Magpakabanal Ka! (A Story, Finale)

Saturday, 6 PM. Hapag-kainan. Kakatapos lang ni Sis. Jemelina, asawa ni Pastor Joab, na kumain.

Pastor Joab: Si Jhon?

Jemelina: Pagkatapos ng klase sa school dumiretso na sa church house para mag-practice para sa Pas—

Pastor Joab: Ano’ng ‘pas’?

Jemelina: Hindi, ano yun. Nagpatawag kasi ng quick rehearsal ang choir rehearsal ng leader ng music group.

Pastor Joab: Ah, ganon ba? O, sige. Pray na muna tayo.

Jemelina: Sige. (pipikit ang mata)

Pastor Joab: Ama, salamat po sa biyayang aming tatanggapin. Basbasan Niyo po ito para sa aming kalakasan at kalusugan. Ito po ang aking dinadalangin sa pangalan ng Panginoon Jesus, Amen. (Didilat ang mata) Kain na tayo!

Jemelina: Sweetheart, lumapit sa akin si Sister Claudia kanina habang nasa visitation ka.

Pastor Joab: Oh, ano daw?

Jemelina: Sinabi niya sa akin na isa siya sa mga nagpakalat ng tsismis tungkol kina Bro. Jefferson at Sis. Colette. Nagsisisi siya sa ginawa niya. Nag-pray kami.

Pastor Joab: Praise God! Ito nga rin ang nakakatuwa, si Bro. Nards nakausap ko kahapon, babalik na raw siya sa mga church activities.

Jemelina: Siya nga? Buti naman! Nakita ko nga rin kanina si Sis. Andrea, nag-wi-witness sa may palengke. Nakakatuwa siya. Sana nga maging kasingsigasig niya ako.

Pastor Joab: Na-promote na rin Bro. Claudio sa trabaho. Ang patotoo niya, kahit na gipit, binigay pa rin niya ang dapat sa Panginoon. Magte-testimony nga siya sa Sunday eh.

Jemelina: Testimony? First time niyang magpapatotoo! Kahit kaligtasan yata hindi pa nagagawa noon!

Pastor Joab: Oo nga, eh. Parang nakakakita ako ng revival sa buhay-Kristiano ng mga miyembro natin.

Jemelina: Meron silang sinurender.

Pastor Joab: Oo. Si Bro. Martin kaya?

(may maririnig na katok; bubuksan ni Jemelina)

Jemelina: Oh, speaking of, Bro. Martin, bakit?

Pastor Joab (tatayo at haharapin si Martin): Oh, Bro. Martin, ano’ng sadya mo?

Jemelina: Oo nga.

Martin: Pwede ho bang makahiram ng mga Christian song CDs? Kasi ho gusto ko na hong makinig sa mga awit para sa Diyos.

(magtitinginan sina Pastor Joab at Jemelina at ngingiti)

How about you? Kailan ka magsu-surrender? Alam mo ang pagsuko ng buhay ay hindi pag-forward sa harapan para pumasok sa Bible School. Hindi lang ito para sa mga workers o Bible Students – para ito sa iyo. Ang pagsuko ng buhay ay ang pagpapasya na talikuran ang kasalanan patungo sa pagsunod sa anumang kalooban ng Diyos. Yan ang surrender. Kailan mo isu-surrender ang kasalanan ng hindi pag-aaral ng Biblia, hindi pagpe-pray, hindi pakikinig sa Christian music, pagtsitismis, hindi pagdadamit nang tama, pakikipagrelasyon nang wala sa oras, hindi pagso-soul winning o pagpapatotoo, hindi pagsali sa church activities, hindi pagbibigay? Ngayon na dapat.

Sincerely Yours, Job (Series Part 1)

by Bro. Elijah E. Abanto

Base sa sermon ni Charles R. Swindoll, What Job Teaches Us About Ourselves

 

Sabik-na-sabik ka na. Pinagpapawisan ka na. Ano kaya ang sasabihin niya sa akin? naiisip mo. Sa iyong nanginginig na kamay ay sulat mula sa isang Bible character—personal na sulat! Hindi ka na makapaghintay pa na basahin ang sulat na iyon.

Isipin mo na ang nagpadala ng sulat ay si Job—ang isa sa mga pinakatinatangi na mga karakter ng Biblia—siya ang sumusulat sa iyo. At sa aklat niya ay mayroon siyang tinuturo sa bawat isa sa atin. Kung babasahin natin ang Aklat ni Job, makikita natin ang kwento ng isang mananampalataya na dinatnan ng matitinding pagsubok at kung ano’ng reaksyon niya at ng mga taong nasa paligid niya. At mula sa kwentong iyon ay may mga prinsipyo tayo na matutunan at maisasagawa sa ating mga buhay—lalo na sa mga Kristiano na ngayon ay dumadaan sa matinding paghihirap at pagdurusa—sa maikling salita, pagsubok.

Basahin natin ang Job kapitulo 1:1-5:

May isang lalake sa lupain ng Uz, na ang pangalan ay Job; at ang lalaking yaon ay sakdal at matuwid, at natatakot sa Dios, at humihiwalay sa kasamaan. At may ipinanganak sa kaniya na pitong anak na lalake at tatlong anak na babae. Ang kaniyang pag-aari naman ay pitong libong tupa, at tatlong libong kamelyo, at limang daang magkatuwang na baka, at limang daang asnong babae, at isang totoong malaking sangbahayan; na anopa’t ang lalaking ito ay siyang pinaka dakila sa lahat na mga anak ng silanganan. At ang kaniyang mga anak ay nagsiyaon at nagsipagdaos ng kapistahan sa bahay ng bawa’t isa sa kanikaniyang kaarawan; at sila’y nangagsugo, at ipinatawag ang kanilang tatlong kapatid na babae upang magsikain at magsiinom na kasalo nila. At nangyari, nang makaraan ang mga kaarawan ng kanilang pagpipista, na si Job ay nagsugo, at pinapagbanal sila, at bumangong maaga sa kinaumagahan, at naghandog ng mga handog na susunugin ayon sa bilang nilang lahat: sapagka’t sinabi ni Job, ‘Marahil ang aking mga anak ay nangagkasala, at itinakuwil ang Dios sa kanilang mga puso.’ Ganito ang ginawa ni Job na palagi.

