Straight from the Pastor’s Heart: Answers to the 5 Questions Christians Ask

by Pastor Felizardo Abanto

Sa pagdaan natin sa ating buhay-Kristiano, may mga tanong na pumapasok sa ating mga isip, at nais natin na masagot ang mga ito. Pinakaprominente ang sumusunod na lima:

  • What does God really want from me? (Ano ang totoong ninanais ng Dios mula sa akin?)
  • How do I get God’s best for my life? (Paano ko makakamit ang pinakamainam ng Dios para sa aking buhay?
  • How do I come to grips with the real me? (Paano ko ba makikilala ang tunay kong pagkatao?)
  • How do I experience authentic community? (Paano ko mararanasan ang isang tunay na komunidad?)
  • How do I overcome the evil aimed at me? (Paano ko mapagtatagumpayan ang masamang ipinupukol sa akin?)

Ang mga sagot sa mga katanungang ito ay makikitang lahat sa Kasulatan – lahat partikular sa aklat ng Roma, kabanata 12.

What Does God Really Want From Me?

Ang isang sinserong Kristiano ay hindi pwedeng hindi itatanong ang bagay na ito along the way. Maraming binibigay na sagot ang maraming mga Kristiano, ngunit ano ba’ng sinasabi ng Biblia? Basahin ang unang talata ng Roma 12:

I beseech you therefore, brethren, by the mercies of God, that ye present your bodies a living sacrifice, holy, acceptable unto God, which is your reasonable service.

Isa lang ang nais ng Dios mula sa atin at iyon ay surrender, o pagsuko, sa Kanya ng ating buhay. Hindi lamang mga pastor at workers at Bible students ang inuutusang magsuko ng buhay – lahat tayong mga Kristiano. At hindi anupamang bagay – ang mismong mga sarili natin ang Kanyang nais na isuko sa Kanya.

Dito pumapasok ang ating relasyon sa Dios. Nabubuhay na ba tayo hindi para sa ating mga sarili kundi para sa Diyos – bilang isang buhay na handog?

How Do I Get God’s Best for My Life?

Sa pagsagot natin sa tanong na ito ay pumapasok ang ating relasyon sa sanlibutan. Basahin ang ikalawang talata ng Romans 12:

And be not conformed to this world: but be ye transformed by the renewing of your mind, that ye may prove what is that good, and acceptable, and perfect, will of God.

Para ating makamit ang pinakamainam para sa atin ng Diyos, dapat tayong humiwalay mula sa mga pinapahalagahan ng sanlibutan. Hindi tayo dapat maki-ayon.

How Do I Come to Grips with the Real Me?

Basahin ang Romans 12:3-8:

For I say, through the grace given unto me, to every man that is among you, not to think of himself more highly than he ought to think; but to think soberly, according as God hath dealt to every man the measure of faith. For as we have many members in one body, and all members have not the same office: so we, being many, are one body in Christ, and every one members one of another. Having then gifts differing according to the grace given to us, whether prophecy, let us prophesy according to the proportion of faith; or ministry, let us wait on our ministering: or he that teacheth, on teaching; or he that exhorteth, on exhortation: he that giveth, let him do it with simplicity; he that ruleth, with diligence; he that sheweth mercy, with cheerfulness.

Ang paraan para makilala natin ang tunay nating sarili ay ang maging tama ang ating pagtingin sa ating sarili. Isipin natin na sa bawat isa sa atin ay nagbigay ang Diyos ng kaukulang sukat ng pananampalataya. Hindi tayo pare-pareho nang kaloob mula sa Dios, kaya huwag nating isipin na mas mataas tayo kaysa kahit sino. Kailangan lamang nating gawin ang mga bagay-bagay nang may kapayakan o simplicity. Kapag nagawa natin ito, ay magkakaroon tayo ng tamang relasyon sa ating mga sarili.

How Do I Experience Authentic Community?

Dito pumapasok ang ating relasyon sa kapwa nating manananampalataya. Paano ba magiging tama ang ating relasyon sa ating mga kapatid kay Kristo?

Let love be without dissimulation. Abhor that which is evil; cleave to that which is good. Be kindly affectioned one to another with brotherly love; in honour preferring one another; not slothful in business; fervent in spirit; serving the Lord; rejoicing in hope; patient in tribulation; continuing instant in prayer; distributing to the necessity of saints; given to hospitality. (vv. 9-13)

Maglingkod tayo nang may pag-ibig na totoo, hindi pakunwari. Kapag ginagawa natin ang mga bagay nang may pag-ibig sa ating mga kapwa manananampalataya, mararanasan natin ang totoong komunidad. Kakabit niyon ang pagtalikod sa masama at pagkapit sa kabutihan. Kung may pag-ibig, mas madali nating maituturing na mahal na kapatid ang kapareho nating manananampalataya. Kung may pag-ibig, mas bibigyang-oportunidad natin ang iba kaysa sa atin. Lahat ng mga bagay mula sa mga talatang iyon ay magagawa natin kung naglilingkod tayo sa isa’t isa nang may pag-ibig.

How Do I Overcome the Evil Aimed at Me?

Paano ba tayo kikilos kapag may gumawa sa atin ng masama? Paano natin ito mapagtatagumpayan? Simple lang ang sagot na makikita natin sa Romans 12:14-21:

Bless them which persecute you: bless, and curse not. Rejoice with them that do rejoice, and weep with them that weep. Be of the same mind one toward another. Mind not high things, but condescend to men of low estate. Be not wise in your own conceits. Recompense to no man evil for evil. Provide things honest in the sight of all men. If it be possible, as much as lieth in you, live peaceably with all men. Dearly beloved, avenge not yourselves, but rather give place unto wrath: for it is written, Vengeance is mine; I will repay, saith the Lord. Therefore if thine enemy hunger, feed him; if he thirst, give him drink: for in so doing thou shalt heap coals of fire on his head. Be not overcome with evil, but overcome evil with good.

