ang pagpapatawad ay hindi isang likas na gawi. Mas madaling magbilang ng kamalian. Ngunit tulad na tayo ay nakatanggap ng pagpapatawad mula sa Diyos, tayo ay dapat na magpatawad ng iba.

Alam niyo kung gaano karami ang mga taong nag-aasam ng pagpapatawad? May kwentong Español ng isang ama at ng isang anak na iniwan ang tahanan. Pagkatapos na maghanap ng ilang buwan nang walang tagumpay ang ama ay pumunta sa isang diyaryo para humingi ng tulong. Sinabi lamang ng kanyang ad, “Mahal na Paco, magkita tayo sa harap ng opisinang ito ng diyaryo sa Sabado ng hapon. Pinatawad ko na ang lahat. Mahal kita.—Iyong ama.”

Noong hapon na iyon ng Sabado, may 800 mga kalalakihan na may pangalang Paco ang dumating, naghahanap ng kapatawaran at pag-ibig mula sa kanilang mga ama. May ilan sa inyo na nangangailangan ng ganoong klase ng pagpapatawad mula sa Diyos. Maaari mo iyong matanggap. Nagpadala ang Diyos ng isang Sulat ng pagpapatawad—ang Pangalan Niya ay si Jesus. Lumapit ka sa Kanya. Ngayon na.

 

Nagpapasalamat si Bishop Abanto kay Pastor Merle Mees para sa article na ito.

 

I Have Lost None

Noong time na iyon ay binabasa ko ang John chapter 18, na siyang scripture reading noong araw na iyon. Ang pangyayari sa binasa kong iyon ay ang pag-aresto kay Jesus sa hardin ng Gethsemane. Sinabi ng mga sundalo na hinahanap nila si Jesus, at sinabi ni Jesus na Siya nga ang kanilang hinahanap. Karugtong niyon ay isang hiling sa mga ito: na hayaan na lamang ng mga ito ang mga disipulo. Mula roon ay natupad ang sinabi ni Jesus, “Of them which thou gavest me have I lost none.” Ang pangungusap na iyon ay nagkaroon ng epekto sa akin sa isang hindi ko makakalimutang paraan.

Most of the students like me are coming to the end of their school year. They will either graduate, aalis na sa ganitong grade, o papasok sa panibagong yugto ng kanilang buhay. Mine was a definitely different year from the rest ngayong school year na ito. I experienced hardships because of what our pastor and us, the church stood for in the camp. Sa buong taon ko ay hindi nawala sa mga bibig ng mga Eberts ang kaunting hint ng kanilang hinanakit sa ginawa natin noong nakaraang camp. My every belief was put to the test, specially sa aking thesis tungkol sa mga bata. Marami akong pagpipigil na ginawa; I had the urge to speak hard words against them. I learned in a different way that I cannot make things go my way the way I wanted them to. I saw my faults. My fears. My lacks. Ngayong taon ay nagkaroon ako ng inventory ng sarili. How is my relationship with God? With people? With myself?

I thought about the many things God entrusted me. He gave me. Kaya noong mabasa ko yung sentence na iyon, naitanong ko sa sarili ko, “Wala nga ba akong naiwala?” As for Jesus, he “lost none.” Because He cherished His disciples, the eleven, wala Siyang naiwala. He kept what was given to Him. As I look to myself, I think I’ve lost some. At kahit na “some” lang iyon, ay malaki ang naging epekto sa akin. Negatively. I haven’t depended on the grace of God for those things, and I haven’t enough faith in Him to keep those things which He gave me.

How about you? Lahat ba ng binigay sa iyo ng Panginoon ay hindi nawala ngayong taon? O may nawala na? o may nagbabantang mawala? Pag-isipan mong mabuti. You don’t have to go through those things tulad ko. Like Jesus, pwede mo ring masabi, “Of them which thou gavest me have I lost none.”

At kung magkatulad tayong may nawala, there’s still a second chance. Now I am trying to buy those things back. And by God’s grace I will have them again. Kailangan lang ng faith sa Kanya para magawa ko iyon. Oh, Lord, give me faith.