Kung aalalahanin natin ang buong kwento ng Job, makikita natin na si Job ay dumanas ng matinding pagsubok. Ngayon, mula sa mga talatang ating binasa, makikita nating dumarating din ang mga matitinding pagsubok sa mga pinakamatatapat na Kristiano. Iniisip natin na si Job ay lagpas-lagpas ang pagka-maka-Diyos niya sa atin, ngunit siya pa ang nakaranas ng pinakamatinding pagsubok sa buong Biblia. Tinuturo nito sa atin na hindi lang masasama at suwail ang may ganitong klaseng pagdurusa. Mula sa mga talatang iyon ating ilarawan si Job:

1) Si Job ay “sakdal at matuwid, at natatakot sa Diyos, at humihiwalay sa kasamaan.” (v. 1) Ang halimbawang ito ni Job ay hindi maitatangging huwaran para sa ating lahat: walang-kapintasan, may takot sa Diyos at lumalayo sa masama.

2) Si Job ay mayaman at pinagpala. (vv. 3-6) Pinagpala siya ng maraming anak; pinagpala siya ng maraming pag-aari, na malamang ay dahil sa kanya ring mga pagsusumikap; at pinagpala siya ng karunungan, dahilan para siya’y kilalanin na “pinakadakila sa lahat ng mga anak ng Silanganan.” Makikita natin dito na maaaring maging maka-Diyos ang pinakamayamang tao sa mundo.

3) Si Job ay may maayos na pamilya. (vv. 4-5) Hindi natin maitatanggi na matindi ang bonding ng mga magkakapatid—lagi silang nagsasama-sama para magsalu-salo. Ang mga lalaking anak ay may pagkilala sa kanilang babaeng kapatid, na bihirang makita sa mga pamilya ngayon—bihira ang close na magkapatid na babae at lalaki. Hindi marahil ito mangyayari kung hindi naging mabuting magulang si Job at kanyang asawa. At totoong iniisip ni Job ang ispiritwal na kalagayan ng mga anak niya—dahilan para ipaghandog ang kanyang mga anak para sa kanilang mga kasalanan, maging sikreto man ang mga ito. Naipanalangin na ba natin ang bawat isa sa ating mga anak, iniisip na hindi lang ang kanilang pisikal na pangangailangan kundi, ang ispiritwal din?

Panginoon, nakita po namin ang buhay ni Job. Pwede pala po! Pwede pala na mabuhay nang walang-kapintasan, banal, at may-takot sa’yo! Nalaman din po namin na pinagpapala niyo po ang mga nananampalataya sa Inyo. Nawa po ay tulungan niyo po kami na bigyang-pansin, hindi lamang ang pisikal na kalusugan ng aming mga anak, kundi pati ang kanilang ispiritwalidad. Patawarin Niyo po kami sa amin pong pagkukulang sa mga ito. Tulungan Niyo po kami. Amen.

Magpakabanal Ka! (A Story, Part 6)

After prayer meeting…

Daddy Claudio: Tama lang pala yung ginawa ni Pastor. Hoo! Na-encourage talaga ako… at na-convict.

Mommy Claudia: Ano naligtas ka na?

Daddy Claudio: Loko-loko ito! Hindi no. (maaantok at hihiga na)

Mommy Claudia: Huy, hindi ka pa nagba-Bible reading!

Daddy Claudio: Mahal, intindihin mo naman ako. Maghapon ako sa trabaho, tapos pagbabasahin mo pa ako.

Mommy Claudia: Claudio, hindi ako nag-uutos sa’yo na magbasa ng Bible—ang Diyos! Sa totoo nga lang, isang verse lang ang sinasabi na magbasa ka—Revelation 1:3. Halos-lahat ng mga talata tungkol sa Biblia ay mga utos na i-meditate ito, o kaya i-memorize, o kaya i-apply. Kaya bumangon ka na diyan at magbabasa tayo!

Daddy Claudio: (babangon) Ano ba Scripture reading?

Mommy Claudia: Hindi mo nabasa yung kaninang umaga, kaya babasahin natin yun ngayon. Leviticus 13, 14 ngayon.

Daddy Claudio: (lalaki ang mata) Leviticus ba kamo?

Mommy Claudia: Oo nga!

Daddy Claudio: Eh yang Leviticus ang pinaka-nakaka-boring na libro na nabasa ko sa tanang buhay ko!

Mommy Claudia: Ang sama mo naman!

Daddy Claudio: Eh totoo naman!

Mommy Claudia: Kaya ka di lumalago.

Daddy Claudio: (kukunin ang Bible mula sa kamay) Sige na nga.

Mommy Claudia: Salit-salitan tayo.

Daddy Claudio: Ang haba naman nito!

Mommy Claudia: Huwag ka nang mag-reklamo!

“Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand” (Revelation 1:3).

Friday, araw ng sweldo… Hapon.

Daddy Claudio: Salamat po. (aalis mula sa reception o kuhanan ng sweldo) (bibilangin ang natanggap na sweldo) One, two, three, four, five, six, seven, eight thousand pesos. Ano nga pa lang kailangan ni Martin sa school? Magte-thesis yung batang yun kailangan ng malaking pera non next week. Pambaon pa niya. Malapit na rin yung due ng electric at water bills ng bahay. May hinuhulugan pa kaming TV. Oo nga pala! Tithes! Eight hundred pesos. May commitment pa ako para sa Pastor’s Sunday, due na sa Sunday. Magkano ba yun? Five hundred pesos. May offerings pa. one hundred pesos na lang yun. Missions? Next month na lang. Magta-tithe pa ba ako?

————————-

Daddy Claudio: Tanggap ko na yung sweldo. (uupo sa may mesa)

Mommy Claudia: Ibawas mo na yung tithes and offerings! (kukuha ng papel at lapis)

Daddy Claudio: Ha?

Mommy Claudia: Sabi ko yung tithes and offerings ibawas mo na. May missions pa at tsaka yung commitment mo sa Pastor’s Sunday.

Daddy Claudio: Huwag na lang muna kaya ngayon?

Mommy Claudia: Bakit? Gumugulo na naman iyang utak mo, Claudio. Umayos ka.

Daddy Claudio: Eh alam mo namang—

Mommy Claudia: Tithes, offerings, missions, at commitments yan! Hindi mo pwedeng hindi ibigay yan! Sa Diyos yan!

Daddy Claudio: Eh paano si Martin—

Mommy Claudia: Mayroon pa yan!

Daddy Claudio: Yung bills nati—

Mommy Claudia: Mababayaran natin yan!

Daddy Claudio: May hinuhulugan tayong TV! (tatayo)

Mommy Claudia: Ano ka ba? Magpo-provide ang Panginoon! Ang mahalaga ibigay natin iyan!

Daddy Claudio: (uupung muli) Sige, ibawas mo na. Naalala ko yung preaching noong Thursday. “The just shall live by faith.”

Mommy Claudia: Buti na lang umayos na yang utak mo.