Ang tanging paraan ng Biblia upang magtagumpay tayo laban sa kasamaan ipinupukol sa atin ay ito: gantihan ang masama ng mabuti. Simple nga ito, ngunit, mahirap gawin kung hindi tayo hihingi ng lakas mula sa Dios.

Ang pagtupad sa utos na ito ay magdadala sa atin sa tamang relasyon sa mga hindi nananampalataya. Sila kadalasan ang nang-uusig at gumagawa ng masama sa atin, ngunit kapag isinabuhay natin ang mga talatang nabasa natin, ay mas malaki ang porsiyentong madala sila sa Panginoon.

Advertisements

Worshipping God

Kaunting mga bagay lang ang higit na nagpapalungkot nang husto sa akin kaysa ang makita ang mga kapatid ko sa Panginoon na nanghihina sa ispiritwal na aspeto. Tuwing pupunta ako sa mga bahay ng Kristiano para bisitahin ang kanilang mga anak, naiiwan na lamang akong hindi makapagsalita dahil sa kalagayan ng kanilang pamilya. Hindi ko iniintindi kung may pagkain o pera o maunlad sila sa kanilang pisikal na buhay—ang nakakapagpabagabag o nakakapagpasaya sa akin ay ang kanilang kalagayang ispiritwal, na makikita sa mga pang-araw-araw na kilos at salita nila. At madalas ay hindi ako nae-encourage. Madalas akong mangalumbaba kapag nakikita ko kung paano magpintasan ang mag-asawa, magkompetisyon at mag-away ang mga kapatid, kawalan ng respeto sa pagitan ng magulang at anak, pakikitungo nila sa ibang tao. At madali lamang malaman kung bakit—hindi parte ang Salita ng Dios at panalangin sa kanilang pang-araw-araw na buhay. Dahil kung ito ay bahagi ng kanilang binibigyan ng panahon, ay makikita nila ang Dios sa kung sino Siya, na magre-resulta sa pagsamba, o pagbibigay ng karapat-dapat na papuri sa Kanya—na nagre-reflect sa ating buhay.

Kaya nga ang pagsamba sa Dios ay napakahalaga. Wala kang makikita sa Biblia na matagumpay at kinalulugdan ng Dios na mga tao na hindi nagbibigay ng panahon sa pagsamba sa Dios (sina Abel, Noah, Abraham, Samuel, David, Hezekiah, Daniel, Anna, Simeon, Cornelius, atbp.). Nakita natin kung sino ang tinanggap ng Dios kina Cain at Abel sa pamamagitan ng kanilang pagsamba (Genesis 4:1-6).

Nawa ang buhay natin ay maging buhay ng pagsamba sa Dios—buhay na kalugud-lugod sa Kanyang harapan at tiyak na pagpapalain. Ngunit mangyayari lamang ito, kung seseryosohin natin ang Dios—kung hindi natin Siya babalewalain at susuwayin sa ating mga buhay. Ang tunay na pagsamba ay seryosong pagsamba.

Bible verses on Resting

But now the LORD my God hath given me rest on every side, so that there is neither adversary nor evil occurrent. (1 Kings 5:4)

 

Blessed be the LORD, that hath given rest unto his people Israel, according to all that he promised: there hath not failed one word of all his good promise, which he promised by the hand of Moses his servant. (1 Kings 8:56)

 

Therefore my heart is glad, and my glory rejoiceth: my flesh also shall rest in hope. (Psalm 16:9)

 

Rest in the LORD, and wait patiently for him: fret not thyself because of him who prospereth in his way, because of the man who bringeth wicked devices to pass. (Psalm 37:7)

 

Return unto thy rest, O my soul; for the LORD hath dealt bountifully with thee. (Psalm 116:7)

 

Thus saith the LORD, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. (Jeremiah 6:16)

 

Come unto me, all ye that labour and are heavy laden, and I will give you rest. Take my yoke upon you, and learn of me; for I am meek and lowly in heart: and ye shall find rest unto your souls. (Matthew 11:28-29)

 

There remaineth therefore a rest to the people of God. For he that is entered into his rest, he also hath ceased from his own works, as God did from his. (Hebrews 4:9-10)

 

And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. (Revelation 14:13)

Resting in God

Mayroon pa ngang lungsod na tinatawag na “The City that Never Sleeps”—ang New York, USA. Sa totoo nga lang, kinekwenta ng maraming analysts ang pagiging abala ng isang lungsod o bansa sa pamamagitan ng kung ilang oras lamang natutulog ang mga tao sa espisipikong lugar. Mas matindi pa rito, ay sinusukat din ng ilang ekonomista ang kaunlaran ng isang bansa sa pamamagitan ng kung ilang oras patay ang ilaw—which means kung ilang oras tulog ang tao—mas kaunting oras, mas maunlad. Mas masipag, mas may mararating—ang mga bansa o lungsod na hindi natutulog, ika nga nila. At may katotohanan ito. Ang United States of America, isa sa mga pinaka-abalang bansa sa buong mundo, ang siya ring pinakamaunlad at pinakamakapangyarihan. Ako na ang magsasabi sa’yo, ang mga kompanyang may pinakamalalaking kita ay sila na gumagawa “round the clock,” tulad ng mga multinational companies tulad ng Procter & Gamble, Unilever, Coca-Cola, etc. Ang mga successful na artista ay puno ang schedule sa taping.