 

The Fiery Tongue

by Marla Lewis

BAKIT KO BA SINABI IYON? ay isang tanong na karamihan sa atin ay naitatanong sa sarili sa napakaraming okasyon. Ngunit, patuloy tayo sa pagsasalita at pagsasalita, nagsasalita bago tayo mag-isip, ibinoboses ang ating mga galit na opinyon, at pinupuna ang lahat ng bagay at bawat taong nakikita natin. Inilalarawan ni Santiago ang dila bilang isang pwersa ng pagwawasak, na sinasabi, “Kahit na ang dila ay isa lamang na maliit na bahagi, ngunit ito’y nagyayabang ng mga dakilang bagay. Masdan kung gaano kalaking bagay ang nagagawa ng isang maliit na apoy!” (Santiago 3:5)

Bakit kaya napakahirap na kontrolin ang ating mga O.A. na mga bibig? Tayo ba ay desperado para sa pagkilala at pagtanggap, o talaga lang nasisiyahan tayong ilabas ang ating mga aalalahanin? Maging anuman ang kaso, ang ating laman ay mukha talagang hindi kayang pigilin ang sasabihin. Ang Salita ng Diyos, sa kabilang dako, ay ipinapakita ang kahalagahan ng pagbabantay sa ating pananalita.

Itinuturo ng 2 Timoteo ng 2:16, “Ngunit umiwas sa mga makamundo at walang kabuluhang mga usapan, sapagka’t magdadala lamang ito sa lalong hindi pagiging makadiyos.” Kung kailangan natin ng higit na malakas na suporta para sa pagbabantay sa ating mga salita, makikita ito sa 1 Pedro 3:10: “Sapagka’t siya na nais mahalin ang buhay, at makakita ng mga mabubuting araw, hayaan siyang ilayo ang kanyang bibig mula sa masama, at ang kanyang mga labi na hindi magsalita ng pandaraya.”

Gaano man kahirap nating subukan, ang bawat isa sa atin ay nakikipagbaka sa pagko-kontrol sa ating pananalita bawat oras. Subalit, kapag may tamang pagpupunyagi at gabay mula sa Banal na Ispiritu, magagawa nating mapagtagumpayan ang ilan sa mga pangkaraniwan nang “sakit” ng dila na nakatala rito. Habang iyong binabasa ang listahan, mapanalangin mong itanong sa iyong sarili, Mayroon ba akong problema sa:

 

Pagrereklamo?

Kung gayon, basahin at kabisaduhin, “Gawin lahat ng mga bagay nang walang pagbubulungan at pakikipagtalo: nang kayo ay maging walang-kapintasan at hindi mapanakit, mga anak ng Diyos, …, sa gitna ng balukot at taliwas na bayan, kung saan sa kalagitnaan nito kayo ay nagniningning bilang mga liwanag sa sanlibutan” (Filipos 2:14-15). Sa mas simpleng mga salita, ang talatang ito ay tinuturuan tayong gawin ang mga trabaho ng araw nang walang pagrereklamo.

Ano ang dapat nating maging motibasyon para magawa ito? Malinaw na sinasabi ng Kasulatan na tayo ay nabubuhay sa bulok na mundo, ngunit may oportunidad upang “magningning bilang mga liwanag” sa gitna ng lumulukob na kadiliman. Kapag ang ating mga pagrereklamo ay naalis sa ating pananalita, hindi tayo matatagpuang nagkasala ng pagdagdag sa pagiging negatibo ng ating paligid. Sa susunod na pagkakataong natutukso kang mag-reklamo, kumuha ng sandali upang pagbulay-bulayan ang kabutihan ng Diyos. Pag-isipan ang tungkol sa kung anong binigay Niya sa iyo at kung ano na ang nagawa Niya para sa iyo.

 

Pagsisinungaling?

Ang mga wala bang katotohanan ay nakakarating sa ating mga pakikipag-usap? Alalahanin na ang “nagsisinungaling na mga labi ay isang karumal-dumal na bagay sa PANGINOON, ngunit sila na nakikipagkapwa nang matapat ay Kanyang kasiyahan” (Kawikaan 12:22). Walang paraan para ibahin ang ibig-sabihin ng talatang ito. Napopoot ang Diyos sa pagsisinungaling dahil Siya’y tumatayo para sa katotohanan—Siya ay Katotohanan.

Ganunpaman, patuloy na nagiging sumpa ang pagsisinungaling sa sangkatauhan. Ayon kay Dr. Michael Lewis, karamihan sa mga tao ay nagsisinungaling nang hindi bababa sa 25 beses sa isang araw (abcNEWS.com, July 25, 2002). Ang hindi pagiging matapat ay nahahati sa tatlong malalawak na kategorya: upang gawing maganda ang pakiramdam ng ibang tao,  upang gawing maganda ang pakiramdam natin, at para protektahan ang ating mga sarili. Bagaman maraming mga tao ang itinatama ang pagsisinungaling bilang “isa lamang na eksarehasyon” ng katotohanan, nananatili ang katotohanan na ito ay hindi kalinya ng mga pamantayan ng Diyos para sa ating ugali.