Daddy Claudio: Salamat ha. Buti na lang isang giver ang napangasawa ko.

Mommy Claudia: Kahit papano naman gusto kong sumunod kay Lord, kahit sa attendance lang o giving.

Daddy Claudio: Sumali na rin kaya tayo sa choir at soul winning?

Give, and it shall be given unto you” (Luke 6:38a). “It is more blessed to give than to receive” (Acts 20:35b). Paano malalagyan ang bulsa kapag puno na?

Tama Ba, Against Ka Raw sa Choruses?

by Bro. Elijah E. Abanto

Lahat ng tunay na nakakakilala sa akin, especially yung mga bata sa church na aking hinahawakan, ay napapakunot ang noo kapag narinig nilang may nagtanong ng ganito. Ang kataka-taka, ay mayroong nag-aakusa sa akin ng bagay na ito. Sabi niya, “Edi huwag na tayong kumanta ng mga koro, sabi ni Elijah, mga himno na lang!”

Wala akong laban sa taong nagsabi nito, pero sasabihin ko ng direkta: MALI KA. Sa tingin ko noong una ay wala naman akong mapapala kung sasagutin ko ang akusasyong ito, pero, husto na—dapat na akong magsalita. Hindi ako laban sa mga koro, at sa totoo lang, nagsusulat ako ng mga koro. Just e-mail me kung gusto mong makakuha ng kopya ng mga na-compose ko. Hindi ako laban sa mga koro, lagi kaming kumakanta ng mga koro sa church. Kumakanta kami ng mga koro sa Good News, sa Sunday School, sa service. Hindi ako laban sa mga koro, at kung gagamitin ang artikulo na isinulat ko sa BDJ 18, mapapahiya lamang ang taong iyon, dahil ang nakalagay, “Kung puro [choruses] na lang, at wala man lang mga malalalim na awitin, [tulad ng mga himno]…” Kung puro… May sasabihin lamang ako: hindi lahat ng koro ay tama (which means ay biblikal), hindi lahat ng mga himno ay tama (mayroong mga himno kaming hindi inaawit), at hindi lahat ng CCM ay mali—yun ang aking stand. Clear?

Hindi naman makitid ang utak ko, eh.

Musika, Pagbabago at Paninindigan

paninindigan

by Bishop Felizardo D. Abanto

 

Sa kalagitnaan ng kontrobersiya ngayon tungkol sa musika, ang pastor ng Capitol Bible Baptist Church ay diretso at hindi nahihiyang nakatayo pa rin para sa uri ng musika na kanyang natutunan habang isa pang estudyante sa Bible Baptist Seminary of the Philippines, Mandaluyong City, taon 1977 hanggang 1980. Noon ang paggamit ng mga tambol sa mga iglesiyang Bible Baptist ay ipinagbabawal. Walang “praise and worship” na musika—wala, wala, kahit isa. Isinasagawa lamang ito noon sa mga Pentecostal at Charismatic na mga simbahan. Noon ang mga iglesiyang Bible Baptist ay nananatiling matibay sa musika at mga pamantayan ng pananamit at buhok—lalong-lalo na sa mga doktrina at Baptist Distinctives. Atin pa ngang dinis-fellowship ang isang batang pastor, si Rey Clemente, dahil naniwala siya sa unibersal na iglesiya at hindi naniwala sa ikapu. Kaya umalis nga siya at ginawa kung ano’ng gustuhin niya. Sa tingin ko ang kanyang iglesiya (isa sa mga pinakamatandang iglesiyang Bible Baptist sa Pilipinas) ay ang unang Bible Baptist Church na yumakap sa “praise and worship” at mga tambol sa kanilang musika, kasabay ang pagbukas niya sa iglesiya sa mga simbahang Charismatic. Yan ay kasaysayan na. Hindi natin iyan maitatanggi.

Ngunit nagbabago ang mga bagay. Nagbabago ang mga tao. Ngayon, ang mga pastor ng mga BBC ay nasa isang kontrobersiya patungkol sa musika. Nagugulat ako at mayroon pa ng ganitong klase ng pagkakasalungatan. Bakit? Sa nakaraang tatlumpung taon ay alam  at siguradung-sigurado ang mga BBC pastors sa kanilang katayuan sa bagay na ito. Ngayon “hindi na natin alam.” Ang alam lang natin ay nagbabago ang lahat ng bagay sa ating paligid. Na “imposible” na hindi sumabay sa pagbabago. At kapag hindi tayo sumabay, mapag-iiwanan tayo at tayo ay magiging “walang kaugnayan” (irrelevant). Ngunit, isipin nating maigi—tama pala si Rey Clemente! At dapat sumabay tayo sa “takbo ng sasakyan.”

Pero, SALAMAT NA LANG. Nang may buong paggalang, sa tingin ko ay HINDI TAYO DAPAT MAGBAGO. Hindi natin kailangan ang pagbabagong ito. Dapat ba nating iayon ang ating mga iglesiya sa konsepto ng mundo ng pagka-may-kaugnayan (relevance) at sa pilosopiyang pantao para maabot ang sanlibutan? HINDI! HINDI KAILANMAN! Ang sagot, siyempre, ay na ANG MGA IGLESIYA AY DAPAT NA UMAYON SA KONSEPTO NG DIYOS NG PAGKA-MAY-KAUGNAYAN. Iyan ang totoong kwento sa likod ng pagbabagong ito. Para patuloy na maging may-kaugnayan sa sanlibutang ito dapat kang magbago—dapat kang umayon sa sanlibutang ito. Iyan ang konsepto ng mundo tungkol sa pagka-may-kaugnayan. Ngunit ang sa Diyos ay hindi ang maki-ayon ngunit ang umiba:

Ako samakatwid ay namamanhik sa inyo, mga kapatid, sa pamamagitan ng mga kahabagan ng Diyos, na iharap ninyo ang inyong mga katawan ng mga buhay na hain, banal, katanggap-tanggap sa Diyos, na ito ay inyong makatuwirang paglilingkod. At huwag maki-ayon sa sanlibutang ito: kundi kayo ay mag-iba sa pamamagitan ng pagbabago ng inyong kaisipan, upang mapatunayan nawa ninyo kung ano yaong mabuti, at katanggap-tanggap, at sakdal, na kalooban ng Diyos.

Ang konsepto ng Diyos ng pagka-may-kaugnayan ay ang maging iba mula sa sanlibutang ito: na maging pinabanal at malinis mula sa kamunduhan; na maging isang maluwalhating iglesiya, walang batik, o kulubot; na maging banal at walang kapintasan (Efeso 5:25-27).