Pero ito rin ang isa sa mga nirereklamo nila—ang hindi makapagpahinga. Ang USA ay napagod na, at nasa daan na ng pagbagsak ng ekonomiya. Ang mga artista ay sinasamantala ang kaunting oras na walang schedule para matulog o makapagpahinga. Sa mga CEO o Manager o Supervisor ang makatulog lang ng isang oras ay isa nang pribilehiyo. Para sa kanila, ang kaunting sakit ay isang pagpapala. Anuman ang unlad nila, napagtatanto din nilang kailangan nila ng pahinga.

Ako, na tinagurian ng sinumang nakakakilala sa akin kahit ng aking pamilya na “busy man,” ay hindi maitatangging kailangan din ng tulog, ng pahinga—walang kaso kung ano ang posisyon, kung paano matulog, at gaano katagal—ang mahalaga, makapagpahinga. Ang “pagsusunog ng kilay” ay nawalan na ng appeal sa akin; bagaman nagpupuyat pa rin ako from time-to-time, hindi ko na ito nakikita bilang senyales ng pagiging masipag—nakikita ko na ito bilang isang pabigat na dapat alisin sa lalong madaling panahon. Kaya nga pag nakakaramdam na ako ng antok, hindi na ako magdadalawang-isip pa—magpapahinga na ako.

Bagaman ang Dios ay hindi natutulog, ang Dios ay sinasabi ng Biblia na nagpapahinga. Sabi sa Genesis 2:2-3, “At nang ikapitong araw ay nayari ng Dios ang kaniyang gawang ginawa; at nagpahinga ng ikapitong araw sa madlang gawa niyang ginawa. At binasbasan ng Dios ang ikapitong araw at kaniyang ipinangilin, sapagka’t siyang ipinagpahinga ng Dios sa madlang gawang kaniyang nilikha at ginawa.” Walang duda, ang Dios ay nagpahinga; at ang pagpapahinga, para sa Dios, ay isang banal na bagay (“ipinangilin,” ibig-sabihin ay ginawang banal). Kailan pa natin nakita ang pagpapahinga na “banal”? Yet God considered it such.

Nang alukin ni Abraham ang nagkatawang-tao na Dios na magpahinga at kumain, hindi ito tumanggi, bagkus ay inutusan pa siyang gawin ang sinasabi (Genesis 18:1-5). Hindi lamang ang mamamayan ng Israel ang binigyan ng Dios ng pahinga, maging ang lupa—sinabi sa Biblia na ang ikapitong taon ay taon ng pamamahinga ng lupa, kung saan hindi ito tataniman o bubungkalin (Exodus 23:10-11). Kahit ang mga pagmamay-aring hayop tulad ng baka o asno, o maging ang mga katulong o alipin, ay may karapatan at obligasyon na magpahinga (Exodus 23:12). Kung ito ay iniutos ng Dios sa bansa ng Israel, hindi kaya nakakabuti rin sa atin ang magpahinga? Ang hindi nauunawaan ng marami, ang utos ng Dios ay hindi para pahirapan ang tao kundi para bigyang-kaginhawahan ito. Ipinapakita din sa mga aklat ng kasaysayan ng Israel sa Biblia na isang pagpapala ang kapahingahan (cf. Judges, 1 and 2 Samuel, 1 and 2 Kings, etc.). Ayon sa Psalm 127:2, binibigyan ng Dios ang Kanyang iniibig ng pagtulog—sa ibang mga salita, pahinga.

Nakita natin na ang pagpapahinga (tulad ng pagtatrabaho) ay ginagawa ng Dios, nirerekomenda ng Dios, pinapayagan ng Dios, inuutos ng Dios, binibigay ng Dios—ngunit ang nakapagtataka, maraming tao, maging mga nagsasasabing nananampalataya sila kay Jesus bilang Tagapagligtas, ay hindi ito ginagawa. Pinipili nating magtrabaho nang Linggo at Huwebes kaysa makipagtagpo sa Panginoon—magtrabaho kaysa magpahinga. Pinipili nating sumuway kaysa sumunod—dagdag pasanin imbes na pahinga.

Nais ng Dios na bigyan tayo ng pahinga. Kaya sinabi ni Jesus, “Come unto Me, and I will give you rest” (Matthew 11:28-29). “[Cast] all your care upon Him; for he careth for you” (1 Peter 5:7). Isa sa mga dahilan kung bakit tayo gustong iligtas ng Dios ay dahil gusto Niya tayong bigyan ng walang-hanggang kapahingahan kapag pumanaw na ang ating buhay, isang bagay na mangyayari lamang kapag tayo’y nasa langit na. Ayaw Niya tayong maghirap, magtangis, magngalit ng ngipin—mga bagay na mangyayari sa sinumang mapunta sa walang-hanggang kaparusahan, ang impyerno. Ngunit alam ng bawat Cristiano na mas maraming tumatanggi sa kapahingahang ito kaysa tumatanggap rito.

Bakit hindi tayo magpahinga sa Dios? Bakit hindi natin ilagak ang ating mga problema, pasanin, kabalisahan, kalungkutan, lahat-lahat, sa Dios, na nais namang kunin ito—at dumalo sa simbahan, imbes na magtrabaho? Bakit hindi tayo sumandal sa Kanyang mga bisig, sumilong sa anino ng Kanyang mga pakpak, at magpahinga? Ibig-sabihin eh, makipag-usap sa Kanya sa pananalangin, magbasa at magbulay-bulay ng Kanyang Salita, makinig sa pangangaral, at makisama sa mga mananampalataya? Bakit hindi tayo magpahinga?