May isang pag-aaral na naghayag na ang mga pagsisinungaling ay karaniwang nag-uugat sa takot. Kung ikaw ay nakikipagbaka sa pagsasabi ng buong katotohanan sa takot na ikaw ay tanggihan, dalhin ang isyung ito sa harap ng Panginoon ngayon. Ang Kasulatan ay naninigurado sa atin na ang perpektong pag-ibig ng Diyos ay nagtataboy ng takot. (1 Juan 4:18) Hilingin sa iyong makalangit na Ama na ipakita sa iyo na, dahil ang Kanyang katotohanan ay nananahan sa iyong puso, hindi mo kailangang magsinungaling.

 

Galit o Pagpuna?

Nangunguna ba ang galit at pagpuna sa iyong pakikipag-usap sa iba? Kung ganon, dibdibin ang katotohanan ng Kawikaan 15:1: “Ang isang magalang na pagsagot ay nag-aalis ng poot, ngunit ang matitinding salita ay nagsisimula ng galit.” Kaya kadalasan, tayo ay natutulak na magalit at maging mapalakas ang ating loob na pumuna ng mga nakapaligid sa atin sa trabaho at sa tahanan.

Alam natin na ang mga kaugalian na ito ay laban sa bunga ng Banal na Ispirito ng Diyos, ngunit nagpapatuloy pa rin tayong magbigay ng mga palusot. “Magagalitin lamang akong tao,” sinasabi natin. “Masyado lamang akong perfectionist. Wala naman kasing gumagawa ng mga bagay sa paraan na dapat silang gawin.” Bagaman ang mga pangungusap na ito ay nagiging normal na sa ating mundo, bilang mga Kristiano, tayo ay tinatawag sa mas mataas na pamantayan. Ang magagalitin at mapagpunang mga pag-iisip ay nararapat na madala sa ilalim ng awtoridad ni Jesu-Kristo bago sila masabi.

 

Pagmumura o Paggamit ng Pangalan ng Diyos sa Walang Kabuluhan?

Kung ang mga pangyayari sa buhay ay nagiging dahilan para tayo’y magbulalas ng mga mura at gamitin ang pangalan ng Panginoon sa walang kabuluhan, makinig sa mga utos ng Diyos. “Ngunit sinasabi ko sa inyo na ang bawat salitang sinabi ng tao nang walang ingat, sila ay magbibigay-sulit para rito sa araw ng pag hatol” (Mateo 12:36) at “Hindi kayo susumpa nang walang katotohanan sa Aking pangalan, na sumasalansang sa ngalan ng iyong Diyos; ako ang PANGINOON” (Leviticus 19:12).

Sa kasamaang-palad, maraming mga Kristiano ang maluwag na binabalewala ang mga mahahalagang utos na ito mula sa Diyos. Kanilang sinasabi na si Jesus ay Panginoon ng kanilang mga buhay, at pagkatapos ay biglang gagamitin ang mahalaga Niyang Pangalan kakabit ng mga malolokong salita.

Nagbigay ang isang marunong na lola sa kanyang apo ng isang reality check, na may kaugaliang isigaw ang pangalan ni Jesus kapag ito’y galit. Sinabi niya rito, “Anak, kapag tinatawag mo si Jesus, sumasagot Siya. Mabuti pang maghanda kang sabihin sa Kanya kung bakit ka nagagalit.”

 

Kung kailangan mo ng karagdagang motibasyon para makontrol mo ang iyong dila, makikita ito sa Santiago 1:26. “Kung may nag-iisip na siya ay relihiyoso, at hindi naman kinokontrol ang kanyang dila ngunit nililinlang ang kanyang puso, ang relihiyon ng taong ito ay walang kabuluhan.” Malinaw na, ang isyung ito ay mahalaga sa Panginoon. Iyo bang isasama ang Kanyang tulong habang ginagawa mong prayoridad sa iyong buhay ang pagkokontrol sa iyong dila? bdj

 

Ang artikulong ito ay isang salin ni Bro. Elijah Abanto ng Ingles na artikulong “The Fiery Tongue: How Controlling Your Speech Can Change Your Life,” mula sa In Touch®, January 2003, pp. 16-17.