Ang isang naibang buhay ay instrumento pa rin ng Diyos sa pag-abot sa sanlibutan. Iyan ang dahilan kung bakit kailangan ng mga pastor na magsalita at patunugin ang alarma. Hindi ito ang oras para tumahimik. Ito ang oras para bumuo ng isang totoo, tahasan, at matapang na paninindigan. Kinabukasan ng mga iglesiya ang nakasalalay dito. Ayoko na pagdating ng panahon ay akusahan ako ng aking mga anak na mahaba lamang ako sa retorika, ngunit kulang sa memorya, at pabaya sa pagtitimbang ng mga konsikwensya ng aking mga kilos. Nais ko na maalala nila ako bilang isang pinuno na alam kung paano gumawa ng isang pagtindig para sa aking mga paniniwala nang walang takot o pabor.

APPLY TO LIFE HELPS

Malamang ay nakatulong sa iyo ang artikulong ito upang tumayo para sa iyong pinaniniwalaan, nang “walang takot o pabor.” Ngayon ay siyasatin natin ang ating sarili:

  1. Mayroon ba sa ngayon na sitwasyon sa iyong buhay na kailangan mong tumayo para sa kung ano ang sinasabi ng Biblia? Ano ito? ____________________________________________________________________________________________________________
  2. Nahihirapan ka ba minsan na gawin ito? ____ Bakit? __________ ______________________________________________________

Sikapin mo na sa mga susunod na pagkakataon ay gagawin mo ang iyong makakaya, sa kapangyarihan ng Diyos, na ikaw ay magsalita, magkompronta, o tumayo para sa iyong paniniwala.

Magpakabanal Ka! (A Story, Part 5)

(mga taong nakaupo sa bangketa, nakasumbrerong pabaligtad, kasama si Andrea)

Voice of Andrea: Lulong ako sa drugs… dahil dito…

(si Andrea nasa gitna may hawak na phone sa tainga)

Boses sa Phone: Break na tayo, Andrea! Drugs ka na lang ng drugs!

(Andrea, titingin sa audience, at magmumukhang malungkot)

Voice of Andrea: Pero tuluy-tuloy pa rin ako, pinalayas na nga rin ako ng mga magulang ko eh!

Mga Magulang ni Andrea: (papasok sa eksena) Lumayas ka na! Nakakahiya ka sa mga kapit-bahay!

Voice of Andrea: Ngunit isang dating kaibigan ang pumasok muli sa aking buhay—si Nards. Kaklase ko siya noong high school. May sinabi siya sa aking bagay na mahalaga.

Nards: Sinasabi ng Biblia na tayong lahat ay makasalanan, nakatakdang pumunta ng impyerno para iyo’y pagbayaran. Ngunit alam mo Andrea, may pag-asa pa—dumating ang Anak ng Diyos na si Jesus para mamatay sa iyong kasalanan. At maaari mong matiyak ang pagpunta sa langit ngayon. 

Andrea: And the rest is history. Tinanggap ko siya bilang Tagapagligtas noong February 14, 2009, at pupunta na ako ng langit anumang oras. Maraming salamat sa Panginoon! (sumisinghot; parang sumisinga) Ligtas ka na ba? Hindi ka siguro naging gaya ni Jess noon na drug addict o hopeless, pero, sabi nga niya, pantay-pantay lang ang lahat ng tao—pare-parehong makasalanan. Bakit hindi mo siya tanggapin sa iyong puso bilang Tagapagligtas at Panginoon sa puso mo ngayon? “For whosoever shall call upon the name of the Lord shall be saved” (Romans 10:13). 

(mga taong palakad pauwi; nandoon din sina Andrea at Nards)

Andrea: Ang saya ko! Ang sarap pala ng pakiramdam pag nagte-testimony!

Nards: (naglalakad kasabay si Andrea) Salamat, ha. Na-motivate ako at na-encourage.

Andrea: Okay ka lang ba?

Nards: (tumigil sa paglalakad) Okay lang ako. Naisip ko lang yung mga kamag-anak ko. Yung mga kaklase ko noong high school ako. Yung mga nakatrabaho ko sa work. Paano na lang kung mapunta sila sa impyerno? Gusto ko silang mapunta ng langit.

Andrea: Oo nga, kahit yung mga magulang ko rin. O mga kabarkada ko. O kahit yung dati kong boy friend.

Nards: Ang problema kasi sa maraming churches, workers lang ang nagso-soul winning. O kung mayroon mang iba, 10% lamang ng kabuuang kongregasyon ang gumagawa nito. Imagine-in mo, 10%! Kung mayroon kang 200 active members sa church, ibig-sabihin 20 lang ang soul winners! At hindi iyon araw-araw! Kadalasan once a week lang iyon. Kung mayroon lang pananampalataya ang Cristiano tulad noong una, magso-soul winning ang bawat member.

Andrea: Ano ngayon gagawin mo, Nards?

Nards: Anong oras na ba?

Andrea: Eight P.M., eksakto.

Nards: Sama ka?

Andrea: Saan? Ano ang gagawin mo?

Nards: She-share-an ko ang mga kaibigan ko. Habang mainit pa ako mula sa pagpe-pray, sa preaching, at sa testimony mo, magso-soul winning na ako.

Andrea: Really? Join ako!

“Go ye into all the world and preach the gospel to every creature” (Mark 16:15). Kasama ka ba sa 90% na hindi nagso-soul winning? Huwag mong tigasan ang iyong puso—win souls!

Strength and Beauty

strength and beauty

by Sis. Olivia E. Abanto

Ang “lakas” (strength) ay pangkaraniwang nakikita sa katauhan ng mga lalaki, lalo’t kung ang pagbabatayan ay lakas ng pangangatawan at aspetong emosyonal. Ang “ganda” (beauty) ay pangkaraniwang nakikita sa pagkagawa sa mga babae. Ngunit ang dalawang katangiang ito ay kapwa ko nakita sa ating Panginoon. Sa Awit 96:6b ay sinasabi, “Ang lakas at ganda ay nasa iyong santwaryo.” Kahit sa aking personal na karanasan napatunayan ko na ang Diyos ay malakas at makapangyarihan sa lahat ng aspeto. Siya ay nagpamalas din sa akin ng kakaibang ganda sa pamamagitan ng Kanyang pagmamahal at pagpapatawad at iba pang katangian. Binibilang ko itong kagandahan ng Diyos sa pamamagitan ni Kristo. Tayo ay nilalang ng Diyos sa Kanyang wangis, kaya ako’y naniniwalang ang dalawang katangian na ito ay nasa atin din na Kanyang mga anak.