Sabi nga ng ating pastor, “Kawawa naman sila! Nagtatrabaho imbes na mag-church!” Oo nga naman. Kawawa nga sila. Puro sila nagtatrabaho; wala silang oras para magpahinga. At kawawa ka rin kung tumutulad ka sa kanila.

Bakit hindi natin tularan si Jesus? Siya ay nagpahinga nang apatnapung araw sa pag-aayuno (Matthew 4:1-2). Noong nandito pa Siya sa mundo, hindi Niya inisip na kasayangan ang magpahinga sa Dios sa pamamagitan ng panalangin gabi-gabi (Matthew 14:23; 26:36; Luke 5:16). Hindi Siya nagdalawang-isip matulog sa gitna ng bagyo—hindi Siya nabalisa, nanghinawa—nagpahinga Siya (Matthew 8:23-27; Mark 4:35-41). Bakit hindi mo rin ito gawin? Subukan mong magpahinga sa Kanya, at baka tulad Niya—magtagumpay ka laban sa diyablo, sa mga pagsubok, at “makapagpatigil” ng mga bagyong dumarating sa iyo.

Stopping and Contemplating

Para sa marami ang pagtigil ay isang kasayangan sa oras. Sa mga nagmamaneho, maaaring ito ay tingnan bilang dahilan upang mahuli sila sa kanilang destinasyon. Sa mga kasalukuyang nagte-test sa isang subject, ang pagtigil sa pagsasagot ay maaaring maging dahilan upang makalimutan nila ang kanilang ni-review o kaya ay hindi matapos ang exam. Para sa mga busy na tao, ang makakita ng isang tao na nakaupo sa bench ng isang pahingan o parke ay katamaran, to say the least. Ang pag-upo at pag-iisip para sa mga “goers” ay isang senyales ng kahinaan o kawalan ng ginagawa.

Ngunit ang pagtigil, para sa iba naman, ay kinakailangan. Sa ibang mga nagmamaneho, nakikita nila itong panahon para isipin kung ano ang kanilang gagamiting ruta o kung paano sila makakarating sa isang destinasyon. Maaaring ito lamang ang kanilang oras ng pahinga sa sobrang abala na schedule. Sa mga nagte-test, ang pagtigil sa pagsasagot ay panahon para makapag-isip sa mga items na medyo mahirap at maka-come-up sa tamang solusyon. Sa ibang mga busy na tao, ang makakita ng isang tao na nakaupo sa bench ng isang pahingahan o parke ay isang pribilehiyo, isang bonus. Ang pag-upo at pag-iisip para sa ibang mga “goer” ay isang senyales ng pagiging maingat at matalino sa bawat pagkilos.

Marami nang nakapagpatunay na ang pagkakasakit (na nangangahulugang pagkahimlay sa higaan) para sa marami ay panahon kung saan naging malinaw ang kanilang isip patungkol sa kung ano’ng mas mahalaga sa buhay.
Ito rin ang madalas na kaso sa mga “napapatigil” sa rehas ng kulungan.

At maaaring ito rin ang kaso para sa mga Kristiano.

Maaari nating makita ang pagsisimba (para sa mga hindi nagsisimba), o pagfa-fasting (para sa mga nagsisimba), ay pagsasayang lamang ng oras—na maaari nating gamitin sa “mas mahalagang” mga bagay o gawain. Ngunit marami ang nakapagpapatunay na ang mga uri ng pagtigil tulad nito ay naging mahalagang panahon upang ma-konsidera ang kanilang katayuan sa buhay at relasyon sa kapwa, pamilya, at sa Dios. Tumigil ka na ba ng kahit isang beses sa buhay mo at nag-isip?
Kung hindi pa, ito lang ang masasabi ko—kawawa ka naman.

Quotes on Giving

A bit of fragrance always clings

to the hand that gives you roses.

Anonymous Proverb

 

A check or credit card, a Gucci bag strap, anything of value will do. Give as you live.
Jesse Jackson

 

A handful of pine-seed will cover mountains with the green majesty of forests. I too will set my face to the wind and throw my handful of seed on high.
Fiona Macleod

 

All that this world knows of living

lies in giving — and more giving;

He that keeps, be sure he loses —Friendship grows by what it uses.
Alexander Maclaren

Blessed are those who give

without remembering. And blessed are those who take without forgetting.
Bernard Meltzer

 

Complete possession is proved only

by giving. All you are unable to give

possesses you.
Andre Gide

For true love is inexhaustible;

the more you give, the more you have. And if you go to draw at the true

fountainhead, the more water you draw, the more abundant is its flow.
Antoine De Saint-Exupery

From what we get, we can make a living; what we give, however, makes a life.
Arthur Ashe

Getters don’t get — givers get.
Eugene Benge

Gifts must affect the receiver

to the point of shock.
Walter Benjamin

 

Give a lot, expect a lot,

and if you don’t get it, prune.

Thomas J. Peters

 

Giving is better than receiving because giving starts the receiving process.

Jim Rohn

 

Giving is true having.

Charles Haddon Spurgeon

 

I do not believe one can settle how much we ought to give. I am afraid the only safe rule is to give more than we can spare.
C. S. Lewis

He that loveth, flieth, runneth,

and rejoiceth. He is free, and cannot be held in. He giveth all for all, and

hath all in all, because he resteth in one highest above all things, from whom all that is good flows and proceeds.
Thomas p Kempis

He who bestows his goods upon the poor shall have as much again,

and ten times more.
John Bunyan

 

From www.famous-quotes.com.

 

The Harvest of Giving

Harvest. Sino’ng higit na maligaya kaysa sa magsasaka kapag tag-ani? Natapos na ang  yugto ng “hindi naman nakatayo, hindi naman nakayuko,” at kaunting tiis na lang, dala-dala na sa tahanan ang ani at handa nang pakinabangan. Babalikan niya ang lahat ng pagpapagal, hirap, lakas, talino, at kahit na salapi na ginugol niya—at masasabi na at least, ay maaani na niya kahit papaano kung ano ang tinanim niya.

Ang pagbibigay ay tulad ng pagtatanim—sigurado ang pag-ani. Tulad ng pagtatanim na maaaring, isang araw, isang buwan, isang taon, o dalawampung taon pa minsan bago mo matikman ang ani—ang pagbibigay ay nagbibigay ng ani, maaaring ito’y dumating na ngayon, sa isang araw, sa isang buwan, sa isang taon, o pagkatapos pa ng dalawampung taon—ngunit sigurado ang ani. Sigurado. At kapag sinabi mong ani, maganda, at hindi pangit, ang makukuha mo.

“But this I say, He which soweth sparingly shall reap also sparingly: but he which soweth bountifully shall reap also bountifully” (1 Corinthians 9:6). Matagal ko na itong memorized, at malamang kahit na ikaw ay kabisado mo na rin siguro ito. Ngunit nakukuha kaya natin ang ibig-sabihin nito? Kung kaunti ang ating hinasik, kaunti ang ating naaani; kung marami, tiyak na marami rin ang ating aanihin. Isang prinsipyo tungkol sa pagbibigay: Depende sa ibinigay natin ang ibibigay sa atin. “Give, and it shall be given unto you,” (Luke 6:38) sabi nga ni Jesus. Iniisip ko kung bakit pwede namang “Give, and ye shall ye receive” tulad ng paghingi (Matthew 21:22; John 16:24); bakit pinahaba pa ni Jesus? Sa isang hindi nagbubulay, ang pagtanggap (“receive”) ay tulad lang ng pagbabalik sa iyo (“given unto you”); ngunit kung iisiping mabuti, ang dalawang ito ay may pagkakaiba. Ang una ay hindi mo alam kung ano o gaano kalaki ang makukuha mo; ang pangalawa ay tiyak kung ano at gaano kalaki (“it shall be”). Dinagdag pa ni Jesus: “good measure, pressed down, and shaken together, shall men give into your bosom”—higit pa madalas, sabi Niya.

When will we get this? Sa tingin ko ay naintindihan na natin, ngunit hindi lang natin pinaniniwalaan pa nang buo; may reserbasyon pa tayo. Ngunit kahit si Charles F. Stanley, isang Baptist pastor nang mahigit sa limampung taon na at founder ng In Touch Ministries ay sinabi na, bilang isa sa mga “Life Principles” ng Biblia, “You reap what you sow, more than you sow, later than you sow.”1

Nang gumawa ng article si Charles R. Swindoll, isang Baptist pastor sa loob ng halos 40 taon at founder ng Insight for Living, base sa Luke 6:37-38, ay ikinwento niya ang tungkol sa isang lolo na nakatira sa bundok kasama ang kanyang apo. Kapag sumigaw siya doon, ay aalingawngaw ang kanyang boses. Minsan nung sumigaw siya ng “I love you,” ay umalingawngaw din ng “I love you… I love you… love you…” Nung sumigaw siya ng “I hate you!” Binalikan din siya ng alingawngaw na “I hate you! … I hate you… hate you…” Ang ginagawa ay bumabalik sa ating parang alingawngaw.2 Paano kaya kapag “sumigaw” tayo ng pagbibigay? “Aalingawngaw” din sa’yo ang binigay mo; madalas mas marami pa kaysa sa binigay mo.

Sa devotional article pa ni Harold J. Sala, kilala sa Pilipinas bilang founder ng Guidelines International Ministries simula pa noong 1963, ay sinabi na kabilang sa tatlong dahilan kung bakit dapat tayong magbigay ay dahil iyon ang paraan ng Dios para tayo’y pagpalain.3 Lagi naman nating naririnig ito mula kay Pastor Abanto at marami pang biblikal na pastor at misyonero. Sinabi pa ni Sala, base sa Biblia, na makakapagpala lang ang Dios kung tayo’y nagbibigay.

Sinabi na rin ng Dios sa atin sa pinakakilalang talata na Malachi 3:10, “Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the LORD of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.” Sa mga hindi ito ginagawa, hindi siguro dahil hindi nila alam ang sinasabi ng Dios, ngunit dahil ayaw nilang maniwala dito. Ngunit napatunayan ko na totoo ang Salita ng Dios. Marami akong nakitang halimbawa kung saan ang nagbibigay pa sa Gawain ang siyang inuutangan ng mga ibang hindi naman nagbibigay.

Saktong-sakto ang mga salitang binitawan ni William Stafford, isang Baptist pastor at evangelist nang mahigit sa 50 taon na rin, sa kanyang aklat na Spirit-Filled Giving. Ito ang kanyang sinabi: “Narito ang susi na nagpapalaya ng ani sa ating mga buhay. Nagiging bahagi tayo ng plano na ekonomiya ng Dios, ngunit kailangan muna nating simulan ang proseso sa pamamagitan ng pagbibigay. Higit pa rito, tayo ay nagbibigay dahil may layunin, hindi lang para matupad natin ang ating mga obligasyon sa Dios. Ang pag-iikapu ay isang utang na dapat nating bayaran, ngunit ang pagbibigay ay isang binhi na inihahasik.”4 Magkakaroon lamang ng ani kung naghahasik tayo. Gagana lamang ang ekonomiya ng Dios kung sisimulan  ng pagbibigay natin.