Strength and beauty—dalawang katangian na tila mahirap at bihirang matagpuan sa lalaki at babae sa magkasabay na pagkakataon. Nais ko pa ring panghawakan ang hamon ng Salita ng Diyos sa sulat ni Pablo para sa mga Taga-Filipos 4:13: “Magagawa ko ang lahat ng bagay sa pamamagitan ni Kristo na nagpapalakas sa akin.” Mayroon akong pitong (7) pinagsamang katangian ng “lakas at ganda” upang ang biyaya ng Panginoon ay maipamuhay at maipamalas natin para sa kapurihan ng ating Diyos:

1) Lakas para ipakita ang Kagandahan ng Pagiging Mapag-asikaso o Hospitality (1 Pedro 4:9). Hindi madaling ipakita ang kagandahan ng bukas na tahanan, ngunit kung mauuna tayong buksan ang ating mga puso para sa nangangailangan ng karamay at pagmamahal ay kasunod ding lalabas ang lakas na maipakita ang ganda ng bukas na tahanan na may galak at taos-pusong pagtanggap sa sinumang nangangailangan nito.

2) Lakas para ipakita ang Kagandahan ng Pananampalataya. Kailangan ng lakas para tumayo nang matatag upang makayang pagtagumpayan at lampasan ang samu’t saring krisis ng buhay, kung may pagtitiwala o pananampalataya sa ating Diyos. Sapagka’t nangako Siya na “ang sinumang nagtitiwala sa Kanya ay hindi mapapahiya.” Naalala ko pa nang ako ay bago pa lamang na Kristiano. Isang taong malapit sa aking puso ang agad na humamon sa aking pananampalataya sa Diyos. Napatunayan kong may lakas na ibinigay sa akin ang Diyos upang tumindig nang matatag para makita ng taong ito na ang pagtitiwala sa Diyos kailanman ay hindi pagkukulangin.

3) Lakas para Sabihin ang Katotohanan sa Kagandahan ng Karunungan. Mga Kawikaan 31:26—“Binubuka niya ang kaniyang bibig na may karunungan; at ang batas ng kagandahang-loob ay nasa kaniyang dila.” Mas madaling isara na lamang ang bibig upang maiwasan ang anumang hindi pagkakasundo, lalo na kung ang pinag-uusapan ay katotohanan. Ngunit hindi makakatulong sa bawa’t isa kung ang katotohanan ay natatakpan at nananatiling nakatago. Ang lakas o tapang upang ihayag ang katotohanan ay mabuti lalo’t kung ito’y sasamahan ng karunungan na sabihin ito sa tamang panahon, paraan at lugar. Marami ring mabilis magsalita ngunit kulang ng karunungan, at ito’y nagdudulot ng pagkasira ng ispiritu ng sasabihan. Ngunit kung may karunungan, ito may makabasag man ng pansariling-kalooban, ay hindi ang ispiritung maselan.

4) Lakas na Gumawa upang ang iba ay maranasan ang Kagandahan ng Pag-ibig. Kung ang ating Panginoon ay hindi kinaya ang magpagal ng hirap at pasakit sa krus, hindi rin natin mararanasan ang ganda ng pag-ibig ng Diyos upang tayo ay mabuhay nang walang-hanggan sa piling Niya sa tinakdang panahon. Maraming pagkakataon sa mga karanasan ng ating buhay na kung walang lakas upang maghirap o magtiis ng hirap, ang ganda ng pagbubuklod nang may pagmamahal sa loob ng tahanan ay hindi mararanasan: ang pangakong “kamatayan ang magpapahiwalay sa atin” ay mapapako. Ang katagang “kaibigan magpakailanman” ay mapapalitan ng “walang permanenteng kaibigan.” Nagawa ito ng ating Panginoon kaya’t makakaya rin natin.

5) Lakas para Itaas ang Kagandahan ng mga Pamantayan (Awit 29:2). Laging may dulot na ganda ang “standards” o pamantayan sa pagiging Kristiano sapagka’t ang Diyos ang nagtakda nito, ngunit sa bawat lakad ng panahon maraming pagsubok upang ito’y sirain o pababain. Kaya’t kailangan ng lakas upang ito’y panatilihing pinanghahawakan natin at ipinapamuhay sapagka’t ang ating Diyos kailanma’y hindi nagbago o nang-hina sa Kanyang mga pamantayan, kabanalan, kalinisan, at kaayusan—mananatili itong kalikasan ng ating Diyos, sapagka’t Siya’y hindi nagbabago kahapon, ngayon at magkailanman. (Hebreo 12:3)

6) Lakas para Makapagbuo sa Kagandahan ng Pusong Nagpapatawad (Colosas 3:13). Dahil sa pagpapatawad ng Panginoon ay maraming buhay ang muling naitatag, maraming buhay ang muling nabuo. Ito ay nasaksihan ko sa maraming pamilya at indibidwal sa buhay. Napakabuti at kay-gandang pagmasdan ang mga buhay na muling binuo sa biyaya ng Diyos kung tayo ay isa sa mga ginamit Niya at binigyan ng lakas upang magbuo sa pagpapatawad na ibinigay natin sa kanila na nagkasala sa atin.

7) Lakas na Mamuno sa Kagandahan ng Isang Halimbawa o Modelo. Kung walang lakas, hindi magagawang pangunahan ang anumang gawain. Katulad ng sinabi ni Pablo, “Sumunod kayo sa akin tulad na ako ay sumusunod kay Kristo.” Una niyang nakita ang pangunguna ng Panginoon bilang halimbawa ng pagsunod sa Ama. Kung kaya’t nasabi niya ang mga katagang ito, “Sundin niyo ako katulad ng pagsunod ko kay Kristo.” Tunay ngang kailangan ng lakas makapanguna upang sumunod at upang maipakita ang kagandahan ng isang modelo o halimbawa. Pangkaraniwang sinasabi ng anak sa magulang na nagsasabi ng “Sumunod ka sa ama mo,” ay “Bakit ako susunod sa kanya, ikaw nga hindi sumusunod sa kanya?” Hindi binibigyang katwiran ang anak sa pagkakataon na ito ngunit ito ay katotohanan na nagaganap sa kahit anong relasyon kung ang kagandahan ng isang pagiging modelo ay hindi natin naipapamalas kahit tayo’y may lakas upang manguna.