But this is the good news: hindi talaga tayo nawawalan kapag nagbibigay. Tulad ng sinabi ni Pastor Felizardo Abanto, ito ay investment. “Cast thy bread upon the waters: for thou shalt find it after many days” (Ecclesiastes 11:1). Hindi lang fair ang Dios; more than fair pa ang Dios. Hindi Niya lang ibabalik ang binigay mo; higit pa rito. Hindi ko ipinapanalangin na maunawaan niyo ito; alam kong nauunawaan niyo ito. Ang panalangin ko ay paniwalaan  niyo ito.

Pinagpala ka ng Dios kung ikaw ay malayang nagbibigay sa Panginoon, at sa Kanyang gawain. Expect that it will be given back to you. At huwag mong isipin na kapag nag-e-expect ka ng blessing mula sa binigay mo ay makasalanan iyon. No. Ganoon talaga ang sistema ng Dios. Tandaan natin ang sinabi ng Dios, “For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the LORD” (Isaiah 55:8).

I want to end this article with a story. Mula sa Mark 12:41-44:

Umupo si Jesus sa tapat ng kaban ng yaman. Nakita niya kung papaano naghuhulog ng salapi sa kaban ng yaman ang napakaraming tao. Maraming mayayaman ang naghulog ng maraming salapi sa kaban ng yaman. Lumapit ang isang dukhang babaeng balo at naghulog ng dalawang sentimos na maliit lang ang halaga.  Tinanong ni Jesus ang kaniyang mga alagad at sinabi sa kanila: Katotohanang sinasabi ko sa inyo, ang dukhang babaeng balong ito ang naghulog ng higit na malaking halaga kaysa sa kanilang lahat na naghulog ng salapi sa kaban ng yaman. Ito ay sapagkat silang lahat ay naghulog ng mga labis nila. Ngunit siya, sa kabila ng kaniyang karukhaan, ay inihulog ang lahat ng kaniyang kabuhayan.

Ano kaya ang nangyari sa babaeng balo? You judge.

 

1 Stanley, Life Principles Notes. In Touch.org.

2 Swindoll, Growing Strong in the Seasons of Life, p. 155.

3 Sala, Today Can Be the Best Day of Your Life, August

4 Stafford, Spirit-Filled Giving, pp. 98-99.

Generous and Gracious Giving

Ang salitang “generous” at “gracious” ay dalawang halos-magkatulad na salita—sa sitwasyon lang nagkakaiba. Parehong tumutukoy ang mga salitang ito sa pagbibigay ng malaking halaga, o mahalagang bagay.

Ang generous giving ay mailalarawan ko sa sitwasyong ito: may nangangailangan, kaya ikaw ay nagbigay. Walang humihingi, ngunit ikaw ay nagbigay. Ang generous giving ay hindi nababatay sa dami ng iyong pera o pag-aari, may nangangailangan o wala—nais mo lamang magbigay. Dito ay hindi mo iniisip ang pagiging karapat-dapat ng taong bibigyan mo—ang sarili mo ang tinitingnan at pinagbabatayan ng ganitong pagbibigay. Halimbawa nito ay ikaw sa isang palaboy sa kalsada; handaan kapag may birthday; ikaw sa Gawain ng Dios; ang Dios sa ating mga tao. Mapagbigay, kaya nagbibigay.

Ang gracious giving ay para sa taong nangangailangan lamang (kahit na parang akala niya ay hindi niya iyon kailangan), humihingi (minsan kahit na hindi), at nagbibigay ka pa rin. Ang gracious giving ay para sa mga taong hindi karapat-dapat bigyan sa iyong paningin, ngunit dahil nais mong ipakita ang iyong pag-ibig ay magbibigay ka. Halimbawa ay asawa sa asawa, magulang sa anak (at vice versa), kapatid sa kapatid, ikaw sa isang kaaway, Kristiano sa hindi ligtas—ang Dios sa ating mga tao. Hindi karapat-dapat, ngunit, binibigyan pa rin.

We need to develop these two kinds of giving: generous and gracious, giving. Hindi lang basta nagbibigay, kundi, nagbibigay. Madalas, ang pagbibigay na ginagawa natin ay mga tira-tira—hindi maubos na ulam, kanin, ice cream, o sitsirya; o sobra—maraming pagkain, gamit, o pera—parang yung mga mayayaman lang sa panahon ni Jesus na naghulug-hulog ng malalaking halaga sa kaban ng templo (Mark 12:41, 44). Hindi ganon. Ang pagbibigay nang tunay ay may kurot sa atin, may presyo sa atin—may nawawala sa atin. Parang yung babaeng balo sa panahon ni Jesus na naghulog ng dalawang kusing sa kaban ng templo (Mark 12:42, 43). Parang ang Dios na ibinigay ang bugtong Niyang Anak na si Jesus sa sanlibutang hindi karapat-dapat (John 3:16)—ganon.

10 Questions for Growth, Part 2

6Mayroon ba akong dapat patawarin?

7Mayroon bang kasalanan na dapat kong ipagtapat sa iba at ihingi ng tulong?

8Ginagamit ko ba nang buo ang aking mga kaloob at kakayahan na binigay sa akin ng Dios para sa Kanyang Gawain?

9Mas marami ba akong alam na linya mula sa mga palabas na gusto ko kaysa sa Salita ng Dios?

10 Mayroon bang nangyayari nang lihim sa aking buhay na kapag naging publiko ay magdudulot ng kahihiyan sa iglesya?

10 Questions for Growth, Part 1

1Binabasa ba natin ang Biblia para sa impormasyon o para sa transpormasyon? (James 1:22-25)

2Hinahayaan ko ba ang tao o pangyayari na nanakawin ang ligaya na binibigay ni Jesus? (John 10:10)

3Mayroon bang bagay sa aking buhay na patuloy na pinapansin ng Panginoon na sinusubukan kong balewalain o di pansinin? (Ezekiel 14:1-5)

4Sino ang mga tao na nilagay ni Kristo sa aking paligid kung kanino ko dapat ibahagi ang Ebanghelyo?