Maaaring ang pitong pinagsama-samang katotohanang ito ay hindi pa ang lahat upang ipamalas ang buong katangian ng “lakas at kagandahan” ng ating katauhan, ngunit naniniwala akong ito’y sapat upang mapatunayan na ang kalakasan at kagandahan na ito sa ating buhay ay makakapagpamalas ng kapangyarihan at kagandahan ng Diyos sa bawa’t buhay. Higit Siyang may kakayahang magtanggol, magpanatili, manguna, bumuo at magtaas sa atin. Ang Kanyang maingat na kamay, pag-ibig, kahabagan, biyaya, laging pagpapatawad, pagtanggap sa akin ay ang nagpapanatili sa akin upang mabuhay nang may lakas at ganda sa bawa’t araw.

Magpakabanal Ka! (A Story, Part 4)

Martin: Aba, ispiritwal ka ngayon, ah!

Colette: Hindi ko nga rin maintindihan kung ano’ng nakain nitong si Jeff, eh!

Jefferson: Tumigil na kayo sa pang-aasar. Naintindihan ko lang ang tama, guys. At gusto kong aksyunan ang mga mali ko at itama ito—ngayon. By the way, magkapareho lang naman tayo dati. Pero I’ve realized many things. Buti na lang. Lika na, Colette, late na tayo.

Martin: Wait! Na-convict ako sa sinabi mo, a-attend na ako.

Hayy… ang galing talaga ng Panginoon! Sana lahat ng Cristiano ganito ano? Tulad ni Jeffer, na tinupad ang sinabi ng Hebrews 3:8, “Harden not your hearts.” At dahil doon, may mga nadala siya. Parang may ibang kahulugan ang Romans 5:19b: “By the obedience of one shall many be made righteous.” Oops. Kala niyo nakalimutan ko na. Ang topic sa scene na ito ay ang Church attendance. By the way, sa Hebrews 10:25 nagmumula ang sinabi ni Jefferson. Napakapamilyar na nitong talatang ito sa atin, ngunit karamihan sa atin ay hindi pa rin ito tinutupad. “Not forsaking the assembling of ourselves together, AS THE MANNER OF SOME IS.” Sunday ng umaga, Sunday ng gabi, Afternoon fellowship, Midweek Service, Prayer Meeting, at any meeting, dapat nandiyan ka. No excuses.

Pastor Joab: Amen. Good evening! Pwede na po kayong umupo. We will begin by hearing a testimony of salvation from our members. Sino ang nais magpatotoo?

(mapupunta ang eksena kina Daddy Claudio at Mommy Claudia)

Daddy Claudio: (bubulong kay Mommy Claudia) Hay, naku si Pastor. Hindi ba siya nagsasawa sa segment na ’to? Kaligtasan, kaligtasan! Lahat tayo dito ligtas na tapos testimony ng kaligtasan?

Mommy Claudia: Bakit, Claudio, may masama ba? Maganda na yang ganyan. Parang hindi ka naman naligtas!

Daddy Claudio: Ito si Claudia Kontra! Oo nga, kaya nga ligtas na tayo, bakit kailangan pa sa Thursday Prayer Meeting, na puro members ang uma-attend, mga mature members—

Mommy Claudia: Mature? Ikaw? Eh sa inuugali mong iyan, Claudio, para kang bata!

(mapupunta kina Nards at Andrea ang eksena)

Andrea: Pwede ba ako?

Nards: Huwag na! Magkamali ka pa sa harap, mapahiya ka pa.

Andrea: Pwede nga ba ako?

Nards: Oo, pero—(magtataas ng kamay si Andrea; pipigilan ni Nards) Huy! Ano ka ba? Huwag na! Hayaan mo na yung medyo matagal!

Andrea: Bakit ba? (inaalis ang kamay ni Nards sa braso niya) Sige na, hayaan mo na ako—

Pastor Joab: (mapapansin ang komosyon; tingin niya ay tumataas ng kamay si Andrea) Sis. Andrea, magte-testimony ka ba? (magfe-fade ang boses niya)

(matitigilan si Andrea at titingin kay Pastor; titingin uli kay Nards)

Nards: Ikaw kasi eh!

Pastor Joab: Sis. Andrea?

Andrea: (titingin uli kay Pastor, ngingiti) Opo.

Pastor Joab: Sige huwag kang mahiya. Lapit ka rito sa harapan.

(aalis si Pastor Joab sa pulpit; pupunta si Andrea sa pulpit)

Andrea: (hihinga nang malalim at ngingiti) Good evening po. (magfe-fade ang boses niya)

(darating sina Martin, Jefferson, at Colette)

Martin (lalaki ang mata): Oh, si Andrea. My only love Andrea. Magte-testimony siya? Buti na lang um-attend ako.

Colette (uupo): Siya ba yung bagong member? Ang lakas naman ng loob niya ah.

Jefferson: Buti nga siya eh, nakakapag-testimony, tayo hindi, ang gulo kasi ng buhay natin, eh. (titingin na sa harap; babalik ang focus kay Andrea)

Andrea: Lahat na po siguro ng masamang bagay masasabi niyo na sa buhay ko…

Ano Na ang Mangyayari sa Iglesya ng Hinaharap?

Halos (kung hindi man) lahat ng mga magulang na kilala ko ay nais na magkaroon ng magandang kinabukasan ang kanilang mga anak. Gusto nila ang mga ito na maging pinakamahusay, maabot ang pinakamataas na potensyal nila, at para sa ating mga Kristiano, nais natin silang maligtas din at mabuhay nang nakalulugod sa Diyos at sa Kanyang Salita—mapa-doktrina o mapa-isinasapamuhay.

Ngunit ako’y natatakot na baka ang ating mga pangarap sa ating mga anak ay hindi maging isang realidad. Iniisip natin na ginagawa naman natin ang pinakamainam para sila’y mapalaki nang tama, ngunit hindi natin alam—baka nagkakamali tayo. Iniisip natin na tama ang ating mga pamamaraan, at mukha namang maganda sa simula—pagkatapos pagdating ng panahon napapa-isip tayo, “Ano’ng nangyari sa anak ko?” At mula diyan nararapat nating pagbulay-bulayan ang isang tanong.

Ano nang mangyayari sa iglesiya ng hinaharap? Kung hindi tayo maingat, ang mga bata ngayon ay maaaring maging matatandang tumalikod sa hinaharap—ang tumalikod na iglesiya ng hinaharap. Dahan-dahan, ang pagbabago sa doktrina at pamumuhay ang sisira sa mga susunod na henerasyon.