5 Mayroon bang tao na dapat kong hingan ng tawad?

Responding to Temptation Wisely

by Charles F. Stanley

There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful,

who will not suffer you to be tempted above that ye are able;

but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it.

1 Corinthians 10:13

 

Ang tukso ay hindi maiiwasan.

 

Walang sinuman—kahit na isang malagong mananampalataya—ang ganap na hindi tinatablan ng pang-akit ng tukso. Paano ka kadalasang tumutugon sa tawag nito? Tumatawag ka ba sa Dios para sa Kanyang tulong? O palagi ka na lang bang nagpapatalo dito?

Maraming mga tao ang walang ideya kung paano tumugon sa pang-aakit ng kasalanan. Sinusubukan nilang tumindig laban dito ngunit bibigay din paglaon, at gumagawa pa ng mga palusot na “tao lang.” Nagdadala ang kanilang nagawa ng bigat ng pagkakasala at hiya, kaya ipinapahayag nila ito at nangangako sa Panginoon na sila ay magiging mas maayos na sa susunod. Sa kasamaang-palad, ang prosesong ito ng panunukso at pagkatalo rito ay madalas na nagpapatuluy-tuloy, paulit-ulit.

Hindi kailangang mabuhay ang isang mananampalataya nang ganito. Kahit na ang buhay na ito ay puno ng mga tukso, maaari tayong matuto na makatagal rito nang hindi sumusuko sa mga ito.

 

MGA PRINSIPYO NG KASULATAN

 

Ano ang kalikasan ng tukso?

Aking pinapakahulugan ang tukso bilang isang pang-aakit sa mga kagustuhan na ibinigay sa atin ng Dios na lumagpas sa mga binigay na limitasyon ng Dios. Kung tayo ay magpapailalim sa isang pang-aakit, naghahanap tayo ng isang bagay na ninanais Niya para sa atin, ngunit sinusubukan nating magkaroon nito nang mas maaga kaysa sa panahon na ninanais Niya, o kinukuha natin ito sa maling pamamaraan.

 

Mayroong tatlong pinagmumulan ang tukso. Sinasabi ng sulat ni Santiago, “But every man is tempted, when he is drawn away of his own lust, and enticed” (1:14). Nangangahulugan iyon na may tukso na nanggagaling sa ating mga sarili, o yung tinatawag ng Biblia na ating “laman.” Pangalawa, ang Diyablo ay dinadaya tayo (1 Thessalonians 3:5) tulad nung nagsinungaling siya kay Eba tungkol sa mga bunga ng rebelyon nito sa Dios (Genesis 3:1-5). Pangatlo, ang sistema ng sanlibutan ay isang pinagmumulan ng tukso. Halimbawa, pansinin mo na lamang kung paano tayo inaakit ng mga anunsyo na gastusin ang ating pera. At yung mga nananamit nang hindi mahinhin ay madalas na nakakapukaw ng kagustuhan (na bigay ng Dios) para makipagsiping—ngunit gawin ito sa maling paraan.

Ang tukso ay likas na pangkaraniwan at pangkalahatan. Ang tukso ay palaging may pang-akit, dahil kung hindi, ay hindi tayo mapapalapit dito. Ngunit alam natin na ang tukso ay isang pang-akit na gumawa ng kasamaan. Layunin ni Satanas para rito na guluhin tayo sa ating relasyon sa Ama. Kapag tayo ay nakatuon sa mga kagustuhang hindi makadios, ang ating buhay-panalangin ay nahahadlangan at hindi natin maintindihan nang mabuti ang Salita ng Dios.

Ang tukso (temptation) ay iba sa pagsubok (trial). Ang tukso ay isang panghikayat na gumawa ng kasamaan o sumuway sa Dios. Ang pagsubok ay panahon lamang ng kahirapan sa buhay ng isang tao. Nais ni Satanas na gamitin ito pareho para wasakin tayo. Ngunit hinahayaan ng Panginoon ang tukso at pagsubok upang palakasin ang ating pananampalataya at turuan tayo na umasa sa Kanya.

Ang mga Kristiano ay madalas na mayroong mga maling pagkaunawa tungkol sa tukso. Isa rito ay na ang tukso ay isang kasalanan. Ngunit ang tukso ay nagiging makasalanan lamang kung kumikilos tayo ayon dito. O, ang mga mananampalataya ay naniniwala na ang tukso ay nakaka-disappoint sa Dios. Walang alinlangan na ang Panginoon ay hindi natutuwa kapag tayo’y nahuhulog. Ngunit hindi natin kayang biguin Siya dahil alam na niya ang ating hinaharap. Maraming naniniwala na sila ay “nahuhulog” sa tukso. Ang katotohanan ay, ang mga mananampalataya ay sadyang pumapasok o nagpapasakop sa tukso. Ang Banal na Ispiritu ay nagpapatnubay sa atin ng kapangyarihan na labanan ang kasalanan. Ang mga hindi ligtas lamang ang “nahuhulog” sa tukso. Mayroon din namang iba na nag-iisip na ang pinakamainam na paraan upang tumugon sa tukso ay ang tumakbo mula dito. Oo, mayroong mga pagkakataon na ang pinakamatalinong bagay na magagawa mo ay ang tumakas (2 Timothy 2:22). Sa mga oras na hindi mo maiwan ang sitwasyon, kinakailangan na matutunan mo kung paano tumugon sa tukso nang matalino.