Hindi mo na kailangan pang tumingin pa sa malayo para malaman mong ito’y nangyayari. Personal akong nakakaalam ng isang iglesiya na mayroong service para sa mga matatanda at isa pa para sa mga young people. Hindi na masama ang paghihiwalay church services sa pagitan ng grupo ng edad ay masama, ngunit hindi iyon ang kaso. Ang rason kung bakit sila pinaghihiwalay ay dahil gusto ng mga adults ang mga himno at gusto naman ng mga young people ng ‘masayang’ mga kanta! Ang nakakatakot ay karamihan sa mga young people na ito ay mga anak ng mga adults ng parehong church! Heto pa ang isang iglesiya, ang mga bata ay niloloko yung mga awitin  na kinakanta nila sa Sunday School, at, tulad ng sinasabi ng isang guro doon, ay namamato sila ng mga nilamukos na papel sa teacher habang nasa klase! Gayundin, sa isang matandang iglesiyang alam ko, lahat ng mga babaeng matatanda ay nagdadamit nang maayos sa church service, samantalang ang mga young people rin nito ay naka-mini skirt at spaghetti. At lumaki sila sa church!

Hindi ko naman sinasabi na iyon ay dahil sa atin lahat—ang halimbawang ipinapakita ng mga matatanda ay malakas nang impluwensya para maisip nila na gawin ang tama. Ngunit, ang tanong, hindi kaya posible na may mali din sa ating ginagawa? Nababahala ako na baka hinahayaan lamang natin (o pinepwersa) ang ating anak na gawin ang isang bagay, ngunit wala man lang silang maliit na ideya kung bakit dapat nila itong gawin, o kung bakit dapat nilang gawin ang isang bagay sa ganito at ganyang paraan. At kaya, pag lumaki na sila, hindi nila ito paniniwalaan, o gagawin, o kahit man lang gawin ito sa paraan na inaasahan nating gagawin nila.

Ang mas lalong nakaka-alarma ay hindi natin ito napapansin, mas lalo na na may gawin patungkol dito.

Ating alalahanin: ang iyong mga anak—ating mga anak, ang iglesiya ng hinaharap. Anuman ang ating itinuturo natin sa kanila o hindi tinuturo sa kanila ang makakapag-dikta kung anong uri ng iglesiya ang ating binubuo para sa kinabukasan.

 

Nagsisimula ito sa ating mga magulang. Basahin mo ang Deuteronomy 6. Ang kabanatang ito ang magpapaalala sa inyo ng kahalagahan na maturuan at masanay ang mga bata. Pansinin ang mga talata 1-2, at 7,

Ito nga ang utos, ang mga palatuntunan, at ang mga kahatulan, na iniutos ng Panginoon ninyong Dios na ituro sa inyo, upang inyong magawa sa lupaing inyong paroroonan upang ariin:

Na ikaw ay matakot sa Panginoon mong Dios, na iyong ingatan ang lahat niyang mga palatuntunan at ang kaniyang mga utos, na aking iniutos sa iyo, sa iyo, at sa iyong anak, at sa anak ng iyong anak sa lahat ng araw ng iyong buhay; at upang ang iyong mga araw ay lumawig….

At iyong ituturo ng buong sikap sa iyong mga anak, at iyong sasalitain tungkol sa kanila pagka ikaw ay nakaupo sa iyong bahay, at pagka ikaw ay lumakad sa daan, at pagka ikaw ay nahihiga at pagka ikaw ay bumabangon.

 

Ang prinsipyong ito ay nag-a-apply din sa paraan ng iglesiya sa pagtuturo nito sa bata, dahil doon napapatatag ang pamilya. Hindi dapat nagko-kontrahan ang iglesiya at pamilya, mapa-doktrina o mapa-isinasabuhay.

Ngayon ay magsimula tayo ng isang check-up.  Subukan mong tanungin o obserbahan ang isang bata (12 pababa, maaaring maging anak mo) tungkol sa ilang aspeto ng ating pananampalataya at pamumuhay. Iyon ang magsasabi sa iyo kung nagagawa mo ang iyong trabaho.

Doktrina. Tanungin mo siya tungkol sa mga pangunahing katuruan ng ating pananampalataya. Ilan ang Diyos? Paano ka maliligtas? Madadala ka ba sa langit ng bautismo? Ano ang Bible? Ang mga ito ay ilan sa mga pangunahing tanong na dapat mong pag-isipan sa pagkatao ng isang bata. Kung mali ang naisasagot ng bata sa mga tanong na ito, ibig-sabihin ay hindi talaga niya natutunan ang dapat niyang paniwalaan. Natutunan ni Timoteo ang mga pangunahing doktrina ng pananampalataya nang siya ay bata pa (2 Timoteo 3:15), at ito ang naging isa sa mga hindi maitatangging dahilan kung bakit siya naging isa sa mga pinakabatang pinuno ng iglesiya noong panahon niya.

Pagdalo (Attendance). Talaga bang gusto mong uma-attend ng church, o pinipilit ka lang? Kung dumadalo ka sa church service, sa tingin mo ba ay talagang kailangan itong gawin? Dapat ba ay lahat ng pagtitipon ay daluhan? Dapat ka bang mag-behave nang maayos sa service? Maraming mga magulang ang pinipiling iwanan na lamang ang kanilang mga anak sa bahay, dahil sa tingin nila ay baka manggulo lang ito sa service. Ngunit ito’y isang bagay lamang ng pagtuturo at pagsasanay.

Isa pang salita tungkol sa pagdalo: hindi nire-rekomenda ang paghihiwalay ng mga iglesiya, tulad ng children’s church, at youth church, at adult church, bagaman alam ko na ginagamit din ito ng Diyos para magdala ng kaligtasan at paglagong ispiritwal sa marami. Kung pag-aaralan mo ang mga kasulatan, hindi ka makakahanap ng kahit isang prinsipiyo tungkol sa paghihiwalay sa kanila; imbes, ang mga halimbawa ng kasulatan ay nagpapahiwatig ng isang pampamilyang pagdalo. (Tingnan ang Deuteronomy 16, lalo na sa talata 11; 31:12; gayundin ang Lukas 2, nang mag-dalawang-taong gulang na si Jesus.)

Paghahandog at Pagbibigay. Kung hindi sasanayin ang mga bata ngayon na magbigay, mas malamang na hindi sila magbibigay paglaon, o magiging madamot sila. Itanong, Tama ba para sa iyo na maglagay ng pera sa offering basket? Huwag mong isipin na matututunan nila ito paglaki. Nagsisimula ito NGAYON. Isang mahalagang halimbawa ng batang pagbibigay sa Biblia ay yung batang nagdala ng dalawang tinapay at limang isda kay Jesus. (Juan 6:8-10) Bagaman ang mas kapansin-pansin ay ang kamangha-manghang himala ni Jesus, ang maingat na pag-aaral ng kwentong ito ay ipapakita ang mapagbigay na puso ng batang iyon. Saan kaya nanggaling ang ganoong klaseng ispiritu?

Musika. Ano ang mga awiting gusto mo, mga action song o mga himno? Naaantok ka ba sa mga kinakanta sa service, at mas gusto mo yung mga action song? Bagaman hindi applicable sa lahat, ay reasonable naman na sabihin na kung ano ang kinakanta ng mga bata ngayon ay maaaring magdikta ng kakantahin nila bukas. Kung ang lahat ng kanilang inaawit ay mga mabababaw na awitin at wala man lang yung mas malalim, at may mayamang lingwahe, ang mga himno ay maaaring maging kakaiba sa kanila paglaon. At mas mahalaga, sabihin sa kanila kung bakit inaawit natin iyan, at bakit hindi natin inaawit ito—maaari itong makapagdagdag ng lakas sa paniniwala na nais mong mabuo sa kanila.

Upang magkaroon ka ng ideya sa kung paano tinrato ni Jesus at ng mga mananampalataya sa Bagong Tipan ang musika, tingnan ang mga sumusunod na mga talata: Matthew 26:30; Mark 14:26; Acts 2:46, 47; 16:25, 26; I Corinthians 14:15, 26; Ephesians 5:19; Colossians 3:16; James 5:13. Bagaman ang mga talatang ito ay hindi direkta na sa paggamit ng instrumento, ang hindi pagbanggit nito ay maaaring magbigay ng pahiwatig. Maaari mo ring pag-aralan ang mga instrumentong ginamit sa Lumang Tipan, at tingnan kung ang lahat ng mga ito ay ginagamit sa pagsamba sa templo.

Pagsamba at Paglilingkod. Isipin mo na ikaw ay nasa harap mismo ng Diyos, ano kaya ang gagawin mo? Nais mo bang sumali sa choir? Lumahok sa mga gawain sa church? Lumabas kasama ang isang matanda sa pagse-share ng Bible? O magturo? Ang paggalang at kagustuhan sumunod sa Panginoon ay hinuhubog at nililinang. Lumalaki ba sila na tumitindi ang kagustuhang paglingkuran ang buhay na Diyos?

 

Ang anumang mangyayari sa iglesiya ng hinaharap ay naka-depende sa atin. Siyasatin natin ang ating mga kasanayan. Maaaring tayo ay ignorante tungkol sa kung paano, ngunit ang Biblia ay hindi nagkukulang sa mga prinsipiyo at gabay para magawa mo iyon. Ang kailangan lamang nating gawin ay pag-aralan itong maigi.

Matuto tayo na hubugin sila. At sino’ng nakakaalam? Maaari silang gamitin ng Diyos upang baligtarin muli ang sanlibutan.

Magpakabanal Ka! (A Story, Part 3)

Boys, una sa lahat kayo ang dapat na magkaroon ng determinasyon na sumunod sa Panginoon. Susunod na lamang ang ladies sa inyo. Tularan niyo si Jefferson; bagaman nagkamali noong una, ay hindi inisip na huli na ang lahat!

Samantala, ang babaeng kinahuhumalingan ni Martin, si Andrea, ay isa palang kakaligtas pa lang na Kristiano, at buo ang puso niya na maglingkod sa Panginoon. Ngunit ang problema, ang mas matagal na sa kanya ay siya pang nagpapahina ng kanyang loob—ang nagdala sa kanya sa church: si Nards. “Serve the Lord with gladness” (Psalm 100:2).

Andrea: Nards, ikaw ba talaga nagdala sa akin kay Lord?

Nards: Bakit? Oo, siyempre naman!

Andrea: Thank you. Lagi kasi akong napapaisip na iba yata nagdala sa akin sa church. Know why? Kasi hindi ba dapat ikaw ang nag-e-encourage sa akin na maglingkod sa Diyos? Bakit puro discouragement na lang ang naririnig ko mula sa iyo?

Nards: Hindi mo ako naiintindihan. Lahat ng iyan nasalihan ko na. Yang soul winning program, yang choir, yang art ministry, yang ushering, basta halos lahat. At walang kaibahan—ang sasama ng mga ugali ng kasama diyan, kaya umalis na lang ako. Ayoko rin namang ma-offend ka. Buti na nga lang tumagal ako sa church ng hanggang limang taon sa kabila ng mga iyon.

Andrea: Hindi ba sabi ng Bible, “Looking unto Jesus”? Di ba si Jesus naman sine-serve natin?

Nards: Oo, pero… basta! Ikaw bahala ka kung gusto mong sumali. Basta ako, huwag na lang. Okay na sa akin ang um-attend.

Andrea: Bahala ka.

(tunog ng organ)

Nards: Magsisimula na.

Andrea: Doon tayo sa harap.Ganito talaga ang maraming bagong Cristiano—mainit at gustung-gustong maglingkod sa Kanya na nagligtas. Kadalasan mas matalino pa sila sa mga mas matagal na—tulad ni Nards, na lumabo ang pagtingin sa Panginoon at tumingin na sa iba—at tulad ng inaasahan, umayaw siya. Kaya mga old Christians, huwag niyong sabihan ang mga bagong Cristiano na bago palang sila o balewalain ang kanilang sinasabi sa atin. Sabi nga ng 1 Corinthians 1:27, “But God hath chosen the foolish things of the world to confound the wise.”

(nagmamadaling naglalakad sina Colette at Jefferson)

Colette: What? Prayer meeting?!

Jefferson: Yes, doon tayo magde-date sa prayer meeting.

Colette: Ano ang gagawin natin? Mataimtim na magdadasal sa Puong MayKapal? Pwede ba?

Jefferson: Bakit? Ano ang masama doon?

Colette: (titigil sa paglalakad; mapapatigil din si Jefferson) Ang date, wala tayong kasama!

Jefferson: (tatakpan ang mukha ng dalawang kamay at aalisin ito) Whether you like it or not, doon tayo pupunta!

Colette: Ayoko!

Jefferson: Ligtas ka na ba?

Colette: Tinatanong mo pa ako! Oo naman!

Jefferson: Then show that you are! (magsisimula na uling maglakad; susunod si Colette)(titigil pareho sa harapan ng “pinto”; kakatok si Jefferson; lalabas si Martin)

Martin: (halatang nagulat) Oh, Brod! Colette! Bakit?

Jefferson: Hindi ka pa nakabihis?

Martin: Bihis? Hindi naman ako uma-attend ng prayer meeting! Sina Mama at Daddy, oo.

Jefferson: Bakit hindi ka um-attend? Di ba sabi sa Bible “not forsaking the assembling of ourselves together”?