Kapag ang tukso ay nagreresulta sa kasalanan, ito ay palaging sumusunod sa parehong proseso. Nagsisimula ito kapag ang isang ideya ay naitanim sa pag-iisip. Pagkatapos ang imahinasyon ay naisasali—ang tao ay nangangarap na matupad ang isang klase ng kagustuhan. Sunod, ang tao ay magdidisisyon na magkasala sa Dios at gumagawa ng pagpili—kung saan ay ibinibigay niya ang kanyang pagsang-ayon sa ideya ng pagsuway sa Panginoon. Ang huling hakbang ay ang kasalanan.

 

Paano tayo tutugon nang may karunungan sa tukso?

 

Dapat tayong magsimula sa pamamagitan ng pagkuha ng responsibilidad para sa ating mga desisyon. Maging handa na harapin ang iyong mga pag-iisip, imahinasyon, at mga pagpili. Pagkatapos, maghanda para sa mga darating na tukso sa pamamagitan ng pagtatayo ng isang sistema ng depensa. Paano?

 

  • Ilagay ang iyong pokus sa “big picture.” Gusto ni Satanas na paliitin ang iyong tuon sa pagtupad ng isang partikular na kagustuhan. Labanan ang kanyang mga pakana sa pamamagitan ng pag-iisip kung paanong ang pagpapatalo sa tuksong ito ay makaka-apekto sa iyong kalusugan, pinansyal, mga relasyon, at mga plano ng Dios para sa iyo. Maghanap ka rin ng makadios na paraan (kung mayroon) para tuparin ang kagustuhang iyon. Halimbawa, imbes na magnakaw, magtrabaho ka upang maipon mo ang salapi upang mabili mo ang iyong ninanais.

 

  • Alalahanin ang 1 Corinthians 10:13: “…God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it.” Angkinin mo ang pangakong ito kapag sumasalakay na ang tukso.

 

  • Magtiwala sa kapangyarihan ng Banal na Ispiritu. Ang ating Ama na nasa langit ay nilagay ang Kanyang Ispiritu sa bawat isang mananampalataya upang bigyan tayo ng kakayahan na pangasiwaan ang bawat sitwasyon at pangyayari sa buhay (John 14:15-16). Bilang isang anak ng Dios, ikaw ay may kahanga-hangang kapangyarihan ng Ispiritu upang maiayos ang iyong pag-iisip, baguhin ang iyong pag-uugali, at bigyan ka ng kakayahan na magsabi ng hindi.

 

  • “Set your affection on things above, not on things on the earth” (Colossians 3:2). Sa ibang mga salita, maging determinado na lumakad ng isang matagumpay na buhay-Kristiano. Huwag mag-focus sa mga kagustuhan na maglalayo sa iyo mula sa Dios (1 John 2:15-17). Tumigil at magtanong, “Panginoon, paano ko matutugunan ang pangangailangang ito sa isang makadios na paraan?”

 

  • Kilalanin ang iyong mga kahinaan. Kung ikaw at ako ay nalalaman ang ating mga kahinaan, maaari tayong maging mas sensitibo sa paggabay ng Banal na Ispiritu sa bahaging iyon. Halimbawa, kung mayroon kang problema sa paggastos, iwasan ang pagpunta sa mall “para tumingin lang.”

 

  • Kilalanin ang mga oras ng kahinaan. Alalahanin ang HALT: huwag hayaan ang iyong sarili na maging sobrang gutom (hungry), galit (angry), nag-iisa (lonely), o pagod (tired). Kapag ang mga tao ay mahina sa pisikal o emosyonal na aspeto, sila ay mas madaling bumigay sa tukso.

 

  • Magtayo ng depensa sa pamamagitan ng pagbabasa ng Salita ng Dios. Pag-aralan ang Biblia at hilingin sa Panginoon na buuin ang katotohanan sa iyong buhay bilang proteksyon laban sa tukso. Imbes na subukang makipagdahilanan sa diyablo, sabihin mo lamang ang katotohanan ng Bibliya. Alalahanin na sinagot lahat ni Jesus ang tatlo ng mga tukso ng Diyablo ng Salita ng Dios (Luke 4:1-12).

 

KONKLUSYON

 

Bakit kaya minsan ang mga mananampalataya ay paulit-ulit na sumusuong sa kasalanan? Ito ay kadalasan dahil hindi nila ginagawang prayoridad ang Biblia sa kanilang mga buhay. Pinapalakas ko ang loob ninyo na patuloy kayong dumalo sa mga pagtitipon ng iglesia, lalo na kung tinuturo talaga nito ang Salita ng Dios. Basahin ang mga Kasulatan at hayaan ang mga ito na baguhin ang iyong pag-iisip. Sila na tinatayo ang kanilang mga buhay sa pundasyon ng Aklat ay may abilidad na labanan ang tukso.

Siguro ay hindi ka pa isang Kristiano. Siguro ay pagod ka nang mabigo nang paulit-ulit—bumibigay sa tukso at winawasak ang iyong buhay. Hiwalay sa tulong ng Dios, hindi mo makakaya na makahanap ng tunay na kalayaan mula sa kasalanan. Sabihin mo sa Panginoon na nais mong patawarin ka Niya sa iyong mga kasalanan at maging Panginoon ng iyong buhay. Doon lamang, ikaw rin ay magkakaroon ng kakayahan na labanan ang tukso sa pamamagitan ng kapangyarihan, biyaya, at awa ng Dios.

 

Ang artikulong ito ay isinalin ni Elijah Abanto mula sa Ingles na artikulo ni Dr. Charles F. Stanley, Responding to Temptation Wisely, sa “Life Principles Notes,” In Touch Ministries®, www.intouch.org. All rights reserved.